Peace Pelgrims

De enige echte!

Inner Peaceeeee

In mijn zoektocht naar een goede manier om mijn nieuwe leven in te richten, stuitte ik via een website (geldloos.nl) op een (gratis) e-boek van dé Peace Pilgrim: 

ze liep van 1953 tot 1981 meer dan 40225 km alleen maar voor vrede, met een trui met daarop de naam Peace Pilgrim. Dat is haar naam, dat haar levensdoel benadrukt, niet haarzelf.

Haar overtuiging is dat wereldvrede komt als meer mensen de vrede in zichzelf vinden. Haar vredesboodschap is niet nieuw: Dit is de weg van vrede: overwin kwaad met goed, bedrog met waarheid en haat met liefde.

Volgens Peace Pilgrim is de wereld van vandaag een afspiegeling van onze eigen staat van onvolwassenheid: als we allemaal van binnen in balans zouden zijn en harmonieus met de ander, zouden er geen oorlogen bestaan. 

Een betere wereld begint dus inderdaad bij jezelf...

We zijn allemaal Vredes Pelgrims!

Ja zeker! De een misschien wat onbewuster dan de ander en weer een ander vindt het misschien wat kneuterig om de associatie voor zichzelf te maken. Maar jij wilt toch ook niets liever dan een vredige en harmonieuze samenleving en zelf lekker ZEN en stressloos leven? Een mens is op zoek naar geluk. Dat valt volgens mij niet te ontkennen. Maar waarom duurt die zoektocht zo lang dan?Omdat we op de verkeerde plek zoeken: buiten onszelf, in plaats van in onszelf. 

Ze droeg wat in haar broekzak paste en beloofde: "ik loop tot iemand me onderdak geeft, vast tot iemand me eten geeft en blijf wandelen tot de mensheid de weg van vrede heeft geleerd"

Peace Pilgrim

We hoeven niet allemaal veertigduizend kilometer te lopen. Ik loop zelf graag naar de supermarkt, bijvoorbeeld ;-). Dat zorgt ervoor dat ik én beweeg en een frisse neus haal én dat ik niet meer dan nodig mee neem, want dat kan ik dan namelijk niet dragen. En bovendien merk ik dat ik minder haastig ben als ik dat doe en dus ben ik vrediger van binnen.

Zonder flauwekul. Natuurlijk propagandeer ik wel vaker over zulks en ik wil helemaal niet preken en bepalen voor een ander wat ie wel en niet moet doen. Ik probeer alleen maar een beetje bewustzijn te creëren. Gewoon eventjes aantikken in je harsens, kijken of je er soms ook over nadenkt om een stapje extra te zetten voor de vrede in jezelf.

De twaalf stappen naar innerlijke vrede

In dit e-boek, ook vertaald naar Nederlands, staan een aantal mooie lessen voor ieder die op zoek is naar innerlijke vrede. Voor degenen die geen zin hebben om het door te lezen (slechts 24 pagina's en absoluut de moeite waard): er staat een samenvatting in. Ook ik heb een eigen samenvatting gemaakt en die vindt je hier. Het is een stappenplan, opgedeeld in drie fases. Sommigen zullen de stappen op een andere volgorde doen en het ene stapje groter maken voor zichzelf dan het andere. 

1. Eerste voorbereiding: de juiste levenshouding 

Stop met vluchten en omarm het gehele leven, met volle verantwoordelijkheid. Ook de zogenaamde problemen die naar je toe komen, want deze komen om een reden en zullen blijven komen totdat je begrijpt waarom en er van leert.

2. Tweede voorbereiding: ons leven in harmonie brengen met de wetten van het universum 

Natuurlijk weten we instinctief wat nodig is om het goede te doen in ons leven: dat zijn deze wetten. Maar vaak 'kunnen' we het niet naleven, omdat we het nog niet door en door begrijpen in elke cel van ons lijf. Het is zo dat als we wel ons best doen, ondanks dat we nog niet 100% geloven dat iets op een bepaalde manier werkt, dat het dan toch doorsijpelt. En langzaam maar zeker wordt het geloof (niet een religieus geloof, of een hoopvol geloof, maar een geloof omdat we iets zeker weten) groter en groter. Uiteindelijk kun je niet meer anders leven, omdat je dan niet in harmonie leeft met het universum en je lijdt daaronder.

3. Derde voorbereiding: jouw plek in ons universum

Ieder van ons heeft wel eens gehoord dat je een doel hebt, of een eigen plekje in het hele systeem van leven (zo groot als dat je je voor kunt stellen) dat bestaat. Om erachter te komen wat dit is, ga je in kleine stapjes de dingen doen waarvoor jij motivatie voelt. Ook al verdien je hiermee niets. Als je weet waar je roeping ligt, maar je volgt hem niet, dan lijdt je onnodig. Natuurlijk kost de maatschappij geld, dat is NU eenmaal het systeem. Maar door alléén maar mee te werken en je motivatie te negeren, houden we het met z'n allen in stand.

4. Vierde voorbereiding: je leven vereenvoudigen

De wensen en behoeftes van de een zijn niet gelijk aan die van de ander. Peace Pilgrim had alleen wat ze aanhad en wat in haar zakken paste; er was niets dat ze nodig had, dat ze niet al had. Onnodige bezittingen (materieel en immaterieel) leiden tot last. Als je een leven leidt waarbij je het onnodige weg laat, ontstaat er ruimte: vrijheid!

Na deze voorbereidingsfase volgt de zuiveringsfase.

1. Eerste zuivering: zuivering van het lichaam

Je lichaam is je tempel. Leef je om te eten, of eet je om te leven? Maar ook gewoontes als  voldoende slaap, beweging, frisse lucht en zonlicht horen hierbij.

2. Tweede zuivering: zuivering van gedachten

De kracht van gedachtes is immens! Het is niet voldoende om het goede te doen en te zeggen, sterker nog, als het goede denken er aan vooraf gaat, heeft al dat positieve dat je doet veel meer effect. 

3. Derde zuivering: zuivering van verlangens

Oftewel het onder controle hebben van je verlangens, ken ze. Hoe belangrijk zijn ze nog als je je hart volgt en daarmee volledig gelukkig bent?

4. Vierde zuivering: zuivering van motieven

Waarom doe je de dingen die je doet? Zit daar een negatieve emotie achter, of is het alleen om je verlangens te bevredigen? Wat is daarachter dan het motief? In een dienstbaar leven leef je om te geven, niet om te krijgen. Je zult wel krijgen, maar dat is geen motief. 

Het derde deel gaat over loslaten. 

1. "Ik wil" loslaten

Door de niet goede dingen die je van plan bent, niet te doen of te zeggen, maar om te draaien in positieve energie, kun je hieraan werken. 

2. Het gevoel "van niet verbonden zijn" loslaten

We zijn allemaal verbonden en allemaal één. We leven allemaal op dezelfde wereld, met dezelfde soort geest. Waarom kunnen we dan niet inzien dat de ander waarover we oordelen, ook vanuit een eenzijdig perspectief de wereld in kijkt, en ons berusten hierin met compassie en liefde voor de ander? Iets goeds doen voor de ander of het grote geheel haalt dit verbond aan. 

3. Alle gehechtheden loslaten

Laat materiële zaken die niet meer nuttig voor je zijn los, geef ze door naar een plek waar ze wel nuttig kunnen zijn, zodat ze geen bezit van jou nemen. Ook een ander kunnen we niet bezitten: niet een man, vrouw of kind. 

4. Alle negatieve emoties loslaten

Voel je het verschil tussen zorgen maken en zorgzaamheid? Het een is een negatieve emotie die zich in je hoofd blijft herhalen, het ander is een positieve actie die je uitvoert ten gunste van een ander. Daarnaast is het handig om in te gaan zien dat niemand van buiten af jou pijn kan doen op psychisch vlak. Dat is een stukje van de andere persoon dat wordt geprojecteerd. Loslaten dus. 

Ayahuasca and the hole in the Universe - Deel 3

Deel 1 nog niet gelezen?

Deel 2 nog niet gelezen?

Deze blog is onderdeel van een reeks Ayahuasca ervaringsverhalen van mijn retraite week in Peru, in november 2012. Deel 1 en 2 heb ik vrij snel kunnen schrijven, mijn persoonlijke reis en proces in India hebben deel 3 wat vertraagd. Hier is ie dan!

 

De Mesa - het "altaar" van de sjamaan

Rustdag; dag 3

Na twee heftige avonden en dagen (de introductie dag vol nieuwe indrukken en gelijk de eerste avond kennismaken met Ayahuasca en de tweede dag met hoofdpijn en angst en een avond vol gekke dingen) hebben we vandaag, de derde dag, een dag rust. Ik hoef vandaag helemaal niets! Een avond niet drinken betekent ook: Diner! Daar hebben we met z'n allen best naar uit gekeken, hoewel het waarschijnlijk weer zal bestaan uit een combinatie van ei, groente, quinoa en geen smaak.

Het onderwerp van gesprek is Aiva, en haar vriend Andris, die gisterenavond behoorlijk wat aandacht trokken met hun dierentuingeluiden. Verder heb ik vandaag heel de dag een lichte hoofdpijn, nog steeds. Die weerhoudt me er niet van om me mentaal goed te voelen. Ik voel me opgelucht over gisterenavond. Ayahuasca heeft bewezen dat ze te vertrouwen is en dat ze inderdaad geeft wat je aankan. Ook mijn buik heeft het redelijk zwaar te verduren, maar ook dat gevoel kan mijn staat van zijn niet geheel eronder krijgen.

Vandaag hebben we voor de eerste keer een Satsang, een bijeenkomst waar we elkaars ervaringen kunnen delen. We zitten met z'n allen in de ceremonie ruimte en ieder kan om de beurt zijn of haar verhaal doen. Ik vind het persoonlijk interessant om ieders verhaal te horen, het geeft ander licht op de zaken. Natuurlijk is iedereen reuze benieuwd naar de verhalen van Aiva; hoe heeft zij haar avond ervaren? Ze geeft aan er weinig van meegekregen te hebben en dat het voor haar gevoel een fijne ceremonie is geweest. Niet gek dat haar visioenen erg sterk waren, vooral ten opzichte van anderen. Het is wel duidelijk uit de verhalen dat haar ceremonie, de ceremonie van anderen flink heeft verstoord. Daar kan niemand iets aan doen, en dit is precies één van de onderdelen van een persoonlijk proces.

Een van de anderen van onze groep heeft in totaal al een halve liter Aya weggetikt, maar er is nog helemaal niets gebeurd. Nada! Hij is overduidelijk teleurgesteld. De leiding geeft aan dat het kan zijn dat iemand zo geblokkeerd is, dat Ayahuasca haar werk niet kan doen. Ze stellen voor om een "perge" sessie met tabacco te doen. Dit houdt in dat er onder begeleiding -want dit is niet zonder risico- in eens 2 liter tabaksthee wordt gedronken, dat hoe dan ook overgeven opwekt en ook het een en ander mentaal op gang kan brengen. Dit gaat de volgende ochtend plaats vinden.

Verder doe ik eigenlijk niet zo heel erg veel vandaag. We kletsen wat, we lopen wat rond. In de avond eten we inderdaad de genoemde combinatie en we krijgen als toetje zoete komkommer (een vrucht smakend naar peer en komkommer door elkaar). 's Avonds zitten we gezellig bij elkaar terwijl de vrijwilligers en wat leden van de crew een Aya-ceremonie hebben. Gume's ratel en icaro's klinken tot ver in de avond, tot we besluiten dat nachtrust niet geheel onverstandig zou zijn.

Goedemorgen Huaraz!

De volgende ochtend word ik wakker met nog steeds lichte hoofdpijn en behoorlijke pijn in mijn buik, maar verder met een vrolijk gevoel. Gisteren heb ik de hele dag niet aan Ayahuasca hoeven denken, vanmorgen begin ik me toch weer enigszins zorgen te maken over vanavond, de derde ceremonie. Ik ben verrast dat het me tot nu toe weinig kruim heeft gekost en vraag me ook om die reden af wanneer het nu zwaar gaat worden, echt zwaar. Ik bedoel, die pijn in mijn buik ben ik wel gewend, al zo'n 10 jaar. Verder is het redelijk zacht geweest allemaal. De laatste ceremonie was alles behalve wat ik had verwacht.

  

's Middags doe ik voor de eerste keer mee aan Qi Gong, een yoga-achtige set oefeningen uit de Chinese leer, ter bevordering van geestelijke en fysieke gezondheid. We verzamelen in de ceremonieruimte en zijn met een klein groepje. De rest van mijn nieuwe familie is waarschijnlijk aan het rusten of rustig aan het wandelen in de omgeving van groene weides, boulders en wat schapen helders.
In eerste instantie heb ik het gevoel dat ik meedoe aan "goedemorgen Nederland". Het tempo ligt laag, er lijkt niet veel energie verbruikt te worden. Maar na 20 minuten hijgen we allemaal als een stelletje bejaarden. Een combinatie van de altitude (ongeveer 3700 meter) en een verzwakt gestel door het dieet. Onze geest, collectief en individueel, is opengereten door de Ayahuasca.

Na de Qi Gong lunchen we en maken we ons klaar voor een nieuwe ronde tree bark tea en daarna voor de meditatie en de aanvang van de derde ceremonie.   

 

 

10 jaar in 1 nacht geperst

 

De zorgen van die ochtend beginnen enigszins om te slaan in angst. Ayahuasca heeft me tot nu toe erg mild behandeld en het lijkt allemaal té gemakkelijk te gaan: de eerste avond zag ik in dat ik mezelf al jaren een stukje identiteit aanmeet, dat helemaal niet bij me hoort: vuur & vechtlust. De tweede avond maakt Ayahuasca me duidelijk dat het een kwestie is van loslaten. Gewoon, laten gaan. Ik had gedacht dat dat wel meer moeite zou kosten, of misschien ben ik er nog niet? Er hangt een bijzondere spanning in de ceremonieruimte. Iedereen zit midden in zijn of haar eigen proces en niemand vindt Ayahuasca lekker.

 

De tweede ceremonie zat ik naast de Mesa. Vanavond ga ik iets verder zitten, nog steeds vrij vooraan in de uitdeelvolgorde. Het schijnt niet aan de kwantiteit te liggen van de Ayahuasca, welke uitwerking het op je heeft en hoe diep er gegraven wordt in je mentaal. De eerste avond dronk ik 3/4 kopje, gisteren dronk ik 1/4 en voor vanavond zal ik weer 1/4 kop bestellen. Ik ben nog steeds niet helemaal gerust op dat loslaten van dat stukje identiteit en het accepteren van het aarde en water, dat ik altijd van me af heb geschopt. Voor vanavond heb ik daarom de volgende intentie bedacht:

 

Help me om mezelf te accepteren in alle elementen
en van mezelf te houden

 

 

"Salud!"

 

 

Mijn buik was al heel de dag van streek en met de angst voor de avond was mijn goede humeur van die dag snel door Ayahuasca weggespoeld. Ik kon op mijn klompen aanvoelen dat vanavond een moeilijke avond zou worden. Of ging het een moeilijke avond worden, omdat ik dat mezelf voorhield?

 

Mijn buikpijn werd van kwaad tot erger. Ik kon niet overgeven, hoewel Ayahuasca erg zwaar op de maag lag. Al snel ging ik vanuit mijn zittende meditatiepositie liggen. Zelfs liggend werd ik niet rustig. Voor mijn gevoel was ik niet onder invloed, ik had geen gekke visioenen, maar die buikpijn! Het leek alsof de buikpijn die me al 10 jaar tergde, symbolisch in één avond was gepropt. Ondanks dat ik op mijn rug lag, voelde ik dat ik flauw ging vallen. De angst voor flauwvallen wakkerde een paniekstaat bij me aan en ineens kreeg ik in de ceremonie ruimte, die blauw stond van de pure tabaksrook, niet genoeg zuurstof. Ik keek om me heen en zag geen hand voor ogen. Ik moest naar buiten!

 

Eenmaal buiten kreeg ik weer wat frisse lucht, maar ik voelde mezelf continue wegglijden. Ik greep naar mijn buik om de pijn te verzachten. Tevergeefs. Ik begon te huilen en te beseffen dat ik dit niet alleen zou kunnen. Ik had hulp nodig!

Geen idee hoelang ik al buiten was, maar toen ik vanaf de deur naar binnen riep dat ik hulp nodig had, was assistent Leo al onderweg naar me toe. Hij vertelde me dat het weer tijd was om naar binnen te gaan, maar ik stribbelde tegen. Ik had nog even frisse lucht nodig. Leo probeerde me duidelijk te maken dat de paniek geheel door mezelf was aangepraat, maar ik stribbelde tegen. Uiteindelijk voelde ik me rustig genoeg, door een tijdje met Leo te praten, om weer mee naar binnen te gaan en ging terug naar mijn eigen plek.

 

Ik wilde kotsen en kakken en ik kon geen van beide. Er zat zoveel dwars! Ik voelde me een aansteller omdat ik lag te janken en zolang buiten was geweest. Ryan kwam bij me en zei dat ik het fantastisch deed. Ik had geen idee dat ik überhaupt iets deed. Ik had gewoon zoveel buikpijn dat ik er van flauw viel en voor de rest was er weinig aan de hand, dacht ik. Ik bleef huilen en met mijn handen mijn buik omklemmen. De pijn was voor een deel fysiek, maar grotendeels mentaal. Ik voelde me al zo'n tien jaar ongezond en had al zoveel geprobeerd om het te verhelpen, maar niets hielp goed genoeg. Diëten, medicijnen, supplementen, therapie, nog meer diëten, darmspoelingen, leverreinigingen. En nog meer diëten. Ik was niet goed genoeg.

 

 

Madness at the Mesa

 

Ondertussen om me heen gebeurde ook van alles natuurlijk! De dierentuin van de tweede ceremonie was minstens net zo erg als twee dagen geleden! Aiva en Andris leken op elkaar te reageren en een inrichting was er niks bij. Ze lachten, huilden, gromden en gilden. Ze kregen veel aandacht van onze sjamaan en zijn assistenten. Ze leken beide bezeten te zijn en Gume was de exorcist! Speciale Icaro's, rituelen, reinigingen, alles werd uit de kast getrokken! Geen idee of het echt hielp. Ik had het druk met mijn eigen ellende. Ik hoorde natuurlijk ook overal kotsgeluiden om me heen en benijdde ieder die inmiddels zijn maaginhoud had kunnen legen in het emmertje. Mij lukte het niet; Aya wilde me graag nog even pijnigen en frustreren. Gume riep me naar voren, naar de Mesa. Mijn ego voelde zich wel heel erg speciaal nu ik ook een speciale behandeling kreeg voor mijn aanstelleritis.

 

Ik moest op de grond gaan liggen, vlak voor de Mesa, op mijn rug. Eerst begon Gume mijn blote buik te masseren. Hij kon precies voelen waar het geblokkeerd was en gaf er extra aandacht aan. Hij zong een aantal Icaro's voor mij en mijn buikje. Na een tijdje vroeg hij over het beter met me ging. Ik moest helaas toegeven dat dat niet het geval was. Toen gebeurde er iets bijzonders. Hij vroeg Ryan om een emmertje en een fles water. Hij nam water in zijn mond en voelde met zijn handen op mijn buik waar de blokkades zaten. Met zijn mond ging hij naar mijn buik en begon te zuigen op de plek die hij had gevonden. Heel hard! Het water gorgelde in zijn mond en daarna spuugde hij het uit in de emmer. Dat deed hij tot drie keer toe op drie verschillende plekken, alsof hij de blokkades eruit zoog. Ik vroeg Ryan wat hij eruit zoog en Ryan gaf aan dat het negatieve energieën waren. Gume trok een vies gezicht bij het spugen, alsof hij zure melk had gedronken. Ik begon te hyperventileren. Gume kalmeerde me en ik moest plaats maken voor een ander, maar mocht in de buurt van de Mesa blijven. Ik bleef nog een tijdje liggen, geen idee voor hoelang.

 

 

"Ayahuasca kent geen tijd. Alleen kotsen en ervoor en erna."

 

 

Daarna leek het alsof ik dan toch eindelijk moest overgeven. Er leek weer beweging in mijn buik te zitten! En inderdaad, het kwam! Ik moest ook naar het toilet. Wat een opluchting! Mijn buikpijn was niet verdwenen, maar in ieder geval voelde het niet meer als beton.

Toen ik terug kwam zag ik dat inmiddels ieder om de beurt naar de Mesa werd gehaald voor een persoonlijke aanpak van wat dan ook. Het was een speciale avond en Gume had vooraf voorspelt dat er veel los zou komen. 

 

Ik moest nu heel erg heftig huilen en snikken. Maar op een of andere manier voelde ik me toch geremd. Ryan kwam vragen hoe het met me ging en hij kon raden dat ik me in hield. Hij vroeg of ik daadwerkelijk van plan was om los te laten wat in mijn zat of dat ik het liever vast wilde houden. Natuurlijk wilde ik loslaten, maar ik wist niet hoe! Ik wist ook niet wat ik moest loslaten! Ik wilde gewoon nooit geen buikpijn meer, diezelfde pijn die er al die jaren al zat.

 

Na een paar uur waren mijn tranen op. Gume kwam nog even vragen hoe het met me ging. Ik was inmiddels nogmaals naar de plee geweest en had ook nogmaals boven de emmer gehangen. Ik wilde slapen. Alleen maar slapen. Rust. De ceremonie liep op een einde. Ik viel half in slaap en hoorde mensen naar bed gaan. Ik wilde niet weg, want ik voelde me veilig in de ceremonieruimte.

 

Ryan zette mantra's op en het leek alsof er pure liefde uit de luidsprekers kwam. Pure liefde werd via mijn oren mijn lichaam binnen gegoten, alsof ik in een warm bad zakte. Ik heb de hele nacht in de ceremonieruimte gelegen en een paar cyclussen van slapen, kotsen en kakken doorgemaakt.

 

 

The morning after

 

's Ochtends was ik op tijd wakker. Vandaag hadden we weer een rustdag. Dat was een fijn vooruitzicht. Natuurlijk wilde ik nooit van mijn leven meer Ayahuasca drinken. Ik kan er nog steeds geen wijs uit, wat de connectie met deze helse nacht is en mijn intentie van die ceremonie, mezelf accepteren en van mezelf houden. Het leek wel als of lady Aya me wilde vertellen dat er eerst opgeruimd diende te worden; er was nog geen ruimte voor zelfliefde.
 

Ik liep om 7.30u naar de lodge voor ontbijt. Blijkbaar had mijn tranenvat zich in mijn slaap weer opgevuld, want zodra ik aan tafel ging zitten, begonnen ze weer te rollen. Zonder direct aanwijsbare reden. Ik had geen helse buikpijn meer. Ik was niet eens echt verdrietig of angstig ofzo. Het liep er gewoon uit en ik kon het niet stoppen. Het werd opgemerkt door een aantal mensen en gelukkig kreeg ik ook hulp. Mathieu, een vrijwilliger, schoot me te hulp. Hij gaf aan healingwerk te doen en wilde graag naar buiten om een sessie met me te doen. Ik moest deze hulp aannemen, want anders zou ik die dag niet meer gaan lachen, was ik bang.

 

We liepen na het ontbijt een stukje weg van de lodge, naar een stille plek. Ik ging op een kleine steen zitten en sloot mijn ogen. Mathieu tikte met zijn vingers op mijn schouders, terwijl ik probeerde te focussen op mijn ademhaling, om dichter bij mezelf te komen. Hij praatte op me in, met een warme stem en zei dat ik me moest focussen op mijn buikpijn.

 

 

"Could you welcome the feeling as much as you can,

as an old friend?"

 

 

Dat was mijn teken! Ineens besefte ik dat ik al die oude pijnen altijd had weggeduwd, in plaats van geaccepteerd. Ineens besefte ik dat ik door te vechten, iets in stand had gehouden. Door het nu, na al die tijd te verwelkomen, kon ik het goed maken. Ik huilde het aller hardst van mijn hele leven! Ik gooide er alles uit! Het was mijn oude vriend verdriet, opgeslagen in mijn darmstelsel.

 

Toen de hevigheid ophield, verplaatsten we de aandacht naar mijn schouders, waar al sinds jaar en dag spanning op staat. We vonden frustratie, boosheid, verdriet, eenzaamheid. Eén voor één kwamen ze naar boven gedreven en één voor één kon ik ze eindelijk laten gaan, with a little help from my friend.

 

Een dik uur later voelde ik me éindelijk opgelucht en blij! Mijn buik was nog steeds niet 100% in orde, er was nog wat achter gebleven. Alex kwam met het verhaal dat er altijd wat oud zeer blijft plakken, om van te leren. Om jezelf eraan te herinneren wat de strijd is die je voert die bij een bepaalde pijn of vastzittende emotie hoort. Daar kan ik wel vrede mee hebben. In ieder geval voor vandaag. 

Ayahuasca & Ayurveda - Deel 2

Ceremonieruimte - The Way Inn - Huaraz Peru

Deel 1 nog niet gelezen?

Goodmorning!

Mijn slaap was diep en rommelig. Mijn brein was overduidelijk nog niet klaar met afgelopen avond en bleef 's nachts aan het stoeien. 's Ochtends werd ik vroeg wakker met een enorme kater. Hoofdpijn, gaar, depressief. Maar ergens voelde het ook wel goed. Het voelde alsof er iets in gang was gezet. We hadden een dagelijks schema waarin stond dat we tussen 8.00u en 10.00u konden ontbijten. Het eerste dieet-ontbijt was geloof ik het lekkerste van de hele week: een omelet gevuld met quinoa en spinazie en nog wat erbij en een lekker bietensapje. Ik had honger! Helaas was de eerste maaltijd al gelijk zoutloos. Op een of andere manier heb je daardoor helemaal niet het idee dat je (lekker) gegeten hebt.

Tijdens het ontbijt kwamen de verhalen los en eigenlijk had ik noch zin om erover te praten noch zin om ernaar te luisteren. Het bleek moeilijk te ontwijken, aangezien ons gezelschap voor 80% uit luidruchtige Amerikanen bestond. Ik ging aan de wandel. Ik wilde wel bij mensen in de buurt zijn, maar ik had geen zin in Aya-praat. Ik probeerde een andere tafel met de directe vraag of zij het over de ervaringen van gisterenavond hadden en zo niet, of ik er dan bij mocht zitten.

Ayurveda

Om 11.30u stond mijn ayurveda consult gepland met Mike. Ik had er al het een en ander over gelezen in India. Ook omdat ik tijdens mijn reis een ayurveda arts heb bezocht omdat ik ziek was. Ayurveda is de oude Indiase geneeskunde. Ayur betekent leven en Veda betekent kennis. Het is een holistische wetenschap van het leven die ervan uit gaat dat elk mens is opgebouwd uit de 5 elementen, water, aarde, vuur, lucht en ether, ieder in een eigen unieke combinatie. Ayurveda verdeelt ze onder in 3 hoofd constituties of wel dosha's: Pitta, kapha en vata. Pitta = vuur. Kapha = aarde en water. Vata = lucht en ether. Ieder heeft één of twee dominante dosha's en bij uit balans zijn, maar ook preventief als algehele leefstijl is het handig om te handelen naar jouw unieke combinatie. Heel erg interessant! Om een voorbeeld te noemen: een pitta persoon die veel pittig eet en in de zon ligt kan wel eens last hebben van emotionele, temperamentvolle uitbarstingen. Maar om er rekening mee te kunnen houden, moet je natuurlijk wel eerst weten welke dosha of dosha's je bent. Hiervoor kun je veel testjes vinden op het wereld wijde web en ik geloof dat ik het al verschillende keren heb ingevuld, maar telkens denk ik dat ik te sociaal wenselijk antwoord. Sociaal wenselijk? Ja, volgens mij wilde ik altijd dat er Pitta uitkwam...met lucht wel eens waar, maar dat vuur wilde ik erin hebben!!

Mike dus. Een andere manier voor een ayurveda arts is om de pols op te nemen. Ayurveda artsen zijn getraind om op die manier te kunnen voelen welke constitutie je bent. Well, what do you know?

"Interesting"

Ik was de tweede persoon bij wie hij Vata en Kapha voelde of mat. Nu zeg ik je, die twee zijn bijna elkaars tegenovergestelden! Waar Vata lucht is en beweeglijk, staat Kapha voor stabiliteit door het element aarde. Mike gaf me een aantal aandachtspunten mee op het gebied van routine, mijn dieet was in orde. Ik stond, maar dat raadt je al, meer te kijken van de conclusie dat Pitta nagenoeg ontbreekt. Pitta-personen bezitten onder andere strijdlust, doortastendheid, drijvende energie en leiderschapskwaliteiten. Had Aya me gisteren geen spiegel voorgehouden en gezegd dat mijn kracht hetgeen was dat ze wellicht af ging nemen?

Dan buiten de pitta die er niet is, is er ineens wel aarde en water?! Dat is een nieuw stukje van mezelf dat ik zal moeten leren kennen en accepteren, in plaats van ontkennen en wegduwen. 

Na mijn consult was het eigenlijk tijd voor de dagelijkse Chi Qong, maar, ik was te laat en daardoor besloot ik deze eerste sessie over te slaan. Ik heb geen idee meer wat ik daarna heb gedaan, maar het hele verhaal van de ontbrekende pitta en de reflectie van de vorige avond bleven door mijn hoofd heen spoken.

Na de lunch, geen idee meer wat het was, maar ik denk iets met quinoa, besloten Steve en ik om een klein eindje op te lopen. Niet te veel want tijdens de dieta dagen ben je te zwak voor zware lichaamsbeweging. Onderweg had ik dan toch eindelijk wel de behoefte om mijn ervaring van vorige avond te delen met iemand. En daarmee kwamen ook gelijk de eerste tranen, want hoe schijnbaar onverschillig ik de vorige avond had gereageerd op Ayahuasca's aankondiging, vandaag werd ik er ineens doodsbang voor. Ik heb namelijk echt al jaren het idee dat die kracht iets is dat bij me hoort. Kennen jullie deze nog? Ik geef in deze blog letterlijk aan dat ik mezelf al jaren voordoe als zijnde een "jager" op jacht naar hobbels om haar leven niet saai te maken en om -denk ik- zichzelf te bewijzen. Ook geef ik in die blog aan hoe bang ik ben om toe te geven aan een rustiger leven, hoe ontzettend schijt ik ben om van de afgrond te springen.

Never suffer in silence - Ceremonie 2

Die angst kwam er ineens uit. Het stond dan eindelijk voor de deur. Ayahuasca zou me iets gaan ontnemen en ik had geen idee of dat pijn zou doen, fysiek of mentaal, en ik had geen idee hoe ik me erna zou voelen. De angst kwam van het feit dat ik doodsbang was om iets te verliezen, mijn ego. En fysieke pijn, omdat de problemen in mijn buik rondom mijn 3e chakra (solar plexus, is de chakra van het vuur = pitta) er mee te maken hebben. Het was tijd om terug te lopen en het gesprekje met Steve had me enigszins op doen luchten. We waren ietsje te laat voor tree bark time (die wij uiteraard alsnog kregen) en daardoor konden we geen eigen plekje meer kiezen in de ceremonieruimte. Ik koos de overgebleven plek naast de Mesa, Gume en Ryan. De tranen kwamen meteen terug en nog voordat de ceremonie begonnen was, wel na de meditatie, vroeg ik Ryan om hulp. Ik moest huilen omdat ik doodsbang was voor vanavond en voor Ayahuasca. Ik zei dat ik eigenlijk echt niet wilde drinken, maar Ryan legde uit dat een klein beetje drinken nog altijd beter was dan niets drinken. Ik was er nu toch, had al die moeite gedaan om naar Peru te komen en mijn ego wilde gaan vertellen dat het beter was om niet te drinken. Ego's zijn altijd bang om kapot te gaan... Ryan stelde me gerust en beloofde naast me te zitten.

Omdat ik aan de goede kant naast de Mesa zat, was ik het eerste aan de beurt om te drinken. Ik kwam met Ryan overeen dat ik een kwart kopje zou drinken, een stuk minder dan gisteren dus.

Wees alsjeblieft lief voor me

"Salud!"

In tegenstelling tot gisteren was de smaak vandaag mega, mega smerig. Ik moest kokhalzen van de geur nog voordat ik het dronk en het doorslikken van het brouwsel zorgde voor kotsneigingen. Zo kwam het dat binnen 30 seconden een theelepeltje Ayahuasca in de emmer verdween. Ik geloof, omdat het me verteld is en omdat ik het zelf heb meegemaakt, dat Ayahuasca een eigen intelligentie bezit en ik geloof dat wat ik dronk, net ietsje te veel was. Anders was namelijk mijn hele maag inhoud wel mee terug gekomen.

Over de smaak; het was echt niet anders dan gisteren. Maar tijdens de eerste ceremonie had ik geen idee wat ik moest verwachten en nu wel. Bovendien is mijn geest de smaak van Ayahuasca gaan associëren met overgeven. 

Voordat de ronde was afgelopen waren de eerste overgevers al weer bekend. Telkens vroeg ik me af uit welke hoek het ongeveer kwam. Na die ene theelepel uitgekotst te hebben, voelde ik me best prima. Ik voelde me bijzonder zwak, zowel fysiek als mentaal. Maar dat zorgde ook voor weinig weerstand en een vredige staat. Door het dieet, slaapgebrek en wellicht was vochtgebrek kon ik niet meer de sterke Irene uithangen en bovendien had Aya afgelopen 24 uur korte metten gemaakt met datzelfde stukje ego. Nodeloos te zeggen dat Ayahuasca overdag gewoon doorwerkt!

Gume begon met zijn Icaro's. Ryan was vandaag als enige als hulp aanwezig en de hele energie in de ceremonieruimte gaf aan dat het een zware nacht zou gaan worden. Ik wachtte rustig af wat ze mij zou gaan geven, maar het beloofde niet veel goeds na vannacht en vandaag; de ayurveda conclusie en de huilbui.

Angels & Demons

Ik ging vrij snel liggen, omdat ik te zwak was om rechtop te zitten. Met mijn hoofd richting de Mesa en lekker dik ingepakt. Ondanks dat ik dit keer niet naast de kachel lag, had ik het lekker warm. De angst was verdwenen en wonder boven wonder voelde ik een gevoel van intense liefde opkomen en als een mantra herhaalde Aya in mijn hoofd "laat maar los, dat vuur. Het is niet van jou. Het hoort niet bij je. Laat maar los". Keer op keer op keer. Achter elkaar door en allemaal met de zelfde warmte en compassie. Ik bedacht me dat ik Ayahuasca zo had gewantrouwd en dat ze het door zo ontzettend mild te zijn, mijn vertrouwen dubbel en dwars had verdiend! Ik had echt geen idee dat ze ook zo lief kon zijn. En ik was bijzonder dankbaar. Ik was zo angstig geweest en ze gaf me een zalfje. Ik moest het vuur, dat ik me al jarenlang voorhield als een onderdeel van mijn diepste identiteit, gewoon loslaten.

En gek genoeg voelde ik ook gewoon dat het ging, heel langzaam. Wederom moest ik na een paar uur overgeven. Wederom kort, maar krachtig.

Ineens werd ik me weer meer bewust van mijn omgeving. Ik hoorde gelach en gebrul. Een van de mede-drinkers, het vrouwtje uit Latvia -maar op dat moment had ik geen idee wie het was- begon harde duivelse geluiden te maken. Ze moest overgeven en daarmee kwamen allerlei gekke geluiden mee, tot krijsende en huilende demonen toe. De hele dierentuin kwam aan de beurt. Soms moest ze ook een beetje lachen, maar wel op een heel erg gemene manier. Iedereen hoorde het, en het stoorde bijna iedereen in de mareado-staat. Ik had er persoonlijk niet veel last van. Iemand wilde de ruimte verlaten, maar kreeg geen toestemming van Ryan. De reden is dat iedereen onderdeel is van de ceremonie en dat de ceremonie ruimte een goed beschermde plek is, de veiligste plek in omstreken. En de belangrijkste reden is wel, dat als je mentaal last hebt van iets in je omgeving, dat dat dan een leerpuntje is, want die storing zit tussen je oren.

Niemand wist precies wat er aan de hand was met Aiva, onze duivelin. Ze kreeg veel persoonlijke aandacht van Gume. Soms hielp het even, maar daarna kwam het weer terug. Toen begon op een gegeven moment een vriend van haar uit Latvia, die één persoon van haar verwijderd lag (arme Tommy lag ertussen in...) "mee" te doen. Hij begon ook gekke geluiden te maken en het leek zelfs of ze met elkaar communiceerden.

Het was een lange nacht, voor mij dus heel vruchtbaar en liefdevol. Ik was dankbaar en nog meer opgelucht. Ayahuasca had me gisteren laten zien wat er voor nodig was om nog dichter bij mezelf te komen, vandaag had Mike me gewezen op mijn ayurveda-constitutie (ether-lucht-aarde-water) en vanavond hielp Aya me weer met het mentaal loslaten van de vechtlust, die ik me al jaren voor houd als identiteit. 

Toen we permissie kregen om de ruimte te verlaten, ben ik direct gegaan. Ik was de dierentuin moe en wilde naar mijn eigen bedje.

The morning after

De volgende ochtend tijdens het ontbijt was de duiveluitdrijving natuurlijk onderwerp van gesprek. Iedereen vroeg zich af of Aivia eigenlijk wel bewust was van het feit dat ze zoveel gekke geluiden maakte. De 2 meiden die bij haar op de kamer sliepen waren niet heel erg gerust meer. Aiva en haar man, en de vriend (die ook last had van duivels), kwamen binnen en een beetje onwennig werden er wat vragen gesteld. Volgens Aiva was de nacht helemaal niet zo vreselijk als dat het klonk. Door Ayahuasca kwam het eerder allemaal nogal grappig over, maar ze kon wel voelen dat er iets zat dat er niet hoorde. Ze kon het ook zien in haar visioenen. Ze gaf ook aan dat ze die geluiden niet zelf maakte, dat ze er geen controle over had. Het leek wel of we met zijn alle midden in "The Exorcist" terecht waren gekomen. De rest van de dag bleven zij onderwerp van gesprek en we wisten allemaal niet zo goed wat we er mee aan moesten.

To be continued...

 

Cielo, cielo Ayahuasca - Deel 1

The Way Inn - Huaraz - Peru

Voor mezelf, maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in Ayahuasca en in mijn persoonlijke reis, ben ik begonnen aan het beschrijven van mijn ervaringen van de retraite week in Huaraz. Omdat het veel te uitgebreid en te complex is om in één blog te proppen, maak ik er maar een reeks van, te beginnen bij de introductie. De introductie van de week evenals de introductie van het medicijn. 

Ayahuasca dus. Ik maak jullie graag onderdeel van mijn reis, maar wil jullie vragen respect te hebben voor mijn ervaringen en Ayahuasca zelf, het medicijn. Het is een individueel proces dat alleen om mij gaat, mij persoonlijk. Ik kan het nooit precies overbrengen zoals ik het heb ervaren. Ik kan alleen maar aanraden om ook kennis te maken met Mother Aya.

Wat is Ayahuasca?

Ayahuasca is een plantenmedicijn, een drank, uit de Amazone, gemaakt door sjamanen van verschillende soorten planten met een geestverruimend effect. Het belangrijkste ingrediënt is de Banisteriopsis caapi, of wel Ayahuasca "Liaan der zielen". Dit is veel te kort gezegd de praktische beschrijving van dit ontzettend ranzige drankje. De sjamanen hebben het altijd bedoelt als medicijn dat je lichaam en geest reinigt.

Maar wat is het nu eigenlijk echt? Ayahuasca is een levende spirit dat je energieke, fysieke en emotionele lichaam reinigt en je leert wat je nodig hebt op dat moment. Mama Aya reflecteert, projecteert en implementeert. Ze haalt onbewuste en onderbewuste processen boven en zorgt dat je ze bewust met je mee gaat dragen of bewust af gaat stoten. Ze geeft inzicht en wijsheid. Soms in harde lessen met veel fysieke pijnen, soms vol liefde en compassie. Soms met visioenen, maar visioenen zijn slechts een bijproduct van de DMT. Het echte werk gebeurt met een helder hoofd, een hart met liefde in overvloed en een gezond lijf.

Ik ben zeer dankbaar voor wat me is overkomen in de retraite week en het herschrijven van dit hoofdstuk geeft alles wat er is gebeurt nog extra fundament. Al wat mij toe is gekomen in die week, is precies wat ik zocht en precies waarover ik al maanden blog. Het is perfect, zoals het is. Met ongemak en discomfort. Hemel en hel, zwart en wit. Alles is één en perfect zoals het is.

"Everything is perfect. Except for the mind that says it's not"

In Peru, vooral in de jungle, stikt het van de sjamanen, die zichzelf sjamaan noemen maar eigenlijk meer een soort van zwarte magiër zijn. Geld opstrijken van naïeve toeristen die een keertje willen trippen. Ik heb gekozen voor Ayahuasca Satsangha omdat zij instaan voor hun visie en missie: het vergroten van (collectief) bewustzijn, het helen van de aarde en haar bewoners en het verbeteren van de voorzieningen van de plaatselijke bevolking. Het geld dat er verdient wordt aan de retraites wordt geïnvesteerd in eigen projecten die te maken hebben met duurzaamheid en verbetering ten aanzien van energiebronnen, permacultuur en educatie van locale bevolking. Ayahuasca Satsangha mixt het sjamanisme (vooral medicinale planten) met de Oosterse filosofie van het Hindoeïsme en het Boeddhisme. Vooral dit laatste is wat me aansprak aan de organisatie. Ik geloof heilig in de kracht van meditatie, vooral na mijn Vipassana retraite, en draag dit voor altijd mee in mijn ontwikkeling.

Dag 1

Op 25 november ontmoet ik een deel van de groep mensen waarmee ik komende week in retraite ga in California Cafe in Huaraz. Een beetje onwennig zit iedereen bij elkaar, wat te drinken, wat te kletsen. Als dan om 12.00u onze begeleider binnenkomt, Moose, en aangeeft dat we nog beter maar wat kunnen eten, omdat we direct op dieta gaan, bestel ik voor de zekerheid nog maar een soepje, want ik heb niet zo'n zin om met honger een ceremonie in te gaan. Wist ik veel op dat moment. Geen idee wat me te wachten staat, wie deze mensen zijn, wat we voor elkaar zouden gaan betekenen en hoe mijn leven zou veranderen. Ik heb het allemaal op me af laten komen. Mensen die nieuw voor je zijn bezorgen je hoofd gelijk een hoop huiswerk. Wie zijn ze? Waarom zijn ze hier? Vind ik ze misschien wel of niet aardig?

Na een uurtje, zoals gezegd, vertrokken we met een mannetje of 15 in een stuk of  4 taxi's naar "boven". De bergen in. De lodge "The Way Inn" ligt op 3700 meter hoogte en zo'n 45 minuten rijden met de auto vanaf het centrum van Huaraz (3200m). Aldaar aangekomen bleef ik handjes schudden met mensen die ik nog nooit heb gezien en waarvan ik me afvroeg wat ze zouden gaan betekenen in het proces. Behoorden ze tot de staff? Of misschien waren ze deelnemer net als ik? Ik had geen enkel idee. We kregen coca cake en konden thee pakken. Nog even, want na 16.30u zouden we beginnen met dieta.

Dieta

Een streng dieet ter ondersteuning van fysieke reiniging en ter ondersteuning van Ayahuasca. Het dieta zou 5 dagen aanhouden en houdt ongeveer in: geen zout, geen suiker, geen alcohol, geen drugs, geen zoetigheid, geen cafeïne, geen vet, geen kruiden en specerijen, geen granen, geen melkproducten, geen troep, geen niks, behalve witte voeding zoals kip, ei, witvis, witte rijst, aardappel, quinoa, en een beperkt aantal soorten groentes zoals komkommer, wortel, yuca, kool, courgette, zoete komkommer (soort vrucht, kruising tussen peer en komkommer), bieten, spinazie, bepaalde pomppoensoort en ik geloof dat het dat zo'n beetje was. Dit hield in dat we dagelijks ei en quinoa aten, gecombineerd met wat van dat andere. Vooral geen zout is iets waarvan je in eerste instantie zou denken dat het weinig inpakt heeft, behalve smakeloos eten. Maar geen zout maakt je behoorlijk slapjes en futloos. Verder houdt dieta in dat we elke dag tree bark tea drinken, om 16.30 en dat we een uur voor tea bark time geen water meer mochten drinken (of thee). Dan hebben we nog de andere dieta regels: zo min mogelijk prikkels van buiten af, zo veel mogelijk stilte. Geen seks, of masturbatie of zelfs maar "perverse"gedachtes.

Introductie

Na cake met thee werden onze kamers gewezen. Ik sliep in "the cave", een dorm gemaakt van boulders en metselwerk. Heel erg cool! Ik sliep in de dorm samen met Morgan. Verder was het op een enkele vrijwilliger na vrij rustig in the cave. Nadat we onze zware bepakking hadden gedropt in de slaapvertrekken zijn we richting de oude ceremonieruimte gegaan voor een introductie: een voorstelronde, introductie van de staff, introductie van Ayahuasca, hoe de week zou gaan verlopen etc. Ook werd kort uitgelegd hoe de avond zou verlopen.

"Golden rule: never trust an Ayahuasca fart"

Het was vooral een enorme berg info. Wat niet toegestaan was tijdens een ceremonie: praten met anderen, andere helpen (ieder heeft zijn persoonlijke emotionele proces), weglopen van de ceremonie en wegblijven (alleen naar de wc gaan mocht om te piesen en te kakken, kotsen doe je gewoon binnen). Verder was een dringende regel:

"Never suffer in silence" 

Aan het einde ging Mike, de ayurvedische ondersteuning (Ayurveda is de oude Indiaase geneeswijze) iedereen langs om de pols op te nemen. Zo kon hij voelen hoe gespannen iedereen was en of je veel last had van de hoogte. 

Tree bark time!

Om 16.30u (de eerste 5 dagen van de retraite) was het voor de allereerste keer tree bark time: een koude thee gemaakt van boomschors, ter ondersteuning van de lichaamsreiniging en ter ondersteuning van de Ayahuasca. Gume, onze gouwe sjamaan, ´zegende´ de thee vooraf met gefloten Icaro's en daarna kregen we allemaal, één voor één, een kop. Een Icaro is een sjamanistisch medicijnenlied uit de Amazone.  Bij het aannemen van het kopje, konden we eerst onze intenties ´uitspreken´, hoewel niet hardop. Mijn intentie voor de thee was om me te beschermen tegen alles wat komen gaat, tijdens de retraite. Voor het drinken, van zowel de thee als de Ayahuasca roep je ´Salud!´ (proost) en de groep reageert vervolgens ook in koor met ´Salud´. Na tree bark time hadden we nog wat tijd om in onze kamer spullen te pakken, die we nodig hadden voor de ceremonie.

De eerste ceremonie - aangenaam kennis maken

Ik ging naar mijn kamer om gemakkelijke schoenen aan te trekken, want ze moeten uit in de ruimte, maar ook weer aan als je naar buiten naar de wc wilt. Ik was een beetje schijt om het koud te krijgen, ik ken mezelf, dus nam ik mijn dikke vest mee voor over de 3 lagen kleding die ik al aan had en een extra dekentje voor over de deken die al in de ceremonieruimte lag.
We zouden de eerste groep zijn die de nieuwe ceremonieruimte zou gaan betreden: de ceremonie ruimte is een grote ronde tent, met een kachel (normaal gesproken vindt Ayahuasca drinken vooral plaats in de jungle, waar je uiteraard geen kachel nodig hebt) en een Mesa: een soort van altaar voor de plek van de sjamaan met allerlei heilige en energieke attributen. In het geval van Ayahuasca Satsangha gaat meditatie vooraf aan de ceremonie. Verder gaat de ceremonie niet eerder van start als dat het donker is, omdat je dan minder prikkels binnen krijgt die de trance staat kunnen verstoren.

In de ceremonieruimte liggen matrassen in de rondte, ieder zijn eigen plek, met de kopse kant naar de Mesa. Mijn plekje was naast de kachel. Verder hadden we allemaal een kotsemmer, een rol wc-papier, een flesje water en een zaklamp. De kotsemmer spreekt voor zich lijkt me, de rol plee papier was om je mond af te vegen na het drinken en na het overgeven, het flesje water was om je mond te spoelen na het drinken en na het overgeven en de zaklamp was om de weg naar je schoenen te vinden en eventueel om te kijken wat er allemaal in je emmertje dreef. Water drinken mocht alleen na de ceremonie. Als je water met Ayahuasca drinkt, komt alles er binnen no-time uit.

Er hing een aangename spanning in de ruimte. Niemand wist wat er komen ging. Mike, onze meditatie en ayurveda deskundige, ging de ceremonie voor met meditatie en een stukje theorie over het ayurvedische systeem, ongeveer een uurtje in totaal. Intussen begon het ook donker te worden en het licht van de kachel gaf een warme, ontspannen gloed aan de ruimte. De stilte, de positieve energie van Mike en alle mensen die deelnamen zorgden ervoor dat we allen onze nervositeit los konden laten en klaar waren voor Lady Aya.

Na een uurtje kwamen Gume, Alex (eigenaar van lodge en apprentice) en Ryan binnen. Ryan was 1,5 jaar geleden op het medicijnpad terecht gekomen en hij heeft ons alle dagen met hart en ziel bijgestaan tijdens de ceremonies. Gume had het brouwsel bij zich en begon met het energetisch reinigen van zichzelf, de drank en de ruimte met Tobacco. Tobacco, in de puurste vorm, wordt ook beschouwd als een medicinale plant en zit zelfs in het Ayahuasca brouwsel. Het helpt bij het reinigen van je lichaam. Na het "zegenen" van de drank, het uitspreken van de intenties door de maestro, ging Alex rond met een kopje en keek in de aantekeningen van Mike om te kijken wat je pols was. Geen idee hoe smerig het zou zijn, maar de waarschuwingen waren niet voor niets. Toen hij mij aan kwam was ik min of meer gespannen. Ik had al honderden keren mijn intentie geoefend in mijn hoofd, vreemd genoeg allemaal in het Engels, omdat als ik reis en veel Engels praat, ik ook in het Engels ga denken. Hij zei dat mijn pols goed was en vroeg hoeveel ik wilde. Weet ik veel, jij bent hier de expert... Of ik ervaring had met psychedelics? Nee, maar wel met Vipassana meditatie. Oh, oke, geen probleem, dan kun je drinken wat je wilt en als je straks meer wilt, kunnen we kijken of dat een goed idee is. Juist ja, doe mijn maar 3/4 kopje dan.

Ik hoop dat je me beschermd tegen alles wat er komen gaat. Wat het ook is waar ik vanaf moet, weg ermee!!

 
"Salud!"

De smaak viel eigenlijk reuze mee. Lekker was het niet, maar blijkbaar ook niet ranzig genoeg om meteen achteruit te drinken. Het was aangeraden om zolang mogelijk rechtop te blijven zitten, met een rechte rug. In meditatiepositie. En dan maar afwachten. Ayahuasca lag toch enigszins als een blok op mijn maag, maar niet zo erg dat ik zou willen overgeven. Ik voelde me echt supersterk! Met een kaarsrechte rug en een glimlach op mijn gezicht kon ik alles aan wat er zou gaan komen. Niets zou mij eronder krijgen. Ik had Ayahuasca  gevraagd om bescherming en ging er eigenlijk vanuit dat ze me dat ook wel zou geven. Ik bedacht me het eigenlijk wel heel hels zou worden om op te ruimen wat opgeruimd zou moeten worden. Al dat geklooi rondom mijn buik, solar plexus (derde chakra), het feit dat ik zo ontzettend slecht kan loslaten, dat ik geen rust durf te nemen omdat ik bang ben dat mijn leven saai wordt, het zogenaamde gejaag, de hobbels die ik mezelf altijd cadeau doe, alles. Maar wat het ook was, hetgeen waar ik al maanden geen vinger op kon leggen, ik was er klaar mee en ik wilde dat het wegging. En met een glimlach ging ik het tegemoet. Ik had aardig wat ervaringsverhalen gelezen: demonen, engelen, slangen, donkere grotten, geometrische figuren. Mensen hadden allerlei visioenen. Ik was voor niets of niemand bang op dat moment. Ik zou alles met liefde en warmte aangaan. Irene op haar sterkst. Degene die mij kennen weten waarschijnlijk precies wat ik bedoel. Nu ik Ayahuasca gedronken had, was er geen weg meer terug. Ik kon alleen maar afwachten tot Aya haar werk gedaan had en vertrouwen dat ze me zou geven wat ik nodig had.

Heel langzaam begin ik me een beetje 'mareado' te voelen, duizelig of onder invloed. Mijn ogen waren gesloten en voor me zag ik een warboel van figuurtjes. Niet heel heftig, eigenlijk wel gezellig. Vooral veel ogen en gezichten. Groene ogen, rode ogen, allemaal op een rijtje. Ze keken me allemaal aan, wel honderden ogen heb ik gezien. Met een neutrale uitdrukking, gewoon observerend.
Maar ik glimlachte nog steeds en mijn ruggengraat was nog steeds kaarsrecht.

Op de achtergrond hoorde ik Gume Icaro's zingen en fluiten, prachtig. Verder hoorde ik de eerste kotsgeluiden. Ik had nooit gedacht dat ik er zo goed tegen zou kunnen. Het leek bij sommige uit de tenen te komen! Maar door de Ayahuasca interesseerde het me eigenlijk niet zoveel. Ik voelde eerder compassie voor de kotsers, dan dat ik het smerig vond om te horen. Ik hoorde mensen om hulp roepen, want sommige van ons hadden het moeilijk met alleen naar de wc lopen.

Net toen ik me afvroeg waarom iedereen al leek over te geven en ik niet en net toen ik me afvroeg of het hierbij zou blijven, de mareado-staat, de figuurtjes voor mijn ogen, mijn ijzersterke ruggengraat en mijn eeuwige glimlach, nam Lady Aya het roer van me over. Het was alsof de camera van me wegdraaide en naar me omdraaide. Ik observeerde de observerende. Ze gaf me een spiegel en zei luid en duidelijk tegen me:
"Wat als die zogenaamde kracht van je, nou precies datgene is dat ik van je af ga nemen?"
Tja. Daar had ik eigenlijk niet van terug. Ik schrok er wel een beetje van, hoewel het niet de glimlach van mijn gezicht veegde. Ik begon erover na te denken. Als ik deze ruggengraat, deze kracht verlies, hetgeen dat me op de been houdt, dan blijft er niets van me over, want het is het enige dat ik heb. Ik heb al zolang en zoveel aan mezelf gewerkt en ik dacht toch eigenlijk echt dat ditgene iets was dat echt bij me hoorde. Geen ego, geen masker. Ik dacht dat dit mijn onderliggende identiteit was, mijn centrum, mijn core. Dus als je dat weg neemt, dan blijft er niets over. Maar dat is niet zo erg, dacht ik, dan ben ik gewoon niets. Gewoon een onderdeel van het grote geheel. Van het universum.

Haar woorden bleven een tijdje door mijn hoofd galmen, tot ik uiteindelijk, ik schat in na een uurtje of 3 toch ook eindelijk moest overgeven. Het duurde een halve minuut, dat was alles. Omdat mijn buik al heel de dag een beetje knorrig was, van de spanning waarschijnlijk, was ik bang dat ik de golden rule zou overtreden. En elke keer als ik enige druk in mijn darmen voelde, galmde de stem van Alex door mijn hoofd: "de golden rule is to never trust an Ayahuasca fart...". Ik ging liggen, ik was moe. Moe van de gedachtes, moe van de figuurtjes, moe van de spanning van de dag, moe van de kotsende mensen om me heen en de Icaro's. In mijn gedachtes kwam Inaki verschillende keren voor bij. Het leek zo lang geleden, maar ik had pas diezelfde ochtend afscheid van hem genomen. Ik bedacht me waarom ik hem niet gewoon een knuffel had gegeven die vorige avond, toen ie met zijn dronken hoofd naast mij kwam liggen in plaats van in zijn eigen bed. Ik had hem gewoon kunnen knuffelen en daarna naar zijn eigen bed kunnen sturen, in plaats van als een plank in mijn bed liggen.
Ik ging liggen met alle dekens om me heen en mijn muts van mijn vest op mijn hoofd. Heerlijk slaaptemperatuurtje, heerlijk comfortabel bedje en ik wilde nooit meer weg van deze plek. Hmm, heerlijk slapen. Ik had nog nooit zo lekker gelegen. Ik lag op mijn rug, want onze ruggengraat moest zoveel mogelijk recht zijn, met mijn hoofd naar de Mesa, want met je voeten naar de Mesa is respectloos. Echt zo fijn had ik nog nooit gelegen. Ik hoorde mensen lachen, gekke geluiden maken, huilen, kotsen, op staan om naar de wc te gaan, boeren, en dat allemaal op het ritme van Gume's Icaro's en chakapas (een soort boeket van heilige planten dat het geluid maakt van een tamboerijn). Ik wilde dat het eeuwig duurde.

Ik viel een beetje in slaap en ik werd een beetje wakker. Ik hoorde Gume rondgaan, één voor één kregen we een persoonlijke Icaro voor reiniging en bescherming, wat ventiada heet. Ik hoorde hem dichterbij komen, kruipend. Hij had het overduidelijk ook zwaar. Hij en zijn assistenten drinken ook Ayahuasca, alhoewel een klein beetje, om in dezelfde energie te komen als wij. Op die manier kunnen ze ons beter helpen. Hij zat aan mijn hoofdeinde, op zijn knieen. "Que tal?" Hoe gaat het? "Muy bien!" Hij begon te fluiten en te zingen en het voelde alsof er een warme deken van liefde over me heen gelegd werd. Heel speciaal, deze persoonlijke speciale aandacht, helemaal voor mij alleen. Ik ademde diep in en uit en voelde dat ik nog rustiger werd. Ik hield meteen van deze nobele, liefdevolle man! Van zijn stem en zijn lach! Na de Icaro blies hij Tobacco rook over de kruin van mijn hoofd, dat heet supla. Ook ter reiniging en bescherming van je energetische lichaam.

Toen Gume klaar was met zijn ventiada ronde, was de ceremonie afgelopen. Geen idee hoe laat het was. Je kon horen dat iedereen een beetje wakker werd, uitgelaten, opgelucht. We mochten wat drinken, voorzichtig. We mochten gaan, of in de ceremonieruimte slapen.
Ik probeerde op te staan om naar de wc te gaan (wat prima ging!) en aldaar kotste ik mijn water uit. Toch iets te snel en iets te veel gedronken. We kregen thee. "What kind of tea?", vroeg ik een beetje skeptisch. Thee van medicinale planten. Flikker op met je fokking planten! Toch waagde ik me aan de plantenthee, die dit keer warm was en velen malen lekkerder dan de Aya en de tree bark. Daarna zocht ik mijn bedje op, moe maar voldaan, klaar voor een diepe, rare slaap. Bedankt Aya, voor deze rustige, fijne introductie!

To be continued...

11 meiden en een steentje

Gisteren had ik de laatste bijeenkomst van mijn mindfulness training. Ik heb er eigenlijk weinig over geschreven, dus trakteer ik jullie nu op een grote lap tekst met veel oninteressante huisgemaakte analyses.

In totaal duurde deze training 8 weken en ik ben er vooral mee begonnen om mezelf wat discipline aan te leren ten aanzien van het mediteren en om mindfuller te worden. Schijnt te werken tegen bijnieruitputtingsverschijnselen. In deze 8 weken heb ik 10 andere dames leren kennen, die allemaal om hun eigen redenen deelnamen aan de cursus. 10 Meiden met hun eigen gedachtes, hun eigen motieven, hun eigen strijd, hun eigen levensverhaal. En de trainer, die 8 weken lang zichzelf -letterlijk en figuurlijk- heeft gegeven om ons het een en ander bij te brengen over mindfulness. Hij moest 8 weken lang de balans op maken tussen 'werk' en privé, zowel voor zichzelf als in de groep.

Nu was ik in het begin zeer fanatiek met oefeningen doen, fanatieker dan ik had mogen wensen. Natuurlijk zag ik al van heinde en ver aankomen dat dat fanatisme geen lang leven beschoren was. Door de voorbereiding van mijn reis, het opruimen van mijn tyfuszooi, het verhuizen naar mijn ouders, het afscheid nemen van vrienden en bekenden, het ontbreken van discipline werd dit minder en minder. In het begin zag ik dat als een meditatiepoging 'mislukte' (in hoeverre kan een poging tot wat dan ook mislukken? Nooit eigenlijk) dat ik dan de dag erop angst kreeg om weer te beginnen, omdat ik als het weer zou mislukken, ik mezelf als mislukkeling af zou schilderen. Vervolgens zou ik én een schuldgevoel hebben over de mislukte poging én over het feit dat ik mezelf mislukkeling noem, in plaats van een beetje lief tegen mezelf te zijn. Maar, als ik niets aan mijn huiswerk deed, had ik ook schuldgevoelens. Dus eigenlijk maakte het niet uit of ik het wel of niet deed: ik was bang voor schuldgevoel, of ik hád schuldgevoel. 

De laatste huiswerkopdracht die we kregen, was het schrijven van een brief naar onszelf. In deze brief zette ik mijn bevindingen van afgelopen 8 weken, mijn tips & trucs voor mezelf en wat compassievolle woorden ter aanmoediging. Deze brief konden we in een envelop, open of dicht, meenemen naar de training en wel of niet voorlezen aan de rest. In alle gevallen zou onze trainer de enveloppen meenemen en op een bepaald moment naar ons terug sturen.
In het kader van "Grenzeloze kwetsbaarheid is onkwetsbaar" had ik mijn envelop open gelaten. Ik geloof dat deze brief schrijven een van de meest liefdevolle dingen is geweest die ik ooit voor mezelf heb gedaan. Het voorlezen ervan was één van de meest ego-vernietigende dingen die ik ooit heb gedaan. 

We hebben 8 weken lang geoefend met bodyscans, zitmeditatie, loopmeditatie, kort en lang. 8 Weken lang hebben we geoefend met onze aandacht, om deze zwaar ongetrainde spier eens een poepie te laten ruiken. 

Na het voorlezen van de brief, begonnen we aan de voorlaatste oefening: Metta meditatie. Metta betekent onbaatzuchtige en onvoorwaardelijke liefde in Pali, de oude taal van de Boedhha. Ik heb dit nooit echt gesnapt. Want hoe kan ik nu onvoorwaardelijk -zonder voorwaarde- van alles dat leeft houden, en óók van mezelf houden? Hoe kan ik nu mezelf aan de kant zetten, wegcijferen, voor alles dat leeft, mijn leven geven voor een betere wereld, én tegelijk van mezelf houden? En hoe kan het, dat als de wereld een afspiegeling is van mezelf, dat ik alles over heb voor een betere wereld, maar niet voor mijn eigen geluk? Want een betere wereld begint bij mezelf. Was mijn compassie voor de wereld om me heen dan onecht? En het kwartje valt heel langzaam. 

Ik kan van mezelf houden en van alle dingen die leven, omdat ik zelf ook onderdeel ben van dezelfde schepping. Zelf ben ik ook een onderdeel van "alles dat leeft". En het is niet zo dat ik mijn liefde weg moet geven, zodat er te weinig overblijft voor mezelf. Het is er in overvloed en dus ook voor mij. Bovendien is het wegcijferen van jezelf ten gunste van een betere wereld ook niet bepaald onvoorwaardelijk.

Tijdens deze Metta oefening moesten we een wens voor onszelf herhalen, als een mantra, op in- en uitademing. Het ontroerde me direct, omdat ik net 1 minuut daarvoor aan mijn brief had voor gelezen aan 11 meiden en onze trainer.

"Ik wens mezelf alle geluk van de wereld toe"

 

Ik zou zo graag mezelf overslaan in deze wereld. Ik zou zo graag mezelf de schuld geven van alles dat er gebeurt. Lekker piepklein blijven en onzichtbaar, zodat niemand opmerkt dat ik er ben geweest. En niet eens om mijn zogenaamde grote daden anoniem te laten blijven, maar gewoon omdat. Omdat ik het niet waard ben? Eigenlijk klinkt het allemaal zo dramatisch dat ik er niet eens over wil schrijven. En dat zou ik ook niet doen als ik er niet van overtuigd was dat het gebrek aan eigenwaarde voor het overgrote deel ten grondslag ligt aan onze relationele en psychologische problemen. Ik leg er in mijn blog natuurlijk een enorme loep op, waardoor een detail uit de problematiek van een doorsnee meisje of net volwassen vrouw enorm wordt opgeblazen. Dat opblazen is nodig om het op te lossen. Het oppakken met beide handen en aanpakken met je aandacht maakt dat het oplost, of op wordt gelost.

Sinds mijn laatste Mindlink therapie ben ik er bewust mee bezig en het blijkt inderdaad dat ik dit onbewust doe, mezelf allerlei verantwoordelijkheden toe-eigenen die niet bij mij horen. Zo gaf ik bijvoorbeeld mezelf de schuld van mijn vaders bekeuring van bijna € 200,- (ik was er niet eens bij...) omdat ik zelf altijd te hard rijd en hem misschien (as if...) op zit te naaien om hetzelfde te doen. Zo trek ik de verantwoordelijkheid naar me toe voor het vervangen van de kapotte PC van mijn ouders, want misschien kan ik de situatie even oplappen met mijn oude laptop, die ik aan mijn zus zou gaan verkopen. Hele vreemde patronen spelen zich af. En mooi om te zien dat ik dus vervolgens mijzelf moet overtuigen van het feit dat die dingen helemaal geen zak met mij te maken hebben, dat ik ze dus niet op mezelf hoef te projecteren en het gewoon kan zien als een gebeurtenis in de relatieve wereld waar het een na het ander gebeurt omdat de wereld om ons heen een afspiegeling is van ieder één. 

Wat ik me nog wel afvraag en waar ik geen antwoord omheen kan analyseren is het feit dat we allen kampen met een discipline-gebrek. Waarom doen we niet de dingen die we zo graag willen doen? Of het nu om gezond eten, afvallen, meer sporten of mediteren gaat. We willen het zó graag. En als het puntje bij het paaltje komt, ontbeert bij ieder de discipline om daadwerkelijk tot actie over te gaan. Waar zit 'm dit in? Dat het ontbreken van tijd het excuus is, is natuurlijk achterhaald. En ook al die andere excuses gaan niet meer op. Gewoon even eerlijk zijn naar mezelf en naar de kern van het probleem kijken. Waarom doe ik iets niet, dat ik wel graag wil? Ik denk dat het gewoon in strijd is met dieper liggende patronen. Rationele discipline staat haaks op mijn gebrek aan eigenwaarde. 

De laatste oefening die we deden was de oefening met een steentje. Een aandachtsoefening of zitmeditatie. Het (edel)steentje mochten we zelf uitkiezen en was een extra cadeautje van onze rots in de branding. Het steentje draag ik met me mee op mijn reis en zo draagt het bij aan mijn reis. Want telkens als ik het tegen kom, kan ik iets wensen. Voor mezelf of iemand anders.

Tot slot een mooie tekst, gebruikt in de training, uit het Tibetaanse boek van leven en sterven -Sogyal Rinpoche.

Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren…ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet.
Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet.
Het duurt nog lang voordat ik eruit ben.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er weer in…het is een gewoonte.
Mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben.
Het is mijn schuld.
Ik kom er direct uit.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik loop eromheen.

Ik loop door een andere straat.

Boeren of jagen?

Synchroniciteiten - wie is er niet dol op?

Een stukje dialoog uit Kung fu Panda 2: 

Po: How did you do that?

Shifu: Inner peace.

Po: Inner peace. That's cool! Inner peace of what?

Shifu: It is the next phase of your training. 
Every master must find his path to inner peace. Some choose to meditate for fifty years in a cave just like this, without the slightest taste of food or water.

[Po's stomach makes a loud growling noise]

Po: Or?

Shifu: Some find it through pain and suffering, as I did.

Een stukje tekst uit "De beschermengel" van Paulo Coelho (Valkyries in het Engels):

"Jij vertelde me ooit dat de wereld verdeeld was in boeren, die van hun grond houden en van oogsten, en jagers, die van donkere wouden houden en van veroveren. Je zei dat ik een boer was, net als J. Dat ik de weg volgde van de wijsheid die verkregen wordt door contemplatie. Maar dat ik getrouwd was met een jager."

Haar brein werkte als een razende, ze kon niet stoppen met praten. Ze was bang dat de ster begin te schitteren.

"Wat was en wat is het moeilijk om met jou getrouwd te zijn. Je bent net als Vahalla, net als de Walkuren. Nooit zijn ze eens rustig, het enige wat voor hen telt is de sterke emotie van jacht, van het gevaar en van de risico's, van de donkere nachten waarin er naar prooi gezocht wordt. In het begin dacht ik dat het voor mij onleefbaar zou zijn; ik die een leven zocht als dat van zoveel andere vrouwen. Ik was getrouwd met een magiër! Een magiër wiens wereld gestuurd wordt door wetten die ik niet ken - iemand die pas geloofd dat hij zijn eigen leven leidt als hij voor een uitdaging staat."

In een tijdsbestek van een dag of 3 kwamen mij deze stukjes toe. Ik geloof niet in toeval en besloot er mijn hoofd eens over te breken. Vooral, omdat ik het nog niet eens was met mezelf over mijn eigen woorden van mijn vorige blog: 

"Hartstikke fijn om een generalist te zijn! Enig. Zou ik willen ruilen tegen één ding heel, heel erg goed kunnen? Ik heb geen idee, eigenlijk. Wordt je leven daar eenzijdiger van? Wordt je leven daar rustiger van? En wil ik dat van mijn leven? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk hou ik van hobbels, van experimenteren en proberen. Falen en slagen. Vallen en opstaan."

En in de reacties:

"Die interne strijd drijft me soms bijna tot waanzin. Ik denk dat rust hebben in het NU en acceptatie wel op de eerste plaats komen, maar de angst om passief te raken is nog heel erg aanwezig. "

Is meditatie de weg?

Heel stiekem fluistert een stemmetje in mij al een hele tijd de woorden "Meditatie is de weg...". En ondertussen schreeuwt mijn ego er openhartig en luidkeels overheen: "IK WIL HOBBELS!!!" 

Ik schreef in 'Slotakkoord II: Een leven lang hobbels' een aantal blogs terug, dat ik heel langzaam mijn naieviteit ten aanzien van het algehele leerproces in mijn leven aan het verliezen ben. Ik vraag me nu alleen af of ik mijn leerproces niet helemaal om moet gooien. 

Na het lezen van Paulo's Beschermengel bedacht ik me dat ik al jaren vol hou dat ik een jager ben, hoewel niet met die woorden. Al jaren associeer ik het leven van de genoemde boer met een saai leven, een passief leven en een leven dat door je handen glipt zonder dat je daar iets aan kunt doen. Ik heb zo'n leven gehad, voor mijn gevoel, in mijn vorige relatie (als je meeleest, no hard feelings) en dat wil ik nooit meer meemaken. 


Dat heb ik mezelf heilig en plechtig beloofd. Ik beloofde mezelf hobbels, en veel, om maar te zorgen dat ik niet passief zou worden. Want zolang je maar hobbels hebt om te nemen, blijft je leven interessant en actief. Zolang ik over hobbels kan stuiteren, val ik niet in slaap. 

De fluisterende stem die maar door blijft gaan over meditatie, en dat dat de weg zou zijn voor mij, heb ik eigenlijk wel willen geloven, maar zodra ik een poging deed om actie in te zetten en daar daadwerkelijk naar te gaan leven, begonnen de mindtricks van mijn trotse en snel gepikeerde ego: ik had niet de wilskracht om door te zetten en om routine in te zetten. Buiten mijn Vipassana retraite om dan.

Twee van zulke passende stukjes in krap een halve week, dat is me iets te toevallig. Misschien... en het is echt heel erg moeilijk om hierover na te denken, laat staan het te typen zodat anderen het kunnen lezen... Misschien ben ik wel een geboren 'boer' in plaats van de jager die ik mezelf al jaren voorhoud te zijn.

Op zoek naar bewijs: zwart op wit

Vandaag tijdens therapie werd nog even benadrukt dat ik momenteel in een strijd zit om te accepteren. Ik zit verwikkelt in een innerlijke strijd en ben nochtans niet van plan om te gaan accepteren. Ik merk dat mijn geest naarstig op zoek ik naar bewijs voor mijn identiteit. Ik lees boeken, synchroniseer als een debiel, overweeg om toe te gaan geven aan de boer in mezelf, maar trek vervolgens keihard mijn keutel terug. Ik ben er nog niet klaar voor. Nog niet voldoende bewijs!

In mijn hoofd is het momenteel nogal zwart-wit. Of je bent iemand die middels contemplatie, beschouwing, meditatie de weg naar wijsheid, licht en eenheid vindt. Of je gaat over een keiharde hobbelweg. Er is geen tussenweg. Dat maakt het hele verhaal behoorlijk ingewikkeld. Ik gedraag me namelijk nu overduidelijk als een jager. Er aan twijfelen dat ik misschien eventueel mezelf al een aantal jaartjes een heel klein beetje voor de gek zit te houden, is een dramatische gedachte en eentje waaraan mijn ego kapot gaat! Het penetreert mijn geest! Meteen voel ik de zachtheid van mijn diepere zelf van de rust die ik zou kunnen ervaren als de strijd die ik al jaren voer, opgeheven wordt. 

Die strijd die ik voer heb ik misschien al een paar jaar verward met de strijd die je natuurlijk aangaat omdat je een leven leidt als een jager. Die hobbels die je meemaakt, horen er dan van nature bij. Als dat zo is, dat ik dus al een hele tijd die twee door elkaar gooi, dan ben ik dus al jaren dubbel strijd aan het voeren:

1x omdat een jager nu eenmaal van nature de strijd met zichzelf en de wereld om hem/ haar heen aangaat, en 1x omdat ik al jaren een innerlijke strijd voer over het feit dat ik eigenlijk van nature een boer ben en geen jager. Ik hoop dat je me nog volgt.   

Springen of omdraaien?

Ik kan de interne strijdbijl nog niet neergooien, de witte vlag ophijsen en me overgeven. Daar is het nog veel te vroeg voor. Dat voelt als een te snelle, en naïeve beslissing, waar ik paradox genoeg enorm naar verlang. Ik schreef al eerder in 'Leven...dood...leven', dat ik grote behoefte heb aan een wedergeboorte. 

Ik sta op het puntje van een afgrond. Achter me het magische, donkere woud en onder me een stukje rustige, gecultiveerde grond. Twee verschillende werelden: zwart en wit. 

Springen of omdraaien? Springen staat gelijk aan het gevoel van overgeven en accepteren, waarna ik in balans kan experimenteren op eigen terrein, kan observeren en filosoferen over opkomende zaadjes van positiviteit, maar paradox genoeg tegelijkertijd aan het gevoel van springen in een diepe afgrond met dodelijke afloop. Dodelijke verveling en passiviteit. En dáár ben ik bang voor. Omdraaien en terugvluchten in het woud vol spel, magie en enge wezens voelt als veilig en vertrouwd. Me stoten aan uitstekende boomwortels, op de vlucht voor achtervolgingen uit het verleden, op jacht naar nieuwe emoties en verruimd bewustzijn zijn mijn realiteit. Pijn! Pijn die me ook drijft tot waanzin. 

Vorige week bestelde ik een boek op Amazon.com; "The stormy search for the Self" van Christina en Stanislav Grof. Ik kreeg het gisteren binnen en op de voorkant stond een afbeelding van een Feniks: mijn symbool voor wedergeboorte en het symbool dat voor mij vooraan in de rij staat om te absorberen, leren en te leven en om later misschien zelfs wel te laten tatoeëren. 

Ik ga het eens lezen en misschien, heel misschien kan ik daarna een beslissing nemen. Misschien is die wedergeboorte die me op staat te wachten wel in een heel ander thema gegoten, zit ik er naast en kan ik terug naar mijn bos om te gaan jagen. Maar wat ik eerder denk ik dat mijn perceptie van een boerenleventje er flink langs zit en er van langs moet krijgen.

Slotakkoord deel II: Een leven lang hobbels

Heel langzaam verlies ik mijn naïviteit ten aanzien van het leerproces in het leven, dat er voor ieder van ons is, dat voor ieder van ons anders is én ... dat het voor de meeste van ons altijd zal zijn. Waarom kan ik niet alle leerprocessen in een jaar of 10 proppen en daarna gelukkig en zonder zorgen door leven? Waarom zou ik niet nu alle hobbels kunnen nemen, zodat ik ze straks niet meer hoef te nemen?

Omdat ik dan straks niks meer te doen heb?

Omdat sommige hobbels nu eenmaal later in mijn leven pas ontstaan?

Omdat als ik eenmaal een hobbel onder controle heb, het ook zaak is om mijn bandenspanning te blijven controleren?

Omdat wij mensen niet voorbestemd zijn om een pad zonder hobbels te nemen, óók niet als je al heel veel hobbels hebt genomen. Juíst niet als je al heel veel hobbels hebt genomen. 

Ik heb serieus (ja, mijn blond is echt) mezelf aangepraat dat als ik nu (ik nog jong ben) maar heel veel hobbels neem, vaak door het stof ga, tegen de lamp loop en mezelf minstens 3 keer aan dezelfde steen stoot dat ik dan op een gegeven moment wel ben uitgeleerd en lekker boven op een berg kan uitrusten van het leven. Heerlijk, leek me dat. Lekker onbezorgd genieten. Geen vuiltje aan de lucht. Een waar Centerparks gevoel.

Gelukkig ben ik nog niet te oud om te leren en kom ik erachter dat als ik het zo wil spelen, ik eigenlijk langzaam gek word. Mijn lijf is stevig (letterlijk en figuurlijk) genoeg en kan die hobbels redelijk goed aan, hoewel het nooit heeft durven tegen sputteren, pas sinds kort eigenlijk (lees: Slotakkoord deel I: het is weer aan!).
Maar mijn geest blijkt nog iet wat labiel te zijn en ook helemaal geen zin te hebben in het idee dat ik komende 10 jaar reserveer voor hobbels. 

Ik ben te streng voor mezelf. Maar hoe kan ik in godesnaam milder worden als ik de balans niet weet te vinden? Waar zit bijvoorbeeld de balans tussen aandacht geven aan een negativiteit en hulp vragen? Als ik het zo type snap ik het verband niet eens, laat staan dat er een balans te vinden is. 

Ik heb geleerd dat je verantwoordelijk bent voor je eigen realiteit en dat alles wat je aandacht geeft, groeit. Als het niet zo goed met me gaat, ga ik automatisch contact met de buitenwereld uit de weg om er maar geen aandacht op te vestigen. Langzaam draai ik cirkeltjes in mijn eigen wereldje en kom ik in een neerwaartse spiraal terecht. Ik probeer het zelf op te lossen; eerst door het te ontkennen, want alles dat je aandacht geeft groeit. Daarna door hopeloos positief proberen te zijn, want geluk is een keuze. Tevergeefs, want het gaat radicaal tegen mijn gevoel, hart en onderbewuste in. En dan uiteindelijk zit ik zo diep in mijn eigen mentale shit -it's all in my head- dat ik geen uitweg meer weet en maar om hulp ga vragen, met mijn nederige excuses omdat ik het eigenlijk liever zelf op had willen lossen. 

Waar loopt het fout? Mijn principes en zogenaamde geheide stellingen over hoe het leven in elkaar zou moeten steken zijn een beetje te stellig. Waar is de balans? Moet ik alle discipline dan maar over boord gooien? Ik heb enigszins structuur en regels nodig, want anders ben ik elke seconde van de dag mild voor mezelf en presteer ik niks meer: geen eten koken, boodschappen doen, opruimen, sporten, planten water geven etcetera. 

Ik snap het niet.

Wat ik wel snap, is dat dit proces niet echt lekker loopt. Wat ik ook snap is, nadat ik uiteindelijk na 2 maanden hulp heb gezocht bij mijn therapeute, is dat ik haar gewoon om hulp kan vragen want daar is ze voor. En wat zij me ook duidelijk heeft gemaakt is dat dat Centerparks gevoel er niet in zit over 10 jaar en daarna voor de rest van mijn leven. 

Maar....

Waarom niet leren én onbezorgd gelukkig leven?

Nou, daar gaan we dan maar eens aan werken.