Angels part II

Dat je dan toch op je een na laatste dag (hoewel ik dat toen nog niet wist) een engeltje mag treffen dat alles weer goed kan maken. En dat je je toch realiseert dat de negativiteit inderdaad tussen je oren zit. Nee, het massa toerisme in Thailand trekt me niet. Sterker nog, het schrikte me af en dat doet 't nog. Maar soms is een ontmoeting genoeg om het zaakje in je hoofd om te gooien.

Een dag na 't plaatsen van mijn blog had ik me neergelegd bij 't feit dat ik hier NU zit en niet ergens anders ben en dus maar beter kan genieten van de tijd hier. Tickets zoeken naar India liet ik even voor wat het was. Ik nam een kokosnoot als ontbijt, een pad thai als second breakfast. Tijdens mijn second breakfast -mijn favoriete maaltijd van de dag- schoof ik aan bij twee jonge mannen die druk in gesprek waren over een project. Een project aangaande permacultuur en eco woningbouw. Ze gaven me de gelegenheid om mijn ei kwijt te kunnen en wonderbaarlijk genoeg vond ik zo de eerste like-minded mensen. Ze kwamen regelmatig mensen tegen met hetzelfde gevoel. Ik kreeg wat info over verschillende projecten en verliet ze met een beter gevoel.

Er is een mini boulderwandje in Chiang Mai en ik besloot om wat te gaan klimmen. Na 1,5 uur rustig aan doen had ik pijn aan mijn schone vingertjes. Maar 't voelde weer lekker!

Tijdens mijn after-klim snack bij Funky Monkey, wat een lunchcafeetje is en niets met de klimwand te maken heeft, raakte ik aan de praat met marihuana verbouwer Terry uit de v.s. Nog een engeltje! Een zeer geschikte kerel die que leeftijd mijn pa had kunnen zijn! We praatten over reizen en Ayahuasca. Hij was op weg naar zijn dagelijkse voetmassage en wilde me graag trakteren.

Terry past precies in het profiel sekstoerist, maar ik vertrouwde hem volledig en ging met 'm mee. Ik onderging mijn eerste Thaise massage van 2 uur (hoofd, benen, rug en armen) op kosten van mijn nieuwe vriend. Precies wat ik nodig had! Dat was heerlijk zeg!

We struinde wat over de avondmarkt waar Terry me sprinkhaan liet proeven. Niet vies, maar geen traktatie! Het grappige was dat Terry op een gegeven moment zelf begon over hoe ongemakkelijk het voor hem was om als potentiële pinautomaat gezien te worden door jonge Thaise (geld)-trekkertjes. Ik gaf ook maar eerlijk toe dat ik me bij elke oude kerel afvraag wat hun reden van reizen in Thailand is, en ik besefte dat ik daarmee ook seksindustrie afkeur. Wat valt er van te zeggen? Weinig. Ik denk dat we met z'n alle het toerisme op alle fronten maken en breken. Vraag en aanbod, waarbij niet altijd duidelijk is welke van de twee eerst aan de beurt is.

Vanmorgen was het even spannend: uitchecken moest om 11 uur. Een bus boeken voor dezelfde avond terug naar Bangkok, daar kon ik ook niet te lang mee wachten. En ik zat te wachten op een mailtje van een Nederlander die zichzelf gevestigd heeft in Chiang Mai en hier allerlei helende massages en yoga geeft, onderwijst. Geen massa, maar een juweeltje in de chaos.

Hij mailde op het moment dat ik besloot om vanavond Te vertrekken naar Bangkok met de mededeling dat hij vanmiddag nog plek zou hebben voor een intense buik massage. Ik besloot om nog niet uit te checken, die 100 baht = €2,50 kan ik wel missen.

Zodoende dat ik zojuist terug kom van mijn tweede massage. Engel Remco gaf me tips en hielp de buikspanning loskomen met zijn -indeed- intense massage.

Ik had Terry gemaild om nog een maaltijd te delen, maar helaas heeft hij niet gereageerd. Zo gaat dat met reizen. Heel dankbaar voor deze laatste 2 dagen die een hoop goed hebben gemaakt. Wie weet kom ik met deze nieuwe info toch nog eens terug hier. Het voelt nu alsof ik te voorbarig ben geweest met mijn geplande vertrek, maar ik ben ook wel heel blij dat ik morgen rond deze tijd - 16.30u- in Mumbai land. 

----------------------------------------------

Angels on the sideline again.
Benched along with patience and reason.
Angels on the sideline again
Wondering when this tug of war will end.

Tool ~ Right in two 

Lost 'n lonely Angels

* DRAGON FLIGHT -Exotic area the world has forgotten...*

* TIGER KINGDOM - Touching a real tiger, they are not aggressive as you think*

* JUNGLE FLIGHT - No 1 Real Rainforest Adventure! *

* SEGWAY GIBBON -Go on, try it! You know you want to... *

* SMART COOK - A thai cooking class in organic farm! *

* ROCK CLIMBING - Voted No 1! Life is the journey.. live it! *



...Seriously?

Okay, ik geef toe. Misschien ben ik gewoon nog steeds teleurgesteld in het feit dat alles ietsje anders loopt dan gepland. Misschien ben ik gewoon tegendraads. Ik vind Thailand cheesy, veel te toeristisch en het is het soort toerisme waar ik absoluut niet van hou. Ik heb het over de mainstream hier: sekstoerisme in Kanchanaburi, gedrogeerde tijgers aaien, en olifanten rijden (nee, deze worden écht goed verzorgd!). De individuele verhalen van de mensen die ik ontmoet zijn natuurlijk leuk. Ontmoetingen zijn bijna altijd fijn en gelukkig heb ik een aantal mooie ontmoetingen gehad. Maar ik moet toch ook bekennen dat de gemiddelde toerist hier wat oppervlakkiger is. Nee, niet alleen dan in India, want dat zou te makkelijk zijn om te roepen. Ik voel me vanaf dag 1 niet thuis in Thailand. Ik wil het een kans geven omdat ik nogal een jetlag had de eerste week. Tel daarbij de teleurstelling van mijn laatste week thuis op (hoewel ik het totaal niet zwaar heb opgepakt in die week zelf...) en zie hier een slechte start in Thailand. Ik ben me hiervan bewust en dat is ook echt de enige reden waarom ik er nog ben; omdat ik het nog één kans wil geven. Zelfs in Peru voelde ik me direct thuis. Misschien kan het ook gewoon zo zijn dat Thailand het niet gaat zijn voor mij en is dat helemaal niet erg. 

Welcome to Bangkok!

De naam Bangkok heeft een bijna komische historie. Koning Rama I veranderde de naam Bangkok in Krung The, waarvan de volledige ceremoniele naam zoiets betekend als:

De stad van engelen, de grote stad, de woonplaats van de Smaragdgroene Boeddha, de ondoordringbare stad (in tegenstelling tot Ayutthaya) van de god Indra, de grote hoofdstad van de wereld die met negen kostbare edelstenen is begiftigd, de gelukkige stad, rijk aan een enorm Koninklijk Paleis dat de hemelse woonplaats gelijkt waar de gereïncarneerde god regeert, een stad die door Indra is gegeven en die door Vishnukarn is gebouwd.

Na een helse reis met veel te veel stops kwam ik maandagmiddag, 7 januari, aan in Bangkok. Ik nam de sky train naar het centrum na besloten te hebben waar ik mijn eerste nacht zou doorbrengen. Aanvankelijk wilde ik -die hard- met de bus naar die plek toegaan, vanaf het laatste station van de sky train, maar toen ik de bushalte zo 1, 2, 3 niet kon vinden, besloot ik mezelf op een taxi te trakteren.

Bij het aanhouden van de taxi werd ik te hulp geschoten door een vrouw in uniform, geen idee welk gezag zij vertegenwoordigde. Ze vertelde de chauffeur waar ik moest zijn. Ik was een beetje sceptisch, ondanks dat ik nog nooit Bangkok was geweest. Hij stopte inderdaad bij de verkeerde straat maar met een kaartje uit de Rough Guide kwamen we een eind dichterbij.

Heerlijk hotelletje in relaxte omgeving. Ik kreeg gelijk een goed gevoel bij Bangkok. Ik nam een luxe kamer, nog een traktatie, € 36,50 per nacht. Veel te gaar om een dorm te delen. Ik wilde alleen maar slapen. Ik viel meteen in slaap bij zonsondergang en werd rond middernacht wakker. De volgende ochtend leek 't net alsof ik niet bijgeslapen had. En wilde 'n extra nachtje blijven. Helaas moest ik verkassen, want mijn kamer was alweer verkocht. Mijn tweede keus hotel, dat nog duurder was maar wel eco, was ook vol. Uiteindelijk ben ik dus toch maar te voet richting Kho San Road vertrokken: dé straat / area waar zo lijkt het, 85% van backpackend Bangkok zich bevindt - in alle denkbare staten.

Toeval bestaat niet

Alsof het zo moest zijn, viel mijn oog gelijk bij het inchecken op de formulieren die de man naast mij vast had: Indiase visum aanvraagpapieren, uit duizenden te herkennen aangezien ik ze vorige week meerdere malen heb ingevuld, uitgeprint en ondertekend. Ik geloof niet in toeval, dus ik sprak hem aan en besloot om mee te gaan naar de ambassade om mijn visum alsnog te fiksen. De komende dagen trekken George en ik samen op. Beide India-liefhebber, dus genoeg om over te praten.

Geen idee waarom (en nu ik er ben heb ik nog steeds geen idee...) maar de naam Chiang Mai gaat al een tijdje door mijn hoofd. Dus had ik besloten om als ik mijn paspoort terug zou hebben, daarheen te gaan. Natuurlijk kwam ik een man tegen, Masu, die daar een half jaar heeft gezeten. Perfect, dacht ik. Hij zou me wel een kaartje tekenen. 

Ik besloot met hem mee te gaan om wat te drinken, maar gebruikte George als een excuus om hem te ontsnappen nadat hij binnen 5 minuten aan me vertelde dat hij een probleempje had, daar beneden. Masu wilde namelijk graag met me delen dat hij 24/7 een stijve had. En dat hij een therapeutische massagist in Chiang Mai het alleen maar erger had gemaakt door zijn seksuele kanaal open te zetten. Bedankt voor deze info en zodra je het kaartje getekend hebt, ben ik er weg van!

Het goeie gevoel van de eerste dag verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik een paar dagen spendeer rondom Kho Sang Road. Ik zit min of meer vast in Bangkok, omdat mijn paspoort bij de ambassade ligt. Ik zie vooral veel dronken Britten, minirokjes, schijnbaar eenzame mensen met een boek of een biertje op een van de vele terrassen. Nee, het is niks voor mij, maar ik schaam me zelfs bijna voor mijn tatoeage als ik hier rond loop. Alles in overdaad, en overdaad schaadt. Oude mannen met jonge Thaise bloempjes, overschotten aan hippie kledij, en de Pad Thai (geroerbakte noodles) is op de volgende hoek van de straat nóg goedkoper dan een stukje terug. 

Ik wil hier niet zijn! We proberen het beste ervan te maken en de volgende dagen bekijken we een paar tempels, het Jim Thompsom house, struinen wat rond, eten wat hier en daar en als we op een gegeven moment de vierkante kilometer rondom Kho San Road bijna uitkitsen, besluiten we om een tour te maken naar Kanchanaburi: De plek van bridge over river Kwai, Erawan watervallen en Hells pass.

*Get drunk for 10 Baht*

 *Billabong bar*

* Jolly frog *

* One more bar *

* Ting Tong bar *

* Fat Jimmy * 

Gelukkig kwam ik 's avonds Rob tegen, want die gaf mij een perfect excuus om Kanchanaburi de volgende dag direct te verlaten. Ten eerste hebben ze in dit plaatsje de rivier hernoemt, want die brug lag eigenlijk over een andere rivier, niet over Kwai, en een nieuwe brug bouwen kost iets meer moeite. Ten tweede heb ik nog nooit zoveel dikke, oude, niet aantrekkelijke Britten gezien die op zoek zijn naar een gewillig Thais meisje. Bar na bar na bar... Bier en tieten!

De volgende ochtend is er ingebroken in de kamer van twee Engelse meiden, oké ze hadden de sleutel op de deur laten zitten -niet zo slim-, en besloot ik om met mijn nieuwe vriend Rob mee te gaan naar Ayutthaya, een plaatsje een uurtje ten noorden van Bangkok. En iedereen heeft wel eens een kaartje met de boeddha in de boom gezien, toch? 

Wat-fietsen

In Ayutthaya aan Watjes geen gebrek! Nieuwe tempels, ruines, of alleen nog een stapel stenen als restant. Als je snel tempelmoe wilt worden dat is dit the place to be! Maar eerlijk is eerlijk, zonder mijn nieuwe maat Rob was ik allang van ellende weggerend uit Thailand! Hoewel ik zonder paspoort natuurlijk nergens kom. 

We hebben twee dagen heerlijk rondgefietst op ons dooie gemakje. Beetje eten, beetje drinken, tempeltje hier en daar, de boeddha in de boom en af en toe levensgevaarlijke kruisingen trotseren heeft mij door mijn visumwachttijd heen getrokken. Rob wilde graag een soort van retraite doen en we besloten om samen bij Chiang Mai een 10-daagse te gaan doen, bij een tempel die mij wel aansprak. Ik stuurde een mailtje op de ochtend voordat ik naar Bangkok zou gaan en Rob alvast naar het noorden. We zouden elkaar weer treffen in Chiang Mai. 

Back in BKK...

Maar niet voor lang! Toen ik uit de trein stapte en direct een kaartje wilde boeken om richting Chiang Mai te vertrekken, was er alleen plaats voor...dezelfde avond in een zitwagon. Ik wilde echt per se niet langer dan nodig blijven hangen in energiezuigend Bangkok, dus stemde in. Daarna racete ik naar het visumbureau (min of meer op de gok, want ik had nog geen bevestiging gekregen) waar godzijdank mijn paspoort met double entry 6 maanden India visum op me lag te wachten. Blij als een klein kind vervolgde ik mijn weg naar het hotel van George (ook min of meer op de gok, want had mijn facebook niet meer gecheckt sinds die ochtend) waar hij zat te wachten in de lodge op mij, of niet, want voor hem was dat ook een gok.

Alles goed en wel vertrok ik een paar uur later naar Chiang Mai. Ik had eindelijk een mooie reden om te gaan: een nieuwe retraite in aantocht! Dat zou precies passen voordat mijn Thaise visum zou verlopen. 

Poep & Plastisch 

In de trein had ik zoals gezegd een zitplaats. Niet geheel oncomfortabel, ware het niet dat ik naast een Thaise mama met een kleine dikke sumo baby zat. Is het gewicht van de baby relevant voor het verhaal? Nee, maar dat maakt het wel leuker, want luister en huiver....

De sumo vond mij maar wat interessant en zat heel de nacht aan me te plukken. 's Ochtends maakte ik wat meer contact en had ik zomaar plots een baby op mijn schoot. Ik vertrouwde het niet helemaal, want mams had pas eenmaal haar luier verschoond, maar al wel 3 volle flessen goeiekope poedermelk voeding erin geduwd. Bij de eerste mogelijke beleefdheidsgelegenheid gaf ik sumo, die overigens Fa noemde (wat lucht betekend, ook irrelevant, maar tevens grappig in de context), terug aan haar moeder. Binnen 5 minuten diaree-de Fa haar hele moeke onder. Thank god, dat had ik kunnen zijn!

Mams verschoont sumo Fa en geeft haar weer aan mij, want nu moet ze even zichzelf afdoen in het toilet. Mama komt terug, neemt die kleine stinkerd weer van me over, die ik al die tijd met gestrekte armen voor me heb gehouden, en wat denk je? Piest ze, wederom binnen 5 minuten, heel haar moeder onder!

En het enige dat ik kon denken was: Thanks Universe...dat had ik kunnen zijn, voor de tweede keer.

Chiang Why?

Wat doe ik hier, denk  ik als ik arriveer in het veel te toeristische Chiang Mai? Ik word overspoeld door schreeuwerige lelijke toeristen attractie advertenties, zie bovenkant blog. Ik wilde Thailand serieus een kans geven, echt waar. Ik dacht het ligt aan mij, aan mijn jetlag, aan de teleurstellingen van de laatste tijd. Maar nu ik hier ben, begin ik echt te geloven dat Thailand het gewoon niet voor mij is. En dat is natuurlijk niet erg, maar ik voel me wel een zeikerd omdat zoveel mensen om me heen dit land met veel plezier bezocht hebben. 

Gisterenochtend, bij mijn eerste inlog op het wereld wijde web had ik een negatieve reactie van de tempel: ze zitten vol tot 7 februari. Mijn visum is dat verlopen, dus daar hoef ik gelukkig niet op te wachten. Dat betekent wel dat ik bijna voor niets de trein heb genomen. Gelukkig komt in ieder geval Rob nog deze kant op. Dat was de bedoeling tenminste...totdat hij net een berichtje stuurde dat ook zijn plannen gewijzigd zijn. Hij blijft alvast een paar daagjes bij de monniken op de plek waar hij nu is. En terecht! Maar dat betekent dus dat ik zo goed als voor niets naar Chiang Mai ben gekomen. 

Ik sprak zo juist met een Nederlandse jongen die hetzelfde gevoel heeft bij Thailand als ik en dat geeft me antwoord op mijn vraag. Thailand is niet mijn land, schijnbaar is dat heel goed mogelijk. Ik kan beter a.s.a.p. weggaan, Thailand heeft haar kansen verspild bij me. En ergens vind ik dat wel heel treurig. Ik had zo graag gewild dat er iets voor me was hier, behalve een visum naar mijn lievelingsland. Ben ik dan reismoe aan het worden? Er komen gevoelens voorbij die ik helemaal niet herken van mezelf: heimwee naar huis! Nog nooit gehad! Moet ik alles per se met India vergelijken?

Ik weet niet waarvan ik mezelf aan het overtuigen ben. Ik weet nog niet precies hoe en wat voor de komende dagen. Ik ga in ieder geval oppervlakkig Thailand en dito toeristen snel achter me laten voor hopelijk een rooskleurigere reis, want dit is echt te treurig voor woorden.

Van Gringo naar Farang

Aan al het goede...

Dubai Panorama - zo ziet het er overal zo'n beetje uit

Tussen al het goede van Peru en mijn fantastische vooruitzichten in het wonderschone India, heb ik een bietje stress gehad. Maar ik mag mezelf op mijn schouders kloppen, want ik heb -al zeg ik het zelf- bijzonder rustig gereageerd op spontane onvoorziene omstandigheden. Niet met de kerst natuurlijk! Nee, met de kerst doen we niet aan onvoorzien (en ook niet aan spontaan...). Ik werd de 24ste opgehaald van Zaventem Airport te Brussel, door mijn zus en haar wederhelft. Dat was fijn! We hadden wind mee en mijn tas lag kwam als tweede tevoorschijn op de bagageband. Zij dropten me bij mijn ouders waar ik lekker bijgeslapen heb twee nachtjes en kerst gevierd. Vanaf tweede kerstdag begon het weer te kriebelen om vrienden te zien en lekker te gaan klimmen. 

Dus zo geschiedde. 

_________________________________________________________________________

Al het goede van Peru:

* Elke dag Mango voor s/ 1,-, is ongeveer € 0,27!

* Sudado! Mijn lievelings Peruaans visgerecht: grote stukken vis (kan van alles zijn) in een soort van laagje pittige vissoep. Sudado betekent "zwetende vis". 

* Ceviche: mijn tweede lekkerste visgerecht in Peru: Rauwe vis "gekookt" in limoensap. Niet echt gekookt hoor, want het is nog steeds rauw, maar je kunt het vergelijken met pekelen. 

* Gemakkelijk en veilig rondreizen in een goedkoop land, met heerlijk weer en een opgeruimde sfeer! Ondanks dat Peru een derde wereldland is (heeft met BNP en nog een aantal factoren, waaronder welzijn) is het er erg schoon!

* Uitgescholden worden voor Gringo! Wat blanke vreemdeling betekent in Zuid-Amerika.

__________________________________________________________________________

Nieuwjaarsavond kwam alweer inzicht en dus ook mijn vertrek naar India op 5 januari. En vanaf dat ik op zaterdag getipt werd op een mooi toekomstplan door een vriendinnetje, raakte mijn voorbereiding in een neerwaartse spiraal.

Zo zou ik namelijk nieuwjaar gaan vieren in Den Haag, bij vrienden. Mede omdat ik dan in één rit ook mijn visum aan kon vragen. (Oké het is een misschien een beetje té ambitieus om te denken dat je je visum in 'n dag binnen hebt...). Ik kreeg een sms-je dat ze gevild waren door een virus waar ik de naam telkens van vergeet, maar je weet vast wel welke ik bedoel, want zij waren niet de enige in Nederland waar het virus heeft kunnen infiltreren. Aangezien ik nooit bang ben om ziek te worden én de tijd voor het aanvragen van mijn visum begon te dringen, besloot ik toch te gaan en wel op zondag 30 december, zodat ik maandag ochtend op tijd bij het visumbureau kon zijn!

Ik ging vanuit mijn zus, waar ik een nachtje overgebleven was, naar het station en aldaar kwam ik dezelfde vriendin (die van die tip) nog een keertje tegen. Gelukkig maar, want ik kwam er namelijk achter dat mijn nieuwe pinpas (die oude was ik tenslotte in Peru kwijtgeraakt) het niet deed. Daardoor kon ik geen kaartje pinnen. Mijn maat schoot me te hulp! 

In the mean while...was ik ook aan het sms-en met haar schoonbroeder, want die had een aardig horeca-detailhandel ideetje dat wellicht wel iets voor mij zou kunnen zijn in de niet al te verre toekomst. Dat maakt het geheel natuurlijk heerlijk gecompliceerd, aangezien ik nog geen 2 maanden geleden afscheid heb genomen van mijn huis en alles wat daarbij kwam kijken. Onder het mom van praten nooit kwaad, maakte ik een afspraak met deze nog potentiële nog onbekende zakelijke persoon voor woensdag de 2de, nog net effe snel ertussendoor gepropt. Ik moest en zou er tijd voor maken.

Maar voordat het zover is, eerst nog even dit:

Ik stond natuurlijk niet om 9 uur 's morgens bij het visumbureau, zoals ik me had voorgenomen. En natuurlijk had ik gedacht gelijk diezelfde dag mijn paspoort en visum weer in ontvangst te kunnen nemen. En natuurlijk waren mijn papieren niet helemaal goed ingevuld. En natuurlijk had ik het weer helemaal mis! Ik was namelijk té laat voor een normale procedure, die 4 of 5 werkdagen duurt. En op 1 januari werkt de ambassadeur niet, flauw he?! En ik was té vroeg voor een urgente procedure, want die kun je pas aanvragen op het moment dat je binnen 2 werkdagen gaat vertrekken. Da is ok! Mijn opties: donderdag terugkomen voor een urgent visum, of mijn vluchten omboeken naar een later tijdstip. In eerste instantie probeerde ik het laatste, maar dat was minstens 3 maal zo duur als een urgent visum. Dus uiteindelijk heb ik voor de zekerheid nog maar even naar het call-center gebeld, om te vragen wat ik allemaal in moest leveren en gevraagd om mijn Haagse makkers het klusje voor me wilde klaren. Want één lichtpuntje in deze bult ellende was dat ieder ander mijn aanvraag in mag dienen. Dat zouden ze met alle liefde en plezier doen. Kat in 't bakkie!

Mean while... had ik ook nog even met de bank gebeld waarom mijn pasje het gewoon na de eerste keer pinnen (=activeren) niet deed wat ie moest doen. Ik had blijkbaar een formulier moeten ondertekenen en terug moeten sturen. Dat zat ook in de envelop, maar die had ik finaal genegeerd. Geen probleem, alsnog op de post gedaan. 

Inmiddels is het woensdag, happy new year! Het virus waarvan ik de naam maar niet kan onthouden heeft mij inmiddels ook bereikt in gemuteerde vorm en ik besluit mijn afspraak met de nog onbekende potentiële zakenpartner een dagje te verzetten. Naar donderdag, want ik heb deze week toch nog tijd genoeg. Die donderdag voel ik me inderdaad weer een stukje beter en net als ik mijn tas op til en mijn telefoon, om naar deze nog onbekende zakelijke potentiële partner te gaan, zoemt de telefoon in mijn handen. Het is Den Haag: helaas pindakaas! Ze waren op het callcenter vergeten te melden dat ik voor een urgentie visum een retourticket had moeten hebben en dat ik alleen een 3-maands visum aan kan kunnen vragen (en geen 6-maanden, waarvoor ik eigenlijk wilde gaan). Het is 12.00u 's middags, sluitingstijd voor de urgentie visa voor deze week en daarmee is ook mijn laatste kans om zaterdag naar India te vliegen, gevlogen.

....komt zonneschijn!

Ik besloot toch gewoon naar mijn afspraak te gaan, want een vlucht annuleren of omboeken, dat kan ook op een ander tijdstip. Bovendien kan ik me wel wat leukers voorstellen dan de hele middag gaan zitten twijfelen wat ik nu zou moeten gaan doen. En de afspraak was erg leuk! Leuke ideeën met elkaar gedeeld en wie weet wat de toekomst nog gaat brengen. 

's Avonds belde ik naar Transavia om te vragen wat het kost om mijn vlucht te annuleren. Mijn opties, nadat ik geen visum meer kan krijgen: in NL blijven en een baan gaan zoeken (bah) en een kamer of een huisje (bah) en aan het detailhandel-horecaplan gaan werken (jeej) én dus alles annuleren. Of vanaf Dubai naar een andere bestemming vliegen en daar al dan niet visum voor India aanvragen. 

Het antwoord van Transavia was alles teleurstellend, maar wel volgens verwachting: het zou mij 100% van mijn ticket kosten. €145,- dus, niet het einde van de wereld. Ik belde ook vol goede moed naar Indiase maatschappij Indigo, waar ik mijn vlucht van Dubai naar Kochi (India) had geboekt. En wat een service: ik kon tot 4 uur van te voren cancellen en zou slechts € 25,- hoeven te betalen! Naar India zou ik sowieso niet gaan, dus die vlucht heb ik maar gelijk geannuleerd. Waar zou ik dan eens heen gaan?

Ik dacht vrijdag toch maar even naar de bank te bellen, om te vragen of dat formuliertje al verwerkt was. De goden waren me gunstig gestemd, want 's middags om half 2, op vrijdag notabene, één dag voordat ik zou vertrekken notabene, deed ie het! Wat wilde zeggen dat ik niet stel op sprong naar de bank moest om een zogenaamde noodprocedure in te stellen.

Zo, nu ben ik klaar met de bak ellende. Ik heb het naar volle tervredenheid zonder vloeken verwerkt.


Van Soles naar Euro's naar Dihrams naar Rupees naar Bahts

Mijn vlucht via Transavia had ik laten staan en zo vertrok ik zaterdag aan het einde van de middag richting Schiphol. Eerst nog even over Den Haag, want zonder paspoort kom je niet ver.

Na een rustige vlucht met Transavia landde ik voor 8 uur 's morgens op Dubai Airport. Mijn volgende vlucht stond om 19.00u gepland. Ik moest toch door de douane, omdat mijn bagage natuurlijk niet door gelabeld was (2 maatschappijen) en bedacht me dat ik net zo goed even Dubai in kon gaan. Een vluchtige google-zoekopdracht leidde me naar "Dubai Mall", met de Metro. Ik pinde 100 AED (Arabische Emiraten Dihram), zonder enig idee te hebben wat de wisselkoers was, maar een lager bedrag was niet mogelijk. Was ik na de Peruaanse Sol net weer aan de Euro gewend, zit ik hier weer te kijken met ander monopolie geld.

________________________________________________________________________

Heb je een stopover van -laten we zeggen- minimaal 5 uur op Dubai Airport?

*Neem vanaf Terminal 1 of 3 de metro voor een paar euro naar Dubai Mall, of als je iets meer tijd hebt en niet te zware bagage naar Palm Island

*Vanuit de metro heb je goed uitzicht over de stad en het is een snelle en goedkope manier om toch even te kunnen proeven van Dubai

*Er zijn pinautomaten op het vliegveld waar je slecht 100 AED kunt pinnen, wat nu ongeveer gelijk staat aan € 20,-. Net genoeg om water, een lunch-je en een metrokaartje van te kopen.

__________________________________________________________

Als je dan toch een korte tijd te besteden hebt in kapitalistisch Dubai, kun je die tijd net zo goed ook opvullen met iets belachelijks: het grootste winkelcentrum ter wereld, met maar liefst 1200 winkels, een onderwater-zoo, een aquarium, een indoor skibaan en een schaatsbaan, waar ik nog even een schaatsende Burka dacht te spotten. Helaas. 

Ik liep de Lush binnen, omdat ik gelokt werd door de verkooppraatjes van de winkelmeisjes, kreeg gratis een mini beauty behandeling en liet mijn backpack daar achter, zodat ik 11 kilo lichter door het winkelcentrum kon slenteren. Maar natuurlijk had ik dat geld niet voor niets gepind en besloot toch maar een kleine aankoop te doen. Ook ik bezweek aan de consumptiedrang die de hele setting met zich mee bracht. Ik voelde me met de minuut gaarder worden en besloot me op het vliegveld te stationeren, met een goed vooruitzicht, want er stond nog een stopover van 8 uur gepland!

Ondertussen vraag ik me af waarom mannen in witte gewaden lopen en vrouwen in zwarte. Wel makkelijk om ze uit elkaar te houden zo. Ik vraag me ook stiekem af, of de mannen ondergoed dragen onder die lange witte jurk. (En als ik net even iets te lang naar de kont van een douane beambte kijk, moet ik -tot mijn spijt- toch concluderen dat ze er een ruitjes-rok of boxer onderaan hebben).

Mijn laatste Dihrams maak ik o.a. op aan een overheerlijke masala chai, op de foodcourt bij "Taste of India". En dat smaakt naar meer. Mijn warme gevoel voor India (waar ze een blanke vreemdeling simpelweg "foreigner" noemen) begint direct weer terug te vloeien, mede doordat mijn volgende vlucht een stopover op Mumbai heeft (nee, ik ga het vliegveld niet af) en ik omringt ben door hoofdwiegende, Hindi-brabbelende, kleurrijke Indiërs. Ik hou van dit volk! 

Ik zit in mijn op de valreep geleende Thailand-reisgids te bladeren, want Thailand (waar ze een blanke vreemdeling "Farang" noemen) is deze reis mijn voorlopige eindbestemming. Ik ben voorzichtig plannen aan het maken voor de komende maand, want bij aankomst in Thailand krijg je een maand gratis visum. Met de trein naar Chang Mai? Onderweg stoppen in Ayuthaye? Maar eerst even acclimatiseren en bijslapen in Bangkok. 

Wellicht alvast een visumpje aanvragen voor India? Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen...!