5 September 2013: Heel goed nieuws!

Het mag in de krant!

Op 5 september 2013 kocht ik voor de eerste keer in mijn leven de krant: het Eindhovens Dagblad (ED). Normaal gesproken loop ik met een grote boog om nieuws heen, maar dit keer wilde ik graag mijn eigen artikel in de krant zien staan. Omdat ik nu toch de krant had en doordat de omstandigheden boden dat ik een tijdje moest wachten in de zon, ben ik op zoek gegaan naar al het goede nieuws op deze dag. En dat was nogal wat!

Dromen komen uit!

De kop in het Eindhovens Dagblad luidt "Op papier komen dromen uit". Met mijn bucketlist in mijn achterhoofd wilde ik natuurlijk lezen hoe dat in elkaar steekt. Blijkt dat ik in mijn afwezigheid de oproep van Nationaal Comité inhuldiging van eerder dit jaar heb gemist, waarbij ze vroegen aan Nederlanders om hun dromen op papier te zetten. Het boek is inmiddels uitgekomen en aangeboden aan het verse koninklijke paar. Uit 6500 reacties zijn 300 dromen uitgekozen: Grootste dromen, mooie dromen, verbindende dromen. Het is te downloaden, en op te halen met een voucher. 

Verbinding in een multiculti buurt

"Moslima en homo slaan de handen ineen"! We moeten er met zijn allen ook mee leren omgaan, de kop van het ED klinkt nog een beetje gekunsteld. Maar desalniettemin zette het artikel een glimlach op mijn gezicht. Deze twee inwoners uit het Eindhovense Vaartbroek, een van de meest multiculti wijken in Eindhoven (ik heb er nog ooit onderzoek gedaan vanuit mijn studie), zijn het beu dat ze zo anoniem wonen in de buurt en hebben daarom een buurtfeest georganiseerd. Ze hebben 140 gezinnen persoonlijk een uitnodiging gebracht.  

"Neem maar afscheid van degene die je altijd wilde zijn

Had je nog iets willen zeggen, doe het snel"

Spinvis - Heel goed nieuws

l

50 jaar getrouwd

Bep en Hein Koops zijn 50 jaar getrouwd, mijn ouders volgende week 40! En dat is heel goed nieuws!  Dat van mijn ouders staat niet in de krant hoor. Soms vraag ik me af of dit tegenwoordig nog haalbaar is, omdat ik me afvraag of we dat moeten willen -tijden veranderen, de mensengeest veranderd. Dat is een andere discussie en iedereen die deze aantallen nog haalt is held of heldin!

Mijn eerste artikel in de krant

Welliswaar voor de lezerspagina, maar ik ben toch trots op mijn publicatie van een halve pagina in deze regionale krant, naast de koffiemolen en bidprentjesverzamelaar. Na mijn ervaring in Olst heb ik een artikel geschreven. Om te oefenen, om actief bezig te zijn met mijn toekomst en voorál omdat ik het gewoon erg leuk vind om te schrijven. En wat ik vooral leuk vind, is goed nieuws brengen! Hieronder vind je het artikel, bedankt voor het lezen. 

Aardehuis: door vrijheid verbonden

Zo net ben ik terug gekomen van een nieuw avontuur: vrijwilligerswerk op project Aardehuis in ons eigen Nederlandse Olst. Aardehuis is een vereniging die ongeveer halverwege het vorige decennium zijn oorsprong vond. Momenteel wordt er in Olst te Overijssel gebouwd aan een wijk met 23 Aardehuizen, waarvan drie huurwoningen. Geen project van een rijke projectontwikkelaar, maar van gewone mensen die hun toekomst zien in een ecologische woning in een buurt gemaakt om mensen met elkaar te verbinden. 

Het idee Aardehuis komt af van het concept van Amerikaanse architect Micheal Reynolds die al zo'n 40 jaar bezig is met de bouw en ontwikkeling van Earthships: een woning die volledig zelfvoorzienend is, niet aangesloten op "het systeem" en gemaakt van hoofdzakelijk afval. In de praktijk betekent dit voor het Aardehuis in Nederland, waar het Earthship concept voor is aangepast naar Nederlands klimaat en wetgeving, dat bijvoorbeeld de achterwand van de woning is vervaardigd uit met aarde volgestampte tweedehands autobanden, dat er een eigen rioleringssysteem aanwezig is en een aansluiting op een eigen grondwatervoorziening, dat er gebruikt wordt gemaakt van zo veel mogelijk tweedehands bouwmaterialen zoals hout en piepschuim en dat de bewoners van deze huizen zélf hun huizen bouwen onder begeleiding van een handje professionals.

Eind juli kwam ik aan in Olst met de trein vanuit Eindhoven. Vanaf de trein kon ik al zwaaien naar het bouwterrein. Naast de bouwplaats ligt een kampeerterrein waar zo'n zes gezinnen permanent wonen totdat hun woning volledig genoeg is om te betrekken. De rest van de caravans wordt telkens tijdelijk bewoond door bewoners die soms een nachtje overblijven bij de bouwplaats of door vrijwilligers, zoals ik. Ik werd direct warm ontvangen door de bewoners die ontzettend blij zijn met alle hulp die aan komt waaien. Ik heb twee weken gewoond in een kleine caravan, acht dagen geholpen met allerhande klussen op de bouw en wonderlijke ontmoetingen gehad met bewoners en medevrijwilligers. Als buitenstaander heb ik het idee dat de groep bewoners is te classificeren is twee hoofdgroepen, als ik kijk naar de reden waarom zij willen bouwen aan en wonen in een Aardehuis: een ecologische reden en een filosofische reden. Vooral met deze laatste groep vond ik de meeste aansluiting, hoewel voor mij iedereen in het project een held of heldin is.

Mijn beweegreden om mee te helpen aan dit prachtige project is, buiten het hands-on leren over ecologisch bouwen, het verbinden van mensen in onze door technologie steeds kleiner wordende wereld. Ik ben er heilig van overtuigd dat we vrede kunnen bereiken op aarde als we maar samenwerken en de verbinding weer opzoeken met elkaar. In een wereld die hoofdzakelijk wordt gedomineerd door macht en geld is het hard nodig om initiatieven als deze te steunen en te omarmen. Een betere wereld begint bij jezelf en Mahatma Gandhi zei ooit "wees de verandering die je wilt zien in de wereld". Naast mij waren er vele vrijwilligers die voor één dag, maar soms ook voor maanden hun vrije tijd investeren in het leren en verbinden, arm in arm met de gezinnen van Aardehuis die zelf ook al hun vrije tijd en energie steken in de bouw van een jarenlang voortdurend project met meevallers en tegenslagen. De dankbaarheid is groot.

Bedankt voor de bijzondere ontmoetingen, de inspiratie en de gastvrijheid!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Prinses Gogo...

Om mijn schrijfskills te verbeteren, doe ik zo nu en dan mee aan een schrijfwedstrijd. Zo werd ik vorig jaar tweede op een blogwedstrijd van damespraatjes met mijn tikkie gewaagde blog over de 'sex on the beach'- cocktail. Deze maand deed ik mee aan een micro-fantasywedstrijd van een schrijfforum waarvan ik lid ben en dit was de opdracht:

Schrijf een verhaal van maximaal 400 woorden waarin een gebeurtenis plaatsvindt die feitelijk onmogelijk is in onze wereld. Maak deze gebeurtenis aannemelijk in jouw verhaal.

De 3 winnaars zijn inmiddels bekend. Ik was er niet één van, maar kwam wel op de longlist terecht van 15 verhalen gekozen uit 63 inzendingen. Dat vond ik al reuze leuk en motiverend om te blijven schrijven. Mijn dank daarvoor! 

Nu de winnaars bekend zijn, kan ik mijn verhaaltje hier wel neerzetten. De winnende verhalen hadden ander soorten fantasy elementen (geen prinsessen, monsters etc.) maar waren stuk voor stuk erg creatief. Het is leuk om in 400 woorden een verhaal te "proppen".

(Leuk detail van achter de blogschermen: ik probeer altijd een leuk plaatje erbij te googlen, lees het verhaaltje en google-afbeelding daarna op 'gogo'. ;-) )

Prinses Gogo en de moddermonsters

"Draai je langzaam om met je handen op je hoofd, prinses!" Jottum had een koele blik. Zijn trillende stem leek echter een andere toestand weer te geven.
Gogo gooide haar handen op haar hoofd en wilde de rest van het commando opvolgen, ware het niet dat haar enkels vast zaten in het drijfzand van de Poel des Doods; een rottende vijver diep gelegen in de donkere bossen van de Stormvallei. Ze was door Jottum in het nauw gedreven. Gogo keek naar beneden en zag grijs en plakkering slijk via haar broekspijpen omhoog klimmen. Tientallen grinnikende, modderige gezichtjes ontmoetten haar angstige ogen en het geluid van schranzende, smakkende monstertjes bereikte haar oren. Gogo zag de broekspijpen van haar lievelings spijkerbroek met de seconde korter worden. Ze keek over haar schouder naar Jottum, die nog steeds zijn camouflagekleurige wapen op haar rug had gericht.
"Help me!" piepte Gogo en bukte voorover om die spijkerbroekvretende slijkmonsters van zich af te slaan.
Jottum liet zijn mitrailleur vallen en sprong op de rand van de poel om Gogo te behoeden voor de grootste en laatste fout van haar leven en gilde "Nee! Niet aanraken! Trek je broek uit en probeer jezelf uit je schoenen te morrelen."

In een ruk opende Gogo de gesp van haar riem en schoof de broek op haar enkels, dat haar roze bolletjes onderbroek onthulde. Gogo wroette zichzelf uit haar schoenen, daarna uit haar broek en trapte vervolgens beiden plat om zichzelf een eiland te geven te midden van deze levensbedreigende situatie. Ze draaide zich om richting Jottum en stak haar handen uit. Jottum trok zo hard aan de polsen van Gogo dat zij niet anders kon dan in zijn armen terecht komen. Gogo keek om naar de slijkmonsters die bij elke hap vermenigvuldigden in aantallen. Gulzig geschrok verorberde in enkele ogenblikken de laatste restjes van haar broek en schoenen. Stinkende boeren vulden de atmosfeer met methaangas. Gogo trok een zuur gezicht en keek naar Jottum, die een hand voor zijn neus sloeg. Gogo nam deze enige kans op vrijheid. Ze trok zich los uit de armen van Jottum en zette koers richting het bospad.

"Gogo! Toe, wacht nou even!" Teleurgesteld raapte Jottum zijn wapen op. Van Gogo was geen spoor meer te bekennen; de wind had de afdrukken van haar blote voeten al uitgegumd. Hij zou de jacht op de prinses van de Stormvallei later moeten voortzetten.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Voor een volgende schrijfwedstrijd zoek ik een proeflezert. Het gaat om 1500 woorden in de categorie drama. Ik moet voor 15 september inzenden, dus als je zin en tijd hebt, heel erg graag!