In hogere sferen

Laguna de Llanganuco - Yungay - Peru

Een laatste adembenemende zonsondergang en een heerlijk BBQ-diner maakte mijn laatste dag in Huanchaco perfect af. Tijd om op de bus te springen naar Huaraz, op 3200 meter hoogte in de Andes. In de nachtbus, als goeiekope backpackert neem je natuurlijk nachtbussen want dat scheelt een nacht slapen in een hostel, ontmoette ik mijn nieuwe maat Inaki. Inaki komt uit Baskenland en is minstens net zo streng als mijn Spaans leraar. Hij wil dat ik de hele dag Spaans praat want anders leer ik het nooit. Maar ik heb een beetje last van de hoogte en slaaptekort van de busreis en kan het me dus eigenlijk niet zo heel veel boeien. 

Ik had al een reservering staan bij hostel Churup en Inaki besloot om mee te gaan. We deelden samen een kamer met Bianca, een Duits meisje dat ook in dezelfde bus zat. Vóór 't inchecken gaan we op zoek naar een ontbijtje en onderweg moeten we even stoppen om voor Inaki een paar (12-pak..) biertjes te scoren. Ik kijk een beetje skeptisch als hij om 10.30u zijn tweede biertje opentrekt, maar probeer niet te oordelen. Ná het ontbijtje en het inchecken gaan Inaki en ik op zoek naar een lunchje waarbij Inaki natuurlijk een biertje bestelt (0,5L). Als we na de lunch door wat straatjes lopen en even stoppen bij een Bodega (drankenwinkel) om voor Inaki een biertje te scoren lopen we Sitara tegen het lijf. Sitara is een vrouwtje van een jaar of 45, uit Canada en ze leeft met haar hoofd aan de andere kant van het universum, zo het lijkt. Ik probeer niet te oordelen en Inaki en ik besluiten om met haar mee te gaan naar een cafeetje om te kletsen en koffie te drinken. Zij koffie, of ik 'm wil betalen want ze is haar geld vergeten (...), ik thee en Inaki, juist ja. Maar voordat we naar binnen gaan moet hij eerst zijn blikje leeg drinken. 

Inaki en Sitara blijken bijzonder goed overweg te kunnen met elkaar. Als ik om 20.00u gek word van de scherpe sfeer en de discussies omdat Sitara volgens Inaki loco is en Inaki volgens Sitara een alcoholist besluit ik om af te rekenen en te vertrekken. Een echte gentlemen laat een meisje niet alleen over straat lopen, dus ad Inaki zijn laatste biertje en gaan we samen op weg naar ons hostel. 't Zou best dichtbij moeten zijn, theoretisch, maar ik word nog chagrijniger als we na 2 uur voor de 5e keer een straat tegenkomen die '28 de Julio' heet. Ik word zelfs een beetje boos op Inaki, die op elke hoek van de straat vraagt waar we moeten zijn, maar er maar niet in slaagt om ons thuis te brengen. Hij blijkt te tipsie om de aanwijzingen te kunnen onthouden. 

De volgende ochtend pakken we onze spullen voor een dagtochtje. Inaki pakt gauw zijn eerste biertje om van zijn trillende handen af te komen en de laatste 3 biertjes van het 12 pak van de vorige dag gaan mee in de tas. We halen nootjes en chocola voor onderweg (mijn keuze) en pakken de bus naar Yungay, een dorpje zo'n uurtje rijden vanaf Huaraz. Inaki belooft me dat we een rustig wandeltochtje gaan maken want ik heb nog steeds last van slaaptekort en ook merk ik dat ik kortademig ben van de hoogte. Het national park met de meren dat we gaan opzoeken ligt op 4200 meter hoogte. Eenmaal aangekomen na de busrit en nog eens een taxirit van 1,5 uur blijkt het een prachtig gebied en ik ben ontzettend blij dat we zijn gegaan, hoewel ik niet sneller dan 2 km per uur kan wandelen. 

Na uitdrogingsverschijnselen in de woestijn heb ik last van hoogteziekte in de bergen. Het heeft op iedereen een andere uitwerking, maar ik voel me stoned! Ik word zelfs een beetje giechelig. Ik kan echt geen stap verzetten zonder helemaal uitgeput te raken en mijn hoofd te laten tollen. Maar Inaki heeft overal een oplossing voor en stelt voor om cocabladeren te eten, je weet wel, van de plant waarvan cocaine wordt gemaakt. Cocaplanten zijn een van de belangrijkste inkomstenbronnen voor Peru en het verbieden van het kweken zou een absolute ondergang van de economie betekenen. Ik heb geen idee wat het effect precies is van het zuigen op de bladeren, maar binnen 15 minuten voel ik me weer mens en met beide beentjes op de grond staan. Fantastisch spul! Je kunt er thee van maken en cake. Eens googelen of Europa het fijn vindt als ik een zakje mee neem in het vliegtuig, want dit is mooi spul!

Diezelfde avond eten we pollo (kip) met bier voor Inaki in Polleria Jenny (kipperia Jenny) in een dorpje onderweg. Een heerlijke maaltijd en zeer welkom na mijn avontuur op grote hoogte. Als we terugkomen in het hostel staat een vriendinnetje dat ik heb leren kennen in Huanchaco op ons te wachten om een biertje te gaan drinken. Ik ben de tel kwijt geraakt onderweg, maar als we de kroeg uitrollen om 2.00u denk ik dat het beter is als ik dit keer de weg wijs. 

De volgende ochtend is het alweer tijd om mijn nieuwe vriend gedag te zeggen. Hij besluit terug te gaan naar het dorpje van kipperia Jenny om vanuit daar een trekking te gaan doen en ik heb om 12.00u afgesproken in California Cafe met de mensen waarmee ik komende week in retraite ga. Ik heb een introductiefilmpje voor jullie. Veel kijkplezier en to be continued!!

Uitgedroogd in het Spaans?

Visser deelt zijn buit met de Pelicanen - Huanchaco -Peru

Het was dus noodzakelijk om Spaans te gaan leren. En Spaans leren, dat doe je natuurlijk in Huanchaco, waar anders? Huanchaco is een klein dorpje -heeft qua ons kent ons gehalte iets te veel weg van Valkenswaard als je het mij vraagt- aan de kust. Als je op de kaart kijkt, ligt het bij Trujillo. Ik vertrok met de bus van Lima naar Trujillo, een reis van ongeveer 9 uurtjes. Onderweg viel het me al op, zodra het licht werd 's ochtends, dat de omgeving nogal een droge toelie was. Huanchaco is een surfers-oase midden in de droogte van Peru. 

Huanchaco is een uberschattig vissersplaatsje met een pier, een goede surf, leuke restaurantjes, veel toeristen, veel lekkere cake en taart, pelikanen en surfplanken. Heerlijk ontspannen allemaal.

Mijn eerste nieuwe vriend David pikte mij op van mijn bus standplaats en samen namen we de taxi naar Huanchaco, zo'n 20 minuutjes verder. Ik had afgesproken om bij een gastgezin te slapen. Daar had ik heerlijk een kamer voor mij alleen en uitzicht op zee! Ook mijn eigen badkamertje én mijn eigen dierentuin, want Maria had ongeveer 25 kippen en hanen, eenden en ganzen en ander gespuis in hokken op het dak staan. Ik sliep ook op het dak. Ze had ook een hond, Doggy -en Doggy had zelf ook een paar huisdiertjes- en nog een andere hond die de wacht hield over de dierentuin op het dak. En de straat had ook een stel honden. 

David was tevens mijn nieuwe Spaans leraar. De dag van aankomst begonnen we meteen vol enthousiasme aan mijn Spaanse lessen. Inmiddels, na 29 uur Spaans kan ik het iets beter. Ik kan je bijvoorbeeld vertellen dat er weinig verschil zit tussen masterberen en betalen. En ook niet tussen poep en de helft.

Het is wel erg droog om 4 uur op een dag in de schoolbanken te zitten. Na een paar dagen begon het me ook op te breken. Mede doordat 's nachts de dierentuin op het dak iets eerder ontwaakte dan ik en de honden in de straat iets later naar bed wilde dan ik. Na 3 nachten ronduit kut geslapen te hebben besloot ik dan ook maar om mijn gastgezinnetje en vlooienbaal Doggy te verlaten voor een guesthouse met vegetarisch restaurantje om de hoek. In het begin werd mijn geduld op de proef gesteld toen de kat tot 2 maal toe in mijn kamer had gekotst. Maar toen ik mijn raam maar gewoon dicht liet, ging het eigenlijk heel erg goed. 

Enfin, Spaans dus. Mijn brein begon dus een beetje op te drogen na een paar dagen Spaans en de slechte nachten. Ook werd ik een beetje ziekig, ik kreeg last van uitslag in mijn mond (heb ik nu al iets opgelopen??), mijn hongergevoel verdween, ik was intens moe en had concentratieproblemen. Na 4 dagen begon er een lampje te branden en bedacht ik me dat iets meer water drinken wel eens zou kunnen helpen. Juist ja, uitdrogingsverschijnselen, want ondanks dat de grote plas in de voortuin ligt, ligt Huanchaco midden in de woestijn en ik dronk krap 1 liter water per dag. Inmddels drink ik een dikke 4 liter water per dag en ik ben weer bijna de oude. Mijn vochtlevel is nog niet helemaal op pijl, maar ik voel me al stukken energieker! 

Heel veel meer dan dit heb ik eigenlijk niet te melden. Ik heb behalve mijn Spaanse lessen en taart eten ook weinig spannends gedaan.  Mensen komen, mensen gaan. Ik heb heel lieve en leuke mensen leren kennen en morgen ga ik zelf Huanchaco weer verlaten na zo'n 8 nachten. Hoewel het echt heerlijk is geweest, met dagen vol gelach en geklets -zowel in het Spaans, Engels als in het Nederlands-, heerlijk eten en mooie zonsondergangen ben ik weer blij om te gaan reizen naar een nieuw plekje dat zeker heel erg bijzonder gaat worden.

Hopeless Wanderer - Hallo & Kusjes

Daar zit ik dan op Madrid airport. Ontzettend klote geslapen de nacht voor vertrek, vrijdagnacht. Nog woorden gehad met mijn moeder op de ochtend van vertrek. Serieuze gesprekken gevoerd met mensen die veel met me op hebben. Ook kom je er in de laatste dagen voor je vertrek achter wie je echte vrienden zijn en dat er eigenlijk meer mensen zijn die van je houden dat je misschien in eerste instantie had gedacht. Altijd fijn om hierachter te komen als je vertrekt, daar doe je het uiteraard voor ;). Kan het iedereen aanraden die daar enigszins onzeker over is. En natuurlijk is het ook gewoon leuk om zenuwachtig te zijn om te reizen en om vol spanning af te wachten wat je aan gaat treffen aan de andere kant van de aardkloot. Natuurlijk hoort bij vertrek serieuze melodrama. En natuurlijk zijn alle songteksten van de liedjes die je hoort ineens op jouw lijf geschreven. Net zoals bij liefdesverdriet. Hier op het vliegveld van Madrid. 

Ik ben me steeds bewuster geworden van mijn angsten afgelopen maanden. Ik kom steeds dieper bij de kern. Door mezelf vragen te blijven stellen naar mijn gedrag en gevoelens. Door telkens zo eerlijk mogelijk te reflecteren. Er is iets waarin ik niet kan berusten. Misschien rust zelf wel. Omdat ik bang ben voor een saai leven en dat ik het nog prettig ga vinden ook. Ik ben ook bang om in de voetsporen te treden van mijn ouders. Natuurlijk ben ik een kind van ze en heb ik nu eenmaal dingen van ze overgenomen. Dingen waar ik trots op ben en dingen die ik misschien liever anders gezien zou hebben. 

Op een of andere manier heeft een reis bij mij altijd een thema. Zo ging ik naar Australië om te vluchten voor het verdriet dat aan Nederland kleefde vanwege het over gaan van mijn relatie. Maar toen ik terug kwam plekte het nog steeds aan mij en aan Nederland en ik moest het gewoon onder ogen komen om er vanaf te komen. Ik ging naar India om mijn oordeel over de wereld en alles en iedereen die daar op leeft te transformeren in liefde voor de wereld. Het enige dat in deze probleemstelling niet meegenomen is, is de liefde voor mezelf en vooral het vertrouwen in mezelf. 

Laat me alsjebliefthet probleem onder ogen komen binnenkort. Laat me onderhand eens begrijpen waar ik  zo bang voor ben in het leven en de rust kan vinden waar ik zo ongelooflijk naar verlang. Rust komt van binnen, maar ik heb geen flauw idee waar 't zit en wat 't blokkeert. Laat me alsjeblieft. Met rust.

Een heel ander dingetje is mijn Spaans. Dat ontbreekt op Hola en Besos na. Hallo en kusjes. Natuurlijk immens belangrijk voor een Bonita als ik. Hola & Besos heb je nodig voor het veroveren van alllll die knappe Peruanen. In mijn ogen lijken ze allemaal op elkaar, net als Chinezen. Allemaal groot-neuzig en breed-jukbeenderig en -kakerig. Ook de vrouwen overigens. 

Na een lange donkere nachtvlucht in een pisvliegtuigje van Iberia -zonder eigen tv-schermpje (!), we leven toch in 2012? - ben ik aangekomen in Lima, in de suburb Miraflores. 10 Minuten lopen van het strand, 2 minuten lopen van 'Central Park' en supermarkten die 24/7 open zijn. Ik werd door mijn taxi chaffeur afgezet bij het Hostel. Onderweg vertelde hij over het strand, vroeg of het mijn eerste keer in Peru en Amerika was en vertelde over de wekelijkse marathon in Miraflores. Natuurlijk slaap in bovenop een Indier, want dat zijn jullie gewend van mij. Aardige man uit Hyderabad. Een Indier zou geen Indier zijn als hij niet zou beginnen over Business met de Big B. Gisteren avond vroeg hij de oren van mijn kop over het starten van een 'shop' of restaurant in Nederland, want hij had in Amsterdam een friettentje gezien waar ze alleen maar friet verkochten en waar mensen rijen dik stonden te wachten buiten de deur. Dat leek 'm wel wat. Paar goeiekope Polen er in... Toen ik bijna in slaap viel en geen antwoord meer kom geven op zijn vragen (zou hij als Indier een 'shop' kunnen openen in Polen?) werd ik dimissed. 

Maar goed, hij was ook de enige waarmee ik die dag een woordje heb kunnen wisselen in het Engels. De rest van de Peruanen en vele Zuid-Amerikaanse toeristen kunnen en kennen echt alleen maar Spaans. Daar zit je dan met je goede bedoelingen. Natuurlijk is het de bedoeling om volgende week Spaanse lessen te volgen, maar ik wil tot die tijd ook graag overleven. En ik betwijfel of dat gaat met Hola & Besos. 

Gisteren nadat ik had ingecheckt besloot ik even naar de wekelijkse marathon te gaan kijken. Ik vond dat er wel erg veel mensen meededen aan de wekelijkse marathon en er werd flink uitgepakt qua entourage. Er liep een man rond met een zeppelin aan een touwtje. Er speelde wat bandjes, volgens mij in Peru wel bekend want genoeg mensen zongen mee. Ik moest niezen en dat zorgde ervoor dat ik aan de praat raakte met een vrouwtje met kindje. Of nou ja "aan de praat" is wellicht wat overdreven, want ze praatte vooral tegen mij. Vervolgens zat ik er heel de dag aan vastgeplakt, omdat ik niet uitgelegd kon krijgen dat ik weg wilde. Ik verbrandde mijn hoofd en mijn armen en toen ik het nodig vond om terug te gaan naar het hostel om iets aan te trekken tegen de kou en iets te smeren op die schroeiende plekken is ze maar meegegaan omdat ik alleen weet hoe je "We gaan" (Vamos) zegt en "Ik ga" niet. 

Verder ben ik meegevoerd naar de overvolle speeltuin in Central Park, omdat ik niet uitgelegd kreeg dat ik daar geen zin in had en heb vervolgens uren zitten kijken naar gestoorde, bijtende Peruaantjes met 'azucar' OD (suiker overdosis), terwijl hun ouders in geen velden of wegen te bekennen waren. Ondertussen heb ik mijn Spaans aardig opgekrikt want mijn nieuwe vriendin Janeth leerde me wat glijbaan en schommel was in het Spaans. Ook vertelde ze dat mannen in Peru meerdere vrouwen mogen hebben en dat ze soms elkaar doodschieten?

Toen ik het steeds kouder kreeg omdat ik verbrand was en gewoon nog steeds heel erg moe was heb ik me los kunnen wrikken van haar houdgreep en ben gegaan. Ik heb haar telefoonnummer gekregen en ik kon haar bellen om nog eens af te spreken. Tot zo ver mijn eerste (Spaanse) lessen. Hopeloos! 

You heard my voice I came out of the woods by choice
Shelter also gave their shade
But in the dark I have no name

So leave that click in my head
And I will remember the words that you said
Left a clouded mind and a heavy heart
But I was sure we could see a new start

So when your hope's on fire
But you know your desire
Don't hold a glass over the flame
Don't let your heart grow cold
I will call you by name
I will share your road

But hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer
And hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer

I wrestled long with my youth
We tried so hard to live in the truth
But do not tell me all is fine
When I lose my head, I lose my spine

So leave that click in my head
And I won't remember the words that you said
You brought me out from the cold
Now, how I long, how I long to grow old

So when your hope's on fire
But you know your desire
Don't hold a glass over the flame
Don't let your heart grow cold
I will call you by name
I will share your road

But hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer
And hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer
I will learn, I will learn to love the skies I'm under
I will learn, I will learn to love the skies I'm under
The skies I'm under  

Hopeless wanderer ~ Mumford and Sons, Babel