Een jaar rond - vrije vogels

Met blote voeten op het bevroren Nashulta-meer dec 2023

Dit schrijfsel markeert een jaar Zweden. Wat een rit! Het leven hier krijgt vorm, zoals wij het leven graag zien. Sociale contacten ontwikkelen zich. Het eerste functioneringsgesprek is gevoerd. We hebben de kortste en de langste dag meegemaakt. We leven van Kronen en niet meer van Euro's. Tijd voor the good, the bad and the ugly.

Ik stond zojuist op en, het is zondag 5 januari, het is -16 buiten en 16 graden binnen. Ik moet aanmaakhout hakken, 2 kachels aanmaken, de hond uitlaten en koffie zetten. Met een beetje geluk is het dan voor de middag weer wat op temperatuur in huis. Als ik het zo schrijf, lijkt het niets, maar in werkelijkheid ben ik met dit alles 3 uur bezig, waarbij de kachels constante aandacht vragen totdat ze heet zijn. Gisteren heb ik voor het eerst in bijna een jaar de warmtepomp weer aangezet. Door het hele huis hoor je het water (dag en nacht) door de pijpen suizen en het systeem -dat er uit ziet alsof het een cruiseschip vooruit helpt- verbruikt enorm veel energie, maar het huis voelt koud tot op het bot. Het vocht tegen de ramen verandert in een dag in schimmel. Het zal nog wel even duren voordat ik de warmte ga voelen en morgen gaat het weer dooien, dus de vraag is hoeveel zin het heeft. 

Normaal doe ik al die klusjes natuurlijk samen met mijn sambo (= Zweeds voor partner waarmee je samenwoont). Jeroen is een paar nachtjes weg met een vriend uit Nederland. Dat is leuk voor hen, maar ik baalde toch wel toen ik vanmorgen de thermometer in de keuken zag. De koffie die ik voor mezelf heb gezet, is ook nog eens te slap. Gelukkig staat de hond op winterstand; hij vindt het niet erg dat ik nog eventjes mijn slappe koffie opdrink en op de kachels let.

Adan en Boris - feb 2024

De tegenvallers hadden jullie nog te goed van me. Er zijn eigenlijk (nog) niet zo veel tegenvallers te benoemen. De dingen die ik kan noemen zijn óf inherent aan emigreren (het missen van dierbaren en het niet zomaar kunnen aansluiten in mooie of moeilijke tijden) óf ze zijn het noemen bijna niet waard.

 

De natuur ontwaakt mei 2024 - de winter duurt lang!

Adan is heel dapper - mei 2024

Als ik dan toch iets moet noemen: rijden in de winter is echt horror en niet in de eerste plaats om de gladheid, maar omdat Zweden die niet weten hoe ze met groot licht om moeten gaan en je dus op het gitzwarte platteland tussen 16.00u en 07.00u kans hebt om verblind te worden. Ze zetten groot licht niet (op tijd) uit, en te snel weer aan. Hier kon ik tot een week geleden piswoest om worden. Achteraf schijnt het een moderne auto-dingetje te zijn, die detecteren koplampen en zetten automatisch groot licht uit. Dan de verblinding van de zon op natte of besneeuwde wegen tussen 12.00u en 13.30u. Dag en nacht geven hier beide vreselijke rijomstandigheden in de winter, waarbij ik misschien wel een grotere hekel heb aan rijden tegen de zon in. 

Ik krijg wel eens de vraag of ik wel aan het donker kan wennen in de winter. Rondom de kerst zien we 21 dagen geen zon in de tuin, omdat we aan de noordkant van een heuvel wonen. Daar zou ik in de toekomst als we een huis gaan kopen wel rekening mee houden. Maar, het licht in de zomer is eigenlijk veel zorgelijker en kan voor serieus slaaptekort zorgen. 

Poging tot mini-moestuin, maar het bos gaf een betere opbrengst- jul 2024

Als dat het is, zou je zeggen? Achteraf zou ik bepaalde dingen anders aanpakken. De stress die ik heb gehad rondom de start van Adan zijn school, rondom het maken van vrienden bijvoorbeeld. Det löser sig -dat lost zich wel op- had ik eerder moeten adopteren als lijfspreuk. Voor de rest is dat alles. 

De bureaucratie is bad, maar als ik alle afleveringen van 'Ik vertrek' bekijk, dan mogen we in Zweden niet klagen. Privacy is hier wat anders. Doordat in Zweden bijna iedereen je kan vinden,  krijg je enorm veel post. Post van de tandarts, van de dokterspost, van het bevolkingsonderzoek, reclame, aanbiedingen van de Zweedse ANWB, aanbiedingen van verzekeringen, brieven van de sociale verzekeringsbank, brieven met uitnodigingen van instanties. Brieven die je in Nederland nooit zou ontvangen. Ongewenste geadresseerde brieven.

Dit jaar plukte heel Zweden een recordaantal appels. We maakten sap, cider, appeltaart en gedroogde appels- aug 2024

Adan startte met tennis aan het begin van het nieuwe schooljaar- aug 2024

Het opbouwen van sociale contacten gaat moeizaam soms, maar niet omdat de Zweden niet open zouden zijn. We leren allebei mensen kennen op ons werk, op school, op de tennisclub en letterlijk op straat. Het kost gewoon iets meer moeite in deze levensfase om daadwerkelijk vriendschappen te ontwikkelen. We worden uitgenodigd voor fika, lunch en avondeten. Er worden wandelingen en vistripjes gepland. 

Tijd voor een zonnige herfst met veel wandelingen: alleen, met Boris of met mijn zus- okt 2024

En toen werd het grijs en dat zette door tot in december- okt 2024

Een jaar rond in Zweden dus. Het is een voorrecht en een luxe om zó dicht bij de natuur te wonen en om een tuinvogellijst met 80(!) verschillende vogels te hebben, die niet allemaal typische tuinvogel zijn: de zeearend, steenarend, visarend, kraanvogel en de roerdomp. Of wat dacht je van 's avonds sleeën in de tuin onder de kraakheldere sterrenhemel? Of op safari in eigen omgeving tijdens een van de vele sprookjesachtige zomeravonden. Meer bospaddenstoelen en bosbessen dan je ooit op kunt in de voortuin tijdens de kleurrijke herfst. Op 10 minuten lopen een kano bij de steiger hebben liggen. Of 2 km fietsen voor een verfrissende duik na je werk in een magische omgeving. Worstjes grillen in eigen tuin op een open vuurtje. Het leven draait hier om buiten, tijd voor elkaar, tijd voor hobby's. Dat is wat we zochten en dat is wat we kregen. Op naar nog een jaar!  

Worstjes grillen in de tuin op een saaie zondagmiddag- dec 2024

Tijd en inspiratie om te creëren- dec 2024

Voor de liefhebber: de vogels in en rondom onze tuin (ja, alle 80):

Zwarte specht

Grote bonte specht

Zeearend

Taiga boomkruiper

Boomklever

Ekster

Koolmees

Goudvink

Gaai

Pimpelmees

Kramsvogel

Goudhaantje

Staartmees

Raaf

Glanskop 

Merel

Bonte kraai

Sperwer

Kauw

Barnsijs

Buizerd

Putter

Keep

Steenarend

Groenling

Houtduif

Geelgors 

Vink

Barmsijs

Kraanvogel

Wilde zwaan

Grote zaagbek

Brilduiker

Roodborst

Roerdomp

Huismus

Meerkoet

Zwarte Mees

Veldleeuwerik 

Heggemus

Grauwe gans

Blauwe reiger

Rietgors 

Wilde eend

Bosuil

Ruigpootuil

Houtsnip

Bruine kiekendief

Visarend

Canadese gans

Witte kwikstaart

(Kleine vliegenvanger- onzeker)

Aalscholver

Rode wouw

Zanglijster

Grote lijster

Bonte vliegenvanger

Visdief

Spreeuw

Koekoek

Rietzanger

Kleine karekiet

Zwartkop

Tuinfluiter

Watersnip

Boomvalk

Winterkoning

Blauwe kiekendief

Grauwe klauwier

Groene specht

Wespendiep

Wulp

Grauwe vliegenvanger

Gele kwikstaart

Koperwiek

Kieviet

Fuut

Kruisbek

Havik

Vuurgoudhaan

Worteltjestaart!

Na het kijken op pagina's als "de Groene Meisjes" en het eten van een stuk vegan taart op mijn werk, kon ik het niet laten om ook wat te gaan bakken. Het resultaaRt: Worteltaart!

Wil je goedkoop bakken en heb je geen zin in gedoe en moeilijk ingrediënten? Maak dan worteltjestaart! Het recept dat ik heb gebruikt is wat aan de kleine kant, de volgende keer pak ik van alles ruim het dubbele (of misschien zelfs 3x) om een heuse springvorm te kunnen vullen. En houdt rekening met deeg-snoep-activiteiten, want dat is me toch lekker!

Suikervrij, Ei-loos, Tarweloos, Glutenvrij, en zonder de topping ook nog eens vegan.

Ingrediënten voor een taart waaruit je 6 flinke blokken kunt halen:

-wortels 4

-kop gemalen havermout

-kop gemalen kokos (kokosrasp)

-1 tot 2 rijpe bananen

-15 dadels (let op dat de meeste gedroogde dadels glucosestroop bevatten, als het geen probleem is ..swa!)

-6 eetlepels kokosolie, of als je goedkoop wilt zonnebloemolie

-half zakje studentenhaver

-3 tot 4 theelepels kaneel

-1/2 theelepel nootmuskaat (zo gebruik je dat ook nog eens een keertje)

-1 theelepel vers geraspte gember (of gedroogd)

-snufje zout

-2 theelepels BIO bakpoeder (Koop voor die paar centen geen gewone, chemische, maar bio)

Topping:

-half bakje roomkaas

-eetlepel honing

-naar smaak limoen/ citroensap

Begin met de klote-klus: schil en rasp de wortels, op een fijne stand. Rasp een beetje gember. Vet het bakblik in. Vis de rozijnen uit de studentenhaver. Maak met een blender, staafmixer of keukenmachine de noten uit de studentenhaver fijn. Maak de havermout fijn tot meel. Mix met staafmixer, keukenmachine de dadels en rijpe bananen en olie tot een creme (niet te veel opeten!). Mix de nootmuskaat, de kokosrasp, de kaneel, het havermeel, bakpoeder en zout tot een mengsel. 

Verwarm de oven voor op 180 graden. Mix de gember, de wortel, het meelmengsel en de dadel-bananencreme tot een deegje (afblijven!!). Voeg de rozijnen toe. Doe alles in een ovenschaal. Zet de schaal in de oven en bak 30/40 minuten (ligt aan de dikte). Als het klaar is kun je er met een sateprikker in prikken om te kijken of ie gaar is. Komtie er schoon uit...dan is ie gaar!

Mix ondertussen de roomkaas, de honing en limoensap tot een papje en laat staan tot de cake volledig afgekoeld is. Smeer de topping op de cake! Garneer de cake met eventueel noten/ sinaasappelrasp/ kokosrasp/ verse frambozen. Be creative! 

Hoezo goedkoop?


Met onderstaand boodschappenlijstje maak je natuurlijk veel meer dan alleen maar een worteltjestaartje. Het bakpoeder is genoeg voor een weeshuis, evenals de dadels, de kokosrasp en de havermout.  

Ga naar de Aldi en koop:

-een bakje roomkaas (€ 0,60 ongeveer)

-een zakje studentenhaver (€1,-)

-dadels (die van mij kwamen van de Turk €1,99/ 40 stuks)

-bananen (koop ze een weekje voordat je gaat bakken en ze zijn rijp!)

-zonnebloemolie (€1,20)

-een kilo wortels

Ik haalde bij de bio winkel:

-kokosrasp (€1,89)

-bio bakpoeder (€0,89)

-havermoutvlokken (€1,99)

-honing (want die was op)

-een losse limoen

Ik heb 'm ook maar even geproefd, voordat jullie me aanklagen wegens vergiftiging: heel erg lekker, maar ook machtig. de toppig hoeft er maar dunnetjes op en de volgende keer mag hij ietsje langer in de oven, om ietsje droger te bakken. Maar zeker voor herhaling vatbaar!

Peace Pelgrims

De enige echte!

Inner Peaceeeee

In mijn zoektocht naar een goede manier om mijn nieuwe leven in te richten, stuitte ik via een website (geldloos.nl) op een (gratis) e-boek van dé Peace Pilgrim: 

ze liep van 1953 tot 1981 meer dan 40225 km alleen maar voor vrede, met een trui met daarop de naam Peace Pilgrim. Dat is haar naam, dat haar levensdoel benadrukt, niet haarzelf.

Haar overtuiging is dat wereldvrede komt als meer mensen de vrede in zichzelf vinden. Haar vredesboodschap is niet nieuw: Dit is de weg van vrede: overwin kwaad met goed, bedrog met waarheid en haat met liefde.

Volgens Peace Pilgrim is de wereld van vandaag een afspiegeling van onze eigen staat van onvolwassenheid: als we allemaal van binnen in balans zouden zijn en harmonieus met de ander, zouden er geen oorlogen bestaan. 

Een betere wereld begint dus inderdaad bij jezelf...

We zijn allemaal Vredes Pelgrims!

Ja zeker! De een misschien wat onbewuster dan de ander en weer een ander vindt het misschien wat kneuterig om de associatie voor zichzelf te maken. Maar jij wilt toch ook niets liever dan een vredige en harmonieuze samenleving en zelf lekker ZEN en stressloos leven? Een mens is op zoek naar geluk. Dat valt volgens mij niet te ontkennen. Maar waarom duurt die zoektocht zo lang dan?Omdat we op de verkeerde plek zoeken: buiten onszelf, in plaats van in onszelf. 

Ze droeg wat in haar broekzak paste en beloofde: "ik loop tot iemand me onderdak geeft, vast tot iemand me eten geeft en blijf wandelen tot de mensheid de weg van vrede heeft geleerd"

Peace Pilgrim

We hoeven niet allemaal veertigduizend kilometer te lopen. Ik loop zelf graag naar de supermarkt, bijvoorbeeld ;-). Dat zorgt ervoor dat ik én beweeg en een frisse neus haal én dat ik niet meer dan nodig mee neem, want dat kan ik dan namelijk niet dragen. En bovendien merk ik dat ik minder haastig ben als ik dat doe en dus ben ik vrediger van binnen.

Zonder flauwekul. Natuurlijk propagandeer ik wel vaker over zulks en ik wil helemaal niet preken en bepalen voor een ander wat ie wel en niet moet doen. Ik probeer alleen maar een beetje bewustzijn te creëren. Gewoon eventjes aantikken in je harsens, kijken of je er soms ook over nadenkt om een stapje extra te zetten voor de vrede in jezelf.

De twaalf stappen naar innerlijke vrede

In dit e-boek, ook vertaald naar Nederlands, staan een aantal mooie lessen voor ieder die op zoek is naar innerlijke vrede. Voor degenen die geen zin hebben om het door te lezen (slechts 24 pagina's en absoluut de moeite waard): er staat een samenvatting in. Ook ik heb een eigen samenvatting gemaakt en die vindt je hier. Het is een stappenplan, opgedeeld in drie fases. Sommigen zullen de stappen op een andere volgorde doen en het ene stapje groter maken voor zichzelf dan het andere. 

1. Eerste voorbereiding: de juiste levenshouding 

Stop met vluchten en omarm het gehele leven, met volle verantwoordelijkheid. Ook de zogenaamde problemen die naar je toe komen, want deze komen om een reden en zullen blijven komen totdat je begrijpt waarom en er van leert.

2. Tweede voorbereiding: ons leven in harmonie brengen met de wetten van het universum 

Natuurlijk weten we instinctief wat nodig is om het goede te doen in ons leven: dat zijn deze wetten. Maar vaak 'kunnen' we het niet naleven, omdat we het nog niet door en door begrijpen in elke cel van ons lijf. Het is zo dat als we wel ons best doen, ondanks dat we nog niet 100% geloven dat iets op een bepaalde manier werkt, dat het dan toch doorsijpelt. En langzaam maar zeker wordt het geloof (niet een religieus geloof, of een hoopvol geloof, maar een geloof omdat we iets zeker weten) groter en groter. Uiteindelijk kun je niet meer anders leven, omdat je dan niet in harmonie leeft met het universum en je lijdt daaronder.

3. Derde voorbereiding: jouw plek in ons universum

Ieder van ons heeft wel eens gehoord dat je een doel hebt, of een eigen plekje in het hele systeem van leven (zo groot als dat je je voor kunt stellen) dat bestaat. Om erachter te komen wat dit is, ga je in kleine stapjes de dingen doen waarvoor jij motivatie voelt. Ook al verdien je hiermee niets. Als je weet waar je roeping ligt, maar je volgt hem niet, dan lijdt je onnodig. Natuurlijk kost de maatschappij geld, dat is NU eenmaal het systeem. Maar door alléén maar mee te werken en je motivatie te negeren, houden we het met z'n allen in stand.

4. Vierde voorbereiding: je leven vereenvoudigen

De wensen en behoeftes van de een zijn niet gelijk aan die van de ander. Peace Pilgrim had alleen wat ze aanhad en wat in haar zakken paste; er was niets dat ze nodig had, dat ze niet al had. Onnodige bezittingen (materieel en immaterieel) leiden tot last. Als je een leven leidt waarbij je het onnodige weg laat, ontstaat er ruimte: vrijheid!

Na deze voorbereidingsfase volgt de zuiveringsfase.

1. Eerste zuivering: zuivering van het lichaam

Je lichaam is je tempel. Leef je om te eten, of eet je om te leven? Maar ook gewoontes als  voldoende slaap, beweging, frisse lucht en zonlicht horen hierbij.

2. Tweede zuivering: zuivering van gedachten

De kracht van gedachtes is immens! Het is niet voldoende om het goede te doen en te zeggen, sterker nog, als het goede denken er aan vooraf gaat, heeft al dat positieve dat je doet veel meer effect. 

3. Derde zuivering: zuivering van verlangens

Oftewel het onder controle hebben van je verlangens, ken ze. Hoe belangrijk zijn ze nog als je je hart volgt en daarmee volledig gelukkig bent?

4. Vierde zuivering: zuivering van motieven

Waarom doe je de dingen die je doet? Zit daar een negatieve emotie achter, of is het alleen om je verlangens te bevredigen? Wat is daarachter dan het motief? In een dienstbaar leven leef je om te geven, niet om te krijgen. Je zult wel krijgen, maar dat is geen motief. 

Het derde deel gaat over loslaten. 

1. "Ik wil" loslaten

Door de niet goede dingen die je van plan bent, niet te doen of te zeggen, maar om te draaien in positieve energie, kun je hieraan werken. 

2. Het gevoel "van niet verbonden zijn" loslaten

We zijn allemaal verbonden en allemaal één. We leven allemaal op dezelfde wereld, met dezelfde soort geest. Waarom kunnen we dan niet inzien dat de ander waarover we oordelen, ook vanuit een eenzijdig perspectief de wereld in kijkt, en ons berusten hierin met compassie en liefde voor de ander? Iets goeds doen voor de ander of het grote geheel haalt dit verbond aan. 

3. Alle gehechtheden loslaten

Laat materiële zaken die niet meer nuttig voor je zijn los, geef ze door naar een plek waar ze wel nuttig kunnen zijn, zodat ze geen bezit van jou nemen. Ook een ander kunnen we niet bezitten: niet een man, vrouw of kind. 

4. Alle negatieve emoties loslaten

Voel je het verschil tussen zorgen maken en zorgzaamheid? Het een is een negatieve emotie die zich in je hoofd blijft herhalen, het ander is een positieve actie die je uitvoert ten gunste van een ander. Daarnaast is het handig om in te gaan zien dat niemand van buiten af jou pijn kan doen op psychisch vlak. Dat is een stukje van de andere persoon dat wordt geprojecteerd. Loslaten dus. 

De nieuwe generatie

Mijn generatie, en de generatie(s) na mij, is de generatie van de participatie-samenleving, zoals Rutte dat zo mooi in het leven heeft geroepen. Daar is op zich niets mis mee; ik heb al vaker geroepen dat het zo fijn zou zijn als die individualistische attitude de kliko in wordt geveegd. Samen komen we veel verder! We zijn nu eenmaal sociale wezentjes, kudde dieren en we leven nu eenmaal in een universum waarin álles aan en met elkaar is verbonden. Niets kan zonder het ander voortbestaan. Het is heel erg makkelijk om te vergeten als je financieel onafhankelijk bent en denkt het gemaakt te hebben. Een blik op je bankafschrift vertelt je al hoeveel verbindingen je nodig hebt, al is het maar voor valse zekerheid.

Nieuw begin

Terug in Nederland, voornemens om mijn leven een geheel nieuwe wending te geven, ga ik vol goede moed op zoek naar woonruimte en werk. Ik probeer de waarschuwingen van het pessimisme om me heen niet op te slaan in mijn geest. 
"Het is vast moeilijk om nu een baan te vinden"
"Het zal nu niet meevallen". 
"Het is crisis". 
"Recessie!!"

Ik weiger mee te doen aan de sleur van de maatschappij. Als we met z'n allen maar hard genoeg roepen dat het oh, zo zwaar is, dan wordt het dat vanzelf. Ik niet dus. Vol goede moed. Meestal dan. Als ik mijn hoofd niet laat hangen, want natuurlijk gebeurt dat wel eens. Gelukkig heb ik een snel reactievermogen en herstel ik binnen no-time.

Ik heb in vier weken bijna 20 sollicitaties gedaan, waarvan slechts één open sollicitatie. Alle anderen waren op openstaande vacatures. Ik ben drie keer op gesprek geweest, waarvan ik bij de eerste zelf heb bedacht dat het geen goede match was. Ik reageerde op functies bij de post, bij een zonnebankstudio, restaurants (maar met het oog op mijn dikke buik ben ik daar ook weer snel mee opgehouden) en ik reageerde zelfs op afgezworen kantoorfuncties! Het is lastig om dicht bij mezelf te blijven als de nood zo hoog is, maar toch wil ik hiervoor mijn uiterste best doen.

Daarom ben ik naast het reguliere solliciteren ook bezig om mezelf te inspireren en oriënteren om eigen inkomen te genereren: schrijven, netwerken, lezen en ideeën ontwikkelen om voor mezelf te beginnen. Bovenal is deze tijd de tijd van pionieren, microbusiness en lokaal en sociaal ondernemen. Het is mijn droom om hierin mijn creatieve ei kwijt te kunnen en mijn boterham te verdienen, voor mij en 't kindeke.

Mensen van NU

Mensen van NU kunnen moeilijk vaste contracten aangaan. Niet eens zozeer omdat ze zich, zoals ik, niet goed kunnen binden aan een werkgever, maar vooral omdat deze contracten nog weinig uitgegeven worden. Mensen van NU hebben weer bijbaantjes. Ze richten zich op wat hen écht gelukkig maakt. Ze zoeken gaten in de markt en spelen daar creatief op in. Mensen van NU zijn sociaal, duurzaam en slim met handel.

Via via kwam ik tijdens één van mijn onderzoekjes bij de onderstaande docu. Hier resoneer ik mee. Ik ben ook een mens van NU. Gelukkig heb ik ook pioniers in mijn directe omgeving, die mij kunnen helpen en mij kunnen steunen. Een aanrader wie inspiratie zoekt, of wie probeert om de mensen van NU te begrijpen:

De link naar de documentaire.

De netwerk generatie

Het voordeel van NU ten opzichte van, bijvoorbeeld de na-oorlogse lift in de economie, is dat informatie supersnel voorhanden is, weinig investering nodig is en daardoor nieuwe business gemakkelijk en snel uit te proberen is. Door te netwerken leer je mensen kennen die je voor zijn gegaan, zodat je het ondernemerswiel niet zelf uit hoeft te vinden. Natuurlijk kennen we de waarde van Facebook, Twitter en Linked In en internet in het algemeen, waar informatie sneller dan vliegensvlug gedeeld en vernieuwd wordt. Maar als je een beetje voorbij deze doorsnee media kijkt, kom je bij fantastische netwerkinitiatieven waar je betaalt met je sociale waarde! Sociale waarde? Ja, bijvoorbeeld kennis of een vaardigheid die je te bieden hebt en waar je de ander dus "kosteloos" mee verder helpt.

Zo was ik afgelopen dinsdag bij Seats to Meet op Strijp-S in Eindhoven, waar je kunt werken, koffie drinken, lunchen en samen kunt werken tegen sociale waarde. Je betaalt dus niet in euro's, maar in een wederdienst. Je maakt vooraf kenbaar waar jouw specialisatie ligt (en ja, we hebben allemaal onze specialiteiten) en waar je een ander mee kunt helpen. De ander die daar ook zit te werken en hulp nodig heeft met 't een of 't ander zoekt iemand in dezelfde ruimte (gaat allemaal even gemakkelijk met de software die ze gebruiken) en samen komen ze een heel stuk verder. Participatie-economie ten top!

En zo was ik afgelopen vrijdag op een netwerkochtend van "Tafel van één", een vrouwenbeweging speciaal doelend op vrouwen die uit de kinderen zijn en graag weer een leven voor zichzelf opbouwen. Er was een ontbijtshow in de Effenaar, gratis entree, gratis ontbijt en gratis advies. Een gezellig en inspirerend samenzijn om elkaar verder te helpen. De boodschap is duidelijk: Nooit opgeven! Positief blijven, no matter what. Ik voelde me enorm aangesproken natuurlijk en ik heb bevestiging gekregen voor mijn levensinstelling:

ik creëer mijn eigen leven, wat onze geconditioneerde maatschappij ook voorspiegelt...

Onbestemde Master Plaster

Bir; uitzicht vanaf de weg richting Garden Cafe met Wifi en cake

5 april 2013:

Eigenlijk ben ik veel te gaar om een berichtje te typen. Ik ben namelijk kei hard aan het werk geweest vandaag en gisteren. Ik heb eindelijk iets gevonden dat ik super cool vind, en ik blijk ook nog eens een natuurtalent te zijn: mud plastering! Het is zoiets als stucadoren met modder en koeienschijt. Ik heb eergisteren Mcleodganj ingeruild voor Bir, een gat zo'n 4 uur oostwaards. Daarnaast heb ik ook mijn kleine roze schoenendoos slaapkamer, precies groot genoeg voor een bed, een nachtkastje en een stoel, ingeruild voor een tent. Ook supersnel draadloos internet en dagelijkse porties cake & brownies heb ik ingeleverd. Daarvoor in de plaats heb ik een fantastisch mooi eco-project in de middle of nowhere, waar je 's nachts de sterren niet kunt tellen en overdag de tel kwijt raakt bij het tellen van de migrerende vlinders en waar ik mijn hart kan ophalen aan m'n ondergeschoven lievelingsvak van mijn studie. Ik weet weer waarom ik bouwkunde leuk vind! Bouwmaterialen, dakconstructies, oplossingen voor riolering en dat alles op z'n Indiaas met een laagje koeienpoep! Heerlijk!

De laatste 2 weken in Mcleod Ganj besteedde ik nuttig. 's Ochtends in mijn roze schoenendooskamer een boterham smeren met tahin en tomaat en eentje met tahin en banaan. Daarna rond lopen, al dan niet gecombineerd met een praatje met m'n local homies. 's Middags 1,5 uur Engelse conversation classes met m'n Tibetaanse vrinden en daarna lekker eten. Veelal op mezelf zijn en besluiten om gewoon in Mcleod Ganj te blijven heeft me goed gedaan.

Het werk met de Tibetanen gaf erg veel voldoening. Het was simpel van opzet: vrijwilligers en studenten kwamen zonder aankondiging binnen om 14.00u (wat dus wil zeggen dat de verhouding tussen deze twee soms ver te zoeken was, 1 op 2 of soms 1 op 6). De vrijwilligers verzinnen een onderwerp met 3 vragen, bijvoorbeeld:

Happiness

1. What does happiness mean to you?

2. What was the happiesf moment in your life and do you want to experience that moment again?

3. Do you think happiness is possible fod every living human being? Why?

De studenten, meestal zo'n 25 man en vrouw en monk, hebben een uur de tijd om de vragen te beantwoorden en op te schrijven. Als 'teachu' help je dan mef formuleren, uitspreken en verbeteren van spelling. Na een uur beantwoordt iedere student één vraag klassikaal.

Het interessants waren de antwoorden! Zo was iedereen (op 2 bewuste niet- monniken na) het er mee eens dat:

- geld belangrijk is;

- mannen harder werken dan vrouwen;

- vrouwen beter thuis kunnen blijven bij de kinders;

- religie belangrijk is, omdat je daardoor weet wat goed en slecht is;

- en we maar beter contact kunnen leggen met leven op andere planeten omdat we daarvan kunnen leren.

Nadat Tom wegging (zie mijn vorige blogpost), heb ik nog 'n aantal nachtjes in de duurdere kamer geslapen voordat ik naar Guesthouse Ladies Venture - for men, women and children- vertrok. Ik heb nog bijna 2 weken heerlijk geslapen in 't roze kamertje. Uiteraard heeft de kleur van deze bezemkast een belangrijke rol gespeeld in 'herstel'.

Toen ik besloten had om gewoon lekker in Mcleod Ganj te blijven zonder mezelf al te druk te maken over mijn volgende bestemming, werd het lekker rustig in mijn bovenkamer. Opties zijn maar opties. Als je ze links laat liggen verdwijnen ze vanzelf. Maar één optie bleef spoken. Naar Bir, om vrijwilligerswerk te doen bij Dharmalaya, een eco-instituut. Ik stuurde wat emails, maar kreeg weinig respons. De startdatum van het project kwam steeds dichterbij en ik besloot om zonder respons op weg te gaan naar deze nieuwe plek. In het ergste geval kan ik nog altijd terug gaan naar Mcleod Ganj. Op 3 april ging ik dus op de bonnefooi op weg naar Bir.

 "Chalo Mud Plastering!!"

Eenmaal in Bir aangekomen nam ik een tuk tuk richting Dharmalaya. Die arme tuk tuk chauf had spijt nadat hij er achter kwam dat het verder en hobbeliger dan verwacht. Toen we eindelijk iemand tegen kwamen om de weg te vragen, bleek hij ook op weg te zijn naar Dharmalaya. Khemsingh, mijn projectmaat uit Gujarat (een Indiase staat, ten zuiden van Rajasthan) stond te wachten op een telefoontje om de 'short cut' te weten te komen. We besloten om met zijn drieen, de tuk tuk chauf met één van mijn tassen, Khemsingh en ik, om verder te lopen. 

Na 20 minuutjes up hill werden we ontvangen door een aantal buitenlanders en een aantal locals op een prachtige open plek midden op een heuvelrug aan de voet van de Himalaya, met uitzicht op de besneeuwde pieken en gevarieerde flora en fauna. Dit project is om van te smullen voor mij omdat het verre van af is en het een zogenaamde showcase is, wat wil zeggen dat er verschillende bouwtechnieken en -materialen gebruikt worden. Het is de bedoeling dat vooral de lokale bevolking leert van de traditionele manier van eco-bouwen omdat het vele voordelen (zowel financieel als praktisch) heeft ten opzichte van modern beton-bouw. De komende weken zit ik hier, op een paar weekjes na ter onderbreking voor een wedding in Rajasthan van mijn favoriete zusje, te spelen met koeienpoep en modder! Maar het voelt fijn om eindelijk weer geinspireerd te zijn en iets te doen waar ik goed ik ben! Ik weet nog niet precies wat ik met mijn pleisterwerk-talent naar toe moet, maar wellicht is het toch minder onbestemd dat in eerste instantie gedacht...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Destination Unknown - Smashing Pumpkins

Life is so strange

When you don't know

How can you tell

Where you're going to

You can't be sure

Of any situation

Something can change

Then you won't know 

You ask yourself

Where do we go from here

It seems so all too near

Just as far beyond as I can see

I still don't know what this all means to me

I have nowhere to go

I don't know what to do

And I don't even know the time of day

I guess it doesn't matter anyway

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

When will my time come

Has it all been said and done

I know I'll leave when it's my time to go

Till then I carry on with what I know

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Prinses Gogo...

Om mijn schrijfskills te verbeteren, doe ik zo nu en dan mee aan een schrijfwedstrijd. Zo werd ik vorig jaar tweede op een blogwedstrijd van damespraatjes met mijn tikkie gewaagde blog over de 'sex on the beach'- cocktail. Deze maand deed ik mee aan een micro-fantasywedstrijd van een schrijfforum waarvan ik lid ben en dit was de opdracht:

Schrijf een verhaal van maximaal 400 woorden waarin een gebeurtenis plaatsvindt die feitelijk onmogelijk is in onze wereld. Maak deze gebeurtenis aannemelijk in jouw verhaal.

De 3 winnaars zijn inmiddels bekend. Ik was er niet één van, maar kwam wel op de longlist terecht van 15 verhalen gekozen uit 63 inzendingen. Dat vond ik al reuze leuk en motiverend om te blijven schrijven. Mijn dank daarvoor! 

Nu de winnaars bekend zijn, kan ik mijn verhaaltje hier wel neerzetten. De winnende verhalen hadden ander soorten fantasy elementen (geen prinsessen, monsters etc.) maar waren stuk voor stuk erg creatief. Het is leuk om in 400 woorden een verhaal te "proppen".

(Leuk detail van achter de blogschermen: ik probeer altijd een leuk plaatje erbij te googlen, lees het verhaaltje en google-afbeelding daarna op 'gogo'. ;-) )

Prinses Gogo en de moddermonsters

"Draai je langzaam om met je handen op je hoofd, prinses!" Jottum had een koele blik. Zijn trillende stem leek echter een andere toestand weer te geven.
Gogo gooide haar handen op haar hoofd en wilde de rest van het commando opvolgen, ware het niet dat haar enkels vast zaten in het drijfzand van de Poel des Doods; een rottende vijver diep gelegen in de donkere bossen van de Stormvallei. Ze was door Jottum in het nauw gedreven. Gogo keek naar beneden en zag grijs en plakkering slijk via haar broekspijpen omhoog klimmen. Tientallen grinnikende, modderige gezichtjes ontmoetten haar angstige ogen en het geluid van schranzende, smakkende monstertjes bereikte haar oren. Gogo zag de broekspijpen van haar lievelings spijkerbroek met de seconde korter worden. Ze keek over haar schouder naar Jottum, die nog steeds zijn camouflagekleurige wapen op haar rug had gericht.
"Help me!" piepte Gogo en bukte voorover om die spijkerbroekvretende slijkmonsters van zich af te slaan.
Jottum liet zijn mitrailleur vallen en sprong op de rand van de poel om Gogo te behoeden voor de grootste en laatste fout van haar leven en gilde "Nee! Niet aanraken! Trek je broek uit en probeer jezelf uit je schoenen te morrelen."

In een ruk opende Gogo de gesp van haar riem en schoof de broek op haar enkels, dat haar roze bolletjes onderbroek onthulde. Gogo wroette zichzelf uit haar schoenen, daarna uit haar broek en trapte vervolgens beiden plat om zichzelf een eiland te geven te midden van deze levensbedreigende situatie. Ze draaide zich om richting Jottum en stak haar handen uit. Jottum trok zo hard aan de polsen van Gogo dat zij niet anders kon dan in zijn armen terecht komen. Gogo keek om naar de slijkmonsters die bij elke hap vermenigvuldigden in aantallen. Gulzig geschrok verorberde in enkele ogenblikken de laatste restjes van haar broek en schoenen. Stinkende boeren vulden de atmosfeer met methaangas. Gogo trok een zuur gezicht en keek naar Jottum, die een hand voor zijn neus sloeg. Gogo nam deze enige kans op vrijheid. Ze trok zich los uit de armen van Jottum en zette koers richting het bospad.

"Gogo! Toe, wacht nou even!" Teleurgesteld raapte Jottum zijn wapen op. Van Gogo was geen spoor meer te bekennen; de wind had de afdrukken van haar blote voeten al uitgegumd. Hij zou de jacht op de prinses van de Stormvallei later moeten voortzetten.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Voor een volgende schrijfwedstrijd zoek ik een proeflezert. Het gaat om 1500 woorden in de categorie drama. Ik moet voor 15 september inzenden, dus als je zin en tijd hebt, heel erg graag!

Nog meer knutselwerk: Uiltje

Voor het babietje van een vriendinnetje maakte ik een uiltje. Een beetje haastwerk was het wel. Overduidelijk geval van prototype waar nog van alles aan te verbeteren valt, maar kleinigheidjes blijf je houden en eigenlijk vind ik dit al heel leuk gelukt! (Details en foutjes boeien mij niet zo..en mijn vriendin ook niet, en 't babietje hoop ik ook niet)

Opdrachten doe ik ook! ;-)

Kringloop Kunst & Kolder: Hippie Buidel!

Eindelijk! Na een jaar met een paar lapjes stof opgescheept te hebben gezeten, gefrustreerd over het feit dat de naaimachine van oma het niet deed en vallend over dat bakbeest dat vervolgens onder mijn keukentafel gestald stond, heb ik vandaag bij mijn ouders achter de naaimachine van mijn moeder de eerste versie van de hippie tas gemaakt. Deze "test" versie is voor mezelf: Gevoerd met turkoois aan de binnenkant en rood met groen aan de buitenkant. Nagemaakt van mijn dierbare reistas uit India, die na 2,5 jaar dagelijks gebruik in regen, wind, stof en zon -zowel in Nederland als in minder exotische plaatsen- bijna uit elkaar valt en geen spoortje meer bevat van het originele fuchsia roze.

Geheel gemaakt van kringloop stofjes en aanverwante artikelen!

Als er iemand interesse heeft? Ik geloof namelijk dat ik mijn roeping gevonden heb! Te bestellen met en zonder rits, € 25,- of € 20,-. Geef je favoriete kleur op en laat je verrassen! Gegarandeerd origineel en duurzaam. 

Ik ben er erg blij mee!

Zelfliefde en gezondheid gaan hand in hand

Ik ben niet dik, maar ook niet mega slank. Maar ik ben eigenlijk gewoon heel erg blij dat ik geen eet en/of voedsel stoornis meer heb.  Jarenlang heb ik ge-dieet, mezelf elke dag gewogen, was ik geobsedeerd door voedsel, ben ik gefrustreerd geweest omdat ik 100 gram zwaarder was dan de dag ervoor en omdat ik mezelf iets ontzag, kon ik in een jaar tijd 10 kilo afvallen én weer aankomen, om aan het einde zwaarder te zijn dan voor het hele dieetcircus. Gelukkig, en daar kan geen enkel gewicht tegenop, kan ik sinds een jaar of 3 zeggen dat ik dit nagenoeg kwijt ben. Ik heb geen weegschaal meer, omdat ik weet dat weten wat ik weeg altijd een zwakke plek zal zijn en mijn mentale toestand zal beïnvloeden. Waarschijnlijk omdat ik mezelf waardeer door middel van een gewicht, een nummer, in plaats dat ik mijn hier op aarde zijn niet hoef te waarderen. Ik hoef mijn bestaan niet te rechtvaardigen of te waarderen. Ik ben genoeg zoals ik ben. 

Ik kamp al een jaar of 10 met darmproblemen. Hiervoor heb ik ook onmogelijke diëten geprobeerd die wel werken maar sociaal en mentaal bijna ondoenlijk waren. En sinds een aantal jaren en na het lezen van veel stof over de connectie tussen lichaam en geest durf ik te zeggen dat die darmproblemen te maken hebben met mijn mentale staat. Ik geloof er zelfs in dat 95% van de lichamelijke aandoeningen te maken hebben met de mentale staat. Let op, ik heb het hier niet over "schuld", maar over diepgewortelde patronen en processen van de geest waar ons bewustzijn geen weet van heeft.

Een aantal jaren geleden kreeg ik een artikel uit Happinez over organen en emotionele staat van de geest aangereikt. Daar stond in dat de darmen en de problemen te maken hebben met het vastzetten van emoties en niet kunnen loslaten. Dat opende mijn ogen toen al. 

Well, what do you know!?

Afgelopen vrijdag had ik therapie (mindlink, gekoppeld aan mijn holistische tandarts, lees meer) werd ik getest en we kwamen erachter dat ik niet kan los laten, dat daardoor mijn darmen niet goed werken en continue uit balans zijn, en dat mijn algehele circulatie in mijn lichaam niet goed is. Mijn darmen zijn al ruim 10 jaar uit balans en blijven uit balans zolang ik "slechte" schimmels en bacteriën blijf voeden met dingen die ze lekker vinden; het blijft woekeren. Maar nog veel belangrijker: zolang ik niet leer om los te laten, zullen mijn darmen continue uit balans raken door een emotionele gebeurtenis, waar ik me in vastzet en niet meer laat gaan. Ik eet echt gezond, maar als je overvloedige schimmels blijft voeden met een klein beetje eten, blijven ze bestaan. En het allerbelangrijkste: zolang ik niet (meer) van mezelf ga houden, blijf de strijd om vasthouden en loslaten bestaan in mijn geest! 

Het is een vicieuze cirkel die, paradox genoeg, doorbroken moet worden om de circulatie in mijn lichaam te genezen. Circulatie in: emoties, liefde, voedingstoffen en energie!

"You also have to start taking care of yourself. You can't develop self love, and you cannot develop self worth if you still devalueing you own life. What I mean about devalueing your own life is, if you are filling up your life with alcohol, or no sleep, or bad diets, or contributing phycically to feeling bad about yourself and your life..." Teal scott

Afgelopen weken heb ik weinig geschreven. Ik heb me bewust en onbewust bezig gehouden met dit aantrekken, vasthouden en loslaten van emoties en andermans problemen, zelfliefde en mijn fysieke problemen die daaruit voort zijn gekomen. En natuurlijk zijn er allerlei filmpjes en dingetjes op mijn pad gerold die hierin mee geholpen hebben. Leve de synchroniciteit! Aan het einde van deze blog zal ik een opsomming geven voor degene die zichzelf herkennen en ook wat inspiratie zoeken. 

Ik had eigenlijk afgezworen om nog ooit een dieet te volgen, maar als het om mijn gezondheid gaat en al helemaal om mijn mentale staat, ga ik over lijken. Daarom ben ik afgelopen vrijdag begonnen met een candida dieet voor komende 3 weken:

-geen suiker

-geen witmeel

-geen geraffineerde meervoudige koolhydraten (pasta, brood en rijst) 

-geen koemelkproducten

-zoveel mogelijk rauw

-zo weinig mogelijk dierlijke eiwitten

-3 maal per dag probiotica

Nou eet ik eigenlijk zo goed als bovenstaand. Alleen kan ik niet van chocolade afblijven (met melk en suiker) en at ik vooral op mijn werk gewoon mee met de "pot", wat vaak resulteert in witmeel en e-nummers. Ik ben me aan het verdiepen in Raw food en in sapvasten. Ik denk, dat ik na deze 3 weken ga proberen om een tijdje te sapvasten. 

Dat is het fysieke gedeelte van het probleem. Voor het mentale gedeelte, het loslaten, moet ik heel anders te werk gaan. Dit gaat diep, diep mijn geest in. Het observeren van alle patronen is niet echt leuk, maar confronterend en reflecterend. Ik kom erachter dat ik echt vaak problemen van anderen opsla en mijn eigen emotionele tegenslagen keer op keer blijf herhalen in mijn hoofd. Ik weet eigenlijk ook niet hoe ik iets los moet laten. "Gewoon doen" is niet echt een optie. Als je al 30 jaar vanuit je hoofd leeft, valt het niet mee om zoiets intuïtiefs aan te leren. Ik werk eraan: mijn homeopathische medicijnen van de therapie (dit bestaat uit positieve affirmaties) zijn geheel gericht op het accepteren en loslaten van emoties en gevoelens, ik probeer met meditatie dingen op te ruimen en schoon te maken van binnen door terug te gaan naar herinneringen aan gebeurtenissen die me ooit emotioneel beladen hebben. 

Daarnaast ben ik begonnen aan yogalessen: dit werkt mentaal en fysiek. Ik kreeg ze gratis aangeboden van een klimmaatje en dat was voor mij de sleutel om te beginnen! Tegelijkertijd ben ik begonnen in het boek "Moeder India" van Helena Klitsie waarin veel achtergrond info over yoga staat en het Hindoeïsme. 

Tot slot en wellicht allerbelangrijkste: ik ben oefeningen aan het doen om zelfliefde te ontwikkelen. Veelal bestaat dit uit het weer oppakken van mijn dankbaarheidsritueel.

To be continued!

Ter inspiratie:

-het artikel: "organen en emoties; luister naar je lichaam". Als je een kopie wilt, dan kun je me mailen op ihm punt swinkels at gmail punt com.

-de documentaire: "Fat, sick and nearly dead"

Een Australiër gaat 2 maanden naar de US om te sapvasten. Hij lijdt aan een huidziekte en aan obesitas en wil van zijn pillen en gewicht af. Zeer inspirerend! Vooral omdat hij anderen inspireert en dit is werkelijk waar ontroerend!

-Teal: "How do I discover self worth?"

-Spirit Quest 38: Super Nummy Juice

-Gratis Raw Food en Superfood minicursus: http://www.pranaliving.nl/

-My potato project (filmpje van 2,5 minuut, kijken!!)

-High Existence: My 14 days juice fast

-Upcycled love: The art of letting go

-Mijn ontbijt: geheel rauw- geeft energie in plaats van dat het energie kost!

10 rauwe cacaobonen (superfood!)

een lepel kokosolie

een schepje amandelpasta en een handje rauwe amandelen

een eetlepel sesamzaadjes

2 eetlepels gojibessen (superfood!)

1 (bevroren) banaan

een flinke hand bevroren frambozen

water om het te blenderen

(door de rauwe cacao word mijn chocolade behoefte voor de rest van de dag vervult)

Principes: Leren, Leven, Loslaten

Principieel ongeloof

Ik vorm mijn eigen religie door me te verdiepen in vele kleuren, smaken en culturen en daaruit de elementen te halen die mij het meest logisch lijken en de meeste zingeving opleveren. Ik haal overwegend veel uit het Boeddhisme, maar ik noem mezelf geen Boeddhist. Enerzijds, omdat ik me niet kan verenigen met bepaalde aspecten van deze levenswijze. Anderzijds, omdat ik me niet aan een geloof wil verbinden, omdat ik hiermee een verkeerd beeld schets over het leven dat ik leid. Een geloof of religie roept nu eenmaal vaak het beeld op dat men gelooft in een bepaalde machtige entiteit buiten ons. God.

Ik geloof dat wat de meeste mensen 'God' noemen, binnen in ons zit. En wel verstopt in elk minuscuul deeltje van ons lijf. Ik geloof zelfs dat alles in het universum gemaakt is van dezelfde materie en dat in de kern van elk afzonderlijk deeltje een stukje van dit zogenaamde God zit. God is in mijn ogen levenslicht. De kern die alles verbindt en zorgt dat het trilt, leeft en evolueert. Ik geloof ook dat er geen enkel deel in het hele universum kan voortbestaan zonder de aanwezigheid van alle andere dingen. Alles is één. In mijn ogen althans. Ik baseer dit alles op de kwantumfysica en op geschriften van religies en culturen. Bovendien baseer ik dit op mijn ervaring met de Vipassana meditatietechniek.
Interesse in zulke onderwerpen heeft mij mindfulness laten ontdekken. Leven in het NU zorgt ervoor dat ik in contact sta met het levenslicht in mij en buiten mij. Het leven leeft en herkleurt mijn wereld! Een vredig en verenigd gevoel waar elke cel in mijn lichaam en mijn geest zich volledig aan overgeven. Voor mij is dit balans. De weg die ik wil bewandelen in het leven. De weg van het midden? Of weg van het midden?

Deze levenskunst heeft mij ertoe doen besluiten geen alcohol en drugs meer te gebruiken. Een principiële afweging dus. Ik heb dit met mezelf afgesproken omdat de werking van verdovende middelen mijn levensbalans innig verstoord en hierdoor mijn lichaam en geest te ver van elkaar verwijderd raken. Vanuit medisch oogpunt zijn drank en drugs natuurlijk ook niet goed voor mijn lichaam en mijn lichaam is mijn tempel, maar eerlijk gezegd ben ik nog te hypocriet om dit als argument aan te dragen in de verdediging van mijn principe, dus laat ik het achterwege laten in deze beschouwing.

Zorgen principes er nu voor dat ik netjes op mijn pad des levens blijf lopen? Of zorgt het afwijken van deze principes, al is het maar voor een enkele keer, juist voor balans in mijn leven? Het leven bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit positieve elementen; zonder negativiteit is er geen balans, want zonder dalen kan men geen pieken ervaren. 

  Van het pad af raken

Ik lijk een uitzondering te zijn als het gaat om niet gebruiken van drugs en alcohol. Kijkend om me heen, zie ik dat er vaak overvloedig gebruik wordt gemaakt van drank, pillen of wiet. Ik mediteer, klim, ren en eet gezond. Ik lees boeken over Boeddhisme en wil in mijn leven het liefst anderen inspireren. Ben ik een zweverige boomknuffelaar en zijn die mensen om mij heen nu juist degenen die de balans in hun leven hebben gevonden?

Discussiëren over dit onderwerp vind ik lastig. De ultieme vraag voor mij is: Wat geeft het als je een paar keer per jaar over de relatieve schreef gaat in ruil voor een avontuurlijke avond? Wat geeft het als je een paar keer per jaar een pilletje neemt, een schijnbaar onuitputtelijke bron van lichaamsenergie aanbreekt en los gaat? Ik durf geen antwoord op deze vraag te geven. Ik zou van de daken willen schreeuwen dat het een halsmisdaad is om je lichaam en geest zo te mishandelen, maar ik kan niet beargumenteren waarom. Misschien weet ik diep van binnen dat het inderdaad niet rampzalig is, maar durf ik dit niet toe te geven omdat ik dan van mijn pad afwijk. Wat ik wel weet, is dat ik juist op het moment dat ik drugs of drank gebruik, mezelf kwijt raak. Mijn ego neemt het roer over en de volgende dag heb ik spijt dat ik me heb laten gaan, lijden en misleiden.

Niet al te lang geleden ben ik door een periode van alcoholmisbruik heen gegaan. Ik gebruikte alcohol om mezelf te verdoven. Het ging me niet om de smaak. Het gebruik diende puur om niet te hoeven zien dat ik verdwaald was. Niet beseffende dat het gebruik er alleen maar voor zorgde dat ik nog meer van het pad af raakte.
In de winter van 2010/2011 heb ik ruim vier maanden doorgebracht in mijn lievelingsland India, waar ik in een labiele periode over ben gegaan op het gebruik van softdrugs. Ik werd met de neus op de feiten gedrukt en er aan herinnerd dat drugs niet voor mij zijn. Mijn trip sloeg om in een paranoïde 'bad trip' en ik heb urenlang tussen verschillende lagen van bewustzijn gehopt, terwijl ik in bed lag ondergedoken. Ik was me ervan bewust dat ik totaal de weg kwijt was en dat mijn ego de show wilde stelen. Ik liet het niet toe, maar daarvoor in de plaats werd ik krankzinnig van de vicieuze cirkel waarin ik me bevond.
Het blijkt dus dat als ik al uit balans ben, het gebruik van alcohol en drugs ervoor zorgen dat ik verder uit balans en van mijn pad af raak. Of zoals we in Noord-Brabant zeggen: "van het padje af zijn" of "van de kaart af zijn."

Oordelende (mensen)geest

 

 Van hét pad of dé weg afraken, impliceert dat er een soort van algemene middenweg is. Een pad met een pijl rechtdoor en een bord waarop staat "dé gemiddelde weg naar het einde van je leven." Als er een soort van gemiddelde weg is, dan zijn er wegen die daarvan afwijken, want uitzonderingen bevestigen nu eenmaal de regel. Wie bepaalt welke weg het beste is? Waarom is een omweg naar Rome door de natuur, beter of slechter dan de route over de snelweg die de gemiddelde automobilist rijdt?

Ik oordeel te snel, als ik merk dat mijn naasten die ik liefheb zichzelf de vernieling in helpen door het gebruik van de besproken middelen. Het maakt me verdrietig dat zij niet een andere weg kiezen, mijn weg bijvoorbeeld. Ik voel me eenzaam als ik merk dat ik tot de zeldzamen behoor die er niet aan mee doen. Dat maakt mij ineens het buitenbeentje, de extremist, terwijl ik juíst zo bewust leef. Wat gebeurt er als ik met de mainstream mee drijf, als een mak schaapje achter de rest aan hobbel en af en toe mee ga over de dam? In het weekend drinken met maten of een paar keer per jaar XTC, wellicht een lijntje coke? Terwijl ik dit schrijf, voel ik mijn lijf in opstand komen. De eeuwige rebel in mij, de doorsnee recalcitrant doet gewoon principieel niet mee aan mainstream praktijken en wijkt liever af van de -door de mainstream maatschappij geasfalteerde- gemiddelde weg rechtdoor, door 'nee' te zeggen tegen drank en drugs.

De aversie tegen mainstream (de ruimste doelgroep denkbaar) komt af van het feit dat ik vind dat we door (religieuze, educatieve en politieke) autoriteiten geconditioneerd zijn en daardoor gestopt zijn om voor onszelf te denken. Er werd en wordt voor ons bepaald hoe we ons behoren te gedragen en wat we op welke manier dienen te labelen. Een alziend oog houdt ons nauwlettend in de gaten en wee je gebeente als je afwijkt van dat wat geacht wordt normaal te zijn. Maar Vrouwe Justitia oordeelt niet alleen over normen en waarden. Evolutie heeft gezorgd dat wij oordelen over alles wat we aan zintuiglijke waarneming binnen krijgen.

De dagelijkse hobby van mijn zieke ego is om overal een oordeel over te vellen. Dit reikt van een simpel oordeel over de geur van het toilet dat mijn vriend zojuist heeft verlaten en de jurk van de overbuurvrouw tot een complex oordeel over het gebruik van drugs en drank door mijn naasten. Het reikt zelfs tot het veroordelen van mijzelf over het feit dat ik me soms als gemiddeld mens gedraag en zogenaamd hypocriet acteer door af te wijken van mijn eigen principes ofwel de wegen, geplaveid door wijzen die al tijden niet meer onder ons zijn, die ik wil bewandelen.   

Geloven is vertrouwen

Alsof ze dranghekken voorstellen naast het pad dat ik bewandel, kunnen principes zorgen voor een krampachtig leven. Een controleerbare afbakening. Maar principes zijn geen garantie voor niet afdwalen en uitblijven van diepe dalen. Alcohol en drugs zorgen ervoor dat mijn lichaam van mijn geest verwijderd raakt. Krampachtig vasthouden aan principes brengt precies hetzelfde teweeg.

Volgens Aristoteles (Griekse filosoof, ca. 350 v. Chr.) wil de gulden middenweg vinden in de dingen des levens niet per se zeggen dat je moet matigen. Het wil zeggen dat je balans vindt tussen twee uiterste eigenschappen, waarvan de één gekenmerkt wordt door teveel en de ander door tekort. De deugd die het midden houdt tussen lafheid en overmoed is dapperheid. Het gaat er niet alleen om dat je wegloopt van de vijand, ook roekeloos gedrag voorkomen zodat je jezelf en naasten geen schade toebrengt, is noodzaak.

Volgens mij (ca. 2000 na Chr.) ben je dapper als je trouw blijft aan jezelf en jouw levenspad met de juiste intentie en erop vertrouwt dat de volgende stap de enige juiste is. Principes heb ik in de loop der tijd bewust en zorgvuldig gekozen op basis van kennis én ervaring. Ze herinneren me aan de levensintenties waarmee mijn ziel en zaligheid zich verenigen. Het loslaten van principes is voor mij belangrijker dan het ontwikkelen en leven ervan. Loslaten en de controle uit handen geven, zijn inherent aan vertrouwen in de volgende stap. Het zijn niet principes die mij op mijn pad houden. Vertrouwen houdt me op mijn pad en principes wijzen slechts de weg.

Beseffen dat bijna zeven miljard mensen op deze aardkloot dezelfde richting op gaan, maakt oordelen overbodig. We zijn allen één, maar ieder heeft met individuele perceptie een unieke weg te gaan. Geplaveid of ongeplaveid, alle wegen leiden naar Rome.

----------------------------------------------------------------------------

Dit is een essay dat ik een jaar geleden voor een wedstrijd heb geschreven. Ik ben niet meer dezelfde als vorig jaar, dus ook mijn mening is niet meer hetzelfde. Maar de strekking van het verhaal is voor mij nog belangrijker geworden. Ik kwam erop om dit stukje hier te plaatsen omdat het weer bijna Koninginnedag is, waar ik behoorlijk tegen op hik. Toch mijn eigen woorden nog maar eens lezen :-) 

Bovendien las ik bij haar een blogje, dat me inspireerde om dit te plaatsen.