Geluk of ...?

Jeetje, krijgt de blog ineens toch een filosofisch tintje. Ik ga het toch even van me afschrijven, terwijl ik op de achtergrond Roeb Roerdomp (zo hebben we hem genoemd) vanuit het riet hoor blazen op zijn hoorn. Schrijven geeft me helderheid, het ordent mijn gedachtes. Hebben wij nu zoveel geluk gehad met ons pad naar Zweden? 

Ik volg een aantal podcasts, vlogs, blogs en Instagrammers: allen Nederlanders die net zoals wij in Zweden zijn beland. Allemaal een eigen verhaal te vertellen, een eigen weg te bewandelen en geen enkele weg is zoals de onze. Mijn hart maakt een sprongetje als ik iets in hun verhaal herken, als mijn brein overeenstemming bereikt tussen hetgeen dat mijn zintuigen oppikken en oude data, opgeslagen in de diepste krochten van mijn harde schijf. 

Vele wegen leiden naar Zweden, maar een ding heeft iedere weg gemeen: er moet geld zijn of binnenkomen om van te leven en onderdak. De een verkoopt zijn huis met flinke overwaarde en koopt hiervan een houten huis. De ander gaat huren, ondanks de overwaarde. En natuurlijk zijn er Nederlanders die de overwaarde bijleggen bij een camping of BnB en zich daarmee zowel onderdak als een inkomstenbron verschaffen. Wij lieten twee huurappartementen achter en kozen bewust om opnieuw te gaan huren in Zweden, omdat het bijna onmogelijk is om op afstand een locatie uit te zoeken en we daarin onszelf niet wilden vastleggen én omdat er nog niet genoeg spaargeld is om iets fatsoenlijks te kopen. 

Tijdens de voorbereiding van onze emigratie gaf het me vertrouwen verhalen te lezen of te horen van gezinnen die zonder koopwoning vertrokken naar Zweden, om te zien wat zij deden, waar ze tegen aan liepen, wat we niet moesten doen en wat precies wel. Maar een huurwoning achterlaten en kinderen meenemen zijn slechts twee van de vele variabelen die een emigratie specifiek maken.  

In mijn vooronderzoek, en ook nu nog, hoorde ik veelal verhalen van Nederlanders die roepen dat je absoluut Zweeds moet kunnen alvorens je gaat bedelen om een baantje. En ik zeg bewust baantje, want de baan díe je vervolgens weet te bemachtigen na tig brieven, maanden wachten, vele gesprekken en afwijzingen, is in Nederland alleen maar te bestempelen als slecht betaalde bijbaan. Het huis waar je in terecht komt, is vaak een slecht onderhouden onderkomen en je betaalt je scheel aan stookkosten en/of renovatiekosten. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. 

ge·luk (het; o)1gunstige loop van omstandigheden; = voorspoed: hij heeft altijd geluk boft altijd; van geluk mogen spreken veel geluk hebben; op goed geluk op de gok2aangenaam gevoel van iem. die zich verheugt
*Geluk volgens de Dikke van Dalen

Ineens zijn we hier. Bijna dagelijks, zelfs op grijze dagen, verwonderen we ons over het veranderende landschap om ons heen, het groeiend aantal vogels in de tuin, de sporen van wild in de bossen en de weerspiegeling van de prachtige lucht op het meer. Ook over de schijnbaar simpele weg die we hebben moeten bewandelen om hier te komen. Solliciteren, huis huren, spullen inpakken en gaan. Hebben we dan zoveel geluk gehad? Of hebben we het helemaal zelf voor elkaar gebokst met onze instelling? Heeft alles dat we in ons leven hebben meegemaakt ertoe geleid dat we uiteindelijk hier nu zijn? Of van alles een beetje?

Mijn man solliciteerde vanuit Nederland met een zeer zwak woordje Zweeds, werd uitgenodigd na de tweede serieuze poging voor een eerste online gesprek en vervolgens werd hij op locatie hartelijk ontvangen voor een assessment en tweede gesprek met een zelfgebakken taart. We hoefden niet lang te zoeken naar een huurvilla op het platteland in het mooiste gebied van de regio, een half uur met de auto van het werk. 

Vier maanden later pakken we de dozen uit. Vanaf het ijs aanschouwen we de kleurrijke zonsondergang en vergeten we in één klap alle hobbels op de weg.

Het gevaar van de ervaringen van andere mensen tot me nemen, is dat ik de magie van het leven uit het oog kan verliezen. Ik weet nu eenmaal nooit wat het leven voor ons in petto heeft. Ik weet nooit wat er om de hoek van ons leven op ons staat te wachten. Bouw het juiste momentum op. Vertrouw en dwing niet te veel af. Hou de stip op de horizon in de gaten, maar bemoei je niet met hoe je er moet komen. En onderweg: "hold on tightly, let go lightly" zoals Ram Dass gezegd zou hebben. You win some, you lose some. Dit alles schrijf ik, om mezelf hieraan te blijven herinneren. Ik weet niet of we geluk hebben gehad of dat het eigen toedoen is geweest, maar ik weet wel dat geloven dat je het zélf voor elkaar het gekregen helpt om het opgebouwde momentum in stand te houden. 

Over de tegenvallers schrijf ik een andere keer. 

Villa, Volvo, Vovve

Onze Zweedse villa op kerstochtend, na onze eerste nacht hier

Villa, Volvo, Vovve

Dat is Zweeds voor villa, Volvo, hondje. Zo ziet mijn leven er nu uit: we wonen in een rode, houten villa in het midden van Zweden. We rijden een Volvo. En vijf weken geleden kochten we een hond. Villa, Volvo, Vovve is het Zweedse equivalent van 'huisje, boompje, beestje'. Het is niet meer 'ik', maar wij. Ik, mijn man en mijn kind. Kei burgerlijk, maar heerlijk.    

Hoewel ik allang niet meer de behoefte voel om mijn leven en mijn gedachtes op internet ten toon te stellen en ook niet graag meer een ander inspireer, heb ik wel de behoefte om een klein stukje wereld voor mezelf te hebben. Een stukje tijd en ruimte dat door niemand wordt beheerst, waar het niet 'wij' is, maar gewoon ik. Waar ik niet mama, partner of vrouwtje ben, maar Irene. Dus misschien ga ik deze blog wel weer nieuw leven inblazen, hier vanuit onze Zweedse villa, terwijl de Volvo wacht op zijn nieuwe Zweedse kentekenplaten en de hond ligt te pitten. 

En mocht er nu iemand zijn die met smacht zit te wachten op die ene gouden emigratietip, die must-do voordat je je spullen pakt; wie weet neem ik die onderweg wel even mee. Je hoeft het (tand)wiel van de bureaucratische molen hier in Zweden natuurlijk niet opnieuw uit te vinden. 

De nieuwe generatie

Mijn generatie, en de generatie(s) na mij, is de generatie van de participatie-samenleving, zoals Rutte dat zo mooi in het leven heeft geroepen. Daar is op zich niets mis mee; ik heb al vaker geroepen dat het zo fijn zou zijn als die individualistische attitude de kliko in wordt geveegd. Samen komen we veel verder! We zijn nu eenmaal sociale wezentjes, kudde dieren en we leven nu eenmaal in een universum waarin álles aan en met elkaar is verbonden. Niets kan zonder het ander voortbestaan. Het is heel erg makkelijk om te vergeten als je financieel onafhankelijk bent en denkt het gemaakt te hebben. Een blik op je bankafschrift vertelt je al hoeveel verbindingen je nodig hebt, al is het maar voor valse zekerheid.

Nieuw begin

Terug in Nederland, voornemens om mijn leven een geheel nieuwe wending te geven, ga ik vol goede moed op zoek naar woonruimte en werk. Ik probeer de waarschuwingen van het pessimisme om me heen niet op te slaan in mijn geest. 
"Het is vast moeilijk om nu een baan te vinden"
"Het zal nu niet meevallen". 
"Het is crisis". 
"Recessie!!"

Ik weiger mee te doen aan de sleur van de maatschappij. Als we met z'n allen maar hard genoeg roepen dat het oh, zo zwaar is, dan wordt het dat vanzelf. Ik niet dus. Vol goede moed. Meestal dan. Als ik mijn hoofd niet laat hangen, want natuurlijk gebeurt dat wel eens. Gelukkig heb ik een snel reactievermogen en herstel ik binnen no-time.

Ik heb in vier weken bijna 20 sollicitaties gedaan, waarvan slechts één open sollicitatie. Alle anderen waren op openstaande vacatures. Ik ben drie keer op gesprek geweest, waarvan ik bij de eerste zelf heb bedacht dat het geen goede match was. Ik reageerde op functies bij de post, bij een zonnebankstudio, restaurants (maar met het oog op mijn dikke buik ben ik daar ook weer snel mee opgehouden) en ik reageerde zelfs op afgezworen kantoorfuncties! Het is lastig om dicht bij mezelf te blijven als de nood zo hoog is, maar toch wil ik hiervoor mijn uiterste best doen.

Daarom ben ik naast het reguliere solliciteren ook bezig om mezelf te inspireren en oriënteren om eigen inkomen te genereren: schrijven, netwerken, lezen en ideeën ontwikkelen om voor mezelf te beginnen. Bovenal is deze tijd de tijd van pionieren, microbusiness en lokaal en sociaal ondernemen. Het is mijn droom om hierin mijn creatieve ei kwijt te kunnen en mijn boterham te verdienen, voor mij en 't kindeke.

Mensen van NU

Mensen van NU kunnen moeilijk vaste contracten aangaan. Niet eens zozeer omdat ze zich, zoals ik, niet goed kunnen binden aan een werkgever, maar vooral omdat deze contracten nog weinig uitgegeven worden. Mensen van NU hebben weer bijbaantjes. Ze richten zich op wat hen écht gelukkig maakt. Ze zoeken gaten in de markt en spelen daar creatief op in. Mensen van NU zijn sociaal, duurzaam en slim met handel.

Via via kwam ik tijdens één van mijn onderzoekjes bij de onderstaande docu. Hier resoneer ik mee. Ik ben ook een mens van NU. Gelukkig heb ik ook pioniers in mijn directe omgeving, die mij kunnen helpen en mij kunnen steunen. Een aanrader wie inspiratie zoekt, of wie probeert om de mensen van NU te begrijpen:

De link naar de documentaire.

De netwerk generatie

Het voordeel van NU ten opzichte van, bijvoorbeeld de na-oorlogse lift in de economie, is dat informatie supersnel voorhanden is, weinig investering nodig is en daardoor nieuwe business gemakkelijk en snel uit te proberen is. Door te netwerken leer je mensen kennen die je voor zijn gegaan, zodat je het ondernemerswiel niet zelf uit hoeft te vinden. Natuurlijk kennen we de waarde van Facebook, Twitter en Linked In en internet in het algemeen, waar informatie sneller dan vliegensvlug gedeeld en vernieuwd wordt. Maar als je een beetje voorbij deze doorsnee media kijkt, kom je bij fantastische netwerkinitiatieven waar je betaalt met je sociale waarde! Sociale waarde? Ja, bijvoorbeeld kennis of een vaardigheid die je te bieden hebt en waar je de ander dus "kosteloos" mee verder helpt.

Zo was ik afgelopen dinsdag bij Seats to Meet op Strijp-S in Eindhoven, waar je kunt werken, koffie drinken, lunchen en samen kunt werken tegen sociale waarde. Je betaalt dus niet in euro's, maar in een wederdienst. Je maakt vooraf kenbaar waar jouw specialisatie ligt (en ja, we hebben allemaal onze specialiteiten) en waar je een ander mee kunt helpen. De ander die daar ook zit te werken en hulp nodig heeft met 't een of 't ander zoekt iemand in dezelfde ruimte (gaat allemaal even gemakkelijk met de software die ze gebruiken) en samen komen ze een heel stuk verder. Participatie-economie ten top!

En zo was ik afgelopen vrijdag op een netwerkochtend van "Tafel van één", een vrouwenbeweging speciaal doelend op vrouwen die uit de kinderen zijn en graag weer een leven voor zichzelf opbouwen. Er was een ontbijtshow in de Effenaar, gratis entree, gratis ontbijt en gratis advies. Een gezellig en inspirerend samenzijn om elkaar verder te helpen. De boodschap is duidelijk: Nooit opgeven! Positief blijven, no matter what. Ik voelde me enorm aangesproken natuurlijk en ik heb bevestiging gekregen voor mijn levensinstelling:

ik creëer mijn eigen leven, wat onze geconditioneerde maatschappij ook voorspiegelt...

Bucketlist Vol. 3.0 - op naar mijn toekomst!

Everyday I work on the road...

Toen ik twee jaar geleden begon met het maken van een bucketlist, had ik geen enkel idee dat ik nu zo dicht bij mijn idealen zou zitten! Ik had niet eens voor mogelijk gehouden dat ik uit mijn eeuwig durende dertigers dilemma zou komen. Ik had niet durven dromen over de grootsheid van de glansrijke toekomst die ik nu voor ogen heb, en die zekers te weten gaat manifesteren.

Ik maakte een bucketlist om mezelf bezig te houden met wat me echt belangrijk leek en me gelukkig zou maken. In eerste instantie was het slechts een houvast voor me, om in mijn vrije tijd (ik werkte destijds 25 uur in de week) stappen te ondernemen, zodat mijn tijd nuttig en leuk besteed werd. En dat werd ie! Ik begon met gitaarspelen, meer zingen, Spaans leren en yoga! Toen ik vorig jaar rond deze tijd een herziende bucketlist publiceerde zag ik al snel dat het wat strakker werd. Er werd een en ander gesleuteld aan de eerste lijst: dingen die volstrekt nutteloos bleken werden radicaal geschrapt, er werden wat dromen aangescherpt en er kwamen nog meer onzinnige toekomstplannen en reisplannen bij.

"If your dreams don't scare you, they aren't big enough" 

Lowell Lundstrum

Inmiddels is het tijd om mijn bucketlist wederom te herzien, aangezien ik inmiddels mijn levensdoel heb gevonden! Dat wil zeggen dat ik uiteindelijk het licht heb gezien, maar zonder de allereerste bucketlist was dat nooit gelukt. Natuurlijk veranderen mensen en dromen. Het gaat om de reis, niet om het eindpunt. Maar zonder eindpunt, is het lastig sturen. Ik ben hard aan het werken aan de toekomst, elke dag weer. Elke dag zet ik in ieder geval één stapje om dichter bij te komen. Het kan zijn dat ik schrijf, lees, oefen, betaald of vrijwilligerswerk doe. In ieder geval leer ik elke dag! Soms maak ik fouten, maar ik vertrouw er op dat het leven mij biedt, wat ik nodig heb.

Levensdoelen en goals:
Tool live zien spelen
Zanglessen nemen
Pianolessen nemen
Een busje kopen en als kampertje inrichten en erin wonen of rondreizen
Een boek schrijven en uitgeven
Een guesthouse beginnen met gepimpte caravans
Een ludieke actie verzinnen en uitwerken die mensen op een kritische en constructieve, maar liefdevolle manier aan het denken zet
Ouder dan 100 worden
Mijn eigen moestuin hebben en daarmee zelfvoorzienend zijn
Mezelf financieel draaiende kunnen houden zonder vaste verblijfplaats in Nederland
Kruiden en permacultuur opleiding
Een eco-guesthouse bouwen met eigen handen en het geld omzetten naar projecten voor lokale bevolking
In andere landen wonen - Mijn eerste land gaat India zijn, nog niet wetend voor hoelang en waar!
Spaans studeren - Ik heb een crash-course gevolgd in Peru november 2012
Elk jaar naar een plek gaan waar ik nog nooit ben geweest - doorlopend proces
Hindi studeren  - maart 2012 begonnen
Mensen inspireren om moeite te doen voor een betere wereld - doorlopend proces
Nog meer (meditatie) retraites volgen - doorlopend proces
Mijn bewustzijn blijven verruimen - doorlopend proces
Stage lopen of meewerken aan een aardehuis bouwen - augustus 2013
Alles opzeggen en alles verkopen wat ik heb en maar zien - eind 2012
Gitaarlessen nemen okt 2011 - aug 2012
Een spiegelreflexcamera aanschaffen - niet meer interessant
Een tatoeage bij laten zetten - niet meer interessant
Oud worden met de man van mijn leven - bestaat deze goede man wel?

Reis-gerelateerd:
Noorderlicht zien
Namibië
Liftend naar de Balkan en dan rondtrekken 
Lopend naar Santiago de Compostella
Trans-Siberië expres nemen
Istanbul
Parijs (nog nooit geweest!)
Jordanië
Argentinië
Kersenbloesem, Japan (voorjaar)
Midzomernacht meemaken op Scandinavië
Vancouver en the Rockies - Canada
Caribisch gebied
Fairy pools, Isle of Skye- Scotland
Leh, Ladakh - India
San Francisco
Peru  - nov 2012
Rome  feb 2012

Onbestemde Master Plaster

Bir; uitzicht vanaf de weg richting Garden Cafe met Wifi en cake

5 april 2013:

Eigenlijk ben ik veel te gaar om een berichtje te typen. Ik ben namelijk kei hard aan het werk geweest vandaag en gisteren. Ik heb eindelijk iets gevonden dat ik super cool vind, en ik blijk ook nog eens een natuurtalent te zijn: mud plastering! Het is zoiets als stucadoren met modder en koeienschijt. Ik heb eergisteren Mcleodganj ingeruild voor Bir, een gat zo'n 4 uur oostwaards. Daarnaast heb ik ook mijn kleine roze schoenendoos slaapkamer, precies groot genoeg voor een bed, een nachtkastje en een stoel, ingeruild voor een tent. Ook supersnel draadloos internet en dagelijkse porties cake & brownies heb ik ingeleverd. Daarvoor in de plaats heb ik een fantastisch mooi eco-project in de middle of nowhere, waar je 's nachts de sterren niet kunt tellen en overdag de tel kwijt raakt bij het tellen van de migrerende vlinders en waar ik mijn hart kan ophalen aan m'n ondergeschoven lievelingsvak van mijn studie. Ik weet weer waarom ik bouwkunde leuk vind! Bouwmaterialen, dakconstructies, oplossingen voor riolering en dat alles op z'n Indiaas met een laagje koeienpoep! Heerlijk!

De laatste 2 weken in Mcleod Ganj besteedde ik nuttig. 's Ochtends in mijn roze schoenendooskamer een boterham smeren met tahin en tomaat en eentje met tahin en banaan. Daarna rond lopen, al dan niet gecombineerd met een praatje met m'n local homies. 's Middags 1,5 uur Engelse conversation classes met m'n Tibetaanse vrinden en daarna lekker eten. Veelal op mezelf zijn en besluiten om gewoon in Mcleod Ganj te blijven heeft me goed gedaan.

Het werk met de Tibetanen gaf erg veel voldoening. Het was simpel van opzet: vrijwilligers en studenten kwamen zonder aankondiging binnen om 14.00u (wat dus wil zeggen dat de verhouding tussen deze twee soms ver te zoeken was, 1 op 2 of soms 1 op 6). De vrijwilligers verzinnen een onderwerp met 3 vragen, bijvoorbeeld:

Happiness

1. What does happiness mean to you?

2. What was the happiesf moment in your life and do you want to experience that moment again?

3. Do you think happiness is possible fod every living human being? Why?

De studenten, meestal zo'n 25 man en vrouw en monk, hebben een uur de tijd om de vragen te beantwoorden en op te schrijven. Als 'teachu' help je dan mef formuleren, uitspreken en verbeteren van spelling. Na een uur beantwoordt iedere student één vraag klassikaal.

Het interessants waren de antwoorden! Zo was iedereen (op 2 bewuste niet- monniken na) het er mee eens dat:

- geld belangrijk is;

- mannen harder werken dan vrouwen;

- vrouwen beter thuis kunnen blijven bij de kinders;

- religie belangrijk is, omdat je daardoor weet wat goed en slecht is;

- en we maar beter contact kunnen leggen met leven op andere planeten omdat we daarvan kunnen leren.

Nadat Tom wegging (zie mijn vorige blogpost), heb ik nog 'n aantal nachtjes in de duurdere kamer geslapen voordat ik naar Guesthouse Ladies Venture - for men, women and children- vertrok. Ik heb nog bijna 2 weken heerlijk geslapen in 't roze kamertje. Uiteraard heeft de kleur van deze bezemkast een belangrijke rol gespeeld in 'herstel'.

Toen ik besloten had om gewoon lekker in Mcleod Ganj te blijven zonder mezelf al te druk te maken over mijn volgende bestemming, werd het lekker rustig in mijn bovenkamer. Opties zijn maar opties. Als je ze links laat liggen verdwijnen ze vanzelf. Maar één optie bleef spoken. Naar Bir, om vrijwilligerswerk te doen bij Dharmalaya, een eco-instituut. Ik stuurde wat emails, maar kreeg weinig respons. De startdatum van het project kwam steeds dichterbij en ik besloot om zonder respons op weg te gaan naar deze nieuwe plek. In het ergste geval kan ik nog altijd terug gaan naar Mcleod Ganj. Op 3 april ging ik dus op de bonnefooi op weg naar Bir.

 "Chalo Mud Plastering!!"

Eenmaal in Bir aangekomen nam ik een tuk tuk richting Dharmalaya. Die arme tuk tuk chauf had spijt nadat hij er achter kwam dat het verder en hobbeliger dan verwacht. Toen we eindelijk iemand tegen kwamen om de weg te vragen, bleek hij ook op weg te zijn naar Dharmalaya. Khemsingh, mijn projectmaat uit Gujarat (een Indiase staat, ten zuiden van Rajasthan) stond te wachten op een telefoontje om de 'short cut' te weten te komen. We besloten om met zijn drieen, de tuk tuk chauf met één van mijn tassen, Khemsingh en ik, om verder te lopen. 

Na 20 minuutjes up hill werden we ontvangen door een aantal buitenlanders en een aantal locals op een prachtige open plek midden op een heuvelrug aan de voet van de Himalaya, met uitzicht op de besneeuwde pieken en gevarieerde flora en fauna. Dit project is om van te smullen voor mij omdat het verre van af is en het een zogenaamde showcase is, wat wil zeggen dat er verschillende bouwtechnieken en -materialen gebruikt worden. Het is de bedoeling dat vooral de lokale bevolking leert van de traditionele manier van eco-bouwen omdat het vele voordelen (zowel financieel als praktisch) heeft ten opzichte van modern beton-bouw. De komende weken zit ik hier, op een paar weekjes na ter onderbreking voor een wedding in Rajasthan van mijn favoriete zusje, te spelen met koeienpoep en modder! Maar het voelt fijn om eindelijk weer geinspireerd te zijn en iets te doen waar ik goed ik ben! Ik weet nog niet precies wat ik met mijn pleisterwerk-talent naar toe moet, maar wellicht is het toch minder onbestemd dat in eerste instantie gedacht...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Destination Unknown - Smashing Pumpkins

Life is so strange

When you don't know

How can you tell

Where you're going to

You can't be sure

Of any situation

Something can change

Then you won't know 

You ask yourself

Where do we go from here

It seems so all too near

Just as far beyond as I can see

I still don't know what this all means to me

I have nowhere to go

I don't know what to do

And I don't even know the time of day

I guess it doesn't matter anyway

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

When will my time come

Has it all been said and done

I know I'll leave when it's my time to go

Till then I carry on with what I know

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Voor de allereerste keer in mijn leven....

... heb ik het idee iets gevonden te hebben wat ik écht heel interessant vind. Nu écht. Echt écht. 

Het begon ongeveer 10 jaar geleden, toen ik na mijn supersuffe MBO opleiding Bank & Verzekeringen koos voor nog meer saaie boeken op HBO Management, Economie en Recht, afstudeerrichting Vastgoed en Makelaardij. Nee, makelaar worden is echt geen optie (boooooring). Sowieso heb ik alle commerciële kantoorbanen na ervaringen in de hypotheekbranche en de uitzendbranche uit mijn leven gebannen. Nooit meer ga ik 40 uur per week ( en minder ook niet, en meer al helemaal niet) achter een PC zitten, in volle stress omdat je ALTIJD tijd te kort komt en ALTIJD té veeleisende klanten te woord moet staan en onmogelijke dingen voor ze moet regelen. Er is altijd té veel emailverkeer en té veel telefoon. Loonslaaf.

Daartegenover stond dat ik op school van alle klassen en alle seksen het beste was in bouwkunde van mijn jaar. En dat voor een meisje! Ik tekende zonder moeite een dwarsdoorsnede van een fundering en van een schuine dakconstructie. Nu met enig oefenen nog. Maar een technische baan in de bouwkunde is geen optie voor iemand met een commercieel economische studie; er zijn genoeg mensen met een technische studie achtergrond die véél meer verstand hebben van materiaal, bouwtechniek en tekenen dan ik. 

Bovendien, ben ik een idealist. Ik wil mijn leven geven voor een betere wereld, niet voor een betere portemonnee en niet de vervuiling van het milieu. 

Een paar jaar later werd mijn interesse in spiritualiteit gewekt en begon ik de Happinezz te lezen. Lekker commercieel ook, maar ik heb er toch aardig wat fijne momenten mee beleefd en veel inspiratie uit opgedaan. Zo begon ook mijn liefde voor wonen en bouwen weer te bloeien na het lezen van verschillende artikelen over ecologische woningbouw, van bijvoorbeeld Micheal Reynolds en zijn inmiddels beroemde Earthships (hier lees je meer). Ik ben enorm nieuwsgierig naar zelfbouw, recycling, zelfvoorziening en natuurlijk in het niet hoeven aansluiten op Het Systeem (elektra, water en gas). 

Toen ik las dat in Nederland bij Olst een woonwijk van Earthships wordt gebouwd, heb ik me ingeschreven als vrijwilliger. Dat is nu 1,5 jaar geleden en ik ben nog steeds niet geweest. Ik wil wel graag. Het staat eigenlijk hoog op mijn prioriteitenlijst. Ik wil namelijk meer weten van bouwen en bouwen met afval. Ik zie het als soort stage. 

Nu ik wegga, poppen er overal initiatieven en informatiestromen op over ecologische woningbouw. En ik voel me er zó toe aangetrokken. Maar. Ik ga weg..... Zou dit mijn roeping zijn? Misschien is het de bedoeling dat ik ecologische bouw ga combineren met mijn idealen? Maar hoe zit het dan met mijn vertrek en reisplannen? Zou dit misschien het einde zijn van mijn 30ers-dilemma? En daarbij komt dat ik redelijk emo aan het worden ven door het afscheid nemen van mensen. De therapiesessie van afgelopen vrijdag speelt op en daar ben ik heel blij mee (hier kom ik nog op terug), maar ik word er ook een beetje labiel van. Deze strijd (weggaan en geroepen worden door iets specifieks) is onaanvaardbaar.

To be continued...

Van Rebelse Eenvoud naar Rebelse Vrijheid

Klaar met de eenvoud

Het volstaat niet meer, de naam Rebelse Eenvoud. Het volstond totdat ik de eenvoud gevonden had of heb die ik zocht. Want dat is wat wij doen in onze relatieve wereld: wij onderzoeken net zolang de uiterste polen van de omgeving totdat we overtuigd zijn van het punt tussen deze polen waarmee onze ziel resoneert. Voor mezelf heb ik genoeg meervoud en eenvoud gevoeld en ervaren om te weten waarmee ik resoneer: eenvoud, met de kwalitatieve voordelen van het geboren worden in een Westers land. Ik voel me nog steeds gezegend dat ik Nederlandse wortels heb, ookal is mijn bosje penen erg dun gezaaid; heerlijk om in de supermarkt op jacht te gaan naar mijn prooi van diezelfde avond -biologische groentes, gekweekt aan de andere kant van Europa of de aardbol, heerlijk om mijn vieze was bij elkaar te sprokkelen en in de wasmachine te kegelen, op een kort programma met milieuvriendelijk wasmiddel. Mijn geest vertrouwt mijn ziel voldoende om op gevoel bepaalde beslissingen te maken omtrent eenvoud. En dat geeft rust en vertrouwen. Want als mijn ziel eigenhandig beslissingen mag nemen over onderwerp eenvoud, dan is grote kans dat in de toekomst de verantwoordelijkheden uitgebreid zullen worden. YES!!

Angsten blijven onderzoeken

Ik veroordeel mezelf nogal eens dat ik dan weer zo nodig op reis moet. Kan ik mijn reis niet gewoon hier maken? Moet ik daarvoor per se naar de andere kant van de wereld? Waarom kan ik niet gewoon normaal zoals iedereen een baan nemen, op één plek blijven wonen een gezin stichten en blij zijn? Ik denk soms dat ik bang ben voor een dergelijk leven, dat ik bang ben voor stilstand en daarom maar de extreemheid op zoek. De chaos. Want chaos doet leven. Ik weet waarom ik er angst voor heb, omdat ik bang ben dat ik mijn herinneringen aan mijn diepe zelf kwijt raak, sinds ik ze weer gevonden heb. Misschien ben ik te zeer gehecht geraakt aan mijn grenzeloze leven? Werken - reizen - werken - reizen - werken - reizen.... En ondertussen onderzoek ik mijn persoonlijke polen in onze relatieve wereld, zonder me vast te leggen op een bepaalde plek binnen die twee uiterste polen. Dit klinkt misschien wel heel abstract...

Zoals gezegd kun je zonder pieken geen dalen ervaren en zonder zwart geen wit. Zonder stilte geen geluid. Maar zonder pieken en dalen ook geen heuvels, zonder zwart en wit ook geen grijs en zonder stilte en geluid ook geen gefluister. Ergens tussen die twee uiterste polen ligt een punt dat het allerbeste past bij de "zijn"-toestand van onze ziel. Dat punt, is volgens mij wat we zoeken in ons leven, en misschien verandert het wel continue. Dat punt is er voor vele aspecten in het leven: je probeert je ziel rust en balans te geven als het gaat om duurzaamheid, seksualiteit, gezondheid, vrijheid, noem maar op, educatie. 

Het geeft onrust om op en neer te bewegen tussen twee uiterste polen, voor mij. Maar het geeft nog meer onrust om te kiezen voor een balanspunt, terwijl je daar eigenlijk niet mee resoneert, maar omdat het beter is om te rusten, of omdat het beter is voor een ander. Voor mij geldt dus eigenlijk dat ik door ga met "fine tunen" totdat ik de juiste frequentie gevonden heb. Maar die vrije bewegingsruimte tussen die polen en die onrust die in ieder geval nooit stilstand betekenen (en stilstand is achteruitgang) zorgen in ieder geval dat ik nooit een saai en rustig leven heb.

In de blogpost "Boeren of Jagen" haalde ik twee levensstijlen aan en mijn angst om te kiezen voor de ene. Nu bij nader inzien denk ik niet dat ik per se bang ben om te kiezen voor een van deze twee, ik ben bang om te resoneren met een bepaalde levensstijl om er vervolgens achter te komen dat mijn intuïtie, de kompas van mijn ziel, het mis had. Ik ben bang om me te berusten tussen twee polen, terwijl ik er niet thuis hoor. En ik ben bang dat ik dan niet meer terug kan. Of misschien zeg ik tegen mezelf dat ik bang ben dat ik het mis heb, terwijl ik eigenlijk veel banger ben dat ik het er naar mijn zin heb en dat ik niet meer terug wíl. Dat ik mijn "freewheel" positie kwijtraak. Het enige dat ik nu kan doen is proberen eerlijk te blijven, te blijven onderzoeken en in ieder geval te doen wat fijn voelt of in ieder geval experimenteren met toegeven aan wat fijn voelt. En voor nu is dat toch op reis gaan. Want Peru voelt fijn. India nog niet, daarom heb ik nog niet geboekt. 

Collectief bewustzijn en verantwoordelijkheidsgevoel

In het oneindige spanningsveld dat onze wereld (wereld is de omgeving waarin onze ziel gedijt, je kunt het zo groot maken als je fijn vindt), is alles afhankelijk is van elkaar. Letterlijk en figuurlijk: Niets kan zonder het ander bestaan en alles hangt af van iets anders. Wit kan niet zonder zwart bestaan en grijs hangt af van de hoeveelheid zwart en wit. Waarom is het spanningsveld oneindig? Omdat niemand weet hoe zwart het zwartste is en hoe wit het witste is, er is geen einde aan. Elke ervaring en elke perceptie van dit spanningsveld -die tegenoverliggende polen- is anders.

Buiten dat elke individuele ervaring anders is, zoeken we met onze groep als geheel ook continue de grenzen op. De wereldbevolking slingert tussen oorlog en honger en allesomvattende ultieme liefde en overvloed heen en weer, om uiteindelijk te resoneren met iets waarin iedereen zich herkent. Collective Consciousness. Collectief bewustzijn is één van de redenen dat ik op zoek blijf gaan naar de juiste frequentie bij mijn ziel, omdat het effect heeft op de hele planeet en de mensheid. Sinds ik me bewust ben van het grotere geheel, is de verantwoordelijkheid niet gegroeit, maar verandert. Ik voel me niet meer verantwoordelijk voor oorlogen en honger (wat eerst wel het geval was) en draag die last dus niet meer. Wel voel ik me verantwoordelijk voor de evolutie van ons collectieve bewustzijn. Collectief is hier de som van alle kleine stukjes bewustzijn: ik en jij en jij en jij....
Dat we heen en weer slingeren tussen twee polen is onvermijdbaar; zonder oorlog kunnen we geen vrede ervaren en zonder honger geen overvloed. Dat is de natuur van de dualiteit. En om eenheid te ervaren, zullen we moeten weten wat dualiteit is. 

Daarin ligt precies de verantwoordelijkheid en hetgeen dat ik in mijn leven na wil streven: te begrijpen dat eenheid een samensmelting is van dualiteit, en dus geen oordeel te vellen over wat goed is en wat slecht. Er is geen goed en slecht, er zijn alleen relatieve polen waartussen wij op en neer slingeren om het te kunnen ervaren, zodat we daarna terug kunnen naar de eenheid in alle eenvoud. Dat is vrijheid.

Geronimo!

In de komende 2 maanden kan ik, eindelijk, gaan werken om van dit:

naar dit, te gaan:

Ik heb namelijk eindelijk een ei gelegd over reizen! Het plan is warempel langer dan een paar dagen blijven hangen en ik heb de knoop doorgehakt! Ik heb het mijn ouders al verteld, ik heb zelfs al ontslag genomen. En nu is het regelen geblazen: Alles verkopen, mijn huis opzeggen, abonnementen opzeggen, afwegen wat ik echt wil bewaren en wat niet, een postadres zoeken, mijn ziektekostenverzekering opzeggen, een nieuwe afsluiten in de vorm van een reisverzekering. 

 
Minimaliseren

Voor degene die het nog niet weten, ik wil van mijn spullen af:

-om te weten hoe het is om niets te hebben;

-omdat ik denk dat je pas echt weet wat belangrijk is om te "hebben", als je niets hebt gehad. Zoiets als dat je pas weet wat dag is, als je nacht hebt ervaren. Geen pieken zonder dalen, geen zwart zonder wit. En dus ook geen balans, want je moet de uiterste grenzen onderzoeken, om te weten waar je in het midden uit gaat komen;

-uit loyaliteit voor mensen die echt niets hebben. Niet dat het gevoel wat ik ga creeren maar een beetje in de buurt gaat komen met wat zij voelen;

-omdat overbodige spullen, dingen en mensen je afleiden van het echte bestaan en je verder in de illusie van de door ons brein gefabriceerde werkelijkheid drukken. Overbodigheden geven zorgen, en dus stress en stress maakt je ongelukkig. 

-omdat ik verlang naar het gevoel van vrijheid dat ik denk te krijgen door geen spullen te hebben. 

Mijn huis is afgelopen maanden een grotere puinzooi dan ooit! Ik moet het gewoon toegeven. Ik ben een behoorlijke sloddervos en gebruik het eeuwige excuus met een knipoog "hier wordt geleefd". Maar de waarheid is, dat ik er gewoon echt niets om geef en ook nooit heb gegeven. Vroeger moesten mijn zussen mijn kamer opruimen. Niet eens per se omdat ik het niet kon of vertikte, maar meer omdat er bij mij geen opruimsoftware was bijgeleverd en geïnstalleerd. Ik heb dat niet in de gaten en stap er met hetzelfde gemak overheen. Nu in mijn huisje voel ik gewoon dat elke overbodigheid een mentale penetratie is. Zolang ik geen doelen stel, kom ik niet in actie en nu ik de knoop heb doorgehakt om eindelijk mijn dromen waar te maken, kan ik ook daadwerkelijk puin gaan ruimen. Ik heb al best wat verkocht, maar dat waren, ten opzichte van wat me nu te wachten staat, peanuts.  

"I was warmed by the sun, rocked by the winds and sheltered by the trees as other Indian babes. I was living peaceably when people began to speak bad of me. Now I can eat well, sleep well and be glad. I can go everywhere with a good feeling." 

Geronimo

Geronimo

Ik heb altijd de neiging gehad om buiten de maatschappij te gaan staan. Niet om mezelf af te snijden van sociaal bestaan, maar om voor mezelf te blijven denken, bij al het voorgekauwde een vraagteken te zetten. Niet om eeuwig dwars te liggen, kom ik nu achter, maar om een open mind te blijven houden ten opzichte van alles dat ik waarneem. Ik kom er nu achter dat dat betekent dat sommige mensen om me heen, die niet diezelfde ambitie hebben -overigens veroordeel ik niemand die niet voor hetzelfde kiest- niet alleen een beetje vreemd opkijken, maar er soms ook helemaal niets mee kunnen. En daardoor ook niets met mij kunnen. Om daarvan afscheid te nemen, is best pijnlijk. Een vrije geest is voor mij belangrijker dat de pijn van afscheid.

Met dank aan Valhalla voor het delen van de Tiny house people film, dat me deed herinneren aan een van mijn lievelingsfilm. Geweldig film over mensen die bewust kiezen voor minder ruimte.

Bestemming?

Om jullie niet langer in nieuwsgierigheid te houden: Eerst vertrek ik naar Peru, voor een week of 6. Daarna kom ik thuis om kerst en nieuwjaar te vieren en vervolgens vlieg ik naar India en hopelijk andere Aziatische landen. Er zijn een aantal dingen die ik wil gaan doen, daar kom ik later nog op terug. 

Boeren of jagen?

Synchroniciteiten - wie is er niet dol op?

Een stukje dialoog uit Kung fu Panda 2: 

Po: How did you do that?

Shifu: Inner peace.

Po: Inner peace. That's cool! Inner peace of what?

Shifu: It is the next phase of your training. 
Every master must find his path to inner peace. Some choose to meditate for fifty years in a cave just like this, without the slightest taste of food or water.

[Po's stomach makes a loud growling noise]

Po: Or?

Shifu: Some find it through pain and suffering, as I did.

Een stukje tekst uit "De beschermengel" van Paulo Coelho (Valkyries in het Engels):

"Jij vertelde me ooit dat de wereld verdeeld was in boeren, die van hun grond houden en van oogsten, en jagers, die van donkere wouden houden en van veroveren. Je zei dat ik een boer was, net als J. Dat ik de weg volgde van de wijsheid die verkregen wordt door contemplatie. Maar dat ik getrouwd was met een jager."

Haar brein werkte als een razende, ze kon niet stoppen met praten. Ze was bang dat de ster begin te schitteren.

"Wat was en wat is het moeilijk om met jou getrouwd te zijn. Je bent net als Vahalla, net als de Walkuren. Nooit zijn ze eens rustig, het enige wat voor hen telt is de sterke emotie van jacht, van het gevaar en van de risico's, van de donkere nachten waarin er naar prooi gezocht wordt. In het begin dacht ik dat het voor mij onleefbaar zou zijn; ik die een leven zocht als dat van zoveel andere vrouwen. Ik was getrouwd met een magiër! Een magiër wiens wereld gestuurd wordt door wetten die ik niet ken - iemand die pas geloofd dat hij zijn eigen leven leidt als hij voor een uitdaging staat."

In een tijdsbestek van een dag of 3 kwamen mij deze stukjes toe. Ik geloof niet in toeval en besloot er mijn hoofd eens over te breken. Vooral, omdat ik het nog niet eens was met mezelf over mijn eigen woorden van mijn vorige blog: 

"Hartstikke fijn om een generalist te zijn! Enig. Zou ik willen ruilen tegen één ding heel, heel erg goed kunnen? Ik heb geen idee, eigenlijk. Wordt je leven daar eenzijdiger van? Wordt je leven daar rustiger van? En wil ik dat van mijn leven? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk hou ik van hobbels, van experimenteren en proberen. Falen en slagen. Vallen en opstaan."

En in de reacties:

"Die interne strijd drijft me soms bijna tot waanzin. Ik denk dat rust hebben in het NU en acceptatie wel op de eerste plaats komen, maar de angst om passief te raken is nog heel erg aanwezig. "

Is meditatie de weg?

Heel stiekem fluistert een stemmetje in mij al een hele tijd de woorden "Meditatie is de weg...". En ondertussen schreeuwt mijn ego er openhartig en luidkeels overheen: "IK WIL HOBBELS!!!" 

Ik schreef in 'Slotakkoord II: Een leven lang hobbels' een aantal blogs terug, dat ik heel langzaam mijn naieviteit ten aanzien van het algehele leerproces in mijn leven aan het verliezen ben. Ik vraag me nu alleen af of ik mijn leerproces niet helemaal om moet gooien. 

Na het lezen van Paulo's Beschermengel bedacht ik me dat ik al jaren vol hou dat ik een jager ben, hoewel niet met die woorden. Al jaren associeer ik het leven van de genoemde boer met een saai leven, een passief leven en een leven dat door je handen glipt zonder dat je daar iets aan kunt doen. Ik heb zo'n leven gehad, voor mijn gevoel, in mijn vorige relatie (als je meeleest, no hard feelings) en dat wil ik nooit meer meemaken. 


Dat heb ik mezelf heilig en plechtig beloofd. Ik beloofde mezelf hobbels, en veel, om maar te zorgen dat ik niet passief zou worden. Want zolang je maar hobbels hebt om te nemen, blijft je leven interessant en actief. Zolang ik over hobbels kan stuiteren, val ik niet in slaap. 

De fluisterende stem die maar door blijft gaan over meditatie, en dat dat de weg zou zijn voor mij, heb ik eigenlijk wel willen geloven, maar zodra ik een poging deed om actie in te zetten en daar daadwerkelijk naar te gaan leven, begonnen de mindtricks van mijn trotse en snel gepikeerde ego: ik had niet de wilskracht om door te zetten en om routine in te zetten. Buiten mijn Vipassana retraite om dan.

Twee van zulke passende stukjes in krap een halve week, dat is me iets te toevallig. Misschien... en het is echt heel erg moeilijk om hierover na te denken, laat staan het te typen zodat anderen het kunnen lezen... Misschien ben ik wel een geboren 'boer' in plaats van de jager die ik mezelf al jaren voorhoud te zijn.

Op zoek naar bewijs: zwart op wit

Vandaag tijdens therapie werd nog even benadrukt dat ik momenteel in een strijd zit om te accepteren. Ik zit verwikkelt in een innerlijke strijd en ben nochtans niet van plan om te gaan accepteren. Ik merk dat mijn geest naarstig op zoek ik naar bewijs voor mijn identiteit. Ik lees boeken, synchroniseer als een debiel, overweeg om toe te gaan geven aan de boer in mezelf, maar trek vervolgens keihard mijn keutel terug. Ik ben er nog niet klaar voor. Nog niet voldoende bewijs!

In mijn hoofd is het momenteel nogal zwart-wit. Of je bent iemand die middels contemplatie, beschouwing, meditatie de weg naar wijsheid, licht en eenheid vindt. Of je gaat over een keiharde hobbelweg. Er is geen tussenweg. Dat maakt het hele verhaal behoorlijk ingewikkeld. Ik gedraag me namelijk nu overduidelijk als een jager. Er aan twijfelen dat ik misschien eventueel mezelf al een aantal jaartjes een heel klein beetje voor de gek zit te houden, is een dramatische gedachte en eentje waaraan mijn ego kapot gaat! Het penetreert mijn geest! Meteen voel ik de zachtheid van mijn diepere zelf van de rust die ik zou kunnen ervaren als de strijd die ik al jaren voer, opgeheven wordt. 

Die strijd die ik voer heb ik misschien al een paar jaar verward met de strijd die je natuurlijk aangaat omdat je een leven leidt als een jager. Die hobbels die je meemaakt, horen er dan van nature bij. Als dat zo is, dat ik dus al een hele tijd die twee door elkaar gooi, dan ben ik dus al jaren dubbel strijd aan het voeren:

1x omdat een jager nu eenmaal van nature de strijd met zichzelf en de wereld om hem/ haar heen aangaat, en 1x omdat ik al jaren een innerlijke strijd voer over het feit dat ik eigenlijk van nature een boer ben en geen jager. Ik hoop dat je me nog volgt.   

Springen of omdraaien?

Ik kan de interne strijdbijl nog niet neergooien, de witte vlag ophijsen en me overgeven. Daar is het nog veel te vroeg voor. Dat voelt als een te snelle, en naïeve beslissing, waar ik paradox genoeg enorm naar verlang. Ik schreef al eerder in 'Leven...dood...leven', dat ik grote behoefte heb aan een wedergeboorte. 

Ik sta op het puntje van een afgrond. Achter me het magische, donkere woud en onder me een stukje rustige, gecultiveerde grond. Twee verschillende werelden: zwart en wit. 

Springen of omdraaien? Springen staat gelijk aan het gevoel van overgeven en accepteren, waarna ik in balans kan experimenteren op eigen terrein, kan observeren en filosoferen over opkomende zaadjes van positiviteit, maar paradox genoeg tegelijkertijd aan het gevoel van springen in een diepe afgrond met dodelijke afloop. Dodelijke verveling en passiviteit. En dáár ben ik bang voor. Omdraaien en terugvluchten in het woud vol spel, magie en enge wezens voelt als veilig en vertrouwd. Me stoten aan uitstekende boomwortels, op de vlucht voor achtervolgingen uit het verleden, op jacht naar nieuwe emoties en verruimd bewustzijn zijn mijn realiteit. Pijn! Pijn die me ook drijft tot waanzin. 

Vorige week bestelde ik een boek op Amazon.com; "The stormy search for the Self" van Christina en Stanislav Grof. Ik kreeg het gisteren binnen en op de voorkant stond een afbeelding van een Feniks: mijn symbool voor wedergeboorte en het symbool dat voor mij vooraan in de rij staat om te absorberen, leren en te leven en om later misschien zelfs wel te laten tatoeëren. 

Ik ga het eens lezen en misschien, heel misschien kan ik daarna een beslissing nemen. Misschien is die wedergeboorte die me op staat te wachten wel in een heel ander thema gegoten, zit ik er naast en kan ik terug naar mijn bos om te gaan jagen. Maar wat ik eerder denk ik dat mijn perceptie van een boerenleventje er flink langs zit en er van langs moet krijgen.

Quarterlife-kwats

Google zoekopdracht:

"Hoe lang duurt een quarterlifecrisis?"

Antwoord:

"De hevigheid, de duur en de hoeveelheid aan klachten zijn per persoon verschillend. In sommige gevallen is de quarterlifecrisis langdurig van aard (enkele jaren), in andere gevallen ervaren twintigers en dertigers enkele maanden klachten."

 Tja, je leest toch wat je wilt lezen. Ik weet al sinds mijn 25ste niet wat ik wil, en aangezien in van plan ben om ouder dan 100 te worden is dat op een kwart van mijn leven. Zie hier: de quarterlifecrisis is geboren! Of dertigers-dilemma, want zo wordt het ook wel genoemd. Het kan dus enkele maanden duren tot enkele jaren. En ik hoorde laatst ook iemand zeggen "ergens tussen je 25ste en je 35ste". Zou ik dan de geluksvogel zijn waarbij het echt 10 jaar gaat duren? Enigszins rust geeft het me wel, want dat betekent dat ik de komende 5 jaar niet na hoef te denken wat ik nu eigenlijk wil met mijn leven en lekker kan gaan reizen bijvoorbeeld. Geen verantwoordelijkheid nemen voor de invulling van de tijd hier op aarde. Dat klinkt als vakantie in mijn oren. Niet dat ik het zou kunnen! Ik ben als de DOOD dat ik mijn tijd verdoe. Mijn allergrootste angst is dat mijn leven aan me voorbij gaat, tussen mijn vingers glipt en dat ik niet genoeg heb geinvesteerd -in tijd en actie- om er uit te halen wat er in zit. En als wereldverbeteraar is dat natuurlijk een grote straf, want er valt nogal wat te verbeteren aan de wereld. Maar een betere wereld begint bij jezelf, en dan zijn we waar ik nu ben. Bij mezelf. Ter verbetering. 

Hoe kom ik er bij om hierover te schrijven? Ik krijg wel eens naar mijn hoofd geslingerd dat ik typische dertigers-dilemma symptomen vertoon. Mijn ego vindt dit natuurlijk verschrikkelijk om te horen, want dat wil zeggen dat mijn problemen niet meer speciaal zijn, maar generaal. Alles op één hoop gooien, onder één kam scharen is funest voor ego-lief. Mijn ware zelf heeft de trots maar even getrotseerd en is op onderzoek uit gegaan naar deze "labels". 

Wat ik me tijdens deze google-zoektocht afvroeg was: Hoe kun je nu ineens weten wat je wilt? En ís het wel zo dat je ineens weet wat je wilt? Of eindigt je dertigers-dilemma met een compromise of een zoektochtstop? Ik kan me eerder voorstellen dat mensen met symptomen van dertigers-dilemma, zie ietsje verder, zich er bij neerleggen dat ze hun passie of best passende baan niet kunnen vinden en verder gaan in hun comfortzone. Ik kan me dat heel goed voorstellen, omdat je serieus tureluurs wordt van deze zoektocht. Soms zie je het licht aan het einde van de tunnel niet. Soms wordt je wanhopig. Nou ja, ik tenminste. Ik zie vaak het licht aan het einde niet en word wanhopig. 

“The meaning of life is to find your gift, the purpose of life is to give it away.” 

De symptomen; doe de dertigers-dilemma test!! Ben je tussen de 25 en de 35? Doe nu de test en kijk of ook jij "quarterlife-crisis" op je voorhoofd kunt schrijven!

• Onzekerheid (angst), zelftwijfel, keuzestress.
• Somberheid, lusteloosheid of depressie.
• Je bezig houden met zingevingsvragen (wie ben ik? wat is mijn passie? is dit alles?).
• Jezelf constant vergelijken met anderen om te checken of je nog op schema ligt, het gevoel hebben dat je achter loopt in vergelijking tot de rest.
• Gevoelens van onrust, besluiteloosheid of juist te veel dingen tegelijk doen.
• Gevoelens onderdrukken, vluchtgedrag, weinig contact met je zelf.
• Spanningsklachten of burnout-verschijnselen zoals vermoeidheid, hoofdpijn, prikkelbaarheid, pijn in spieren, concentratieproblemen.
  (copy paste van het www)
   

Ehm, laat me raden. Ja. 

Of 

Nee, want ik heb kindjes en de liefde van mijn leven gevonden en ik heb alles op de rit. 

Kijk, dat vraag ik me dus af. Ik wil hiermee absoluut niet zeggen dat kindjes krijgen een compromise in je leven moet zijn! Maar ik kan me alleen helemaal geen voorstelling maken bij het "aha-moment". Ik kan me NIET voorstellen dat je uit alle keuzes ter wereld, vooral die wij hier in het verwende westen hebben, weet waarom je hier op aarde bent gekomen en daar je hele ziel en zaligheid in kunt stoppen, tot de dood jullie scheidt. 

Wat ik me wel kan voorstellen, maar waarvoor ik blijf vechten -ja, ik weet het, waar tegenstrijd is, vindt je je leerpunt, dat zijn mijn eigen woorden-, is dat je verliefd wordt, je hormonen beginnen te rammelen en dat je daaraan "toegeeft", en wel vóórdat je je ultieme passie vindt. Ik noem het nu toegeven, hoewel ik me kan voorstellen dat dat op het moment zelf niet zo voelt. Het zal ongetwijfeld een gelukzalig moment zijn, het moment waarop je kiest voor kinderen, met de man van je leven. Daar zit geen greintje compromise bij. Ik kan me dus voorstellen dat daarmee de zoektocht eindigt, omdat je ineens een andere taak krijgt in het leven. Of wellicht heb je daarmee je passie gevonden?

Voor mij echter nu, op dit moment van mijn leven, voelt het als falen. Tenzij dat ik inmiddels de oplossing heb gevonden voor mijn crisis: Hoe kan ik mijn leven zo inrichten, dat ik zelf gelukkiger word en mee kan helpen om de aarde een mooiere en vredigere plek kan maken? Want dit laatste is voor mij het allerbelangrijkste. Dat is het doel, ik heb alleen de middelen nog niet gevonden. Nu weet ik wel dat mijn eigen geluk belangrijk is, en dat als ik gelukkig ben dat dan -blah, blah-  de wereld om mij heen vanzelf gelukkig wordt. Daar wordt aan gewerkt. Zou de rest dan echt vanzelf komen? 

Er zijn ook vast uitzonderingen. Mensen die alles hebben op dit vlak en ik denk dat mijn ego daar wel een klein beetje jaloers op is. Ik heb er veel voor over om mijn passie te vinden, te weten waar ik goed in ben, en daar mijn leven omheen bouwen. We leven helaas nog steeds in een kapitalistische samenleving en we zullen geld (bah, vies woord) moeten verdienen om te overleven. Dus ja, ik zou graag met mijn passie willen kunnen overleven. 

"Wil je iets met mensen?" 

Overigens geloof ik niet in één passie. Niet voor mij in ieder geval. Ik denk dat ik best veel dingen redelijk tot goed kan. Ik leer snel en vind veel dingen leuk. Hartstikke fijn om een generalist te zijn! Enig. Zou ik willen ruilen tegen één ding heel, heel erg goed kunnen? Ik heb geen idee, eigenlijk. Wordt je leven daar eenzijdiger van? Wordt je leven daar rustiger van? En wil ik dat van mijn leven? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk hou ik van hobbels, van experimenteren en proberen. Falen en slagen. Vallen en opstaan.

Nu las ik net ook dat een midlifecrisis rond je 40ste begint. Da's ook lekker, ben ik dadelijk net van mijn kwart-van-mijn-leven-crisis af, begint de crisis over het midden van mijn leven alweer bijna. Als dát het leven is, sorry hoor, dan blijf ik rebels tot over mijn 100ste. Dan maar hoge bulten, hobbels en heuvels voor de rest van mijn leven.