Na maanden van groei en ontwikkeling....

..... is er nog steeds geen baby!

Vandaag 39 weken zwanger en ik wacht geduldig af. Wel kan ik jullie in de tussentijd updaten, want er is weinig geblogd, doch veel gebeurd! Ik schreef in februari voor het laatst; ik had een worteltjestaart gebakken, een andere blog opgezet, werk gevonden, en een kamer en volgde Floortje Dessing op de voet naar de andere kant van de wereld.

Inmiddels heb ik onlangs, in mijn verlof -want wat doe je dan anders dan bakken- nog een worteltjestaart gebakken. De andere blog, die gaat uit de lucht. Al dat ik kwijt wil, ga ik hier neerpennen. Ieder die het niet wil horen, leest gewoon niet mee. Twee blogs bijhouden is helemaal niet leuk, vooral niet als mama zo meteen. Dus deze experimenten-blog gaat over in "Van Nomade naar Mama", waarnaar ik tenslotte nog steeds onderweg ben. Not to worry: de strekking blijft hetzelfde, met soms een mama-blog tussendoor, met de nodige filosofie. Er is genoeg om over te schrijven en te inspireren! Want eigenlijk vind ik het veel leuker om over het leven te schrijven, over lessen en bewustzijn, dan over mama-poeha.

De Box der Boxen is ook geduldig..

Inmiddels ben ik met verlof! Ik heb tot vier weken voor de uitgerekende datum door kunnen werken bij de Belastingtelefoon, waar ik intens dankbaar voor ben. Het geeft me namelijk financiële zekerheid voor mijn gehele verlofperiode! En even geen stress hebben over hoe ik mijn huur in godesnaam moet betalen, komt natuurlijk alleen maar ten goede van mijn gemoedsrust en de groei van de baby.

De kamer die ik aangeboden had gekregen, heb ik niet aangenomen. Ik voelde me er simpelweg niet thuis. Ik ben mijn zus nog steeds ontzettend dankbaar voor het aanbieden van de andere kant van haar tweepersoonsbed, douche, keuken, woonkamer en fiets! Tot 30 maart heb ik hoofdzakelijk bij haar gewoond, en deels in het huis van mijn ouders als zij op vakantie waren. Wij zijn bijzonder geduldig naar elkaar geweest. Respect!

Inmiddels woon ik geheel zelfstandig in een bijzonder fijn appartement in het centrum van mijn geboortedorp, het dorp dat ik dik anderhalf jaar geleden achter me liet om de wijde wereld in te trekken als een zogenaamde nomade, of vagebond. Amper bezittingen, wat spaargeld op mijn bankrekening en zonder al te veel plannen. Zoals jullie hebben kunnen lezen werden mijn plannen om als vagebond de wereld te ontdekken, door mijzelf flink 'gedwarsboomd' -door wie anders, wij zijn immers de creators van ons eigen leven- en belandde ik na een dik jaar weer gewoon in NL. 

Terug bij af? Nee! Het was een spannend jaar, een prachtig mooi jaar, een jaar dat ik zo weer over zou doen, waarin ik heel veel heb geleerd en meegemaakt. Een jaar vol bijzondere ontmoetingen en lessen. Ik zou het voor geen goud hebben willen missen. Als ik destijds die sprong niet had gewaagd, was ik nu niet zwanger geweest. De wet van oorzaak en gevolg: Karma ten top!

Mijn huisje is ingericht met spullen hoofdzakelijk afkomstig van bijzonder gulle en lieve mensen om me heen, zo ook alle spullen voor de baby. Ik heb welgeteld €100,- uitgegeven aan mijn inrichting, voor de bank en de eettafel. De rest heb ik gekregen waarvoor 1000 maal dank!

Samenvattend:
Ik kwam terug in december 2013 dakloos, (bijna) geldloos, werkloos en spullenloos met een inie minie boontje in mijn buik van acht weken oud.

Nu juli 2014 heb ik inkomen, een fantastisch (meer dan ik me had kunnen wensen) dak boven mijn hoofd, is mijn huis gezellig ingericht en klaar voor een nieuwe wereldburger en is de boon uitgegroeid tot een gezonde, actieve zoon van 39 weken. Om nog maar te zwijgen over de enorme pens.

 

Pure magie! 

Hoe ik dit heb gedaan? Ik geloof er zelf in dat mijn instelling 100% heeft bijgedragen aan de magie die zich afgelopen maanden heeft afgespeeld. Het is een combinatie van vertrouwen in dat het leven altijd genoeg biedt en de instelling dat ik nooit meer neem dan nodig van het leven. 

Er zijn heus wel wat stressmomenten geweest, toen ik bijvoorbeeld niet zeker wist of ik op mijn werk een nieuwe functie zou krijgen, na het aflopen van het project waar ik in eerste instantie op in was gestroomd. Dat had willen zeggen dat de enige andere optie met 25 weken zwangerschap (niet te verhullen overigens!!) een enkeltje bijstand was geweest, voor in ieder geval de komende maanden. 

Of het moment dat ik bijna met verlof ging en me te druk maakte over het feit dat ik nog geen bank ik de woonkamer had staan. En ook nog eens bijna jarig was en niet eens bezoek kon ontvangen. Mijn verjaardag niet vieren vind ik suf, omdat mijn verjaardag vieren gelijk staat aan het leven vieren met de mensen waar ik het allermeeste om geef. Peanuts vergeleken met inkomen, maar wel een mooi verhaal met belangrijke les.

"Hoe" is niet aan ons!

Om even door te gaan over "de bank" om te laten zien dat het "hoe" in het leven niet besteedt is aan ons. Wij hoeven ons niet af te vragen hoe iets gebeurd als we graag iets willen. 

Ik zocht dus een bank. Maar een bank is meestal lastig vervoeren. Een driezitter die ik voor ogen had, zou nooit in mijn vaders auto passen. Ik maakte me druk over hoe die bank bij mij terecht zou moeten komen. Ik had geen idee. Ik ken geen aanhanger-bezitters. Dus bedacht ik me, dan moet de bank van de kringloopwinkel "Het Goed" afkomen, waar ze namelijk doen aan bezorgen. De keuze is er niet altijd reuze; 100 keer binnen lopen, betekent meestal 99 keer niets. En nee, ik ben echt niet kieskeurig. Mijn verlof kwam dichterbij, mijn verjaardag kroop dichterbij en tot één week voor mijn verjaardag had ik nog geen bank en ik baalde.

Ik deelde mijn onvrede met een vriendin die slechts vijf woorden voor me had, die mij eraan herinnerde het "hoe" los te laten, om de situatie op te kunnen lossen:

'Dat komt toch wel goed?!'

Alsof de hemel openging, realiseerde ik me ineens dat afgelopen maanden álles was goedgekomen, door erin te vertrouwen! Waarom zou zoiets eenvoudigs als "een bank in mijn woonkamer" dan niet goed komen? Alleen omdat ik niet wist hoe! En door dit zelf in te willen vullen, beperkte ik de mogelijkheden van het leven. 

De Bank der Banken

Ik verbreedde mijn horizon wederom naar Marktplaats. Diezelfde donderdag ging ik kijken, en zaterdagochtend stond diezelfde bank op miraculeuze wijze bij mij binnen. Gehaald en gesjouwd door mensen waarvan ik het het laatste had verwacht! Wederom 1000 maal dank! Precies één dag voor mijn verjaardag en twee weken voordat mijn verlof in zou gaan.

Hoe is niet aan ons. En doordat we ons hier vaak wel druk om maken, gooien we deuren en mogelijkheden dicht voor onszelf. We kunnen onmogelijk weten wat er om de hoek van het leven op ons staat te wachten, wat voor magie het universum voor ons in petto heeft. Door hier niet op te vertrouwen, perken we ons leven in tot een tunnel. Loslaten en vertrouwen dus! Wat je wilt is belangrijk, hoe je dat gaat bereiken niet! Niet eens financieel, niet eens praktisch. Bedenk je alleen wel wáárom je iets wilt, om er achter te komen dat een wens eigenlijk alleen maar een afleiding en omweg is naar dátgene waarnaar je echt op zoek bent. Bijvoorbeeld: waarom wil je de loterij winnen? Voor financiële vrijheid? Waarom wil je dat? Om niet meer te hoeven werken? Waarom? Omdat je baan niet leuk is? Ah! Je bent niet gelukkig op je werk. Dan zit daar de uitdaging. Niet in die loterij.

Ik heb schrijven gemist. Dus ga ik lekker weer door. Ik hoop dat jullie me blijven volgen!

Kunstmatige positiviteit... HAPPY!!

www.tut.com

Vandaag moest ik toegeven: ik moet mezelf soms kunstmatig positief houden. Maar liever dat, dan verzuipen in ellende. 

Mijn baan is in principe tijdelijk (thank God...) en dat wil zeggen dat ik daar tot eind maart, hopelijk half april aan de gang ben. Per 1 april betrek ik mijn nieuwe appartement, wat natuurlijk (iets te hoge) woonlasten vergt. Dat wist ik vooraf. 

Maar. Ik moet natuurlijk zorgen dat ik voor, laten we zeggen, mei/ juni ergens woon, waar mijn kleine baby geboren kan gaan worden. Daarnaast is het fijn als het een veilige plek, een huiselijke plek is en een plek waar ik niet te veel aan hoef te doen (liefst niets), want mijn bankrekening laat dat niet toe. Ik geloof dat ik liever maandelijks wat meer betaal, dan een behoorlijke soms geld uitgeef bij de start aan een vloerbedekkinkje, een schuurpapiertje en een verfje.

Fake it till you make it!

Waarom is kunstmatig positief blijven zinnig? Omdat je als je maar lang genoeg een glimlach op je smoel plakt, je vanzelf echt gaat lachen. Omdat je niet beter wordt van verdrinken in ellende, wat juist vaak zorgt dat je dieper en verder in een vicieuze cirkel van negativiteit terecht komt. Omdat het je vechtlust in stand houdt. Omdat je vanuit positiviteit creatiever bent dan vanuit negativiteit. Omdat niemand zin heeft om naar je gezeur te luisteren. Volgens mij redenen genoeg. 

Hoe doe ik dat?

In beweging blijven. Niet alleen fysiek, hoewel dat minstens zo belangrijk is (zelfs met een pens), maar vooral mentaal. Ik blijf schrijven. Ik blijf zoeken. Ik blijf lezen in interessante boeken. Soms heb ik de neiging om hierin wat paniekerig om me heen te gaan slaan en te veel dingen tegelijk te willen ondernemen. Vooral met mijn zwangerschap: geen goed idee. Stress is niet fijn, vooral als je het associeert met slecht voor je lijf, zoals ik in deze blog schreef. 

Ik blijf ook bewust weg van negativiteit. Ik lees al jaren geen krant of kijk geen nieuws. Ik blijf uit de buurt van mensen die ik niet fijn vind om om me heen te hebben. Het fijne is, dat ze mij meestal ook niet opzoeken. 

Draai de negatieve gedachtes om! Dat lijkt een heel gekunsteld proces, maar het is echt de enige manier om uit een negatieve gedachtestroom te komen. Als je kijkt naar de leercurve (onbewust onbekwaam - bewust onbekwaam - bewust bekwaam - onbewust bekwaam) zitten we als we ons bewust zijn van negatieve gedachtes, die we niet graag hebben, in bewust onbekwaam. Zoiets als de eerste keer autorijden. Je hebt er geen idee van dat dat nog ooit geautomatiseerd kan gaan! Maar, oefening baart kunst. 

Dus telkens als ik denk "dat kan ik niet betalen", denk ik erachteraan "het leven voorziet me in alles wat ik nodig heb in op het juiste moment" of gewoon simpel "ik heb middelen genoeg om het te betalen". 

En last but not least: geven aan anderen wat je tekort komt en dankbaar blijven voor alle kleine dingen die je overkomen. Kom je positiviteit te kort? Geef het dan aan anderen! Kom je een glimlach te kort? Schenk hem dan aan anderen! Regent het niet onderweg naar je werk? Bedankt! Krijg je een langverwachte reply op een email? Niet mopperen, maar bedanken!

En nu...mijn eigen blog lezen en toepassen! Yeah!

Dit filmpje kijken, helpt ook gewoon nog steeds!

Eerste ...

... week werken

En meteen bijna 39 uur! Je hoort me niet klagen hoor, ik mot cashen. Maareh, ik moest wel weer een beetje wennen, na een maand of 15 niet gewerkt te hebben. Nieuwe mensen, nieuwe info, nieuw ritme. Het is een heerlijke stressvrije baan en ik heb het erg naar mijn zin gehad de eerste week. 

Waar ik vooral stress van kreeg was van donderdagavond om 21.15u de bus pakken richting mijn ouders, met de wetenschap dat ik niet voor 23.00u in bed zou liggen, om vervolgens de volgende ochtend weer om 8.00u te moeten beginnen, waarvoor ik om 6.10u uit bed moest. En bij de gedachte aan stress, kreeg ik ook stress. 

Stress is een blinde vlek van me, ik ben er als de dood voor. Ik kwam erachter dat het een blinde vlek was toen ik dit TED-filmpje bekeek: 

Onderzoek wijst uit dat stress zelf niet slecht is voor je gezondheid, maar de angst dat stress slecht is voor je gezondheid. Het vernauwt je bloedvaten, terwijl we genoeg hormonen in ons lijf hebben die de lichamelijke gevolgen van stress goed op kunnen vangen. Het draait dus wederom om de mindset! 

Als de lichamelijke gevolgen/ symptomen van stress gezien worden als een goeddoener (je lichaam bereidt je voor om de komende uitdaging aan te kunnen) en niet als een boosdoener (je hebt stress en dat is slecht!) ontspant je lichaam, je bloedvaten en verdwijnen alle dodelijke gevolgen van stress als sneeuw voor de zon! 

Vanaf nu dus stress dus gewoon toelaten, maar met een andere mindset!

... opdracht afgerond

Voor een vriendin loste ik een lijstje klusjes op afgelopen weken. Ze vroeg me onder andere om uit te zoeken of zij niet een betere internet en Tv verbinding kon krijgen, of ik muziek van The Boss wilde branden op een cdke en of ik uit kon zoeken of de door haar kat kapot gemaakte laptop opgegeven kon worden aan een door haar af te sluiten inboedelverzekering. 

Bedankt voor alle leuke reacties op mijn blog "Manusje" en voor het vele delen. De views op de blog bereikten ongekende hoogtes die dagen! 

Ik hoop dat ik mijn eerste tevreden klantje heb en dat er nog veel mogen volgen!

... babykleed in de maak!

Onder het mom van upcycling, creatief bezig zijn en mama worden heb ik een gat in de markt bedacht op het gebied van speelkleden! Ik ben afgelopen weekend begonnen met mijn eerste prototype hiervan. Van gebruikte materialen, fijn om de kosten laag te houden en fijn voor het milieu, maak ik een baby- en oudervriendelijk speelkleed. Ben je benieuwd, zoek je een cadeautje of is het voor jezelf? Hou me in de gate! 

$uperrr $nelle result@ten!

YES!

In één week tijd kwamen mij toe: een nieuwe baan én woonruimte! Positief blijven baat; wat een prachtig resultaat! Solliciteren en verhuizen zijn nog wel dé twee dingen in het leven waar ik echt een teringhekel aan heb, nooit zoveel zin in heb, het liefst al mijn energie aan spendeer!

Karma fiksen

Dacht ik heel eventjes halverwege vorige week dat ik echt te veel hooi op mijn vork nam. Al dat genetwerk, gesolliciteer, op en neer gefiets tussen verschillende hotspots en afspraken en het blijven lachen...het leek op te breken! Mijn eeuwige glimlach verdween eventjes van mijn gelaat donderdagavond. De relatie met de papa van mijn ongeboren kindje loopt niet vlekkeloos- heeft het dat ooit gedaan? En ik besefte dat daar eigenlijk nog best wel wat te halen valt, qua verwerking van emoties. Waar ligt de balans tussen die onfeilbare positieve instelling en het toelaten van "negatieve" emoties? Ik ben zo sterk en moedig, maar waar is de ruimte om te verwerken dat ik een heftige periode achter de rug heb, zowel in India als hier in ons natte kikkerlandje? Nergens! Die ruimte is er niet. Die geef ik mezelf niet. Relativeringsuitdaging. 

Natuurlijk geef je altijd wat karma mee aan je kinderen, maar ik was van plan om toch een heel belangrijk stukje voor mezelf af te sluiten vóór de geboorte. Er is een reden waarom ik, alles dat gebeurd is afgelopen tijd, heb aangetrokken. En nu is hét moment bij uitstek om die dingen boven te hengelen en te verwerken, voordat ik alles opsla en als welkomstgeschenk meegeef aan het prulleke. 

Solliciteren kun je leren?

"Nee, ik ga nu écht, écht niet meer op reis. Echt niet".

Ik moest lullen als Brugman om de andere kant van de tafel te overtuigen dat ik niet van plan ben om weer een gat in mijn CV te boren met een reisje, zonder bloot te geven dat ik wel met verlof zal moeten over een maand of 5. Nee, ik ben niet verplicht om te vertellen dat ik zwanger ben, maar ik vraag me wel af wat voor een relatie ik met mijn kersverse werkgever aan wil gaan door het niet te melden. Moeilijke kwestie. Uiteindelijk heb ik het niet verteld. En mijn blog van Google afgehaald. De noodzaak voor een baan is iets groter dan mijn streven naar eerlijkheid op dit moment. Bovendien hebben ze er niet naar gevraagd; dat mag namelijk niet.

Na een telefonische intake, een stressvolle callcentertest, een telefonisch rollenspel én een sollicitatiegesprek kreeg ik afgelopen vrijdag een telefoontje dat ik ben aangenomen op de Hulp Bij Aangifte-afdeling bij de Belastingtelefoon. De reden waarom ik zo soepeltjes door deze enorme procedure heen rolde, is dat het ten tijde van mijn Start People carrière de Belastingtelefoon mijn klant was. Ach ja, elk voordeel heb zijn nadeel. Ik ben in ieder geval nog nooit zo blij geweest met een baan. En ik begin maandag al!

"You must give up the life you planned, 

in order to have the life that is waiting for you"

Joseph Campbell

Home is where the heart is?

Natuurlijk! Maar ik heb écht, écht behoefte aan rust, routine en stabiliteit momenteel. Echt.
Afgelopen weken logeerde ik bij aanstaande suikertante. Met haar hippe fiets reed ik heel Eindhoven en omstreken af voor werk & woonruimte. Zo kwam vorige week maandag ineens een tijdelijke woonruimte voorbij: vlakbij het centrum van Eindhoven, voor een zeer acceptabele prijs. 't Broertje van een vriend van me vertrok die volgende dag naar... jawel, India. Of ik tot 1 april wil onderhuren? Ja, perfect!

Vanaf 1 april heb ik eventueel woonruimte in Valkenswaard. Dat zou dus perfect uitkomen!

De bijstand-route

Om te zorgen dat er in ieder geval iets aan inkomen binnenkomt terwijl ik als een dolle solliciteer, besloot ik me te beroepen op Neerlandsch sociaal vangnet. Maar onder 't mom van de participatie-samenleving, zijn de regeltjes aangescherpt. Desalniettemin heb ik een poging gewaagd. Ik moest tot mijn laatste salaris (november 2012...) bankafschriften aanleveren van mijn bankrekeningen en mijn creditcard, voor alle contante stortingen deugdelijk bewijsmateriaal aanleveren (yeah, right..) en verklaren waaraan ik in India mijn geld heb opgebrast. En als dat in de ogen van de bijstandswet onverantwoordelijk zou zijn, zou ik als straf gekort worden voor een maand. Het zou uiteindelijk maar om een dag of 20 gaan en ik zou mijn verhuurder flink moeten lastig vallen met verklaringen en vliegtickets. Ik heb besloten om maar geen aanspraak te maken op ons gemeenschapsgeld. Wat een opluchting!

Ik denk dat ze bij het aanscherpen van de bijstandsregels ook de personeelsextraatjes voor het WWB-team hebben geschrapt. Mijn inkomenscasemanager vroeg me na het gesprek of hij een privévraag mocht stellen. Ik dacht, misschien is hij geïnteresseerd in mijn gecompliceerde situatie?

Maar nee het ging niet om mij, hij wilde relatie advies voor zichzelf; hoe hij om moest gaan met zijn nieuwe vriendin, die jaloers werd als hij met zijn ex-vrouw en moeder van zijn kinderen communiceert.

Ik was niet van plan om door de mand te vallen. Gelukkig deed hij dat voor me.

"Follow your bliss and 

the universe will open doors for you 

where there were only walls"

Joseph Campbell

Compassie: het breken van ons ego

Verpersoonlijking van compassie: Mahatma Gandhi


Gisteren, 2 oktober was hij jarig, het was dus Gandhi day!
Toen ik in Olst was een paar maanden geleden, had ik een fijn en interessant gesprek met een van de bewoners over leven, onze 'plicht' in het leven en streven. Ik zei dat we toch niet allemaal Gandhi kunnen worden. Hij kaatste de bal terug en vroeg me waarom zouden we niet allemaal Gandhi kunnen worden?

"Compassion is a mustle that gets stronger with use"

Mahatma Gandi

Nog drie dagen en dan vertrek ik weer naar India. Het ene moment tel ik de dagen af, het andere moment ben ik blij dat ik nog even kan genieten van mijn naasten en een heerlijkste der seizoenen; herfst. 

Compassie, de capaciteit om mee te voelen met een ander, is iets waar ik zelf ook nog steeds dagelijks mee oefen, maar nu ik hier ben zie ik toch duidelijk de verschillen. Nee, erg veel compassie voor de natuur en moeder aarde lijken de Indiërs niet te hebben. Maar wel voor elkaar! Het individualisme begint aan zijn eindsprint hier in Nederland -ook met de opkomende deel-economie, houzee!-, terwijl in India collectiviteit nog lang niet uitgebloeid is. In India is zorg, tolerantie en liefde voor elkaar het allerhoogste goed. "Guest is God" is bijvoorbeeld een algemeen gezegde.

Disclaimer 

Compassie, de een heeft het iets meer en de ander iets minder. Ik ben er niet voor om iemand de weg in het leven te beoordelen. Ik ben er niet voor om een ander op 'de goede weg' te sturen, want buiten dat 'de goede weg' niet bestaat, is een onderdeel van compassie om verschillen te overstijgen en eenheid te ervaren. Ik wil wel heel graag iets van mezelf delen, omdat ik ervan overtuigd ben dat de wereld er een heel stuk mooier uit ziet als we allemaal een klein stukje van onszelf, ons ego, delen en daarmee opzij zetten en een klein beetje meer compassie zouden tonen. Een betere wereld begint altijd bij mij en ik kan alleen mijzelf veranderen. Alles dat ik schrijf is geïnterpreteerde kennis van buitenaf. Perceptie maakt de wereld relatief. Op naar wereldvrede!


G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.

Sinds ik vorig jaar een mindfulness cursus heb gedaan waar ik van mijn leraar de tip kreeg om een compassie cursus te gaan doen en sinds mijn egobrekende ayahuasca retreat in november, ben ik meer en meer op zoek gegaan naar het compassiepotje in mijzelf. Ieder mens heeft het! Maar meestal zit er een ego-dekseltje op dat de zaak hermetisch afsluit.

Compassie, zoals ik het zie, is het samensmelten van jouzelf met het geheel, waardoor je de wereld door een bril van liefdevolle mededogen bekijkt. Het is het erkennen dat je in een adem genoemd wordt met al het andere in onze schepping, creatie of universum. Hierdoor begrijp je diep van binnen waarom de wereld is zoals ze is.

In het Hindoeïsme hebben ze een bijzondere uitleg van God: 

G. van generator

O. van operator

D. van destroyer

Toen ik dit voor het eerst hoorde, voelde ik nogal een weerstand tegen dat vernietigen. Natuurlijk blijft het niet bij vernietigen, want na de vernietiging worden alle losse deeltjes van het vernietigde weer samengesmolten door de generator tot een nieuw stukje iets. Dan draagt het een deeltje bij aan de schepping en daar zorgt het operationele gedeelte voor, waarna het weer wordt vernietigd en weer als bouwsteen wordt gebruikt voor iets nieuws ... enzovoorts. Zo komt het dat wij gemaakt zijn van ontplofte sterren en wie weet ben ik wel ooit een dino geweest. Wetenschappelijk onderbouwt, niets zweverigs of religieus.

Een eindeloos evoluerende creatie. 

Om voor mezelf dit proces te begrijpen heb ik een belangrijke stap moeten zetten in mijn bewustzijn. Ik heb God, met de grote G, moeten accepteren. Noem het leven, liefde, Om, Allah, Ram of God, voor mij allemaal hetzelfde. Maar toch niet, want...

Hier in Nederland worden we grootgebracht met ofwel God als een man met een hamer en een grote baard in de hemel die mensen bestraft als ze niet zoet zijn -en met een beetje geluk wordt rond onze negende levensjaar verklapt dat het allemaal een grapje is-, of we worden grootgebracht met het idee dat al dat godsgezever klinkklare onzin is. Het woord God wordt geweerd en verafschuwd.

"It is often forgotten that He, who has surrounded us with this ever-evolving mystery of creation has also implanted in us the desire of question and understand" 

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

Voor de zoektocht naar mezelf moest ik God accepteren. God wordt namelijk in elk geschrift en in elk boek genoemd dat ik afgelopen jaren vast heb gehad. Om te groeien door het verdiepen in geschriften, tradities en culturen moest ik elk aspect een kans geven, zonder mijn sceptische geest in de doctrines te verliezen. Bij het accepteren van God en het omarmen van het woord, dat ik al heel mijn leven atheïstisch onder het tapijt veegde, kwam ook het loslaten van het beeld van die man met die hamer.

In vele religies is het overigens 'verboden' om afgoden te aanbidden, wat eigenlijk een misinterpretatie is van de waarschuwing dat God zich niet laat vangen in een beeld dat onze pre frontale cortex kan produceren. Dus probeer het dan ook niet. 

Voor mij is God het leven, de kracht die zorgt dat alles trilt, beweegt en evolueert. Het is de kracht achter ons bestaan en het ís ons bestaan. Er is geen man achter een stel knoppen. Geen uberbrein met een masterplan, maar intelligentie als het Absolute. Naakt.

Vormloos. 

Wat hebben compassie en God met elkaar te maken? 

Conceptueel niets. Gevoelsmatig alles. 

Compassie is de belichaming van eenheid. God is die eenheid.

Take a bow

Dit grote accepteren betekent dat ik mijn atheïstische denkbeelden, die vooral voortkomen uit conditioneringen mijn jeugd en puberteit, of beelden die de media in mijn vruchtbare geest hebben gepland, moet parkeren en soms elimineren. Het betekent dat ik voor mezelf moet toegeven dat ik in het verleden beoordeeld heb over dingen waar ik niet eens kennis van heb. Dat is natuurlijk pijnlijk voor mijn ego. Mezelf vergeven is de eerste stap naar een compassievol leven. Ook nu veroordeel ik nog soms. Dan ben ik me daar later van bewust en dan vergeef ik mezelf. Voorlopig is dit nog een aanhoudend, maar evoluerend proces. Ik buig diep voor de kracht die dit mogelijk maakt.

“Trust God, but tie your camel.”
Rumi

Als ik God accepteer, dat wil zeggen dat ik accepteer dat er mensen zijn die in een concept geloven, dat ik accepteer dat het op de verkeerde manier gebruikt wordt en dat ik sta voor mezelf en mijn vertrouwen in het leven, betekent het in mijn geval ook dat ik buig voor alles dat in het verleden en heden en toekomst probeert om de boodschap van vrede te verspreiden, inclusief godsdiensten, maar ook voor de natuur en moeder aarde. Ook voor de sterren en de maan en de zon.

Het is niet dat ik opvolg wat staat vermeld in geschriften, sterker nog, ik word steeds sceptischer. Ook naar wat er in mijn eigen geest gebeurd. Daardoor ga ik steeds respectvoller en nobeler om met anderen, hun geloofsovertuigingen én de geloofssystemen in hun eigen geest. 

Dit laatste is compassie vóór manifestatie. Door mee te voelen met een ander, zich in te leven in een ander, in te zien dat we allemaal leven vanuit een uniek perspectief en tóch allemaal eenzelfde strijd leveren in het leven, parkeren we onszelf even. Door denken, spreken en handelen op één lijn te krijgen -oefening baart kunst- zorgen we voor compassie in actie! Door niet alleen te begrijpen en te voelen, maar door onze woorden te observeren als we spreken, en onze acties af te stemmen op dit compassievolle gevoel, parkeren we niet alleen ons ego; we manifesteren op deze manier pure liefde.


Gedachtes worden dingen

In mijn zoektocht -naar geen idee wat eigenlijk, maar het brengt me op prachtige plaatsen en houdt me van de straat- heb ik ook altijd een slag om de arm gehouden als het gaat om religies. Van de meesten wist ik niet veel (en nog niet!) en het wereldbeeld was toch dat religie verantwoordelijk is voor het meest gewelddadige op aarde: het uitmoorden van elkaar. Nu ik op reis telkens geconfronteerd wordt met een andere religie of cultuur (twee jaar geleden in India was dat vooral Hindoeïsme, in Peru het Sjamanisme en afgelopen tijd vooral de Islam en het Soefisme) én sinds ik me verdiep in mijn eigen geest, kan ik niet anders zeggen dat ik heilig geloof dat de verantwoordelijkheid niet bij religie ligt, maar bij het menselijk ego dat enerzijds alleen maar uit is op macht en geld en anderzijds koning is in het misbruiken van oude teksten voor eigen gewin en het misbruiken van kwetsbare zielen. Ook daarvoor is compassie op te brengen, want we hebben allemaal een kwetsbare geest.
De kern van elke religie ter wereld, monotheïstisch of polytheïstisch, is puur en focust op zelfrealisatie en compassie.

"We have a talent for messing up wonderfull things"

Karen Amrstrong

Voor mijn gevoel doen we al sinds jaar en dag hetzelfde: proberen moraal vast te leggen in geschriften. Vroeger kwamen hier religies uit voort. Tegenwoordig praten we nog steeds te veel en doen we te weinig. Ik ook, hoor. Ik onderneem ook nog te weinig compassievolle actie! Maar het begin is gemaakt: langzaam maar zeker krijg ik steeds meer gedachtes in de peiling door observatie, waardoor ik mijn gedachtes opnieuw kan afstellen. En daarna kan ik mijn woord en daad afstemmen op de dingen die ik denk.

Thoughts become things. Choose the right ones!

Mike Dooley - TUT.com

Meer inspiratie voor Compassie?
...I just love TED talks...

Het mooiste leven op aarde!

Goeie vraag?!

Tijdens een familiebijeenkomst dit weekend kwam natuurlijk mijn onstuimige leven aan de orde, zoals altijd het geval. Ten eerste omdat ik deze mooie mensen amper zie, en ten tweede omdat het toch vaak maar wat vragen oproept bij de meesten. En ze hebben natuurlijk gewoon interesse in mij, omdat ik familie ben!

Ik zat te kletsen met mijn neef en hij gaf aan dat hij eigenlijk alleen zichzelf kende in verhouding tot anderen, omdat hij nog nooit alleen was geweest. Hij had niet alleen gewoond, was nog nooit alleen weggeweest. Hij had geen enkel idee hoe hij zou zijn in zijn eentje. 

Mijn vraag aan hem was of hij, al zou hij een bucketlist maken, dit erop zou willen zetten. Zijn antwoord was ja, maar....

Verder vroeg ik hem of hij zichzelf ooit de vraag had gesteld of hij het mooiste leven op aarde had. Zijn antwoord was nee, maar....

Heb jij deze vraag ooit gesteld aan jezelf? Wat is hierop je antwoord?

Heb ik het mooiste leven op aarde?

Re-Create!

JA!

Is het antwoord 'ja', dan ben je een tevreden mensch. Dat is prachtig en koester dat, want je bent in onze Westerse samenleving schaars. Je zou met niemand ter wereld willen ruilen, er zitten geen maren achter, of kleine lettertjes. Een volmondig JA! en je zou het van de daken willen schreeuwen!

Nee....

Is het antwoord 'nee'? Dan zijn er twee dingen die je kunt doen om die nee in redelijk korte termijn in een 'ja' te veranderen. 

1.) Verander de dingen waar je controle over hebt.

2.) Accepteer de dingen waar je geen controle over hebt en verander je reactie erop.  -> to be continued!

Ik geloof dat je het leven volledig in eigen hand hebt. Niet omdat je overal controle over hebt, maar omdat je jouw reactie op de dingen waar je geen controle over hebt, wel onder controle kunt krijgen. Dus als er iets gebeurd dat niet helemaal in jouw lijn der verwachtingen valt, dan verander je je lijn der verwachtingen. Of nog beter, alle verwachtingen afschaffen!

Verander de dingen waar je controle over hebt

Durf jij met je hand op je hart te zeggen dat jij alles doet om jezelf gelukkig te maken? Durf jij impopulaire beslissingen te nemen? Durf jij af te wijken, gewoon omdat dat beter voelt? Durf jij te leven? 

Dingen waar je controle over hebt zijn de dingen die vanuit jouw lijf en leden voortkomen. Het is erkennen dat jij de volledige verantwoordelijkheid draagt over jouzelf en jou leven. Dat is best een grote klus. Het voordeel van deze verantwoordelijkheid is dat je de verantwoordelijkheid van anderen (behalve de kinderen die je onder je hoede hebt, tot een bepaalde leeftijd en niet verder) los kunt laten! Jij bent alleen verantwoordelijk over jouw eigen gedachtes, woorden en daden. Een ander heeft ook de keuze om daar op te reageren. Dat is niet jouw pakkie an. 

Een van de tools om je leven terug in eigen hand te nemen is die enorm hippe bucketlist. Hij lijkt ineens overal om me heen op te duiken. Twee weken geleden schreef ik er al over, maar ik merkte dat er toch wel wat grijze ruis hangt rondom dit fenomeen. 

Bucketlist (F)AQ: Toekomst vs. NU

Een van de reacties op mijn vorige bucketlistblog bestond uit een aantal vragen. 

Ik vind het nog een beetje beangstigend moet ik zeggen om zo'n bucketlist op te stellen. Is dat raar? Of had jij dat ook? Kan ik wel doelen en dromen bedenken? Wanneer moet ik dan aan welke beginnen? Wat als ik ontdek dat ik de tijd niet neem om er meer aan te werken?

Waarom zou je in eerste instantie een bucketlist maken? Het dient als houvast. Ik stel hem op, omdat het me dwingt om bewuste beslissingen te nemen in mijn leven. Ik wil niet dat het leven tussen mijn vingers door glipt. Het geeft me focus. 

Controlfreak? Nee, want wat nog veel belangrijker is dan die bucketlist, die volledig in de toekomst ligt en daardoor een illusie is, is de oefening om in het NU te zijn. Want daar is het echte leven! Als je dus te veel met toekomstige acties bezig bent, glipt het leven JUIST tussen je vingers door! De bucketlist is een selffulfilling prophecy lijst. Maken en snel weer loslaten!

1-0 voor NU

Als je bovenstaand in acht neemt, dan hoef je die hele lijst ook niet zo serieus te nemen, zoals je de toekomst niet zo serieus moet nemen. Je leeft nu! Zet er dingen op die je grappig lijken om ooit te doen, zoals een sjaal breien of een een taart bakken voor de buurvrouw. Of als je in een reisgidsje een mooi plaatje ziet, dan zet je die bestemming erop.

Een bucketlist is een dynamische lijst; jij verandert continue, de wereld om je heen verandert continue en waarom zou die lijst dan een vaststaand gegeven moeten zijn? Als je volgend jaar geen zin meer hebt om die trui te breien, omdat je gaat verhuizen naar Zuid Spanje en je daar helemaal geen sjaal nodig hebt, dan kras je 'm er toch lekker af. Maar als je deze winter niks te doen hebt en je oma komt aanzetten met oude breinaalden en een bol wol in de kleur van jouw jas...dan gaat er een lampje branden! Want je had altijd al een sjaal willen breien! En daar had je waarschijnlijk nooit bewust over nagedacht als je die lijst niet had gemaakt! 

De nadruk ligt altijd bij bewustwording, daar is de bucketlist voor bedoeld. 

Wanneer begin je aan het afstrepen van die doelen? Dat maakt niet uit, misschien wel nooit! Waar het om gaat, is dat je bewust invulling geeft aan je leven. Dat je bewust nadenkt of het leven dat je leidt, met korte ei, is zoals je wilt dat het is. Het gaat erom dat je beslissingen in de hand neemt en het leven een stap vóór bent, in plaats van achter. 

Als je later als je groot bent, ontdekt dat je helemaal niet de tijd neemt tijd om je lijstje af te werken, dan is het tijd om vraag 1 weer te stellen: Heb ik het mooiste leven op aarde? Is je antwoord 'ja'? Dan zou ik die bucketlist ritueel verbranden met een dikke grijns op je gezicht. Is het antwoord 'nee'? 

Het is nooit te laat om te gaan leven!

Het doel van het leven?

Daar zijn de meningen over verdeeld. Het antwoord op deze vraag is afhankelijk van de persoon aan wie je het vraagt en zal naar alle waarschijnlijkheid liggen tussen reproduceren en gelukkig zijn. Ik denk, dat sinds onze geest als een malle evolueert en sinds wij ons bewust zijn van onszelf, reproduceren niet de enige reden meer is van ons hier zijn. En sinds wij zo'n enorme invloed hebben op ons welzijn, de aarde en andere ecosystemen denk ik dat "gelukkig zijn" inderdaad aan de lijst mag worden toegevoegd. Het reproduceerstadium zijn we met de overbevolking allang voorbij, alleen de instincten zijn er niet uit te slaan!

Droomwereld

Heb je het idee dat je helemaal nooit bewust bezig bent met je leven op deze manier? Dan is het nu tijd om wakker te worden uit je diepe slaap. 

Goooodmorning! It's groundhog day! 

We leven allemaal in een droomwereld, simpelweg omdat alles dat er is om ons heen, altijd waargenomen wordt door een ik-bril. Een uiterst gecompliceerde filter werkt 24/7 om alle binnenkomende gegevens te hercoderen om er een werkbaar verhaal van te maken voor ik. Wat je ziet, hoort, proeft, voelt, ruikt en zelfs wat je aan je water aanvoelt (sixth sense) is door een filter heen geweest en neem je reactie op deze informatie niet al te serieus! Dan komen we bij 2.) Accepteer de dingen waar je geen controle over hebt en verander je reactie er op. To be continued!

5 September 2013: Heel goed nieuws!

Het mag in de krant!

Op 5 september 2013 kocht ik voor de eerste keer in mijn leven de krant: het Eindhovens Dagblad (ED). Normaal gesproken loop ik met een grote boog om nieuws heen, maar dit keer wilde ik graag mijn eigen artikel in de krant zien staan. Omdat ik nu toch de krant had en doordat de omstandigheden boden dat ik een tijdje moest wachten in de zon, ben ik op zoek gegaan naar al het goede nieuws op deze dag. En dat was nogal wat!

Dromen komen uit!

De kop in het Eindhovens Dagblad luidt "Op papier komen dromen uit". Met mijn bucketlist in mijn achterhoofd wilde ik natuurlijk lezen hoe dat in elkaar steekt. Blijkt dat ik in mijn afwezigheid de oproep van Nationaal Comité inhuldiging van eerder dit jaar heb gemist, waarbij ze vroegen aan Nederlanders om hun dromen op papier te zetten. Het boek is inmiddels uitgekomen en aangeboden aan het verse koninklijke paar. Uit 6500 reacties zijn 300 dromen uitgekozen: Grootste dromen, mooie dromen, verbindende dromen. Het is te downloaden, en op te halen met een voucher. 

Verbinding in een multiculti buurt

"Moslima en homo slaan de handen ineen"! We moeten er met zijn allen ook mee leren omgaan, de kop van het ED klinkt nog een beetje gekunsteld. Maar desalniettemin zette het artikel een glimlach op mijn gezicht. Deze twee inwoners uit het Eindhovense Vaartbroek, een van de meest multiculti wijken in Eindhoven (ik heb er nog ooit onderzoek gedaan vanuit mijn studie), zijn het beu dat ze zo anoniem wonen in de buurt en hebben daarom een buurtfeest georganiseerd. Ze hebben 140 gezinnen persoonlijk een uitnodiging gebracht.  

"Neem maar afscheid van degene die je altijd wilde zijn

Had je nog iets willen zeggen, doe het snel"

Spinvis - Heel goed nieuws

l

50 jaar getrouwd

Bep en Hein Koops zijn 50 jaar getrouwd, mijn ouders volgende week 40! En dat is heel goed nieuws!  Dat van mijn ouders staat niet in de krant hoor. Soms vraag ik me af of dit tegenwoordig nog haalbaar is, omdat ik me afvraag of we dat moeten willen -tijden veranderen, de mensengeest veranderd. Dat is een andere discussie en iedereen die deze aantallen nog haalt is held of heldin!

Mijn eerste artikel in de krant

Welliswaar voor de lezerspagina, maar ik ben toch trots op mijn publicatie van een halve pagina in deze regionale krant, naast de koffiemolen en bidprentjesverzamelaar. Na mijn ervaring in Olst heb ik een artikel geschreven. Om te oefenen, om actief bezig te zijn met mijn toekomst en voorál omdat ik het gewoon erg leuk vind om te schrijven. En wat ik vooral leuk vind, is goed nieuws brengen! Hieronder vind je het artikel, bedankt voor het lezen. 

Aardehuis: door vrijheid verbonden

Zo net ben ik terug gekomen van een nieuw avontuur: vrijwilligerswerk op project Aardehuis in ons eigen Nederlandse Olst. Aardehuis is een vereniging die ongeveer halverwege het vorige decennium zijn oorsprong vond. Momenteel wordt er in Olst te Overijssel gebouwd aan een wijk met 23 Aardehuizen, waarvan drie huurwoningen. Geen project van een rijke projectontwikkelaar, maar van gewone mensen die hun toekomst zien in een ecologische woning in een buurt gemaakt om mensen met elkaar te verbinden. 

Het idee Aardehuis komt af van het concept van Amerikaanse architect Micheal Reynolds die al zo'n 40 jaar bezig is met de bouw en ontwikkeling van Earthships: een woning die volledig zelfvoorzienend is, niet aangesloten op "het systeem" en gemaakt van hoofdzakelijk afval. In de praktijk betekent dit voor het Aardehuis in Nederland, waar het Earthship concept voor is aangepast naar Nederlands klimaat en wetgeving, dat bijvoorbeeld de achterwand van de woning is vervaardigd uit met aarde volgestampte tweedehands autobanden, dat er een eigen rioleringssysteem aanwezig is en een aansluiting op een eigen grondwatervoorziening, dat er gebruikt wordt gemaakt van zo veel mogelijk tweedehands bouwmaterialen zoals hout en piepschuim en dat de bewoners van deze huizen zélf hun huizen bouwen onder begeleiding van een handje professionals.

Eind juli kwam ik aan in Olst met de trein vanuit Eindhoven. Vanaf de trein kon ik al zwaaien naar het bouwterrein. Naast de bouwplaats ligt een kampeerterrein waar zo'n zes gezinnen permanent wonen totdat hun woning volledig genoeg is om te betrekken. De rest van de caravans wordt telkens tijdelijk bewoond door bewoners die soms een nachtje overblijven bij de bouwplaats of door vrijwilligers, zoals ik. Ik werd direct warm ontvangen door de bewoners die ontzettend blij zijn met alle hulp die aan komt waaien. Ik heb twee weken gewoond in een kleine caravan, acht dagen geholpen met allerhande klussen op de bouw en wonderlijke ontmoetingen gehad met bewoners en medevrijwilligers. Als buitenstaander heb ik het idee dat de groep bewoners is te classificeren is twee hoofdgroepen, als ik kijk naar de reden waarom zij willen bouwen aan en wonen in een Aardehuis: een ecologische reden en een filosofische reden. Vooral met deze laatste groep vond ik de meeste aansluiting, hoewel voor mij iedereen in het project een held of heldin is.

Mijn beweegreden om mee te helpen aan dit prachtige project is, buiten het hands-on leren over ecologisch bouwen, het verbinden van mensen in onze door technologie steeds kleiner wordende wereld. Ik ben er heilig van overtuigd dat we vrede kunnen bereiken op aarde als we maar samenwerken en de verbinding weer opzoeken met elkaar. In een wereld die hoofdzakelijk wordt gedomineerd door macht en geld is het hard nodig om initiatieven als deze te steunen en te omarmen. Een betere wereld begint bij jezelf en Mahatma Gandhi zei ooit "wees de verandering die je wilt zien in de wereld". Naast mij waren er vele vrijwilligers die voor één dag, maar soms ook voor maanden hun vrije tijd investeren in het leren en verbinden, arm in arm met de gezinnen van Aardehuis die zelf ook al hun vrije tijd en energie steken in de bouw van een jarenlang voortdurend project met meevallers en tegenslagen. De dankbaarheid is groot.

Bedankt voor de bijzondere ontmoetingen, de inspiratie en de gastvrijheid!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Queen of nothing

De fruitsectie - locale markt Arequipa Peru

Mijn laatste dagen voor de apocalyps heb ik gesleten in Arequipa. Geen Machu Picchu, waar zo'n beetje heel backpackend Peru de kerstdagen -als ze de kerst halen tenminste- door wilde brengen, alsof die verrekte kalender door de Inca's gemaakt is..

Ik heb vooral niks gedaan in Arequipa. Geen Colca Canyon met condors, geen Misty vulkaan beklimmen, niet eens een downhill tour op de mountainbike. Niks toeristisch. Niks van dat.

In het begin voelde ik me schuldig. Ik ben in zo'n fantastisch land en in zo'n bevoorrechte positie en ik ben nog te lui om van m'n stoel af te komen. Uit mijn bed komen, deed ik wel, en vruug! Dagelijks was ik er maximaal om 7.00u uit, maar meestal zelf eerder. En ik ging dagelijks naar de supercoole lokale markt waar de gedroogde baby lama's tussen de kruiden hebben hangen, waar er naast een vlees-sectie ook een ingewanden-sectie schijnt te zijn, waar ik me beperkte tot dagelijkse groente en fruit en ehm snacks (nootjes en koekjes en chips). Verder heb ik vooral veel contact gehad met mijn nieuwe familia in het hostel Wayna River: Guillaume, Guillaume, Dina, Leah & Cat. Met Guillaume de eigenaar van het hostel, 'n Fransman met Italiaanse ouders getrouwd met een Peruaanse (leren kennen tijdens 't reizen twee jaar geleden) -en mijn obsessie bloeit weer op-, bespreek ik dagelijks mijn schuldgevoelens ten aanzien van het niks doen, we wisselen theorieën over 't universum en religie. En dat allemaal na het ontbijt. Wat een omeletje allemaal niet los klopt. 

Met Guillaume, de hostelgast uit Frankrijk, waarmee ik een tien-persoons dorm deel, bespreek ik vooral levenskwesties en ik leen zijn ubervette reisgitaartje. Dina voert elke dag hele gesprekken in 't Spaans tegen me en 't enige dat ik versta is dat ze moe is, dat ze kamer 3 en 8 gaat schoonmaken en dat ze haar lunch gaat kopen voor vijf soles. Das geen geld toch? Nee, die dagelijkse oefening is goed want ik merk dat ik langzaam aan steeds zelfverzekerder wordt met de Spaanse taal. En dat een week voordat ik vertrek.

Met Leah & Cat, een stelletje, keek ik vooral films en ik at vaak gezellig samen met ze. 'This must be the place' met Sean Penn is echt een aanrader: ik heb zelden zo'n artistiek camerawerk gezien. Het leek wel een expositie van National Geographic!
Eigenlijk heb ik 't heel erg fijn gehad. Ik heb voor de eerste keer deze reis in mijn boek gelezen. En twee potjes geschaakt - twee potjes verloren.

Streetart - Lima Peru

Op de een na laatste dag wil ik dan toch wat ondernemen: klimmen! Dina belt naar verschillende reisbureautjes, maar ze blijken allemaal rete duur, vooral met Hampi in 't vooruitzicht. Dus daarom besluit ik toch om mijn laatste dag in Arequipa hetzelfde door te brengen als de eerste vijf. Die ochtend overtuigd Guillaume me dan toch dat ik helemaal niet niks heb gedaan. Want hij deelt mijn mening dat toeristische attracties niet echt boeiend zijn, maar dat contact maken met mooie mensen, je mee laten slepen in het moment en van het nu genieten het mooiste is dat er bestaat en dat elke ontmoeting er is om van te leren.

De laatste nachtbus was de langste die ik ooit gehad heb, hoewel geen 22 uur zoals ik eerder schreef. Geen idee hoe ik daaraan kwam. Maar wel 16 uur! Dan maakt het zelfs net iets langer dan de vlucht die me te wachten staat morgen. Ik zit nu weer in Lima, in het oude vertrouwde hostel. Ricardo is er nog steeds, inclusief zijn giftige temperament. Abdul is er nog steeds. Hij snurkt nog steeds. Er is weinig veranderd in het hostel. Toen ik zojuist even op het dak van de wereld stond, om mijn zonden van afgelopen zes weken te overdenken, vroeg ik me af: Wanneer zal ik hier weer staan?

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

At ten in the morning
I was laughing at something
At the airport terminal
At nine in the evening
I was sitting crying to you over the phone
Well passing the border from a state to another
Filled with people whom I couldn't help to relate to
And we stopped a while at a roadside restaurant
Where the waitress was sitting outside smoking in her car
She had that look of total fear in her eyes
And as we drove away from there she looked at me and
She smiled

I keep running around
Trying to find the ground
But my head is in the stars
And my feet are in the sky
Well I'm nobody's baby
I'm everybody's girl
I'm the queen of nothing
I'm the king of the world

And once you asked me well what's my biggest fear
That things would always remain so unclear
That one day I'd wake up all alone
With a big family and emptiness deep in my bones
That I would be so blinded, turn a deaf ear
And that my fake laugh would suddenly sound sincere

Now I wasn't born for anything
Wasn't born to say anything
Oh I'm just here now and soon I'll be gone
I'm nobody's baby
I'm everybody's girl
I'm the queen of nothing
I'm the king of the world

Now everyday there's a short intermission
While I sleep they start dimming the lights
But I've seen everything I ever want to see
Screaming "Fire!" in a theater people taking their seats
Watch it all go down like a stone in a stream
If you fall for your reflection you will drown in a dream

Tell me something real
Tell me something true
I just want to feel there's something left that I can do
But I'm nobody's baby
I'm everybody's girl
I'm the queen of nothing
I'm the king of the world

First Aid Kit- King of the World

Good Riddance...

"Another turning point a fork stuck in the road
Time grabs you by the wrist directs you where to go
So make the best of this test and don't ask why
It's not a question but a lesson learned in time

It's something unpredictable but in the end
It's right 
I hope you've had the time of your life

So take the photographs and still frames in your mind
Hang it on a shelf in good health and good time
Tattoos and memories and dead skin on trial
For what it's worth it was worth all the while"

Green day - Good Riddance

Yoga: de hindoe-weg naar eenheid

Voordat ik naar Zwitserland ging las ik het boek "Moeder India" van Helena Klitsie. Een boek waarvan de titel mij meteen aansprak, omdat ik ook voel dat India mijn moederland is, en met mij ervaren velen dit. 

Dit boek gaf me hoop! De schrijfster leerde me wat nieuws over yoga (waarmee ik 3 weken geleden begonnen ben). Yoga betekent eenheid of ver-'een'-iging, en hiermee wordt bedoeld de eenheid tussen lichaam, geest en ziel.

Er zijn een aantal hoofdstromingen: Jnana, Bhakti, Karma en Raja. Wat ik al wel wist, is dat yoga niet zo zeer te maken heeft met de lichaamshoudingen (asana's), maar vooral met de weg naar verlichting en met de filosofie die je daar naar toe brengt. Yoga draait om eenwording met het goddelijke, de bron van alle leven en alles dat is. Noem het universum, noem het god, noem het bron, noem het masterplan, noem het liefde. Die discussie kun je eeuwig voeren. Ik doel op datgene dat zorgt dat alles verbindt, trilt, leeft en evolueert.  

De yoga waar vooral asana's bij betrokken zijn, heet Hatha yoga: het lichaam is een tempel en asana's zijn het gebed. 

Daarnaast is er een yoga die allerlei stromingen combineert en die heet Raja yoga (Raja betekent koninklijk). Raja yoga wordt beschreven in het boek Yogasoetra's van Patanjali en heeft een 8-voudig pad (zoals in het boeddhisme, maar dan breder). De yoga die wij hier in het westen beoefenen, de "sport" is slecht een achtste van het achtvoudige pad dat Raja yoga met zich mee brengt.

Dan bestaat er nog zoiets als Bhakti yoga. Dit is de yoga van "liefde, overgave en devotie". Bij Bhakti yoga leidt het pad van aanbidding van het allerhoogste je naar zelfverwezenlijking, meestal via een leraar of goeroe. Rituelen, lofzang en prijzen vormen een belangrijk deel van deze yoga. In deze yogasoort is er ruimte voor emoties. 

Jnana yoga is iets wat me op het eerste oog het meeste aantrekt, vanwege de abstractheid. Bij Jnana yoga wordt eenwording bereikt door inzicht en kennis in het eigen bewustzijn. Dit is iets waar ik al een tijd mee bezig ben. Met kennis wordt niet boekenkennis bedoeld, maar het ongrijpbare en onverwoordbare diepste naakte ik dat je leert kennen op het pad van Dharma. Het is een weg die qua filosofie heel dicht bij Vipassana komt. Door simpelheid en abstractheid bijna niet te vatten.

Als laatste is er Karma yoga: karma betekent actie. De yoga waarbij je jezelf volledig opoffert en in dienst stelt van anderen, waarbij je doel hiervoor niets te maken heeft met ego: je zet je eigen doelen volledig aan de kant! Het gaat om onbaatzuchtigheid en je handelt zonder het resultaat in het oog te hebben. 

Het goede nieuws, de verlossende boodschap is dat al deze wegen naar eenheid met de bron leiden! Ik hoef dus geen asana yoga mirakel te worden, zoals mijn zusje in Zwitserland, waar ik vorige week op bezoek was. 

Omhoog kijken is ook oordelen 

Vorige week ging ik met de trein naar Zwitserland (tips hierover volgen in mijn volgende blog), op bezoek bij mijn zusje en haar man. Het is geen bloedverwant-zusje, maar een spiritueel zusje. We volgen beide heel bewust een pad. Ik heb haar ontmoet in magisch Hampi . Ik keek altijd een beetje tegen haar op: ze had de discipline die ik niet had om 's ochtends te mediteren, yoga te beoefenen, ze leek over te lopen van liefde en vol overgave haar leven te wijden aan lichtwerk. Ik keek er erg naar uit om haar weer te zien, mijn grote zus. Ik zou er weer veel van kunnen leren en het is fijn als je iemand om je heen hebt die je het vertrouwen geeft dat je op het goede, soms eenzame, pad zit. 

Het bovenstaande boek kwam precies op het goede moment en toen ik bij Eliza op bezoek was kon ik direct de theorie ervaren, waardoor ik een inzicht rijker werd: Tegen haar opkijken is een oordeel, een zelfoordeel met name. Het laat namelijk zien dat ik eigenlijk te onzeker ben over mezelf en de weg die ik loop. In mijn hoofd zit de geloofsovertuiging dat haar pad beter is dan het mijne. Het allermooiste wat het boek me gaf is het simpele feit dat haar pad Bhakti is, en mijn pad anders. Niet beter, of slechter, maar anders. Hetgeen waar ik zo tegenop keek, is iets wat helemaal niet bij mij past. Ik ben een filosoof, een denker, geen praktijk mens. Ik doe niet aan aanbiddingen en rituelen. Ik voel me daarin niet thuis. 

Eindelijk, na veel oefenen, lezen en mediteren ben ik een belangrijke stap verder gekomen: ik betrap mezelf op oordeel en ik kan steeds sneller voordat een reactie zich manifesteert, mezelf tot inzicht roepen. En oordelen over anderen begint zoals al het andere in de wereld met oordelen over jezelf. Het mooiste wat ik heb gezien is dat mijn pad eigenlijk net zo goed is als het van mijn grote zus, die ineens meer een gelijke wordt. Ik mag tegen haar op kijken, maar dat is totaal nutteloos aangezien zij over een andere weg hetzelfde wil bereiken als ik. Wat een opluchting! Wat een verlossing! 

Loslaten is ook verlossend 

Op mijn loslaat-pad, het thema van afgelopen weken, komen deze verlossende inzichten als geroepen. Het is alsof er een puzzelstukje wordt gelegd, waardoor er een stukje verzet en stress in mijn lichaam en geest wordt opgelost. Het verdwijnt! Daarvoor in de plaats komt niets nieuws, maar juist ruimte en rust. Er vallen "gaten" in mijn systeem, waar nu de energie vrijer kan stromen. 

De vraag is alleen waarom dat loslaten niet wat vlotter gaat. Ik ben nu bezig om oude troep uit mijn lijf te verwijderen: emoties, energie, en ook fysiek materiaal en dat gaat soms wat traag. Bovendien haal ik letterlijk alles uit de kast om dingen los te laten: niet alleen therapie die werkt op mijn emotionele lichaam, maar ook darmspoelingen, leverreinigingen en mijn huis opruimen dragen hopelijk bij.

Maar hoe zorg ik er nu voor dat ik niets meer op sla en vasthoud? Onder andere door mezelf te beschermen en me bewust te blijven van mijn reacties op bepaalde gebeurtenissen, zodat ze niet alsnog opgeslagen worden in mijn systeem. Ondertussen dat ik aan het puinruimen ben via de achterdeur (ehm, tja ook letterlijk) moet ik zorgen dat de voordeur op slot zit. Dat is nog een beetje oefenen, dus als je tips hebt, houd ik me aanbevolen!