Het geheim van de verdwijnende sleutelbos

Het eerste blogberichtje vanaf mijn nieuwe netbook. Even wennen aan het toetsenbord: van 17 inch laptop met volledig toetsenbord, naar 10 inch is nogal een verandering. Maar, alles is beter dan alle blogberichten typen op mijn ipod, die inmiddels plaatsgemaakt heeft voor iphone vanwege functionaliteit, zoals op mijn vorige reis. Een behoorlijk klerenwerk, zo blijkt, is het overzetten van alle bestanden op mijn netbook, middels een externe harde schijf. Het goede nieuws is dat ik deze externe harde schijf niet heb hoeven kopen. Want ik vond hem na 1,5 jaar kwijt te zijn geweest, en alle uithoeken van de wereld af te hebben gezocht, in een geheim vakje in mijn laptoptas. Yes! Wie wat bewaard, heeft wat. 

Gisteren had ik mijn laatste dag op mijn werk. Ik word altijd een beetje stil van afscheid nemen, zo bleek wederom. "Fijne reis, Irene", "Bedankt voor de fijne samenwerking", "Veel plezier" et cetera. En het enige dat ik kan uitkramen is "Ja. Bedankt". Woorden schieten me letterlijk te kort. Afscheid nemen is niet leuk. Niet van vrienden en familie en ook niet van collega's. Met collega's deel je iets dat je met niemand anders deelt. Je brengt vaak het grootste gedeelte van je tijd (naja, ikke niet..) op je werk door en dan is het maar beter om omringt te zijn door fijne mensen. Ik was dat ook. Na 8 jaar (ik begon hier als student in 2004) komen en gáán en weer komen en gaan (want langer dan 1,5 jaar aan één stuk ergens min of meer fulltime werken, is me nog nooit gelukt), was nu de tijd om te gaan weer gekomen. Vanuit mijn hart: Bedankt voor de onwijs fijne tijd en als ik er tijd voor heb, ga ik jullie missen! 

Ik leverde daar gisteren avond laat mijn sleutels in en bedacht me dat er niet veel meer overblijft van mijn sleutelbos. Ik had er 4:

1. Sleutelbos van mijn eigen huis. Huis weg, sleutels weg

2a. Sleutelbos met fietssleutel en brommer sleutel: Fiets is verkocht. Brommer is later ook verkocht.

2b. Sleutelbos met fietssleutel van nieuwe fiets: Gejat, dus weggegooid.

3. Sleutelbos met alle sleutels van dingen die niet van mij zijn: sleutels van mijn werk heb ik dus gisteren teruggegeven. Sleutels van mijn ouders' huis zitten er nu nog aan. Oh ja, en de key van de zonnebank :P. Die ga ik vanmiddag afgeven als ik mijn huid een beetje zon-klaar ga maken.

De sleutels die ik nu nog heb, zijn eigenlijk niet eens van mij. Ik heb niets dat ik op slot wil draaien! Wat heerlijk is dat, niets dat je wilt beschermen, niets waardoor je bij vermissing ernstige financiële schade op loopt. Want daar in zit 'm meestal die bescherming.

Helaas zou ik liegen als ik zou beweren dat ik deze vrijheid heb. Ik moet nog naar de outdoorwinkel om nieuwe cijferslotjes voor mijn backpack te kopen, want ja, het zou heel erg zonde zijn van mijn zuurverdiende geld als ze mijn net aangeschafte netbook (tweedehands uiteraard) zouden jatten. 

Nog één dan....

Nog één blogpost over spullen. Over het 'de-clutteren' van je huis. Over het consuminderen. Ik kots bijna van het woord. Nog één dan, want het heeft me zo bezig gehouden afgelopen tijd. Na het zien van de docu "Overal spullen", gepost in mijn vorige blog, heb ik een aantal conclusies getrokken die ik toch nog even met jullie wil delen. 

Spullen creëren een soort spanningsveld

Dit spanningsveld laat je bij de juiste spanning thuis voelen op een plek. Door herinneringen, functionaliteit en esthetische waarde. Maar wat zeker zo belangrijk is, is de mate van Feng Shui. Klinkt misschien een beetje zweverig (ach ja, what's new..), maar probeer maar eens een item in je woonkamer, waarvan je vindt dat het op de perfecte plek staat, aan de andere kant van de zaal neer te zetten. Dat voelt echt niet fijn aan, totdat je ook andere items gaat herschikken. 

Wat ik eigenlijk wilde zeggen met dit spanningsveld is dat op het moment dat je spullen verdwijnen uit je huis, het "thuis" gevoel ook verdwijnt. Het spanningsveld verslapt. Dit ervoer ik dus afgelopen weken, toen één voor één mijn 'grote' meubels werden opgehaald. Telkens viel er een stukje thuis weg en uit eindelijk donderde deze hele constructie van dit spanningsveld in elkaar. Een overspannen veld, een overvloed aan spullen, zorgt voor te veel prikkels en te veel zorgen. Spullen moeten ook onderhouden worden.

Consumeren komt voort uit instinct, consuminderen uit bewustzijn

Ik, en er is ook genoeg over geschreven door anderen, vraag me al een tijdje af waarom wij denken bepaalde spullen nodig te hebben en wat ons uiteindelijk over laat gaan tot aankoop. Waarschijnlijk heeft de wereldwijde marktleider marketingonderzoek daar al een uitgebreid rapport over liggen en daar wordt natuurlijk al sinds de komst van de marketing handig op ingespeeld. Er zijn hele boekenplanken vol over geschreven en het vrouwtje in de docu heeft ze allemaal. Over consumeren gesproken....

Ik las van de week dit stripje (kopiëren kan niet vanwege rechten, dus dan maar een link), waarin een onderzoeker heeft ontdekt dat dieren zogenaamde 'supernormal stimuli' verkiezen boven instincten. Bijvoorbeeld: een moeder vogel kiest altijd de grootste bek om een wormpje in te duwen, ook al is deze bek niet van haar eigen jong, maar van een plastic vogeltje notabene. Wij mensen zijn continue omringt door deze buitengewone prikkels. Ook wij kiezen instinctief voor de prikkel die onze zintuigen en instinct overbluffen.  Hetgeen dat ons onderscheidt van dieren is precies dát verschil dat ervoor zorgt dat we níet telkens meer en meer willen: bewustzijn. Wij kunnen met wilskracht en bewustzijn de keuze maken om niet ons instinct te volgen, overvloedige buitengewone prikkels af te wijzen en spullen te laten staan.

Er zullen ook dieren mensen zijn die dit excuus gaan aangrijpen om juist meer aan te gaan schaffen, want ja "het is een kwestie van instinct". 

Tot wanneer is "meer" in je voordeel?

Deze vraag werd gesteld door een van de 'ervaringsdeskundigen' in de docu. Als je bijvoorbeeld 1,5 garderobekast vol met kleding hebt en je weet 's ochtends nooit wat je aan moet doen, waardoor je in tijdnood komt, is het dan zo ontzettend fijn om je kast vol te hebben? 

Je kunt je ook de vraag stellen: Tot wanneer is "minder" in je voordeel?

Meer en minder staan in relatie van wat je op dit moment bezit, uiteraard.Het blijkt overigens dat je bijna altijd een excuus kunt vinden voor een bepaald object. Je kunt altijd een reden bedenken waarom je iets nodig hebt. Wat is nodig hebben nou eigenlijk? Het lijkt erop dat we van gekkigheid niet weten wat we met ons geld aanmoeten. Op dat moment overspoeld de consumentenmarkt ons met supernormal stimuli en het geld is uitgegeven voordat we er erg in hebben. We bezitten weer een nieuw ding. Yes!

Schuldgevoel

Vrouwen kennen het wel, troost aankopen. En wellicht mannen ook wel. En daarna schuldgevoel, want je had het niet nodig of je bent het niet waard of wat voor zelf-verontwaardigende reden je ook mag bedenken. Wat ik herken uit het filmpje, is het schuldgevoel van het wegbrengen van je spullen. Hoe waardig is het als je je troep (ja, er zat heus veel bruikbaars bij, maar ook heel veel onnozele teringzooi) dumpt bij de voedselbank of de kringloop? Wat nobel van me om mijn instinct-aankopen, zomaar, weg te geven aan mensen waarvan ik denk dat ze het harder nodig hebben dan ik. Wat bezielt me? Arrogantie?

De kringloop verdient er nog een aardige cent aan, daar heb ik minder medelijden mee.

Wat me op de been houdt is de gedachte dat recyclen en hergebruik ten opzichte van het aanspreken van de consumentenmarkt het milieu ontlast. De tweedehands markt raakt verzadigd, doordat mensen zoals ik het in hun bol krijgen om te minimaliseren. De gedachte die me op mijn andere been houdt is dat ik, als ik me weer ga 'vestigen' ook de tweedehandsmarkt aan zal spreken (zoals ik 4 jaar geleden deed, och toch, wat goed van me).

Afval bestaat niet

De slogan van Van Gansewinkel. Afval bestaat natuurlijk helemaal niet. Het verdwijnt niet. Ja, uit ons zicht zodra we het lozen, waar dan ook. In India is het zo'n troep omdat mensen hun puin van binnen naar buiten, tot aan de deur drempel vegen en vervolgens de verantwoordelijkheid loslaten. Vervolgens is er eigenlijk niemand die de verantwoordelijkheid overneemt, zoals in ons land. In feite gebeurt daar hetzelfde als hier, alleen op grotere schaal en minder georganiseerd. Wij dumpen met het afval net zo goed ook de verantwoordelijkheid ervoor. 

We (de menschheid) herschikken de kleinste stukjes elementen tot spullen en dingen. Creëren. Vervolgens herorganiseren spullen en dingen, omdat ze niet meer van waarde zijn voor ons. De herinnering is niet meer zo belangrijk of het is niet meer functioneel. Het heeft geen esthetische waarde meer. En de Feng Shui kwaliteit & kwantiteit is ver te zoeken.

Opgelucht en opgeruimd

Wat maakt de mensheid toch een zooi. Ik dacht echt dat ik weinig spullen had, blijkt ik toch nog een doosje of 8 + 1 weekendtas vol kleding + mijn rugzak + nog wat losse dingen (zoals mijn gitaar, klimspullen, tas, schoenen, wereldbollamp, etc) te hebben, nádat we gisteren 1 volle auto naar de voedselbak/ kringloop hebben gebracht en 1 volle auto naar de stort. 

Dan heb je toch altijd meer dan je dacht. Ik bedacht me dat ik nóóit geen spullen meer hoef. Bah, bah. Spullen zijn echt niet fijn. Oké, sommige dingen zijn handig en maken het leven gemakkelijker. Maar het grappige is dat die dingen helemaal niet in die dozen zitten. In die dozen zitten vooral herinneringen: boeken die ik heb gelezen en die zo fijn waren en mijn ogen hebben geopend dat ik ze niet weg wil doen, boeken die ik nog niet heb gelezen maar die me wel leuk lijken, souvenirs (van mezelf en van anderen) en fotoboeken (mijn scrapwerk). En de spullen die handig zijn om te hebben, die heb ik weggedaan, want die worden ineens volstrekt nutteloos als je geen vaste verblijfsplaats meer hebt. 

Wat verder een fijne ontdekking is, is dat hoe meer je wegdoet, hoe meer je weg wilt doen. Het smaakt naar meer. En hoe minder moeilijk het is om dingen los te laten. Zo heb ik besloten om vandaag dé stoel naar de kringloop te brengen (hoewel ik betwijfel of ze 'm wel willen). Ik heb sterk de neiging om alle dingen die hier nu nog in huis staan (vooral restjes servies, bestek en dergelijke), naar de kringloop te gaan brengen. Ook heb ik gisteren al mijn marktplaats advertenties eraf gehaald en de betreffende artikelen bij de voedselbank gedropt. Zó, ben ik daar vanaf. 

Ik kreeg deze week bijna een zenuw inzinking. Ik kán gewoon niet organiseren en al helemaal geen spullen. Dus heb gevraagd of mijn vader en mijn zus wilde komen helpen en ik ben hen 1000X dankbaar, want inderdaad, zoiets kun je helemaal niet alleen (ook al meen ik dat wel). het huis was nooit leeg geweest zonder de hulp. Ik liep rond als een zombie en was blij om te gaan werken, zodat ik de tyfuszooi kon ontlopen. Enfin, nu is het leeg!!

Toevallig blogde zij er ook over. Ze plaatste ook een leuke film erover; ik heb 'm hier ook even neergezet. Ik heb 'm nog niet gezien, maar daar kom ik komende weken met die zeeën van vrije tijd vast wel aan toe.

Ik koop echt nooit, of wacht, bij hele hoge uitzondering nog iets nieuws, want zwerft genoeg rond aan goede spullen. Ik heb deze belofte al heel vaak gedaan (en het gaat ook best goed trouwens). Ik ben zo opgelucht dat ik er vanaf ben. Ik ga ook echt thuis nog eens de dozen doorzoeken om te kijken of er niet nog eentje af kan.

Destiny & Dignity

Beste Irene,

komt u weleens in eindhoven dat u de lamp kan komen brengen.
Ben namelijk alleenstaande moeder zonder eigen vervoer, moet dan met het openbaar vervoer en word het meteen al duur en een hoop gedoe met de kinderwagen.

m.v.g.

Christel (verzonnen naam)

Er gingen gedachtes door me heen na het lezen van dit enigszins vreemde mailtje als reactie op een lampenkapje dat ik op Marktplaats had staan, zoals: Ja, hoe is het, het kost al niets en ik moet ook benzine kopen om naar jou te komen! Maar ook wat zachtaardigere zoals: deze dame durft om hulp te vragen en wie ben ik om in ieder geval niet te kijken of het in de buurt is van plekken waar ik kom in Eindhoven. Ik kom namelijk zo'n 4x per week in Eindhoven, dus kan het in ieder geval proberen, toch?

Haar adres bleek vlakbij mijn yoga te zijn. Ik vroeg in een antwoord richting haar of ze nog meer spullen nodig had. Ze antwoordde dat ze wel spullen kon gebruiken, maar geen geld had. De lamp kostte € 5,-. Uiteindelijk heb ik een tasje gevuld met keukenspulletjes, dat ik met mijn vuilnisbak en het lampenkapje vandaag na de yoga haar ben gaan brengen. 

Ze kwam precies naar beneden met de baby in haar handen, terwijl ik uitstapte. Toen ik binnen kwam wist ik meteen dat de achtergrond van dit meske mijlenver van de mijne verwijderd lag. Een jonkie met een 8 maanden oude baby. Ik heb de spulletjes eigenhandig in de keuken gezet. Daarna nodigde ze me uit voor een kop thee. Ik heb het aangenomen, hoewel ik hoopte dat ze zich niet verplicht voelde. Zou ze het anders doen? Mijn thee aanbieden terwijl ze niet op gezelschap zit te wachten?

Het gesprek kwam snel op gang, mede omdat ik gewoon op de man af aan haar vroeg of ze alleen woonde en hoelang. Het meiske was 21 jaar, had hiervoor 1,5 jaar in de opvang gewoond. Eerst in een Blijf-van-mijn-lijf-huis en daarna in een daklozen opvang. Daar kwam ze terecht toen ze bij haar ex wegging. Samen zwierven ze 2 jaar lang door Den Bosch. Maar hij was slecht en ze was bang voor 'm. Hij gebruikte flink drugs en toen ze zwanger raakte is ze gegaan. Nu heeft ze een heel mooi huisje, woont alleen, staat onder bewindvoering en onder begeleiding. Haar baby heeft bronchitis en rommelt en rochelt als een koffiemolentje. Het zag er uit als een fijn huisje waar ze hard aan had gewerkt.

En ik? Ik ben alles aan het opgeven om niets te hebben. Om een zwervend leven te leiden dat zij leed. Ja leed, en niet leidde. Wat een paradox. Hoe kom ik erbij dat mensen in deze situatie loyaliteit nodig hebben? Ze hebben waardigheid nodig, veiligheid en geld. Ja, ik ga op reis. Zomaar even naar Zuid Amerika en daarna naar India. Ja, dat kan ik betalen, want ik heb hard gespaard. Ja, ik ga alleen.

Onder het gesprek schraapte ze uit haar spaarpot en portemonnee € 5,- bij elkaar en gaf het aan me. De muntjes brandde in mijn hand en na het aanhoren van mijn verhaal kon ik eigenlijk het geld niet van haar aannemen. Maar als ik het terug zou geven, wat zou ze er dan mee doen? Nog meer sigaretten van kopen? Of ongezond eten, zoals die pakken koeken die ik door haar woonkamer en keuken verspreid terug vond? Het is helemaal niet aan mij om te oordelen over haar uitgave patroon en op het moment dat zij bovenstaande email aan mij stuurde wist ze dat ik geld voor dat lampje wilde hebben. Dat stomme lampje dat mijn leven met het hare heeft doen kruisen. Ik had de neiging om voor haar te zorgen, om mijn hulp aan te bieden. Ik had de neiging om haar te dingen te geven. En ik heb ook wel wat aangeboden, of tenminste ik heb gevraagd wat ze nog nodig had. Waarom is het zo verdomd lastig om met deze verschillen om te gaan? Waarom werkt dit zo op je geweten?

De € 5,- heb ik gehouden. Voor mijn waardigheid, en de hare. Ook om het mezelf niet moeilijker te maken. Ik heb wel beloofd dat ik nog een lamp-ophang dingetje kom brengen. Of ik dat ding nou laat hangen voor de nieuwe huurder of er eentje afhaal voor haar. Dat maakt geen verschil.

De Ironie

Een week of 6 geleden verkocht ik mijn fiets. Natuurlijk ben ik al mijn spullen aan het verkopen, maar mijn fiets verkocht ik omdat het een kalote fiets was/ is en ik er nooit op fietste. Het was de fiets die ervoor zorgde dat ik fietsen haatte. Het was de fiets die mij in mijn mogelijkheden beperkte. Het was de fiets die mijn potentie deed verduisteren. De fiets ging op marktplaats voor het luttele bedrag van €40,- en werd verkocht aan de eerste de beste die zich aanmeldde voor €30,-. 

Tegelijkertijd kocht ik op aanraden van een vriendin een retro racefietsje. Je weet wel, zo'n licht fietsje met gebogen stuur. In alle kleuren te krijgen en in alle staten. Ik kreeg een marktplaats tip (je weet wie je bent...;-) ) en ik reisde af naar Boxtel met de bus van mijn werk om mijn rode racemonster op te halen. Eerst nog sceptisch, niet over de fiets. Daar moest een nieuwe handrem op gezet worden en verder een druppel olie. Nee, scepsis had te maken met het feit of ik nu wel zou gaan fietsen.

En fietsen deed ik. Elke dag.

Naar mijn werk. 

Naar het klimmen.

Naar familie.

En daar eindigde mijn reis. 

Ik was inmiddels gehecht geraakt aan mijn ubercoole fiets. De fijnste fiets van de wereld! Ik snap nu waarom mensen fietsen leuk en fijn vinden. It's all about the bike! De wind in je haren en het feit dat je er geen benzine in hoeft te mikken is de ultieme combinatie. Ik ben zelfs zover dat ik het wel zie zitten om grOOtsche afstanden af te leggen. met tassen achterop en een petje op mijn hoofd rond de wereld, zoals mijn airport pickup is gaan doen. 

Van alle spullen die ik bezit, zouden dé fiets en dé stoel (eveneens rood, in mijn woonkamer - al zou ik 'm weg willen doen, dan zou dat niet gaan, want ik ben er bijna mee vergroeit-) gestald worden bij mijn ouders. Want dé fiets en dé stoel, die doe je toch niet weg??

Van alle spullen die ik bezit, ben ik echt het meest gehecht aan die fiets. Wat grappig is, aangezien het mijn laatste aankoop is. Die fiets opende een hele nieuwe wereld voor mij! Ik verloor kilo's en mijn gezicht (huid) straalde weer. Niets dan goeds. 

Zondagmiddag op klaarlichte dag werd mijn fiets ontvoerd. Bij mijn zus voor de deur. Hij stond op slot, ja met zo'n dik kettingslot. Van alle spullen die ik bezit, verkoop ik alles met gemak, behalve dé fiets. Oké en dé stoel. Maar zelfs als zou ik moeten kiezen, dan ging dé stoel er uit, en dé fiets zou blijven. Maar nu is de keuze al gemaakt voor me. Dé stoel blijft. Dé fiets mag nu bij iemand anders een nieuwe wereld openen. 

Was dit mijn laatste les in mijn onthechtingsproces? 

Tot zover het fiets-drama.

Laatst kocht ik op MP een broek. Ik had het er al eens eerder over, dat ik waarschijnlijk wel over moest stappen op zo'n lelijke, onzettend sexy afritsbroek, omdat dat nu eenmaal zo gemakkelijk is tijdens het hiken. De broek was te klein; een enorme teleurstelling zoals je zult begrijpen. Hij staat weer op MP. Poging 2 was een bestelling bij Bever. Ik kocht 2 broeken in de aanbieding, ondanks mijn belofte om niets meer nieuw te kopen. Toen ze thuis binnen kwamen en ik paste ze, had ik ook gelijk spijt want nieuw of tweedehands: het blijven lelijke broeken. De broeken gingen retour Bever.

Vandaag kwam ik bij de kringloopwinkel omdat ik hoopte daar een nieuw racemonster op de kop te tikken. Helaasch, geen rode retrofiets. Ook niet in een andere kleur. Wat ik wel kocht, was een broekkie van € 4,95. Nee, je kunt 'm niet afritsen. Nee, hij droogt niet extra snel, Nee, hij is niet taupe of kaki. Hij is demin kleur, licht gewicht en gewoon heel erg leuk. Het mooiste van alles is dat ik vorige keer in India zo'n soort broek letterlijk tot de naad heb versleten en toen maar achtergelaten. Daar hád ik tot de dag van vandaag spijt van, tot ik dit broekkie kocht. Ik ben blij als een klein kind zonder fiets. Mijn reisuitrusting is nu compleet! 

Minimalisten UNITED!

Heerlijk gevoel! Als je huis steeds leger wordt en -leuke bijkomstigheid- je portemonnee steeds voller. Vandaag verkocht ik een eettafel, een boeddha borstbeeld, een rok, grote stempels (hobby), strijkijzer, strijkplank! Ik heb afgelopen zondag mijn huis weer rond gefotografeerd en spulletjes op MP gezet. Even commercieel doen; een link naar mijn advertenties!

Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik ook een aantal dingen nodig heb voor mijn reis. Dat zijn: een mini laptop, een paar stevige wandelschoenen en een broek, zo'n hippe afrits, met van die zakken aan de zijkant -ja, ik moet er aan gaan geloven. En eigenlijk was ik van plan, zoals eerder bericht, om licht te gaan reizen. Ik wilde een backpack kopen die precies binnen de restricties van de handbagage valt: max 10 kg, 55 cm x 40 cm x 20 cm. Op zich is dit best te doen, als je op let dat je alle onzinnigheden thuis laat. 

Afgelopen zondag was ik de zolder aan het opruimen. Mijn haren gingen overeind staan van mijn eigen troep die ik in de loop der jaren verzameld heb. Allemaal goede spullen: niet kapot, soms zelfs ongebruikt. En ook een hoop waarvan ik me afvroeg waarom ik het uberhaupt bewaard heb. Waarschijnlijk te lui geweest om op te ruimen. Maar wat me vooral stoorde -alweer- was het feit dat we met z'n allen in de maatschappij zoveel spullen hebben, waar niets mee wordt gedaan en die wel bruikbaar zijn. In plaats van het te ruilen, kopen we nieuw. En daarmee spreken we weer de consumptiemarkt aan, terwijl de tweedehandsmarkt verzadigd is!

Met deze gedacht heb ik besloten om alles wat ik nodig heb tweedehands te kopen. Ik heb inmiddels al hele mooie Timberland wandelschoenen binnen voor € 30,-, mijn nieuwe laptop wordt deze weke verstuurd voor € 130,- en ik ben aan het onderhandelen voor een nieuwe broek die komt op ongeveer € 12,50. Mijn backpack? Ik denk dat ik mijn oude, veel te grote backpack nog even afdraag tot ie tot de naad versleten is. Tenzij ik straks ga meten en wegen en blijkt dat mijn bagage echt in de buurt gaat komen van de 10 kg, dan vertrouw ik er op dat ik op de tweedehandsmarkt een backpack ga vinden die aan mijn eisen voldoet. 

 

Zij schreef vandaag ook over het opruimen van overbodige spullen. 

Ikzelf schreef er ook al eerder over het weglaten van overbodige prikkels in je leven, kortweg minimaliseren (voor mij althans)

Ik hoop echt dat meer mensen het aandurven om alle overbodigheden in hun leven weg te gaan strepen, om er vervolgens achter te komen dat het ze gelukkig maakt. Ik zou het van de daken willen schreeuwen: als je een leven zonder zorgen wil, ongecompliceerd (=niet saai) dan zul je ervoor moeten zorgen dat je omgeving ook eenvoudig en ongecompliceerd is. Bewust. Zo werkt het universum. Vervang wat je niet meer dient door niets, of door iets dat je wel dient en blijf niet hangen in de vicieuze cirkel.

Geronimo!

In de komende 2 maanden kan ik, eindelijk, gaan werken om van dit:

naar dit, te gaan:

Ik heb namelijk eindelijk een ei gelegd over reizen! Het plan is warempel langer dan een paar dagen blijven hangen en ik heb de knoop doorgehakt! Ik heb het mijn ouders al verteld, ik heb zelfs al ontslag genomen. En nu is het regelen geblazen: Alles verkopen, mijn huis opzeggen, abonnementen opzeggen, afwegen wat ik echt wil bewaren en wat niet, een postadres zoeken, mijn ziektekostenverzekering opzeggen, een nieuwe afsluiten in de vorm van een reisverzekering. 

 
Minimaliseren

Voor degene die het nog niet weten, ik wil van mijn spullen af:

-om te weten hoe het is om niets te hebben;

-omdat ik denk dat je pas echt weet wat belangrijk is om te "hebben", als je niets hebt gehad. Zoiets als dat je pas weet wat dag is, als je nacht hebt ervaren. Geen pieken zonder dalen, geen zwart zonder wit. En dus ook geen balans, want je moet de uiterste grenzen onderzoeken, om te weten waar je in het midden uit gaat komen;

-uit loyaliteit voor mensen die echt niets hebben. Niet dat het gevoel wat ik ga creeren maar een beetje in de buurt gaat komen met wat zij voelen;

-omdat overbodige spullen, dingen en mensen je afleiden van het echte bestaan en je verder in de illusie van de door ons brein gefabriceerde werkelijkheid drukken. Overbodigheden geven zorgen, en dus stress en stress maakt je ongelukkig. 

-omdat ik verlang naar het gevoel van vrijheid dat ik denk te krijgen door geen spullen te hebben. 

Mijn huis is afgelopen maanden een grotere puinzooi dan ooit! Ik moet het gewoon toegeven. Ik ben een behoorlijke sloddervos en gebruik het eeuwige excuus met een knipoog "hier wordt geleefd". Maar de waarheid is, dat ik er gewoon echt niets om geef en ook nooit heb gegeven. Vroeger moesten mijn zussen mijn kamer opruimen. Niet eens per se omdat ik het niet kon of vertikte, maar meer omdat er bij mij geen opruimsoftware was bijgeleverd en geïnstalleerd. Ik heb dat niet in de gaten en stap er met hetzelfde gemak overheen. Nu in mijn huisje voel ik gewoon dat elke overbodigheid een mentale penetratie is. Zolang ik geen doelen stel, kom ik niet in actie en nu ik de knoop heb doorgehakt om eindelijk mijn dromen waar te maken, kan ik ook daadwerkelijk puin gaan ruimen. Ik heb al best wat verkocht, maar dat waren, ten opzichte van wat me nu te wachten staat, peanuts.  

"I was warmed by the sun, rocked by the winds and sheltered by the trees as other Indian babes. I was living peaceably when people began to speak bad of me. Now I can eat well, sleep well and be glad. I can go everywhere with a good feeling." 

Geronimo

Geronimo

Ik heb altijd de neiging gehad om buiten de maatschappij te gaan staan. Niet om mezelf af te snijden van sociaal bestaan, maar om voor mezelf te blijven denken, bij al het voorgekauwde een vraagteken te zetten. Niet om eeuwig dwars te liggen, kom ik nu achter, maar om een open mind te blijven houden ten opzichte van alles dat ik waarneem. Ik kom er nu achter dat dat betekent dat sommige mensen om me heen, die niet diezelfde ambitie hebben -overigens veroordeel ik niemand die niet voor hetzelfde kiest- niet alleen een beetje vreemd opkijken, maar er soms ook helemaal niets mee kunnen. En daardoor ook niets met mij kunnen. Om daarvan afscheid te nemen, is best pijnlijk. Een vrije geest is voor mij belangrijker dat de pijn van afscheid.

Met dank aan Valhalla voor het delen van de Tiny house people film, dat me deed herinneren aan een van mijn lievelingsfilm. Geweldig film over mensen die bewust kiezen voor minder ruimte.

Bestemming?

Om jullie niet langer in nieuwsgierigheid te houden: Eerst vertrek ik naar Peru, voor een week of 6. Daarna kom ik thuis om kerst en nieuwjaar te vieren en vervolgens vlieg ik naar India en hopelijk andere Aziatische landen. Er zijn een aantal dingen die ik wil gaan doen, daar kom ik later nog op terug. 

"Be the change you want to see in the world..." Gandhi

Je kunt aardig depressief worden van alle negativiteit die de wereld omgaat: van voedsel dat weggegooid wordt, tot dierenleed, van oorlogen om olie tot vissen waarvan de maagjes gevuld zijn met plastic. Over het algemeen bekijk ik deze onderwerpen en probeer er mee te leven en er zo min mogelijk aan mee te werken. Alles hier in ons land staat in schraal contrast met de armoede die heerst aan de andere kant van de aardbol, waar wij allemaal bewoner van zijn. Alles.  

De wereldberoemde quote van Gandhi Ji "Be the change you want to see in the world" kom ik nu al 2 maal in 2 weken tegen bij 2 heren die zich allebei hebben gedistantieerd van geld. En zij inspireerde me om toch weer wat meer in voedselafval de duiken - dumpster diving. Ik heb wat documentaires gekeken, o.a.: Taste of waste.

De heren waarover ik spreek zijn: 

Mark Doyle

en

Raphael

Een aantal voor mij belangrijke onderwerpen worden aangestipt: Voedsel, geld en de invloed op ons bewustzijn, terug naar de natuur, en het milieu.

Het doet me erg veel verdriet om te zien dat er zoveel voedsel wordt weggegooid en dat er zo weinig respect wordt getoond voor levende wezens (planten inbegrepen...) die onze lichamen voeden. Ik zie het ook op mijn werk (ik werk in een restaurant). Heel erg pijnlijk en verdrietig. Ik heb echt een gruwelijke hekel aan voedsel weggooien, vooral levend voedsel. Maar helaas moet ik toegeven dat ik soms niet op let en dat het dan ligt te rotten in mijn koelkast. Tot een paar maanden terug. 

Ik ben minder gaan werken: 25 uur per week. Tegen een lager salaris: € 10 bruto per uur. Daarnaast krijg ik zorgtoeslag en huurtoeslag van de staat (en hoewel ik graag onafhankelijk ben, maak ik principieel gebruik van de mogelijkheid). Dat genereert een inkomen van ongeveer € 1100,- per maand.

Mijn vaste lasten zijn huur, verzekeringen, telefoon en internet abonnement, abonnement op de boulderhal, GWL. Dan koop ik natuurlijk grotendeels biologische boodschappen. In totaal geef ik ongeveer 850,00 uit per maand aan deze dingen. Dan kan ik nog een klein beetje apart zetten en ik kan ook wat leuks doen, zoals wat drinken na het klimmen of uit eten met vrienden. 

Ik vind dit echt een hele verrijking. Ik heb namelijk geen geldzorgen omdat ik mijn financiën ongecompliceerd houd, ik heb eigenlijk geen eten meer om weg te gooien want ik koop zeer scherp in; alléén als ik het nodig heb. Door biologisch te kopen heb ik ook minder afval: ik gooi 3 maal per maand een vuilniszakje van 20 liter weg in de kliko. Als ik alles zou scheiden en een composthoop zou maken, zou het nog veel minder zijn. Misschien maar eens per maand, omdat de biologische spullen in plastic zijn verpakt dat kan composteren. Daarnaast wat oud papier, maar uiteraard heb ik een nee-nee sticker. En het allerbeste van alles is: Ik heb meer vrije tijd!

Toch is het dit nog niet voor mij. Ik ben namelijk nog niet van het gebruik van geld af en ik ben nog lang niet bij mijn eigen natuur. Ik kweek wel wat groentjes zelf, maar dat is meer hobbymatig omdat ik weinig ruimte heb om er mezelf echt weken van te eten te geven. Dat brengt me terug bij de quote van Gandhi:

Welke verandering zie ik nu het allerliefst in de wereld, zodat ik er daadwerkelijk naar kan gaan leven?

Dat is iets om over na te denken, want ik weet het eigenlijk niet zo goed. Geen honger meer in de wereld? geen dierenleed? Meer bewustzijn? Respect voor al het levende? 

"Als je niet eens de verantwoordelijkheid kan nemen over een fucking pak yoghurt, wat moet dat dan worden met de maatschappij?" 

Je weet pas wat je hebt als.....

... je eens iets anders probeert.

... je het zou moeten missen.

... je de zolder aan het opruimen bent en denkt: "Tering, wat een zooi heb ik".

De zolder

Nee, dit is nog lang niet alles, slechts een beginnetje. ------>

Ik ben deze maand bezig om een slag in een minimalistisch leven te slaan, dat houdt in mijn geval in dat ik elke dag van de maand februari minstens 1 goed bruikbaar item of weg moet geven, of op marktplaats moet zetten of weg moet gooien. 

Tot nu toe heb ik 23 advertenties geplaatst op marktplaats, waarvan 20 boeken (3 verkocht, yes!) en een volle shopper en een bananendoos naar de kringloop gebracht. Maar om eerlijk te zijn kan ik nu al vertellen dat 1 item per dag echt geen zoden aan de dijk zet. Maar het is een experiment! Ik kan na februari gewoon doorgaan met deze gewoonte! 

Meer over mijn experimenten..

Je weet pas wat je hebt als je de zolder op ruimt, en je weet pas dat je veel te veel hebt als je vergeten was dat je het uberhaupt had. 

Iets anders proberen

Soms kan iets anders proberen je laten zien dat wat je hebt helemaal niet verkeerd is. Soms kun je door een kijkje te nemen in een andere keuken ineens inzien dat je nieuwsgierigheid volkomen onterecht was. 

Ik werk nu tijdelijk en parttime bij mijn oude werkgever E.on. En nu weet ik weer wat ik heb en waarom ik zo bewust heb gekozen voor deze baan: een plek waar mijn hart ligt, waar ik lieve collega's heb en waar ik heerlijk 25 uur per week kan fysiek bezig kan zijn, zonder kopzorgen. De baan in de horeca geeft mij eigenlijk alles wat ik nodig heb op dit moment.

Ik had het gewoon even nodig om niet te twijfelen of ik wel een goede keuze had gemaakt. Een tijdje terug droomde ik erover, dat lees je hier. Ik kwam na een nare kantoorbaandroom tot de conclusie dat je nooit een compromis moet sluiten met jezelf als het gaat om de invulling van je leven. Alle kansen zijn er! Je moet ze nemen en vervolgens verfijnen. 

Iets missen

Missen is lastig. Het is een gevoel van verlangen naar iets of iemand, waarvan deels doordat je ego zich identificeert met hetgeen dat je mist. Het klinkt zwaarder dan het is. Toen ik bijna 5 jaar geleden me ging afscheiden van mijn toenmalige vriendje werd ik (naar woorden van mijn zussen) geamputeerd. Een deel van mij werd afgezet en dat was zeer pijnlijk!

Dat was toen. Wat speelt er nu?

Ik ben aan het ruimen en mijn TV staat op marktplaats. Ik geloof dat al 5 mensen aan me hebben gevraagd waarom ik mijn TV weg doe, omdat ik dan niet meer kan gamen! Blijkbaar heb ik een nogal heftige gamers reputatie opgebouwd in het verleden. En het zit diep hoor, de band tussen mij en mijn playstation 2 (nota bene een 2, niet eens een 3). Ik moet dus eerlijkheidshalve bekennen dat ik het echt moeilijk heb met de beslissing om afscheid te gaan nemen van mijn favo console, die ik momenteel toch niet kan gebruiken en die ook al een aantal jaren stof staat te happen in mijn TV kastje, dat er ook uit gaat. 

Toegeven dat het moeilijk is om misschien afscheid te moeten nemen van een ding als een playstation, is voor mij misschien nog wel het sufste van de hele situatie. Ik denk er nog even over, want ik weet pas als ik mis als het er niet meer is. 

Bedankt voor dit moment...op naar een nieuw experiment!

Ik heb afgelopen maand elke ochtend na het wakker worden en elke avond voor het slapen gaan 5 minuten geinvesteerd in het schrijven over alles waar ik dankbaar voor ben, bij wijze van het eerste experiment van de reeks van 12 in het jaar 2012. Meer hierover...

Resultaat: Het is een blijvertje hoor, die dankbaarheid. Ik sta elke dag op met een glimlach. En zo niet, dan verschijnt ie onder het schrijven wel. Het werkt meditatief: Je staat stil bij de dag. Een moment van bezinning. Het werkt positief op je mindset: Op het moment dat er een negatieve gedachte op komt over iets dat je die dag is overkomen, draai je het zo dat je er op papier dankbaar voor kunt zijn. Dan is het altijd iets positiefs. 

Het kaartje hiernaast heb ik 1,5 week geleden opgehangen bij onze buurtsuper en tot mijn verbazing hing het kaartje er deze week nog! Ik kreeg er positieve reacties op en daag jou uit om de volgende keer dat je boodschappen gaat doen ook een dergelijk, al dan niet anoniem, kaartje op te hangen. Er is altijd wel iemand die het leest en er is altijd wel iemand die je een fijn moment kunt bezorgen op deze manier.

Dat brengt me bij het experiment van februari, aangezien het overmorgen 1 februari is! 

30 dagen- Spullen verjagen

Ik ga een stap zetten in het minimalisme door 30 dagen lang elke dag afscheid te nemen van minstens één ding in mijn huis: het weg te geven, het op marktplaats te zetten, iets weg te gooien. Het moet gaan om bruikbare dingen!

" True security lies not on the things one has

but on the things one can do without"

- Dr. Norman Vincent Peale -

Op deze manier hoop ik zoetjes aan minder gehecht te raken aan spullen, zodat ik als ik echt geen spullen meer over wil houden, er geen moeite mee heb. Daarnaast maak ik een potje voor het geld dat de verkoop oplevert; ik heb nog geen specifiek doel, maar ik denk aan reizen, mijn verjaardagsfeestje ervan te betalen, een kleinere laptop (eentje die wel mee op reis kan) etcetera...

Ik kreeg van links en rechts al positieve berichten van mensen die al begonnen zijn met een dergelijke actie; niet perse 30 dingen of 30 dagen, maar wel verkoop van overbodige spullen in huis. Het lucht op! Ik kan niet wachten. 

Mijn TV gaat er als eerste uit, aangezien ik mijn abonnement heb opgezegd en UPC me nu echt heeft afgesloten. Mijn TV kastje is dan ook overbodig, dus die is daarna aan de beurt. 

Op naar de vrijheid, ga je mee?

Goede voornemens voor het jaar waarin ik 30 word!

Juist. Ik word er al jaren voor gewaarschuwd, sinds ik de 25 gepasseerd ben. Maar 30 worden is helemaal niet zo erg hoor, als je je leven in handen hebt!

Het is bijna 2012 en daar denk ik dan weer meer over na. Wat kon beter? Wat ging goed? Welke goals of dingen van mijn verlanglijstje wil ik dit jaar afvinken? Waar ga ik aan werken?
Op zich ben ik niet zo'n goede voornemens-fan; je kunt namelijk elke seconde van de dag je leven veranderen. Het eind van het jaar is zeker wel een goed moment om de balans op te maken.
En als het je helpt om iets dat je graag wilt te verwezenlijken, waarom dan niet beginnen per 1-1-2012?

Afgelopen maanden liep mijn motortje stationair. Omstandigheden zorgden hiervoor, maar ook het normale leven: Terugkomen in een land als Nederland na een chaotische trip in India en meedraaien met de maatschappij. Tijd om 't gaspedaal in te trappen en te schakelen!

Er zijn een aantal kleine dingen waar ik mee wil beginnen (niet perse per 1-1 overigens, maar ik heb het nu eenmaal druk tot en met de kerst):
- Ik ga, met ingang van vandaag, mijn skateboard weer gebruiken. Als is het maar om naar de winkel te rollen. Waarom weet ik niet precies, maar ik vind het gewoon een coole uitvinding en leuk om te doen.
- ik wil een begin maken met het uitdunnen van mijn bezittingen in januari. En eigenlijk wil ik rond mijn 30ste weinig over hebben! Scheelt jullie weer verjaardagscadeautjes.
- ik wil verhuizen. Of eigenlijk wil ik mijn huidige huis opzeggen. Het is tijd om te gaan. Kan aan het einde van het jaar zijn hoor, als ik alles wat meer van de rit heb (in plaats van op de rit ;) )
- ik wil 100% gelukkig zijn in mijn eentje. Ja, soms mis ik genegenheid en intimiteit, maar ik heb mezelf beloofd nooit concessies te doen op dit vlak. 

Veranderen doe je in kleine stapjes!

In maart dit jaar maakte ik al de beslissing om niet meer fulltime te gaan werken en om niet meer op kantoor te gaan zitten. Ik doe werk dat ik leuk vind en waar ik geen stress van krijg. Ook al verdient het veel minder dan ik ooit heb verdiend. Ik heb ook besloten om een leven te leiden geheel in lijn met mijn normen en waarden. Eerlijkheid is geboden, want hoe gemakkelijk bezwijk ik weer onder sociale druk waardoor ik de touwtjes laat vieren? Door continue jezelf de vraag te stellen of hetgeen waar je mee bezig bent, bijdraagt aan een leven zoals je wilt leiden, blijf je eerlijk. 
Ik ontdekte dat hoe minder complex mijn leven is, hoe gelukkiger ik word. Dus dat wil ik gaan doortrekken tot in het extreme. Gewoon als experiment, omdat ik wil weten wat belangrijk is in het leven door te weten hoe het is om niets (of in ieder geval een rugzak vol spullen) te bezitten. 
In de toekomst wil ik rond kunnen komen zonder voor een baas te hoeven werken.


Ben jij 100% tevreden met je leven zoals het nu is?
Ja? Chapeaux!
Nee? Wat zou je willen veranderen? Wat ga je er aan doen?

Recreate your life!

De meeste van jullie weten wel dat ik mijn leven niet heb ingericht 'volgens de norm'. Een paar voorbeeldjes van dingen die binnen de norm zouden kunnen vallen: een fulltime baan, sparen voor een auto en een koophuis, de nieuwste gadgets & smart phones, willen groeien in een nieuwe hogere functie met bijpassend salaris, werken van 9 tot 5, op de hoogte zijn van het laatste nieuws en series...

Waarom hoef ik dit niet? Omdat ik andere dingen belangrijk vind: Ik hoef geen geld om te hebben enkel om te leven, dus werk ik 25 uur. Ik wil vrijheid om te doen en te gaan en staan waar ik wil, dus kies ik voor een huurwoning. Ik wil in mijn leven doen wat ik wil, en wel elke seconde van de dag. Ik hou van mijn baan, van schrijven, van mensen inspireren, reizen, creëren, klimmen, hardlopen en lekker eten en van gitaar spelen (sinds kort).


Hoe doe ik dat, financieel?
Ik koop alleen biologisch (of tenminste 95%), ik heb een abonnement op de klimschool, ik heb gitaarlessen, ga regelmatig er tussen uit, ik doe eigenlijk alles wat ik wil, voor zo'n 900,- in de maand.

-Wat je altijd in je hoofd moet houden is dat 'doen wat het allerfijnst is' altijd nummer 1 moet zijn in je leven!
Ongeacht de financiele consequenties. Dus ga als eerste na wat écht belangrijk is. Is het echt belangrijk om alle series van Dexter op dvd te hebben? Is het echt belangrijk om 24/7 online te kunnen? Voor mij is het bijvoorbeeld echt belangrijk om mijn creativiteit te kunnen laten stromen en geen stress te hebben.
Stel jezelf de volgende vragen:
Wat zou ik doen als geld geen issue zou zijn?
Waar vul ik het liefst mijn tijd mee in mijn leven?
Waar word ik blij van?
Wat geeft mijn leven zin?

-Heb je financiën onder controle!
Dat betekent dat je weet wat er in komt, en nog veel belangrijker, dat je uitgave patroon een focus heeft op dat wat je het allerfijnste vind! Bekijk je uitgave patroon. Je kunt verdiend geld maar één keer uitgeven. Je kunt ook maar één keer dit moment beleven. Je kunt dus net zo goed zorgen dat wat je uitgeeft ten goede komt aan de dingen die je het fijnste vind!
Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven de laatste tijd?
Heb je van die uitgaves 100% genoten?
Heb je geld uitgegeven aan dingen ervoor zorgen dat je dichter komt bij dat wat het fijnste is?

-Geld over? Sparen of....?
Of werk je soms te veel? Toen ik nog studeerde, studeerde ik meestal voor een voldoende. Als ik een hoog cijfer scoorde, had ik voor mijn gevoel te veel gedaan. Nu werkt het eigenlijk nog steeds zo. Ik werk voor voldoende geld. Ik heb bewust een afweging gemaakt tussen vrije tijd en het geld dat er tegenover staat.
Voor mijn gevoel moet ik veel vrijheid inleveren tegen dat beetje extra financiële zekerheid, dat ik vervolgens niet uitgeef, maar spaar.

Leef ik om te werken of werk ik om te leven?
Heb ik een drukke baan?
Heb ik stress?
Is de stress en de drukte het geld eigenlijk wel waard?

Focus!
Je kunt elk moment maar eenmaal beleven! Zijn er dingen die je nog graag wilt doen in je leven? Breng het in kaart. Hang het op een zichtbare plek en herinner jezelf hieraan. Want je leven glipt tussen je vingers op het moment dat je achter de tv blijft hangen, op internet blijft surfen en gaat winkelen in de stad. Focus op je leven, op de dingen die je het allerfijnste vind om te doen. Werk je om te leven? Ja, eerlijk? Hoeveel tijd besteed je dan aan werken en hoeveel tijd besteed je aan LEVEN?
Waar wil ik de focus in mijn leven?
Wat ben je aan het doen en wat had je ook kunnen doen in dezelfde tijd?

Leven Kost Geen Geld

Verplichtingen kosten geld, leven niet. De maatschappij kost geld, leven niet. Leven is maximaal bewustzijn bij alle dingen die je het allerliefste doet, zonder tijdsbesef en financiële druk. Op het moment dat je een prijskaartje gaat hangen op de dingen die je het allerliefste doet, belaad je ze -letterlijk en figuurlijk-. Ook op het moment dat je de klok een te groot aandeel geeft in en aan je leven, belaad je het. Leven moet vrij kunnen fladderen, de frisse wind moet er door heen kunnen, het moet beweeglijk zijn, ongebonden. Zodra je het gaat beladen met een prijskaartje of een tijdslimiet, gaat de ongebondenheid eraf en wordt het geketend en verwelkt het als een bloem die geen aandacht en water krijgt.

http://www.sprookjesgrot.nl

Minimalism

Ok. Ik blijf in Nederland, dus. Het voelt alsof er hier iets op me ligt te wachten. Of zoiets. Er is een deur dicht en er gaat een deur open! Want zo gaat dat met beslissingen die je neemt.

Ik heb ook maar meteen een nieuwe deur geopend en nu ben ik door een kiertje aan het spieken wat er aan de andere kant te beleven valt. De deur van het minimalisme. Ik wil in mijn leven nog meer mijn normen en waarden laten gelden. De drang om op een bepaalde manier te leven blijft zeuren. Maar het is geen vervelend gevoel. Het voelt alsof ik minder ballast wil en meer rust in mijn leven. Minder spullen, minder dingen om rekening mee te houden, minder mensen om rekening mee te houden, een simpeler en eenvoudiger leven. Niet omdat ik geen geld heb voor luxe, maar omdat eenvoud luxe is. Voor mij dan.

Als je alles overboord kiepert wat overbodig is, hou je een kern over. Die kern kun je volledig doorleven met elke vezel van je lijf. Daar is waar ik naartoe wil. Live your life to the max, omdat je alles wat je ervaart volledig kunt ervaren.

Een bijkomend voordeel is dat ik echt geloof dat een eenvoudiger leven in de Westerse wereld, de mensheid in zijn geheel gelukkig maakt en wel om de volgende redenen:
-minder consumeren betekent minder voetafdruk
-een simpeler leven in het westen betekent een simpeler leven in het oosten; ze willen namelijk alles wat wij willen omdat ze als het gaat om rijkdom en materialisme tegen ons op kijken. En eigenlijk is dat iets waarvoor we ons zouden moeten schamen. Het goede voorbeeld geven dus!
-als je een eenvoudiger leven leidt, ga je beter nadenken over de dingen die je uiteindelijk wel aanschaft: heb ik het echt nodig? Wat zijn mijn alternatieven? Zo ja, wordt er buiten ikzelf iemand anders beter van of gaat het vooral ten koste van een hele hoop dingen? Je weegt alles dus zeer zorgvuldig af! Wat weer ten goede komt van de verdeling van alle middelen op aarde die we met zijn alle ter beschikking hebben.

Eenvoudiger leven maakt je dus, in mijn ogen, een verantwoordelijke en bewuste wereldburger.

Ik ben zelf heel erg van het motto 'Practice what you preach'. Daarom schrijf ik bijvoorbeeld alleen dingen op sprookjesgrot die ik zelf heb ervaren. De meeste van jullie weten dat mijn leven al aardig versimpelt is. Zo kijk ik geen tv, koop ik amper nieuwe spullen (op boeken na), heb geen auto meer (leen mama's auto naar eigen mening nog te vaak overigens, maar het begin is er), heb mijn eetpatroon drastisch vereenvoudigd, mijn kledingkast ook. Zo kom je erachter wat je eigenlijk niet graag mist in je leven:
-goed eten
-boulderen
-hardlopen
-muziek
-scheppen: dingen creeren
-goede nachtrust
-vrouw zijn, ondanks een minimale levensstijl
-kennis vergaren
-me omringen met fijne inspirerende mensen en mijn mensen van wie ik hou
-nieuwe dingen leren door experiment
-mensen inspireren om mee te werken aan een betere wereld

Als ik het lijstje zo bekijk, dan ziet het er uit als een mooi 'eerste levensbehoefte-lijstje'. Al het andere, is overbodig. Dat betekent dat je het kunt elimineren, want het zorgt voor ballast en dus vertroebeling van zintuigelijke waarneming en ervaring van al wat op het lijstje staat. Dat lijkt misschien overtrokken, maar dat is het niet:
-hoe vaak heb je er niet van gebaald dat je geen tijd had om lekker te koken, naar vrienden te gaan of om die film te kijken die je zo leuk vond?
-hoe vaak van die keren werd je in de weg gezeten door iets dat voelde als een verplichting?

Mensen. Hebben. Altijd. Een. Keuze.

Ik heb er een half jaar geleden voor gekozen om minder te werken, en meer tijd over te houden om mezelf te ontwikkelen. Om te kijken wat ik nu echt wilde in het leven en dat is een van de beslissingen waar ik tot op de dag van vandaag geen spijt van heb! Sterker nog, ik heb het gevoel om het door te trekken tot in alle aspecten van mijn leven. Nu kan ik ook niet alles tegelijk hoor. Ik vind het ook lastig om afscheid te nemen van mijn dvd's en mijn playstation, hoewel die playstation twee jaar op zolder stof heeft staan happen en ik tegenwoordig gewoon alles download wat ik wil zien. Een externe harde schijf zou dus een betere investering zijn (degene die ik had, is tijdelijk aan mijn zicht onttrokken. Ik hoop 'm op zolder tegen te komen als ik ga ruimen..)

Enniewees. Dit alles heeft me gebracht naar nieuwe stappen:
-ik koop alleen nog maar vegetarisch, tenzij ik mensen op visite krijg en die willen Indiaas komen eten. Kip in Indiaas eten (ja geen zorgen, biologisch uiteraard) is té lekker.
-ik ga mijn zolder opruimen en alles wat enigszins verkoopbaar is, op marktplaats zetten. (mensen kopen alles, is mijn ervaring)
-en ja, ik vrees dat mijn playstation en mijn dvd's ook aan de beurt komen.

Ik ben een e-boek aan het lezen over het leven als een moderne nomade: een reiziger. En om zover te komen, moet je eerst minimaliseren. Het scheelt dat ik weet wat het me oplevert: rust voor mijn hoofd, mijn zintuigen en mijn lijf, minder gedoe, een lege agenda en dus tijd voor de dingen die er echt toe doen. Heerlijk.

Heb je tips? Ik hoor ze graag!

The Motherland

Ik heb Mumbai en Bangelore niet van dichtbij gezien, maar wat hier in het vliegtuig rondom mij zit is een afspiegeling van verwesterd India, zoals Mumbai en Bangelore dat zijn. Tenminste, dat heb ik van horen zeggen. Deze mensen moeten haast wel op vakantie gaan (en niet terugkomen) want dit vliegtuig brengt ons naar conservatief Rajasthan, waar ik naar een conservatieve bruiloft van de conservatiefste van mijn Indiase vrienden ga.

Een nachtbus van Hospet op 15-2 (10 km van Hampi) naar Mumbai van 12 uur, een halve dag op het vliegveld spenderen (gelukkig had ik 2 uur gratis wifi zodat ik mijn vorige blog snel online kon knallen) een vlucht van krap 2 uur, een paar uurtjes ronddwalen in Jaipur en tot slot een nachtbus (ja ja zo'n verrotte oude waarin je doof wordt van de motor en waarin je gewrichten pijn gaan doen van het verkrampen van de kou) zorgen ervoor dat ik op 17-2 letterlijk afgebrand ben als ik in Jodhpur aankom. Ik heb 36 uur praktisch niet geslapen. Die middag is het de bedoeling dat we met local bus naar de Village vertrekken, want alle festiviteiten vinden daar plaats.

Gelukkig kan ik na een kopje chai van mijn favoriete tourguide, de broer van Mahendra (ik ben te moe om iets sarcastisch te verzinnen) eerst naar bed. Ik was alleen effe vergeten dat Indiërs overal, en als ik zeg overal dan bedoel ik OVERAL, doorheen kunnen slapen. En dat dus ook van mij verwachten. Ik ben te moe en te geïrriteerd om ook maar een scheet van de overbuurman te kunnen verdragen. Ik voel 'm al aankomen... Een lichte paniekaanval als ik 3 uur later nog geen slaap kan pakken omdat ze het licht weer aandoen, zo nodig in mijn kamer chai moeten drinken en in mijn oor een telefoongesprek moeten voeren dat klinkt alsof ze met blikken en een touw met diezelfde overbuurman aan het converseren zijn. Ik heb door alle wijze lessen geleerd dat ik een bijzonder zwakke plek heb. Ik kan veel geven, maar nemen en afstoten kan ik niet goed. En al helemaal niet als ik moe ben, of uitgeput. Ik knapte op de bruiloft van Jeet meerdere malen omdat ik niet goed voor mezelf zorgde. Laat me er alsjeblieft van geleerd hebben!!

Ik bel met Raj en doe mijn beklag. Hij belooft met Mahendra te praten. Mahendra geeft aan dat ik vanavond een rustig plekje krijg om te slapen, ik ben nog een beetje wantrouwend. Ik weet niet precies wat Raj heeft gezegd tegen de kersverse bruidegom, maar om half 2 is het dan toch eindelijk stil. Stil! Stilte! Silencio! Ik raak bijna in shock en kan niet in slaap komen. Om half 3 is het afgelopen met de rust. Ik schat in dat ik een half uurtje echte slaap heb gehad. Om 4 uur krijg ik wat te eten, ik spring onder de douche en dit alles geeft me weer wat energie. Voor komende 3 uur. Maar als we dan zitten te wachten op allerlei dingen, spullen, bussen, mensen, weet ik veel wat (Indiërs kunnen echt NIET organiseren) verander ik wederom in een zombie. Ik sms Mahendra:
"please give me a quite place to sleep where nobody will distrurb me. Otherwise i cant go to your wedding becoz im destroyed."
Ik verzamel de laatste beetjes energie in mijn lijf bij elkaar om de familie te begroeten en een lachje op te zetten.

Ik geef overduidelijk aan dat ik kapot ben en echt z.s.m. wil pitten. Ik 'khamagani' in de rondte (betekent goededag in lokale taal en ze vinden het maar al te schattig als deze circus barbie het blijft herhalen).
Eindelijk om 23.00u mag ik gaan slapen. Stricte orders: Ik wil niet wakker gemaakt worden, nee ook niet voor thee. Ik ben nog steeds sceptisch over mijn zogenaamd rustige slaapplek aan de andere kant van de straat. Het blijft Incredible - LOUD - India.

Ik scan mijn kamer op stoorzenders. Een of ander familielid heeft een woonkamer opgeofferd. Er staat een telefoon. Wie belt er nu in India naar een vaste lijn? Iedereen heeft een mobieltje hier. Dus nee, dat ding gaat me vast niet storen. Of toch wel? Het is fucking 6 uur 's ochtends en gelukkig schrik ik me niet de tering omdat het geluid gedempt wordt door mijn oordoppen. Haha, daar heb je niet van terug he!?

Juist ja bruiloft: daarvoor ben ik hier in de Village van Mahendra voor de bruiloft van Mahendra. Voor de volledige beschrijving van een Hindoestaans Rajput (inwoners van Rajasthan uit Warrior kaste-> tweede van boven) huwelijk verwijs ik u naar mijn blog "4 weddings and a funeral".

Ik raak aan de praat met een lief in roze gesluierd meisje, getrouwd met een van de neven van Mahendra. Ze is blij om me te spreken en met het gezelschap. Ik vraag haar of ze gelukkig is hier in het dorp. Nee, dat is ze niet. Auw. Ze vindt helemaal niet leuk en ze is nu een jaar getrouwd. Ik krijg een naar gevoel van dit gesprek. Ook als ik bij een andere familie op de chai ga krijg ik een benauwd gevoel als de zusjes niet echt aardig doen tegen hun schoonzusje. Dit lijkt wel Assepoester in reallife!!

Op de receptieavond zie ik na dik 2 maanden toch ook Raj weer. De volgende dag rijd ik met de Kuoni mannen in de auto mee naar het dorp van Mahendras aanstaande voor de Bharat.

Mahendra was erg zenuwachtig voor zijn huwelijk. Ik was blij om er bij te zijn. Zijn inlaws zijn erg lief en hebben me heel goed opgevangen. Na de ceremonie drinken we nog wat in de bharat tent en als het dan tijd is voor Mahendra's golden night wordt ie ineens mega zenuwachtig. En terecht: de golden night is de huwelijksnacht en de eerste keer dat je je levenspartner ziet en ermee praat in real life. Hij vraagt me of ik zijn vrouw al heb gezien en hoe ze eruit ziet. Hij heeft haar nog niet gezien (alleen gesluierd tijdens de ceremonie) maar heeft de hoop op een mooie vrouw opgegeven na het zien van haar broer, daarna haar moeder en tot slot ook de vader. Ik zeg hem dat ie zich nergens zorgen over hoeft te maken want ze is, en dat meen ik, adorable!

En dan deel je ineens het bed met een van de nichtjes van de bruid. Ze spreekt aardig Engels. Als ik thuis kom van de bharat om 3 uur 's nachts weet ik ook niet zo goed wat ik moet zeggen tegen een onbekend meisje dat al ligt te slapen. Ik dacht ik ga maar slapen en zeg vriendelijk "slaap lekker", maar Tina wil nog graag kletsen. We kletsen over het huwelijk. Haar huwelijk. 2 maanden geleden is ze getrouwd en ze is 17/18 jaar. Op een of andere manier weet niemand precies hun leeftijd hier.
Haar man is 21. Ze is gelukkig en dol op haar man!
De volgende ochtend kletsen we verder en dit is echt het intiemste gesprek dat ik ooit met een Indiaas meisje heb gehad. Ze vertelt me over haar huwelijk over hoe zenuwachtig ze was en over de golden night. Ze vertelt me ook wat ze ervan verwachtte en hoe iedereen haar bang maakte met verhalen over seks in de eerste nacht.

Toen mij gisteren voor de 80ste keer gevraagd werd wat ik van de cultuur vind, kon ik uit de grond van mijn hart zeggen dat ik daar geen oordeel over kan geven. Ik zou niet willen ruilen, maar ik weet zeker dat 99% van de Rajasthani mensen na het zien van onze cultuur, ook niet zou willen ruilen. Het is zoals het is. De cultuur is ontstaan en aan verandering onderhevig. Net zoals evolutie. Je kunt dat niet van de ene op andere dag veranderen al zou de hele wereld daaraan meewerken. Het enige lullige is dat er soms meiden zijn die een seksueel gefrustreerde klootzak treffen, in plaats van een man die ook wel in ziet dat ze in hetzelfde schuitje zitten.

Door zo dichtbij deze cultuur te zitten met een onmogelijk sociale druk, ben ik er respect voor gaan ontwikkelen. Als ik vertel over ons land en de tegenovergestelden (dat uithuwelijken verboden is, en het legaal is om kinderen te krijgen zonder getrouwd te zijn) weten ze niet wat ze horen! Ze zouden ook niet willen ruilen, want het mooie van joined-family systems en gearrangeerde huwelijken is dat je altijd je family om je heen hebt waarmee je goede en slechte tijden beleefd. Eenzaamheid bestaat niet in India. Privacy ook niet, maar daar hebben deze mensen totaal geen behoefte aan. Dit is onze individualistische mentaliteit. Cultuur zit opgeslagen in genen. Deze mensen zijn anders gebouwd dan wij.

We hebben een luie middag, Tina en ik. Ik ga douchen rond een uurtje of 3. Ik heb douchen in India gewaardeerd:
1 stromend heet water
2 stromend koud water bij heet weer
3 warme bucket shower
4 koude bucket shower
5 stromend koud water bij koele temperatuur
6 koude zoute bucket shower
Altijd even afwachten wat ik aantref. Ik ben op alles voorbereid. Na dikke 6 weken Hampi met een nummer 2 douche en westerse plee, heb ik terug moeten schakelen naar nummer 4 en 5 douche en Indian style plee zonder gebruik van pleepapier.

Well, what do you know....?! Hier bij Tina kan ik genieten van WARM STROMEND WATER!! Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst onder warm water heb gestaan, maar ik vermoed tijdens Jeets bruiloft, begin december!! Het is nu eind februari.

Gisteren toen we (ik en de Kuoni mannen) hierheen reden (autoritje van 140 km of 3 uur), werd ik ineens wakker geschud van de opkomende maan. The red moon: een volle maansopkomst betekent een bloedrode maan en dit is briljant om te zien! Even was ik weer terug in Hampi. Even was ik weer bij zijn warmte en westerse mentaliteit en dat deed me ook wel weer inzien dat India, hoe temperamentvol ook, het niet is voor mij op langere termijn. Wat ik voorheen als temperamentvol aanzag, zou ik nu emotioneel willen noemen. Dit land loopt over van emoties en ego. De vrouwen zijn behangen met sieraden en verkleden zich het liefst 10 keer per dag om zichzelf in een andere barbie bruidsjurk te kunnen laten zien. Maar wat kun je anders doen? Dat is zo'n beetje de enige vrouwelijkheid die zichtbaar mag zijn voor de buitenwereld. En geen wonder dat de mannen zo seksueel gefrustreerd zijn hier. Het werkt als een rode doek op een stier. Vrouwen lopen rond als prinsessen en de mannen moeten eraf blijven. En ik heb van horen zeggen dat mannen elkaar als alternatief gebruiken.

Of Mahendras vrouw knap is?? Dat is de meest gestelde vraag. Ja, ze is prachtig. En dit is serieus een compliment voor de familie want dat wil zeggen dat ze goed werk hebben opgeleverd. Ik probeer toch ook aan te geven dat haar uiterlijk er niet toe doet. Maar na mijn bevestigende antwoord op die vraag houdt het meestal op met de kennis van de Engelse taal van de mensen hier en de kennis van Hindi voor mij, waardoor ik mijn standpunt niet over kan brengen. Verdrietig, dit.

Ik word gek van het geluid. Privacy heb ik ook wederom ingeleverd. Ik leer beetje bij beetje mijn grenzen aan te geven zonder dat ik eerst flip. Zo laat ik ook voor de eerste keer eten staan: in olie gemarineerde stukjes papadum -wat ze hier in de woestijn als groente gebruiken, maar wat eigenlijk gewoon pasta is- met chapati (brood pannenkoekjes). Ik kan deze ongezonde, koolhydraatrijke combi echt niet naar binnen krijgen. In plaats hiervan krijg ik yoghurt met noten en de volgende dag vraag ik Mahendra om fruit.

Elke dag zit ik te denken aan mijn plannen voor komende tijd en ik krijg nergens echt een warm gevoel van. Ik moet er niet aan denken om de nachtbus te nemen van Delhi naar Mcleod Ganj en een ander Aziatisch land kan me ook niet boeien momenteel. Mijn lessen zijn geleerd in India. Misschien is het gewoon tijd om naar huis te gaan om alles te verwerken in mijn hoofd. En op papier.

Heel deze India reis lijkt wel een versie van de film 'The game'. Ik herinner me dat ik vorig jaar rond deze tijd een online coachingsessie aanging vanuit Mindmagazine waarbij ik het onderwerp liefde koos. Volgens mij kan ik voor het overgrote deel van de mensheid spreken als ik zeg dat dit het meest gecompliceerde onderdeel is van het leven. En ik ben in een land waar er enerzijds heel bedrukt mee omgegaan wordt: mannen en vrouwen worden gescheiden, er worden huwelijken gearrangeerd om ze vervolgens toch samen te brengen en huwelijken te simplificeren, ceremonies en tradities proberen het dagelijkse leven te ordenen. Anderzijds loopt dit land over van emoties, vrouwen gesluierd, maar in de meest exotische kleurenpaletten, behangen met zoveel goud als dat ze kunnen dragen, kamasutra tempels met erotische beelden, en Bollywoodfilms met 9 van de 10 keer overvloedige liefdesverhalen. Deze reis in dit land brengt me alles op liefdesgebied. Alsof het universum zegt "jij wilt leren over de liefde, hier heb je het. Succes!" Ik heb allerlei proeven en tests ondergaan en geprobeerd om alles zo intens mogelijk te beleven. Diepe dalen en hoge pieken. Een perfect spel van balans en ademhalen.

Ik besef me ineens dat ik niet meer bang ben voor de toekomst. Het gevoel is weg, opgelost. Ik ben niet meer bang om een doorsnee conservatief burgerlijk leven te leiden, zoals voorheen. Dit geeft me een heel vredig gevoel en een glimlach op mijn gezicht. Ik weet dat het goed komt, dat de wereld aan mijn voeten ligt en het universum aan mijn kant staat.

Ik weet dat ik van iemand kan houden zonder te bezitten en nog belangrijker zonder iets terug te hoeven. Gewoon verwachtingsloos. Dat is nog wel een beetje eng en gammel omdat ik ook heb gezien dat emoties echt niet te vertrouwen zijn als ze door je lichaam gieren. "Emotions are like wild horses" ( Poalo Coelho- Brida)
Maar ik durf 't aan.

Ik heb geleerd om te accepteren. Ik heb geleerd dat er geen goed en fout bestaat. Maar dat alles is, zoals het is en de enige karakteristiek die je eraan kunt verbinden is niet-permanent. Ik heb geleerd dat alles tijdelijk is. Dat je niets kan verliezen als je het niet bezit. En dat hechten (mensen, spullen) dus behoorlijk stom is in die context.

Ik heb geleerd dat mijn lichaam mijn tempel is en dat ik met beide benen op de grond wil blijven staan. Ik heb geleerd om mezelf te herinneren aan reflectie als mijn zieke ego weer eens grappen en grollen uithaalt of emoties opspelen.

Ik blijf oefenen om in het NU te leven en ga zoveel mogelijk momenten pakken hiervoor. Ik blijf oefenen om mijn geest helder te krijgen. Of zoals de betere Engelse vertaling zegt "to purify the mind". Dit moment is alles wat je hebt. En dezelfde seconde heeft het alweer plaatsgemaakt voor een nieuw moment.

Al het bovenstaande staat in contact met elkaar. De ene les kan niet zonder de andere. Al die zogenaamde lessen zijn met elkaar verbonden. Zoals alles in het leven verbonden is en uit dezelfde materie bestaat, dezelfde energie. Kwantumfysica. En hetgeen dat zorgt dat het in beweging blijft is levenslicht, liefde.

Ik ben geen heilige en maak veel fouten. Dat is menselijk. Al het bovenstaande, al die levenslessen, zijn geleerd maar moeten gecontinueerd worden. Maar daar heb ik nog wel even de tijd voor. Mijn reis is nog niet af, maar nu heb ik pauze nodig om alles te verwerken. Mijn lijf snakt naar mijn zelfgemaakte, biologische eten vol groentes, fruit en kruiden. En ik heb zin in de lente! Mijn favoriete seizoen. Seizoen van vernieuwing en groei.

Mijn redelijke abrupte beslissing om India in een week te verlaten heeft tot gevolg dat het moeilijk wordt om afscheid te nemen van mijn vriendjes. Aj. Dat stemt me toch wel somber, merk ik. Ze zijn druk, druk, druk met allerlei werkzaamheden, maar beloven alledrie hun uiterste best te doen om mij nog te zien voor vertrek.
Als ik de familie van Mahendra achter laat, merk ik pas hoeveel ze om me geven. Vele tranen vloeien. Ik krijg cadeautjes en een afscheidsritueel.

Als ik na de bruiloft terug ga naar Jodhpur naar hun huis in de stad, waar een deel van de familie inmiddels ook weer naar teruggegaan is, weet ik dat ik mijn laatste dag voordat ik naar Delhi vertrek om op 1-3 via Bangkok naar huis te vliegen, hier niet door ga brengen. Het is beter als ik mijn laatste dag door breng in een guesthouse. Met privacy, in alle rust, waar ik mijn tas kan herinrichten en op adem kan komen. Ik ga voor de laatste souvenirs. Ik vrees dat mijn tas de 20 kilo gaat overschrijden. Een heerlijk middagje rondstruinen in Jodhpur tussen de Indiërs: ik ga ze missen! Ik beland onder andere in een winkeltje vol kruiden, ayervedic medicijnen en een hele lieve mevrouw die me voor een fortuin aan kruiden verkoopt. De laatste middag komt toch Raj op en neer gereden op de motor vanuit zijn Village; een ritje van 3 uur enkele reis. Die avond dineer ik voor de laatste keer met Mahendra. Daarna dropt hij me bij het busstation om me uit te zwaaien. Een busrit van 12 uur naar Delhi staat me te wachten. Dit keer heb ik meer geld uitgegeven aan mijn busticket: ik reis, jawel, met een AC Volvo!

Als ik de volgende ochtend een stop heb in Jaipur, hoofdstad van Rajasthan, zit weg te dromen met een pakje Parle-G (goeiekope dreuge kuukskes, 5 rps) en slaperig uit het raam kijk, zie ik bij toeval (?) Jeet lopen. Ook hem heb ik 2 maanden niet gezien! We hebben een half uurtje om bij te kletsen, want hij heeft een andere bus dan ik. We spreken af om in Delhi te meeten. Tussen de bedrijven door komt hij me opzoeken in mijn hotel, waar ik dik 24 uur lang alleen maar slaap, films kijk en traantjes weg pink omdat ik mijn tweede thuis ga verlaten.
"Irene, don't cry. You are leaving India, not Earth."
Overlopende emoties, of realisme?

Mijn laatste rupees maak ik op Indira Gandhi International Airport op aan McDonalds (ik had deze reis nog geen Mc Mahajara gehad), Haagendasz, een tijdschrift en 2 doosjes tiktak.
India, the Motherland. I love you, i'll be back!

"I am neither mind nor intelect, neither ego nor memory, neither ears nor tongue, not nose or eyes or skin, neither space nor earth, not fire, wind or water. I am consciousness and bliss. I am Shiva"

Not all who wonder are lost

Wauw...
Ik had gevraagd of Shamilla, de eigenaresse van Goan Corner in Hampi, rond wilde vragen of iemand een kamer wil delen met mij. Maar...
Nu ik hier zo lig, onder een klamboe, luisterend naar Muse, een licht briesje, op het dak kijkend naar de sterrenhemel, weet ik eigenlijk niet meer zo zeker of ik wel een kamer wil. Ik bedoel, voor 80 rps per nacht (€1,33), DIT!
Wauw!

Hoewel ik vanmorgen erg vroeg op ben gestaan om naar Hampi terug te keren, en een behoorlijk dagje achter de rug heb (bus van Gokarna naar Angola, overstappen op bus naar Hubli, rickshaw naar treinstation voor de trein naar Hospet, rickshaw naar busstation en ten slotte bus van Hospet naar Hampi en dat allemaal in 9 uur tijd voor 271 rps in plaats van een stinkende, verrotte nachtbus voor 1050 rps) wil ik helemaal niet slapen! Ik wil genieten van dit moment!

Ik ben erg blij om oude gezichten terug te zien en op dit kleine plekje India te zijn waar het eten, de rust en faciliteiten heerlijk en voldoende zijn om niet weg te hoeven de komende weken. Goan Corner lijkt wel een leefgemeenschap voor klimmers (80%) en reizigers. Een grote club mensen blijft weken hangen en dit maakt het een veilig en gezellig thuis: a home away from home.
Mijn goede voornemens gaan gelijk van start: na mijn eerste nachtje op het dak sla ik gelijk aan het boulderen. Koffieshakes ruil ik in voor koffie. Geen idee of dat minder schadelijk is, maar ik vermoed van wel.

De daily routine in Hampi is echt fantastisch. Vroeg op staan, tussen 7 en 8 ontbijt, klimmen, tussen 11 en 12 terug voor second breakfast, daarna lamballen en rusten, rond 3 uur snack, klimmen, zonsondergang vanaf boulderplateau of een ander fantastisch plekje, avondeten tussen 7 en 8. Daarna gezellig kletsen, muziek maken al dan niet in de Tipi (guesthouse voor hippies, een welkome afwisseling als je 24/7 tussen klimmerts zit die serieus alleen maar praten over boulderproblemen en hoe je ze het beste aan kunt pakken) of rond een kampvuurtje op het plateau.

12 januari 2011 alweer... Ik ben alweer bijna jarig. Wat een vreemde situatie zit ik nu weer. Ik fladder maar een beetje rond en val niet op. Ik lijk niet interessant. Als je niet iets bijzonders hebt, hoor je er niet bij. Voor dit kleine stukje geisoleerd india betekend dit: of je hebt een grote bek, of je klimt goed, of je wil constant in de spotlight staan, of je woont in een grot (er zijn een hoop grotten in de buurt waar je kunt slapen), of je speelt een instrument en je speelt s'avonds mee in de jamsessies, en goed kunnen klimmen helpt, of je hebt enorme lange dreads, of je zit onder de tattoos (geloof me mijn boomke valt compleet in het niet). Laat ik nu geen van die kwaliteiten bezitten en laten mijn kwaliteiten hier nu compleet waardeloos lijken. So, dat klinkt erg deprimerend zeg. Maar nogmaals: Mensen lijken hier geen oog te hebben, of geen interesse te hebben in de persoon achter de grote smoel, of bundel spieren. En dat maakt me verdrietig. Ik weet niet zeker wat me nu precies raakt: het idee dat mensen zo hard en ongeintereseerd kunnen zijn of het feit dat ik me momenteel nergens bij hoor voelen. Ja, je dacht dat dit alleen maar voor kwam in de pubertijd, maar dat is niet zo. En ik denk dat veel mensen dit soort gevoelens hebben alleen het niet zo op papier zetten als ik nu doe. Het hoort bij reizen. En daar ben ik me van bewust. Maakt het niet makkelijker. Ook niet leuker. Maar voor mij is het wel goed om op zoek te gaan naar mijn zwakke plekken. Het zou me niets moeten interesseren. Ik ken mijn kwaliteiten en weet dat ik erg waardevol ben. En als andere dat niet zien is dat hun gemis. Dat is de theorie. Nu nog in de praktijk.

Grenzeloze kwetsbaarheid is onkwetsbaar, maar wat is grenzeloze onkwetsbaarheid? Hoever gaat dat?

Als ik 's middags een winkelpoging ga doen (ja, ik blijf vrouw en winkelen wil wel eens helpen tegen lichte depressie) kom ik een van mijn vriendjes tegen. Rhianna. Ik lucht mijn hart bij haar onderweg terug en het helpt! De volgende dag besluiten we om een kamer te delen, want na 9 dagen op het dak te bivakeren is het beter voor mijn omgeving als ik mijn rotzooi kan ordenen in een kamer met een deur...die dicht kan.

Alweer mag ik onder de sterren slapen. Vanavond heb ik geleerd waar Orion zich bevindt in de sterrenhemel. Ik lig op een crashpad (voor de niet klimmers onder ons: draagbare klimmatten) op een rots, naar de halve maan te kijken. Nog even en dan ga ik slapen. We camperen tussen de boulders in de open lucht. Koud is het nog niet.
Maar als ik dan wakker word rond een uurtje of 5 is het wel degelijk chilly. Na mijn laatste slaappoging ga ik voor de zonsopgang: geweldig om de zon te begroeten. Het is vruug. Nog geen half 7.

Als we die dag terug lopen naar Goan Corner loop ik een mini zonnesteekje op en wil ik alleen maar slapen. Na een dagje in bed ben ik weer opgeknapt. Maar ik mag in mijn handjes klappen, want in onze grote Goan Corner familie gaat een 24-uurs virus rond ("I'm pissing out of my ass", "I was making spinns all night" -> als je moet kiezen welke kant van je lijf je richting de pot gooit), dat mij gelukkig over blijft slaan.

Inmiddels heb ik een kleine overkill aan klimmen en klimmerts. Het is beter om me even op anderen te richten. Deze plek is echt bedrenkt met testosteron, verspreidt door zowel mannen als vrouwen. Komende paar dagen neem ik rust, probeer ik zoveel mogelijk oestrogeen rond te slingeren en probeer me te concentreren op niet-klimmers en  niet-klimmen. Dat pakt goed uit. En die depressie van hierboven...uiteraard was dit geheel mijn perceptie plus een beetje verkeerde plaats, verkeerde moment. Maar zoiets zie je altijd achteraf pas...

Hoeveel bijzondere mensen kun je ontmoeten op 1 plek, binnen een maand tijd? Veel zeg ik je. Ik las ooit in een artikel over chemie tussen mensen iets dat ik als persoonlijke waarheid heb aangenomen en dat ik graag met jullie wil delen: soms ontmoet je mensen waarmee je direct een klik hebt: chemie! Jullie herkennen dit allemaal wel. Het gevoel dat je op dezelfde golflengte zit, een blik zegt voldoende, weinig woorden zijn nodig. Een soort van liefde op het eerste gezicht alleen dan anders: het is wel liefde, maar dan meer in de vorm van compassie. Als dit gebeurt, moet je op gaan letten. Ik geloof er namelijk in dat deze mensen in je leven komen om een reden. Ze zijn onderdeel van het pad dat je bewandelt. Ofwel het is de bedoeling dat jij ze iets leert, of dat ze jou iets leren. En de les kan groot of klein zijn en lang of kort. Het is een match made from heaven. Het hoeft dus niet altijd zo te zijn dat de chemie die je hebt met iemand van het andere geslacht, liefde op het eerste gezicht is waaruit een levenslange relatie rolt, wat soms best wel eens verwarrend kan zijn...
Het tegenovergestelde: mensen waarbij je je niet op je gemak voelt, het klikt niet. Je haren gaan overeind staan als diegene iets zegt. Eigenlijk irriteer je je aan alles. Er is maar 1 remedie voor dit probleem heb ik ervaren: embrace! Wrijf het erin, de compassie! Glimlach om hun negativiteit!

Ik heb een maand mogen oefenen met deze love and compassie theorie, dat in elk religieus geschrift staat. Heb uw naasten lief. Lastig is het wel omdat je ego maar al te graag het spelletje mee speelt, maar love conquers all. Als je maar lang genoeg vol houdt, draait de golflengte in ieder geval van negatief naar neutraal.

Enniewee... Ik heb onwijs veel positieve chemische reacties ervaren in Hampi, waar magie zekers te weten in de lucht hangt. Ik heb veel geleerd van anderen en wat heerlijk is, is dat ik ook een steentje bij heb mogen dragen aan het levenspad van menig klimmert. Wauw!! Dit is goed voor je zelfvertrouwen. Een aantal contacten zijn blijvend en daar ben ik heel blij om.

Alles wat gebeurt, gebeurt met een reden. Dit wil niet zeggen dat we de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven zomaar op moeten geven. Het is een kwestie van de eerste stap in de goede richting zetten. Als je op het juiste pad zit, krijg je vanzelf hulp. Prachtig systeem, die wet van de aantrekkingskracht!

Ik krijg het idee dat ik weer eens verder moet gaan kijken in India, na dikke 3 weken Hampi. Mijn Tom Tom wil me naar Amma brengen, de hugging mother in een knalroze Ashram in Kerala.

En dan verstuik je je enkel en blijf je ineens nog een paar dagen. Alles gebeurd met een reden? Waarschijnlijk wil het universum me een lesje leren en misschien is er nog iemand die ik moet ontmoeten. Mijn lieve buurvrouw verbindt elke ochtend trouw mijn voetje. Mijn voet gaat met het uur vooruit! Wederom magie!! Maar mijn geest krijgt een dipje: Ik zie mensen naar allerlei plekken toe gaan en ik kan niet mee! Ik ben me dit keer erg bewust van mijn zieke ego. Thank god voor Vipasanna! Na een paar uurtjes muziektherapie berust ik me in het feit dat ik vast en zeker iets goeds ga halen uit dit verlengde verblijf.

Dan arriveert er een groep Nederlanders. Ik maak een praatje en de volgende dag word ik uitgenodigd door de ademtherapeut om een sessie te doen. Hij zegt dat ik te hoog adem en waarschijnlijk heb ik moeite met aarden. Dus toch?
De sessie is geweldig! Je moet je even overgeven aan het moment en hopen dat er niet te veel mensen in de buurt zijn op het moment dat je de spanning van je af-'toont' in een kussen. Je ademt diep en hard, de therapeut zoekt spanningsvelden op in je lichaam waar hij je als het ware naartoe laat ademen. Dan schreeuw je de spanning van je af en hij prikt met zijn vinger op de meridianen met knopen energie. Auw! Na de sessie voel ik me fantastisch. Makkelijk thuis te doen. Bedankt!

Eind januari nemen veel mensen van de harde kern van Goan Corner afscheid. Ik kan eigenlijk nog niet weg vanwege mijn enkel hoewel ik wel graag wil, maar er was blijkbaar toch een reden voor mij om te blijven. Op 31-1 besluit ik om half 6 's avonds om Hampi met alle gemakken en ongemakken morgenvroeg te verlaten om met Anetta en Mikuel mee te gaan naar de Dalai Lama teachings in een Tibetaanse colonie in Mundgod.
"It's going to be an adventure because we don't have permits or accomodation."
Maakt niet uit. This is my call. Met of zonder verstuikte enkel.

Ik neem afscheid van het plateau en bekijk de laatste zonsondergang. Lekker melodramatisch met mijn Ipod vol emotionele tonen: "Hold, i just want you to hold", "our hopes and expectations", "nothing left to say, and all i've left to do is run away from you", maar ook naar de tijdens mijn verlengde verblijf nieuwvervorwen klanken van Chris Thile (country notabene, nooit geweten dat dat zo mooi kon zijn) met titels als 'Song for a young queen' en 'Raining by sunset'. Ik laat me even flink gaan, want wat heb ik bijzonder magische tijd achter de rug. Ik heb Goan Corner en de vierkante kilometer boulders rondom afgelopen 4 weken praktisch niet verlaten. Net als je denkt dat je genoeg bijzondere ontmoetingen gehad te hebben, komen er nog meer aanzeten. Mijn hoofd tolt ervan. Hampi ... is MAGIE!