In hogere sferen

Laguna de Llanganuco - Yungay - Peru

Een laatste adembenemende zonsondergang en een heerlijk BBQ-diner maakte mijn laatste dag in Huanchaco perfect af. Tijd om op de bus te springen naar Huaraz, op 3200 meter hoogte in de Andes. In de nachtbus, als goeiekope backpackert neem je natuurlijk nachtbussen want dat scheelt een nacht slapen in een hostel, ontmoette ik mijn nieuwe maat Inaki. Inaki komt uit Baskenland en is minstens net zo streng als mijn Spaans leraar. Hij wil dat ik de hele dag Spaans praat want anders leer ik het nooit. Maar ik heb een beetje last van de hoogte en slaaptekort van de busreis en kan het me dus eigenlijk niet zo heel veel boeien. 

Ik had al een reservering staan bij hostel Churup en Inaki besloot om mee te gaan. We deelden samen een kamer met Bianca, een Duits meisje dat ook in dezelfde bus zat. Vóór 't inchecken gaan we op zoek naar een ontbijtje en onderweg moeten we even stoppen om voor Inaki een paar (12-pak..) biertjes te scoren. Ik kijk een beetje skeptisch als hij om 10.30u zijn tweede biertje opentrekt, maar probeer niet te oordelen. Ná het ontbijtje en het inchecken gaan Inaki en ik op zoek naar een lunchje waarbij Inaki natuurlijk een biertje bestelt (0,5L). Als we na de lunch door wat straatjes lopen en even stoppen bij een Bodega (drankenwinkel) om voor Inaki een biertje te scoren lopen we Sitara tegen het lijf. Sitara is een vrouwtje van een jaar of 45, uit Canada en ze leeft met haar hoofd aan de andere kant van het universum, zo het lijkt. Ik probeer niet te oordelen en Inaki en ik besluiten om met haar mee te gaan naar een cafeetje om te kletsen en koffie te drinken. Zij koffie, of ik 'm wil betalen want ze is haar geld vergeten (...), ik thee en Inaki, juist ja. Maar voordat we naar binnen gaan moet hij eerst zijn blikje leeg drinken. 

Inaki en Sitara blijken bijzonder goed overweg te kunnen met elkaar. Als ik om 20.00u gek word van de scherpe sfeer en de discussies omdat Sitara volgens Inaki loco is en Inaki volgens Sitara een alcoholist besluit ik om af te rekenen en te vertrekken. Een echte gentlemen laat een meisje niet alleen over straat lopen, dus ad Inaki zijn laatste biertje en gaan we samen op weg naar ons hostel. 't Zou best dichtbij moeten zijn, theoretisch, maar ik word nog chagrijniger als we na 2 uur voor de 5e keer een straat tegenkomen die '28 de Julio' heet. Ik word zelfs een beetje boos op Inaki, die op elke hoek van de straat vraagt waar we moeten zijn, maar er maar niet in slaagt om ons thuis te brengen. Hij blijkt te tipsie om de aanwijzingen te kunnen onthouden. 

De volgende ochtend pakken we onze spullen voor een dagtochtje. Inaki pakt gauw zijn eerste biertje om van zijn trillende handen af te komen en de laatste 3 biertjes van het 12 pak van de vorige dag gaan mee in de tas. We halen nootjes en chocola voor onderweg (mijn keuze) en pakken de bus naar Yungay, een dorpje zo'n uurtje rijden vanaf Huaraz. Inaki belooft me dat we een rustig wandeltochtje gaan maken want ik heb nog steeds last van slaaptekort en ook merk ik dat ik kortademig ben van de hoogte. Het national park met de meren dat we gaan opzoeken ligt op 4200 meter hoogte. Eenmaal aangekomen na de busrit en nog eens een taxirit van 1,5 uur blijkt het een prachtig gebied en ik ben ontzettend blij dat we zijn gegaan, hoewel ik niet sneller dan 2 km per uur kan wandelen. 

Na uitdrogingsverschijnselen in de woestijn heb ik last van hoogteziekte in de bergen. Het heeft op iedereen een andere uitwerking, maar ik voel me stoned! Ik word zelfs een beetje giechelig. Ik kan echt geen stap verzetten zonder helemaal uitgeput te raken en mijn hoofd te laten tollen. Maar Inaki heeft overal een oplossing voor en stelt voor om cocabladeren te eten, je weet wel, van de plant waarvan cocaine wordt gemaakt. Cocaplanten zijn een van de belangrijkste inkomstenbronnen voor Peru en het verbieden van het kweken zou een absolute ondergang van de economie betekenen. Ik heb geen idee wat het effect precies is van het zuigen op de bladeren, maar binnen 15 minuten voel ik me weer mens en met beide beentjes op de grond staan. Fantastisch spul! Je kunt er thee van maken en cake. Eens googelen of Europa het fijn vindt als ik een zakje mee neem in het vliegtuig, want dit is mooi spul!

Diezelfde avond eten we pollo (kip) met bier voor Inaki in Polleria Jenny (kipperia Jenny) in een dorpje onderweg. Een heerlijke maaltijd en zeer welkom na mijn avontuur op grote hoogte. Als we terugkomen in het hostel staat een vriendinnetje dat ik heb leren kennen in Huanchaco op ons te wachten om een biertje te gaan drinken. Ik ben de tel kwijt geraakt onderweg, maar als we de kroeg uitrollen om 2.00u denk ik dat het beter is als ik dit keer de weg wijs. 

De volgende ochtend is het alweer tijd om mijn nieuwe vriend gedag te zeggen. Hij besluit terug te gaan naar het dorpje van kipperia Jenny om vanuit daar een trekking te gaan doen en ik heb om 12.00u afgesproken in California Cafe met de mensen waarmee ik komende week in retraite ga. Ik heb een introductiefilmpje voor jullie. Veel kijkplezier en to be continued!!

Waarom ik nooit naar de dokter ga voor medicijnen

Afgelopen zondag, 1-1-2012, was ik op de nieuwjaarsborrel van mijn familie. De plek voor de jaarlijkse bespreking van geboortes, wedergeboortes en ziektes. Natuurlijk hoorde ik in diverse groepjes mijn vader voorbij komen als gespreksonderwerp; wat logisch is aangezien mensen zich zorgen maken. Ook aan mij werd gevraagd of ik het medicijn tegen psoriasis al had gevonden.

Ik heb het al een tijdje, ik weet niet eens meer hoelang. Volgens de westerse geneeskunde 'ongeneeslijk' maar daar geloof ik niet in. Ik geloof niet dat er ook maar één lichamelijk probleem is ter wereld, dat het lichaam niet kan oplossen. Daar is te natuur te ingenieus en complex voor. Dat we zelf bewust moeten omgaan met ons lichaam en wat we er in stoppen, dat is een ander verhaal.

Toen ik begin 20 was en van de dokter te horen kreeg dat ik een spastische dikke darm had, vervolgens pilletjes kreeg en vervolgens een dieet van de diëtiste (dit laatste op eigen verzoek), waarvan niets werkte, ben ik zelf op zoek gegaan op het wereld wijde web. Lange leve Internet! Ik stuitte op een bijzondere website, die ik nog steeds aanbeveel aan mensen die enigszins interesse hebben in een alternatieve manier van ziektes genezen: www.newtreatments.org. De oprichter genas zichzelf van Crohn.

Sinds kort ben ik weer een zoektocht gestart. Ik heb namelijk licht psoriasis. Ik geloof niet dat dit ongeneeslijk is. Ik kwam weer op bovengenoemde website terecht en ik las daar iets bijzonders:
Het woord medicijn is een samentrekking van medium en cine en betekent projectiemiddel. Het woord is dus eigenlijk uitgevonden voor iets dat symptomen bestrijdt, en niet iets oplost. Dat kan het lichaam zelf wel, mits je de oorzaak wegneemt of onder handen neemt. De dokter geeft middeltjes die slechts de symptomen bestrijden. Heb je jeuk, dan krijg je zalf tegen de jeuk. Maar wat is de reden van de jeuk?

In geval van psoriasis: Mijn darmen werken niet goed en mijn bijnieren blijkbaar ook niet. Waarom dat weet ik nog niet, maar ik weet wel dat mijn huid een groot deel van de ontgifting op zich neemt, en dat dat allerlei huidkwaaltjes geeft. Een ander voorbeeld:
Ik heb een klemmende kaak, die ervoor zorgt dat één kies zwaar overbelast is en daardoor overgevoelig. Een wortelkanaal behandeling zou volgens een normale tandarts de uitkomst zijn. Dan is de kies dood en daardoor niet meer overgevoelig. Simpel.
Het alternatief is om te kijken waarom ik zo klem met mijn kaken (meestal 's nachts) en dat op te lossen. Dat ben ik nu aan het doen doormiddel van een Mindlink therapie, via mijn biologische tandarts die een holistische benadering heeft.

Wat is holistisch?
Het komt af van Holon, wat betekent dat alle eigenschappen van een systeem, niet als afzonderlijk mogen worden gezien. Het gehele systeem heeft waarheden op verschillende niveaus, maar afzonderlijk kunnen ze niet werken. Ga zelf maar na: een auto, een biodiversiteit, ons melkwegstelsel, een bijenkolonie. En natuurlijk werkt het ook zo in ons lichaam. Dus waarom zou je in godesnaam een kies willen doden omdat ie overgevoelig is? Of om hormoonzalf te smeren tegen jeuk en schilfertjes?

Mijn lichaam is mijn tempel
Deze overtuiging heb ik al een aantal jaren, maar ik was telkens te hypocriet om er daadwerkelijk naar te leven. Ik greep toch naar de drank, naar suiker, ik sportte te weinig, at ongezond etcetera. Nu kan ik bijna niet anders als mijn lichaam verzorgen en onderhouden als een tempel. Ik dronk nog maar een paar keer per jaar alcohol. 2012 wordt een alcoholvrij jaar en ik onderga in één van de volgende maanden een 30 dagen experiment waarbij ik alleen maar plantaardig voedsel nuttig. Het schijnt namelijk dat ik dierlijke eiwitjes niet goed kan verdragen. Ik ben nog steeds op zoek naar het beste alternatief. Ik sport redelijk veel, dus het is belangrijk mijn spieren goede voeding te geven.

Overigens: als ik mijn voet breek, dan mag er wel gips omheen. En nu mijn vaders gezondheid onder vuur ligt, vind ik het lastig om hier keiharde uitspraken over te doen. Maar ik neig (en papa ook) toch naar alternatieven, helaas is er nog zo weinig over bekend. Gelukkig hebben we tijd en is er geen levensbedreigende situatie. 

Hoe denk jij hierover?
Neem je zonder blikken of blozen in wat ze voorschrijven?
Volg je je gevoel?

Hashish to ashes- Merry x-mass!

15 man in een bootje van Paradise naar Om beach. Deze laatste boot van de dag lag een bietje diep in 't water.
"Maar jullie hadden natuurlijk allemaal zwemvestjes aan?" vraagt Jan sarcastisch.
John: "Zwemvestjes? Als ze hier zwemvestjes zouden hebben, zouden ze er huizen van bouwen".

Het is 30 december. Ik praat met Jan uit Nederland en John uit Schotland, die al een jaar of 40 in Nederland woont. Typisch: Jan en John. Jan ziet er uit als Jezus, tenminste als Jezus een jaar of 70 zou zijn geworden. John ziet er uit als Jesus, tenminste als Jesus een jaar of 25 langer in die grot zou zijn gebleven. Beide zijn ze Indiagek: Jan komt er al sinds 1985 en John sinds 1974. En die Indiagekte gaat gepaard met hun liefde voor allerlei rook- en eetbare flora.

In heel India wordt gerookt alsof hun leven ervan afhangt. Nooit geweten. Uren luister ik naar reis & rook verhalen van deze twee oude rotten. Van Manali naar Goa en van Pushkar naar Calcutta; ze rookten heel India rond. En nog!
"In 1985..."
"Weet je nog, toen hadden we alleen nog hash.."
"In het noorden groeide de canabis gewoon langs de weg en er keek niemand op of om toen we stopten om een beetje tussen de tabak te rubben...."
"Mijn eerste Indiatrip betaalde ik van de 80 kilo hash die we vanuit Noord Afrika Nederland in smokkelden..."
"We hebben er 3 maanden over gedaan om die kilo opium uit Old Delhi zelf op te maken omdat we die aan de straatstenen niet kwijt raakten in Nederland."

Als je gepakt wordt met een joint in je hand of softdrugs op zak, kost het je 8000 rupees, ongeveer 135 euro. Tenminste, 't ligt ook wel een beetje aan de situatie: ben je alleen? Met je vrienden? Ken je de rituelen? Hoe corrupt zijn de agenten die je bij de lurven pakken?

Ik ben terug in Gokarna, tussen de drugstoeristen. De bewuste blower zoekt een plekje uit het zicht, koopt niet van de straat en reist niet met drugs op zak, zoals J&J. De lamme, blowende, hippe, hippie rookt overal, koopt overal, doet heel de dag geen reet en zegt vooral geen 'goeiedag'. (Jans theorie: dat zal wel niet cool zijn). Ik word hier zo traag van zeg! Ja, in Hampi blowen ze ook tegen de klippen omhoog, maar daar wordt dan in ieder geval ook nog wat geklommen!
Blowende klimmerts of zo nu en dan een klimmende blowert. Reden te meer om Gokarna a.s.a.p. weer te verlaten naar een plek waar ik me veel meer thuis voel. Kerst is achter de rug en 2011 ligt voor de deur. Mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar: komende weken klimmen in Hampi en geen koffie-shakes meer drinken. Mijn kerstgedachte van dit jaar was bijzonder somber; ik had een beetje moeite met de weg naar Bethlehem...

...25-12-2010:
Ik heb geen idee wat er met me aan de hand is, maar sinds ik Delhi verlaten heb, voelt 't alsof ik geld aan het verspillen ben. Op een paar mooie, kostbare momenten na: Talitha omhelzen na 6 maanden, kerst-smsjes krijgen van vrienden uit Rajasthan, de onderkant van je broek per ongeluk nat laten worden omdat de golf net iets harder aan kwam zetten dan je had ingeschat, 'Brida' lezen en glimlachen bij herkenning en uitkijken over het Hampi-landschap en erachter komen dat in alle windrichtingen boulders reiken tot aan de horizon.
Ik voel me verloren. Ik voel alleen welke kant ik niet op moet. Mijn richtingsgevoel is zwaar ontregeld. Het lijkt wel of het telkens net te laat reageert, namelijk als ik al een beslissing heb genomen en het plan aan het uitvoeren ben. Moet ik gewoon bijkomen van intens Rajasthan? Moet ik gewoon geduld hebben en dan pikt mijn kompas, mijn gps, het signaal vanzelf wel weer op? Het is kerst en ik beantwoord de smsjes die ik krijg met spreuken als "let the light of life lighten up your path" en "usually you're the tourleader, but if you ever need some kind of assistance on your big tour called life, i'll be there". Maar dat laatste is een belofte die ik momenteel helemaal niet waar kan maken.

What to do? What to say? Normaal gesproken is mijn antwoord op dit soort vragen "let's see what happens". Maar nu ben ik angstig, angstig voor verkeerde beslissingen. Dat verspilde geld interesseert me niet eens, maar iets doen wat niet goed voelt, dat voelt verloren en bedrieglijk. De onzekerheid van niet weten of dat verloren gevoel wel gegrond is, is nog wel het ergste van alles. Het voelt alsof ik in het pik donker sta en probeer mijn ogen geforceerd te laten wennen aan het licht, maar het lukt niet. Alles voelt onzeker. Verdwaald. Dus toch. En dat nog wel met kerst.

Ik ben vandaag aangekomen in Hampi, na 5 nachten op het strand van Gokarna gezeten te hebben met Stijn en Talitha. Heel erg fijn om ze weer te zien. Iets weerhoud me om me geheel thuis te voelen op 'Om Beach'. Drugsgebruik? Lamme hippies? Ik zou me er ook niks van aan kunnen trekken. Maar dat lukt dus niet helemaal. Zes dagen lamballen op het strand was niet genoeg om mijn richtingsgevoel te herstellen. Taliet en Stijn besluiten om een aantal dagen naar Aurangabad te gaan om vervolgens New Years Eve in Gokarna te vieren. Maar dat voelde niet als mijn pad en dus besloot ik niet mee te gaan. Nu zit ik in Hampi, wat aanvankelijk beter aanvoelde, maar nu ik hier ben weet ik het weer niet. Ik zit hier nog tot 29-12, mits ik me aan mijn plan houd; de terugrit naar Gokarna is al geboekt en mijn kamer op het strand betaal ik momenteel door.

Ik dacht er ook nog aan dat het gevoel misschien veroorzaakt wordt door het hebben van een plan. Het omgekeerde wordt dan ineens waarheid: ik verdwaal op het moment dat ik weet waar ik heen ga. Het lijkt wel een beetje de verkeerde kant in te slaan zo.

Na smsjes van Taliet en een telefoongesprek met Jeet met het advies om goed te eten en op pad te gaan voor andere accomodatie, raap ik al mijn moed bij elkaar om deze raad op te volgen. Het voelt alsof ik uit mijn laatste bron van kracht put. Ik ga naar de overkant van de rivier op advies van Talitha en vraag links en rechts of er een kamer vrij is. Ik bedenk me dat het misschien ook wel handig is om te vragen of mijn busticket te veranderen is. Misschien is het nodig, misschien ook niet, maar ik wil in ieder geval weten wat mijn opties zijn. Ik loop een reisbureautje binnen waar ik een poster zie hangen van Paolo, de busmaatschappij waarmee ik reis. Als ik na 20 minuten, vlak voordat ik op stap, over klimmen begin vertelt die gast waar ik moet zijn: Goan Corner, daar zitten de klimmerts.
Dit is precies de hulp die ik nodig had. De bevestiging dat het universum je van hulp voorziet op het moment dat je op het goede pad zit. Het licht op mijn pad is weer aan; ik weet waar ik heen moet.

Twee uur later heb ik een nieuwe kamer. Ik voel me nu nog wel wat alleen en vooral kwetsbaar omdat ik niemand ken, maar dat is alles beter dan dat paniekerige gevoel in het donker. Het gevoel verdwijnt langzaam maar zeker als ik merk dat ik leuke Kiwi's als buren heb, de Fransen voor de afwisseling niet samen klitten tot 1 ondefinieerbaar hoopje brie en je jezelf hier prima kunt vermaken in alle rust met te lekkere humus, Brida (Paolo Coelho- aanrader!) en een hangmatje. Op dag 3 ga ik voor het eerst in 2 maanden weer boulderen. Mijn vingervel is nog te schoon en gevoelig, maar op dag 4 voel ik toch dat mijn spieren gewerkt hebben. Wauw! Na kerst is mijn kerstgedachte volledig verdwenen en ik beloof mezelf om hier a.s.a.p. terug te komen.

Het is oudjaarsdag. Talitha en Stijn komen vandaag ook weer terug. Ik ben benieuwd naar de festiviteiten van vanavond. Momenteel zijn we getuigen van een invasie van Indiers: langzaam maar zeker wordt Om Beach bezet door hele hordes nationale toeristen. In de keuken van ons bay cafe staan 7 man zich uit de naad te werken. Ge moet goed eten, want drinken is ok duur. Alleen mag er pas vanaf 19.00u drank geschonken worden omdat er in deze staat, Karnataka, verkiezingen zijn en dan is het verboden om alcohol te verkopen. Wat een timing! Maar goed, dat halen ze vanavond wel weer in. In plaats van 's middags om 14.00u al ketszat en irritant te zijn, zijn ze dat nu om 20.00u.
Om 00.00u gaan de lichten uit om het vuurwerk de show te laten stelen. De kwaliteit van het vuurwerk laat zien hoeveel westerlingen geinvesteerd hebben en hoeveel Indiers een poging gedaan hebben; goedkoop is duurkoop. Ik krijg een telefoontje van paps en mams, een aangename verrassing!
Ik heb nog nooit zo vroeg in bed gelegen met oud en nieuw, maar we kunnen ook geen kant op door de bezetting van de Indianen. Maar dat geeft niet; Talitha en Stijn zijn moe van de terugreis, en ik vind het ook wel prima om te slapen. Een bijzondere jaarwisseling en gelukkig heb ik vrienden om me heen!

Mijn wekker staat op half 5. Ik sms wat en bel wat in de rondte en krijg zeer beperkt respons op mijn nieuwsjaaracties: overbelast netwerk, uiteraard.
Vervolgens droom ik dat pap en mam niet opnemen omdat ze onderweg zijn naar India voor vakantie. Tenminste, papa is er al en mama is onderweg want het was goedkoper voor mama om een week later te komem vanwege haar leeftijd. Ze was onderweg met een local bus vanuit Delhi en zou over een paar dagen arriveren. Aldus papa.
En nee, ik had niet gedronken. Sterker nog: ik heb bij het verlaten van Delhi en Rajasthan ook 't alcoholgebruik achter me gelaten.

We analyseren het gedrag van beschonken Indiers nog eens. Ze drinken grote flessen Kingfisher, lopen rond in hun onderbroek (ja, ook in van die super sexy slips die lubberen aan de achterkant), daar zwemmen ze ook in, ze zijn luidruchtig en basaal in hun bewegingen en lichaamstaal. Onze theorie is dat ze zo vast zitten in de sociale structuur, dat als alle grenzen wegvallen na het drinken van alcohol, alle remmen los gaan. Logisch gevolg. Een andere theorie van ervaringsdeskundigen is dat er iets aan de hand is het de alcohol die ze hier in drank stoppen want je bent supersnelll tipsy & more. Het lijkt wel een soort troebele, 'ranzige' vorm. Maar het kan ook de hitte zijn.
Enniewee, alcoholgebruik staat in India voor 95% gelijk aan alcoholmisbruik.

Na deze tweede sessie Gokarna kan ik de drugsgebruikende samenscholing wat beter hebben. Maar ik heb inmiddels wel andere redenen gevonden om te gaan. Zo ben ik bijvoorbeeld beu om over mijn voeten te piesen, deze schoon te spoelen en vervolgens door het strandzand terug mijn kamer in te lopen om het pleepapier weg te leggen, op mijn eenspersoonsbed, naast mijn gehele backback-inventaris omdat dat de enige 'zandvrije' plek is van mijn hutje (tenzij ik moet piesen voor het slapen), dat gemaakt is van palmboombladeren wat voor de lokale termiet en muis een culinair hoogstandje is. Zo ben ik bijvoorbeeld ook beu om over mijn nek te gaan van de geur van verbrand pleepapier met allerlei veegseltjes (please no tissues down the toilet, use bucket.......) en te moeten wachten -tot het water en de stront van een van mijn voorgangers in de pot wegloopt (........and if u do a big whalla use a lot of water :) ) omdat iemand geen gehoor heeft gegeven aan de boodschap aan de binnenkant van de deur-, tot ik zelf mijn uitwerpselen fatsoenlijk kan doorspoelen met een emmer water. Zo ben ik het bijvoorbeeld ook beu om mezelf te wassen met zout water (ooit geprobeerd om zeep af te spoelen met zout water) dat uit een grote ton komt, waaruit ook doorspoelwater geschept wordt. Haren en voeten wassen heb ik maar opgegeven.
En het ergste van alles is om heel de dag in dezelfde stoel te zitten en na dagen de horizon bestudeerd te hebben, aan de stand van de zon te kunnen zien wanneer je eten moet bestellen (op rekening) en verder alleen maar op te staan om naar de plee te gaan (let op: wc papier ophalen en wegbrengen) en 12 km te lopen (retourtje) naar de beschaving om eens wat anders te proberen dan de rammelde kwaliteit van het eten hier op het strand van de menukaart die we inmiddels uit ons hoofd kennen.

Oke, zo erg is het allemaal niet. Ik scheur namelijk tegenwoordig het benodigde wc papier af in mijn kamer, in plaats van in camping style met de wc rol op en neer te lopen.
Nee serieus, het is heerlijk om bij Stijn en Talitha te zijn, te praten over allerdaagse dingen, onze ervaringen, gezellig samen te eten, Nederlandse grapjes te maken en grapjes in het Nederlands te maken. Het voelt als vanouds. Alsof we elkaar tussendoor gewoon regelmatig gezien hebben.

Morgenvroeg, 4 januari 2011, om 5 uur vertrek ik met openbaar vervoer naar Hampi. De bastards van Paolo, de busmaatschappij met monopolie positie waarmee ik vorige keer heb gereisd, hebben de prijzen verhoogd van 600 rps naar 1050 rps en ik ga ze niet meer sponseren. Met OV ben ik waarschijnlijk 250 rps kwijt. Ik heb uitgerekend dat ik met dit verschil in kosten precies bespaar wat ik extra heb uitgegeven door mijn hutje op Om Beach aan te houden tijdens mijn kerstkadootje. Heb ik uiteindelijk dus toch geen geld verspild... :-)

Four weddings and a funeral

Raj legt me op het dakterras van hun huis uit dat er zometeen een bruiloft voorbij komt. Ik had die middag ook al een dergelijke samenscholing gezien vanaf het dak.
"That was not a wedding, it was a funeral".
Oeps.

Na 3 dagen uitrusten in de Village van Raj, op het platte land, ga ik weer terug de hektiek in. Rust maar goed uit adviseert Raj, want ik zit vol tot en met de bruiloft van Jeet op 6, 7 en 8 december. Op 29 november dropt Raj mij in Jodhpur in een hotel en de volgende dag ga ik mijn favoriete familie weer opzoeken. Dit keer is Mahendra ook vrij. Oma is weer blij om me te zien.

Het is allemaal wel een beetje onwennig. Mensen, vooral het jongere broertje van Mahendra dat aan het oefenen is om ook tourguide te worden, vullen nogal graag dingen voor me in. Het is hier saai hé, het eten is vast niet lekker, je zult je wel vervelen, weet je zeker dat je dat wel wilt, en nog meer van zulks.
Mahendra heeft om me te entertainen voor die middag een taxibusje laten komen en we gaan met de hele bups naar het Fort. Leuk om ook eens wat cultureels te zien in Jodhpur. Ik ben er nu voor de derde keer namelijk.

's Avonds ga ik met brother van Mahendra een nachtje naar de Village van hun familie, zo'n 40 km van Jodhpur af. Bijna alle 'stadsgezinnen'  hebben ook een huis op het platte land: Village. Daar vinden we het echte India: veel lemen huizen en hutten, paard en wagen, zelfvoorziening en elke Village heeft een 'koning'.
Het is marriage-season en de local bus zou wel eens heel erg vol kunnen zitten, vertelt brother, mijn guide. Op het moment dat wij in de bus stappen worden er 2 Indiers van hun stoel afgeschopt om plaats te maken voor ons. Vervolgens is 't ongeveer 1,5 uur met de bus. De bus stopt een keer of 10 en lijkt op de tas van Marry Poppins: deze bus lijkt nooit vol te raken. Er stappen alleen maar mensen in, niemand stapt uit. Heel gek. En als we dan uiteindelijk toch als sardientjes in een blikje zijn, worden er mensen op het dak gezet.

Mijn eerste getuigenis met een Hindoestaans huwelijk wordt die avond in de Village een feit. Ik mag foto's maken, maar ben er nooit fan van om foto's te maken van onbekende mensen. Bovendien krijg ik nog genoeg kansen: Jeet pikt mij 2 december op, dan gaan we naar een bruiloft van een vriend. Daarna naar Jeets Village voor zijn bruiloft en die van zijn cousin brother.

Een volledige bruiloft duurt een dag of 3 tot 5. Deze avond in de Village van Mahendra ben ik getuigen van de eigenlijke huwelijksvoltrekking. Echt een vrolijke gebeurtenis is het niet, vind ik. Vele rare rituelen met touwtjes, vuur, mantra's en een huilende bruid, omdat ze haar eigen gezin moet opgeven voor een man en zijn familie die ze zelf niet heeft uitgekozen. Ik zou ook huilen, geloof ik. 

Een paar feitjes:
-80% van de huwelijken in Rajasthan wordt gearrangeerd.
-Het arrangeren gebeurt omdat mannen en vrouwen geen mogelijkheid hebben om elkaar te ontmoeten, omdat dat niet mag (seksen menging in de gemeenschap komt niet voor, alles is gescheiden) en wie weten er nu beter wie er bij je past dan je ouders en broers en zussen.
-De kant van de bruid, of het meske (20-24 jr oud) gaat op zoek naar een geschikte kandidaat. De familie van de bruidegom (24-28 jr oud) gaat akkoord, of niet.
-Rectificatie van mijn vorige blog: het is een minimale match op 21 van de 36 astrologische ijkpunten...
-Verder wordt er gekeken naar de kasten (hoezo, dat hadden ze toch afgeschaft?? Ja, inderdaad, net als de apartheid in Zuid-Afrika...), en de bruidsschat die de ouders van de bruid moet gaan betalen (wat ook vreemd is, aangezien ze hun dochter ook al als slaaf moeten opgeven- joined family system, zij vertrekt na het huwelijk naar haar inlaws).
-Als een meisje geboren wordt, is zij gelijk een last voor de familie, vanwege het feit dat ze het huis op een dag zal verlaten en dus niet voor haar ouders kan blijven zorgen tot in den treuren en vanwege de bruidsschat die betaald moet gaan worden. Op sommige plekken in Rajasthan wordt hier erg creatief mee omgegaan: Er worden spullen verkocht uit de naam van het meisje vanaf een jaar of 7. Hiermee spaart zij haar eigen bruidsschat bij elkaar. De ouders nemen geen cent af. Dus als je ooit in India komt en je koopt iets waarvan gezegd wordt dat het ten goede komt aan de toekomst van het meske, dan is dat ook zo.
-In andere gedeeltes van Rajasthan wordt ook wel eens gevochten om een meisje en betalen de ouders van de bruidegom de bruidsschat.

Ooit gehoord van 'Scrammballed eggs'?? Eieren met geschramde ballen? Het staat op de menukaart van het wegrestaurant waar ik zit te wachten op Jeet. Hij pikt me op in Pali, om door te rijden naar de bruiloft van zijn vriend.
Dit heb ik al eens eerder gezien, vanaf het dak bij Raj: een parade met een paard, gekke kroonluchters, vuurwerk, dansende mannen, een drumband, een blaasorkestje en een gek karretje met een soort van orgel dat echt de meest vreselijke tonen laat horen. Achter de stoet rijdt een wagen met generator om die rare kroonluchters van elektra te voorzien. Mijn aanwezigheid trekt vele nieuwsgierige blikken en ik en Jeet worden tussen de dansende mannen getrokken. De vrouwen lopen achteraan, zij mogen niet dansen.
De bruidegom ziet er prachtig uit: statig, in een lange glanzende jas, vol stiksels, goud en glimmer. Hij draagt een tulband met allerlei rare frutsels en langs zijn zij een lang zwaard. Alleen kijkt hij een beetje benauwd. Later hoor ik dat lachen niet echt past bij zijn performance.

De parade eindigt in een grote feestzaal, open air. Er is een podium met presentator, er staan rijen stoeltjes opgesteld en langs de kant staan tafels waarop een buffet wordt gepresenteerd. Het oog van de presentator valt op de enige buitenlander en binnen no-time zijn alle ogen op mij gericht. Bedankt, en nee ik denk er niet aan om naar voren te komen.
We eten wat, drinken wat, kletsen wat met vrienden en vertrekken niet te laat aangezien alle hotels in dit kleine stadje zijn volgeboekt en we nog een kleine 2 uur moeten rijden voor een hotel: Marriage season, remember...

De volgende dag vertrekken we op tijd richting Jaipur, naar het 'stadshuis' van Jeet. Er moet wat geshopt worden voor de bruiloft. Verder drinken we chai met wat lokale vrienden en gaan we samen met Ajay (1 van mijn Delhi-junior-college-vriendjes) uit eten en op stap.
De volgende dag, 4 december, vertrekken we met Ajay, sister inlaw (vrouw van oudste broer van Jeet) en hun 4 maanden oude dochtertje naar Village van Jeet.

Ik wist al wel dat deze familie erg welgesteld is. Dus vanuit mijn auto ging ik op zoek naar het grootste huis van de Village (ongeveer 1600 inwoners). En ik vond: een kast van een huis, in wit, vier verdiepingen, vol ingewikkelde details, houtsnijwerken, en op elke vloer minstens 1 dakterras. Ik ontmoet de familie en merk gelijk dat dit een ander slag volk is. Rijk en verwend. En hier breng ik de komende week door: geen internet, geen winkels, in the middle of fucking nowhere.

Omdat het huishouden geheel gerund wordt door hulpjes, wordt er relatief slecht voor mij gezorgd. Iedereen praat langs elkaar heen, niemand informeert mij, ik eet weinig, en niet echt gezond en de chai is te pittig. Mijn emmertje geduld druppelt langzaam vol. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, iedereen is druk druk druk. Overdag ben ik bored like hell. Zitten met de familie is niet echt mijn hobby, en mij entertainen is niet echt hun hobby. Ik praat wel wat met de sister inlaw van Jeet over het leven in India en de cultuurverschillen. Zij is hoogopgeleid in IT, maar mag van haar man niet werken. Wat vaak voorkomt. Vrouwen worden hier zo'n beetje opgesloten in huis en stom gehouden. Wat er gebeurt als ze tegen stribbelen? Dan worden eerst zijn ouders ingeschakeld om naar een oplossing te zoeken. Maar zij staan vaak aan zijn kant. Nog harder janken volgt dan. Daarna worden haar ouders ingeschakeld voor een compromise. En die komt er vervolgens: ze mocht na het huwelijk eerst haar school afmaken en als die kleine een jaar of 4 is, mag ze weer een baan zoeken. Dit is echt een hoge uitzondering waaruit ik alleen maar kan concluderen dat Jeets sis inlaw een koningin is in drama schoppen.

En terecht.

De avond van 5 december eten we bij een ander gezin in het dorp en daarna naaien we (ik, Ajay, Jeet en cousin brother) er tussen uit. We belandden in een huiskamertje zo'n 50 meter verder en Jeet vertelt me dat hij hier naartoe gaat als hij stiekem wil roken en drinken. Ik hou wel van dit soort rebelsheid!

Op 6 december beginnen de eerste functions (rituelen of ceremonies) voor Jeet. Hij wordt met een raar prutje gewassen en dan verdwijnen hij, zijn ouders en een brahmaan in de minitempel van het huis waar Ganesha (die God met olifantenhoofd, voor een nieuw begin) net zijn intrede heeft gedaan: de broer van Jeet heeft zojuist een gezegende poster opgehangen. Maar het stomme is dat dit mijn slaapkamer is. Nou weten de meeste van jullie wel hoe mijn slaapkamer er uit kan zien. Serieus, als ik had geweten dat ik bezoek zou krijgen, had ik wel even opgeruimd.

's Middags heeft de laatste druppel mijn emmertje geduld gevuld, als ik voor de zoveelste keer niet geinformeerd wordt: omdat mijn kamer een tempel is, mag ik er niet meer slapen, of toch wel? Of toch niet? Het water gutst over de rand als ik bij een aantal dames gezet wordt door mami: tantes en nichtjes. Ik wil helemaal niet ge-entertaind worden en vooral niet als ik alleen maar aangestaard word! Ik wil alleen maar even ontsnappen naar een andere kamer in een ander huis met mijn vriendje Ipod en helaas mislukt deze poging omdat Jeet mij ziet vluchten. Twee uur aan gezeik met hem, zijn moeder, zijn zussen en zijn nichtjes volgt. Als ze het eindelijk lijken te snappen, dat ik gewoon even wat tijd voor mezelf wil, blijkt het toch een grapje van ze.
"Ok, so you want some time for yourself. How much?"
Deze mensen snappen het dus echt niet en ik geef op.
"Please, give me one hour!"

Die avond is er een dansavond voor het gezin en de omwonenden. Ik ben inmiddels omgetoverd tot een prinsesje en het hele gezelschap wacht op mijn dans. Dat had ik al ingeschat. Jeet ook. Of ik een drankje wil, rum ofzo. Ja graag!! We sneaken naar een achterkamer waar een aantal ooms en neven zitten te 'boozen'. En daar ontmoet ik Jeets favoriete oom. Hij geeft me een knuffel en vraagt of ik mee drink. Na de eerste volgt de tweede en daarna nog snel een derde. Nu durf ik zeker te dansen. Bottoms up! En zo sluit ik vriendschap met de favoriete oom van Jeet die ongeveer 10 woorden Engels kent en de komende 6 dagen praten we maar over 1 ding:
"Ma'm, torra torra rum with coke??"

Op de tweede avond van het huwelijk kom ik erachter dat heel dit huwelijksfeest is bedacht voor en door de bruidegom en alle mannen aan zijn kant. Gisteren had ik al gemerkt dat vooral de mannen op de voorgrond treden. Vanavond is het receptie. Hetzelfde ritueel als op de bruiloft van de vriend van Jeet herhaalt zich: gekke kroonluchters, vreselijke muziek, alleen dit keer zit Jeet op het paard, in vol ornaat. Hij ziet er goed uit. Alleen kan ook hij niet lachen. Alleen dit keer weet ik dat het niet is omdat het niet mag. Jeet wil helemaal niet trouwen.

We maken eerst een rondje door het dorp, daarna gaan we naar het huis van uncle, want daar is het feest! De vrouwen hebben een eigen plek: op het dakterras, vanwaar ze de mannen goed in de gaten kunnen houden. De mannen verzamelen op een groot terrein, met tafels en stoelen en er is ook weer een podium met presentator. Vrouwen mogen hier niet komen, en waarschijnlijk willen ze dat ook helemaal niet. Ik ben de enige uitzondering: ik mag én ik wil. Zitten bij de roddelende vrouwen op het dak is gruwelijk saai. Bij de mannen, daar is 't feest! Drank, danseressen en vlees! Nu ben ik het onderwerp van de roddel voor de vrouwen.
Mijn vriendjes zijn gearriveerd en als Prinses Irene het grasveld op loopt weet ze zeker dat alle ogen haar volgen. Vanavond gaan er heel veel mannen dronken worden, maar toch weet ik dat ik de veiligste persoon op aarde ben door dankzij deze onbewuste sociale controle en mijn persoonlijke bodyguards: Jeet, Raj en Mahendra.

Terwijl de vrouwen op het dakterras uit verveling hun weg naar huis zoeken, zoeken de mannen hun weg naar het podium en de danseressen die inmiddels meer op hoertjes beginnen te lijken, en de danseressen zoeken hun weg naar de flessen drank achter de schermen om deze avond door te kunnen komen. Ik kijk afkeurend toe en vraag me af wat het me zou kosten om deze dames van het podium af te krijgen. Waarschijnlijk veel, aangezien de mannen letterlijk met bankbiljetten smijten om deze dames van vertier aan het dansen te houden. Inmiddels is aanraken ook toegestaan.
Ik weiger alle mannen die me ten dans vragen: ik wil me niet laten zien op het podium tussen deze kwijlende honden en ik mag gelukkig ook niet van mijn vriendjes. Het feest eindigt met eten (heerlijk om te eten na het drinken, feels like home, maar dan zonder frikadel speciaal en grote friet joppie) en ik lig om een uur of half 5 in bed. Ik vraag me af of ik mijn voetjes nog ooit op temperatuur krijg.

De 8ste december is de dag van de eigenlijke inhuwelijktreding en het huwelijk wordt voltrokken in de Village van de bruid. We gaan met auto's die kant op. Alleen de mannen zijn welkom, wat een verrassing. En ik dan. Dit festijn heet Bharat. De prins wordt wederom op een wit paar gehesen, het paard dat hem naar zijn toekomstige vrouw brengt. Jeet heeft voor de gelegenheid een nieuw jasje aangetrokken en ik ben voor dezelfde gelegenheid gehuld in weer andere Rajasthani dress en behangen met witgouden sieraden loop ik full colour mee in weer zo'n zelfde stoet met gekke kroonluchters en vreselijke muziek. Van 'ons hotel' (het hotel van de bruidegomkant) lopen we naar het hotel van kant van de bruid. Op de binnenplaats van dit hotel vindt de huwelijksceremonie plaats. Voor de verandering is deze 3 uur durende ceremonie alleen voor vrouwen en ik snap naderhand waarom: het was er koud en het is vooral te geestdodend.
Maar voor dat het zover is, eerst nog even dit! We komen aan bij het hotel en het kersverse bruidspaar krijgt ook wat cadeautjes: een nieuwe auto, een bed, een koelkast, een tv, geld en nog meer geld en nog meer van zulke buitensporige cadeau's.

Na ontvangst van de cadeau's door alleen Jeet, gaat hij het paard weer op en wordt hij bij de poort van het hotel ontvangen door de dames van zijn nieuwe schoonfamilie. Over enkele minuten begint het water te golven en ziet Jeet zijn vrouw voor de eerste keer in zijn leven. Ik mag mee naar binnen, want ik ben ook een vrouw. Ik vind het wel een beetje spannend allemaal. Ik laat mijn vriendjes achter, nadat Raj nog even zorgt dat ik met iemand van de koude kant mee naar binnen kan lopen. Maar eenmaal binnen word ik bedolven onder de aandacht.
Er volgt een korte ceremonie met bloemen en kaarsjes. Na een uurtje gaat Jeet foto's maken met zijn nieuwe schoonfamilie en ga ik naar de Bharat aan de overkant van de straat: een feesttent gevuld met, laat me raden, drank, mannen, muziek en vlees! Na een uurtje, veel lol, rum en kip ga ik weer terug om de rest van de oersaaie ceremonie bij te wonen. Dit keer heb ik geen interesse in de rituelen (met vuurtjes, touwtjes en mantra's) als toerist; ik ben er eigenlijk alleen maar om Jeet bij te staan. Hij heeft het overduidelijk moeilijk.

De volgende dag gaan we weer terug naar Village van Jeet en ik neem voor 2 maanden afscheid van Raj en Mahendra, wat me erg verdrietig maakt. Eenmaal terug in de Village slaap ik de rest van de middag: een deel is echt omdat ik fysiek en mentaal uitgeput ben van deze dagen en deels gespeeld omdat ik totaal geen zin heb om me met de familie te mengen.

Maar mijn schoonheidsslaapje is van korte duur. Heel het gezeik begint vandaag weer van voren af aan omdat cousin brother gaat trouwen. Dus de dansavond, de receptie en daarna de bharat. Als ik net wakker ben en verlies ik mezelf en barst in tranen uit. Jeet heeft niet echt de ruimte en tijd om mij te troosten, maar weet me toch op te vrolijken. Vanavond gaan we eten met vrienden en betekent dat een nieuwe rebelse actie waar ik meestal wel wakker van word en van op knap. Daarna start de dansavond. Dit keer dans ik niet en heb ik geen Rajasthani dress aan. Ik ben kapot en wil gewoon slapen.
De volgende avond, 10 december, wederom receptie. Zelfde plek, zelfde volk, zelfde ritueel: eten, drank, danseressen, dronken mannen, eten, slapen. De avond daarna bharat, ditmaal in Jodhpur met wederom eten, drank, muziek, drank, eten en daarna te weinig slaap.

Na 7 dagen verveling overdag, een vreselijke familie (ik denk ook niet dat ik hun favoriete gast was), veel drank in de avonden, ongezond eten, te weinig eten en te weinig slaap, dropt Jeet mij en een vriend van hem op de terugweg in Pushkar. Het is de bedoeling dat ik hier blijf om bij te komen, voordat ik nog een paar dagen in Delhi doorbreng met Jeet. Ik word min of meer overgeleverd aan deze vriend en een aantal andere vrienden en wederom voelt het als gevangenschap. Jeet moet door naar huis voor meer ceremonies en formaliteiten. Mijn systeem in inmiddels zo uit balans dat ik het niet trek om deze dagen uit te zitten bij deze gasten. Ik wil naar Delhi! Want Delhi is mijn poort naar een nieuw hoofdstuk: naar het zuiden, naar mijn vrienden uit Den Haag Talitha en Stijn!

You don't look nice, that's why you go fast!

Na nog een tsunami van mijn emmertje geduld en compassie twee dagen later besluit ik hoe dan ook om Pushkar diezelfde dag te verlaten. Als Jeet die middag op bezoek komt, besluiten we dat ik 's avonds een nachtbus neem naar Delhi. Ajay pikt me 's ochtends vroeg op en mijn bedje in het vertrouwde appartement in Delhi is gereserveerd voor de komende nachten.

Jeet is de volgende dag eindelijk bevrijd van zijn familie en huwelijksverplichtingen en voegt zich bij ons. Die avond, 17-12, is er een feestje van Kuoni, de overkoepelde organisatie van Shoestring en Koning Aap. Jeet twijfelt om me mee te nemen, maar een bevriende collega haalt hem over om de grote baas op te bellen. Natuurlijk ontvangen ze graag een vrouwelijke gast die vorig jaar met Shoestring heeft gereisd.
Met zijn zessen in een taxi reizen we af naar Zuid-Delhi voor nog meer dansjes, drankjes en kip. Maar ook voor leuke en zinvolle ontmoetingen. Het idee om bij Koning Aap te solliciteren spookt al een tijdje door mijn hoofd.

Mijn laatste avond in Delhi: 18 december. Met wat Kuoni vrienden en de junior college guys van het appartement bouwen we een feestje met rum en vlees. Rond middennnacht rollen de Kuoni guys de deur uit en wij rollen onze bedden in. De volgende ochtend pikt de taxi mij op om me te droppen op het vliegveld van Delhi. Om 11.00u gaat mijn vliegtuig naar Goa om uiteindelijk rond etenstijd in Gokarna bij Talitha en Stijn aan te komen. Ik heb gemengde gevoelens: ik ga naar mijn allerliefste vriendjes toe, maar laat ook een speciaal vriendje achter.

Ik wens jullie allemaal een gezellige kerst toe en een knallende jaarwisseling!