Minty sauce & Chocolate balls

Heerlijk herinneringen ophalen in Hampi! Na mijn -ik zou haast zeggen- mislukte Thailand poging was ik zo blij als een klein kind toen ik in Hampi aankwam, maar ook in Mumbai sloeg ik een diepe zucht van geluk.

Mijn eerste Palak Paneer met garlic naan (mijn lievelingsgerecht) was een feit in Anjali guesthouse in Mumbai. Ik was nogal hongerig na mijn lange reis: een nachtbus van Chiang Mai naar Bangkok, een paar uur later een vlucht van Bangkok naar Mumbai. Op BKK airport begon de India voorpret al: ik moest smakelijk lachen bij de incheckbalie, omdat de flatscreen tv's schijnbaar in de aanbieding waren in Bangkok. Inchecken duurde 1,5 uur omdat 50% van de passagiers (allen van Indiase afkomst) een 40 inch Samsung Smart tv in moest checken. Bij het ophalen van mijn bagage in Mumbai was ik minder geamuseerd. Mijn backpack kwam pas van de band na alle tv's. De taxi chauffeur van het hostel heeft zeker anderhalf uur op me moeten wachten.

In Mumbai sliep ik bij Raj, de eigenaar van Anjali guesthouse, midden in een woonwijk op de eerste verdieping van een appartement. Een beetje vreemd, maar verder was alles dik in orde: warme douches, eten op bestelling, dichtbij station en bushalte. Een van de boys regelde een busticket naar Hampi voor de volgende dag. Ik kon niet wachten om het magische landschap weer te zien! Mijn tweede thuis in Karnataka.

Ik gonsde van geluk toen ik over de rijstvelden naar Goan Corner Guesthouse liep en een warm onthaal ontving van de eigenaren en personeel dat ik nog ken van 2 jaar geleden. 's Middags wandelde ik door de boulder area rondom Goan Corner en gelukkig was alles nog zoals ik het 2 jaar geleden achter had gelaten. Zelfs de menukaart van Goan Corner is nagenoeg hetzelfde gebleven! Ze serveren nog steeds de lekkerste mintsaus ter wereld bij al mijn lievelingsgerechten (hoewel het waarschijnlijk mijn lievelingsgerechten zijn door die mintsaus). De German Bakery om de hoek heeft nog steeds Chocolate Balls voor R/ 20 (= ongeveer € 0,36).

De eerste dagen loop ik over van vreugde, alleen al door het ophalen van zulke goede herinneringen! Ik besef maar al te goed dat het ook heel gevaarlijk kan zijn om terug te gaan naar een plek waar het zo fijn is geweest, want het creëert verwachtingen en waar verwachtingen zijn, kunnen teleurstellingen te voorschijn komen. Maar voor NU wil ik helemaal niet denken aan de consequenties van mijn keuze. Ik wil alleen maar genieten van de magie die hangt in de lucht die de ruimte tussen alle duizenden boulders van Hampi opvult.

Al snel leer ik mensen van mijn nieuwe Goan Corner familie kennen. Klimmers met de intentie om langer te blijven, oude bekenden en bekenden van oude bekenden. Mijn ubergelukkige stemming is onverwringbaar voor tenminste 4 dagen.

Het voordeel van ergens lang blijven is dat je je nieuwe vrienden goed leert kennen. Het nadeel van ergens lang blijven is dat je je nieuwe vrienden goed leert kennen. Want hoe goed wil je ze eigenlijk kennen? Ik hoef er persoonlijk het drama, de persoonlijkheidscomplexen en jeugdtrauma's niet bij te hebben. Als je maar lang genoeg op een plek blijft hangen, zijn ze gratis en onvermijdelijk.

Door alle complexheid van de personen om me heen (de theorie die ik hoorde over dat klimmers allemaal een grote rugzak jeugdtrauma hebben, gaat wellicht wat te ver), wordt mijn alles-is-liefde-mood omgezet naar een 'hoe-lieg-ik-tegen-mezelf-zodat-ik-geaccepteerd-word-in-de-groep'- stemming. Heel gek, want ik leek het zo goed onder controle te hebben. Ik weet niet waar het mis ging, maar het is natuurlijk boelsjit om de complexheid van een ander de schuld te geven, aangezien de wereld om mij heen een reflectie is van mijn eigen geest. Door 't klimmen en me onzeker voelen over mijn kracht en kunnen ten opzichte van anderen, door omgang met leuke mannen en daardoor geconfronteerd te worden van mijn eigen zwakheden, door omgang met irritante vrouwen die eigenlijk alleen irritant zijn omdat ze blijkbaar mijn eigen zwakheden versterken. It's all in the head en natuurlijk komt het neer op onzekerheid en dus gebrek aan eigenwaarde. Hoewel ik graag wil geloven dat ik simpeler ben dan de rest, minder complex, moet ik toegeven dat de ingewikkeldheid gewoon in mijn eigen hoofd zit. Tijd om me terug te trekken voor een paar dagen.

Een nieuw element in mijn Hampi verblijf is het hardlopen. Ik heb thuis, bij het herinrichten van mijn backpack tussen Peru en Thailand, mijn hikeschoenen en mijn sneakers omgeruild tegen trimschoenen zodat ik lekker kan gaan rennen. Niet ver, niet lang, 's ochtends vroeg rond klimtijd (=6.30 u). En ik merk dat het me goed doet om even op mezelf te zijn.

Als ik op een avond film ga kijken in een ander guesthouse met 4 mannen, verlies ik mijn onzekerheid (omdat ik ter voorbereiding de moeite heb genomen om er bijna onweerstaanbaar uit te zien), en daarmee verlies ik ook mijn portemonnee. Zodra ik er achter kom, waarschijnlijk nog geen 10 minuten later ren ik terug over de hoofdstraat van Hampi -ook wel Gazastrook genoemd vanwege het hoge gehalte Israeliers-, helaas zonder resultaat. Een van de locals biedt aan om met een scooter op en neer te rijden en onderweg droppen we de boodschap hier en daar bij wat shops. Fuck! Die paar honderd rupees kunnen me gestolen worden, letterlijk, maar ik heb echt geen zin om weer een nieuwe bankpas aan te vragen en te activeren. De film blijkt een teleurstelling doordat het geluid nagenoeg ontbreekt en dus besluiten we om terug te gaan naar Goan Corner. En als mijn kamergenoot Nick niet nog honger had gehad om 9 uur 's avonds, had ik niet in het restaurant gezeten toen Joseph mijn portemonnee met bankpas en rupees terug kwam brengen! Omdat ie zelf pas zijn bankpas had verloren, besloot ie om de zoektocht naar de eigenaar van de gevonden portemonnee te starten. En omdat wij hier en daar de boodschap hadden gedropt op de Gazastrook, kwam mijn portemonnee godzijdank dezelfde avond nog terug bij me. Geweldig dat er zulke fijne mensen rondlopen op de wereld!

Ik ben inmiddels zo'n 3 weken in Hampi. En omdat het einde van het seizoen nadert maken de mensen om mij heen plannen om verder te gaan. Sommige gaan reizen, sommige klimmen en sommige naar huis. Ik had plannen maken tot nu toe voor me uit geschoven, omdat ik het niet de leukste bezigheid vind. Het herinnert me aan mijn eigen ontwetenheid en strijd rondom de invulling van mijn leven. Klinkt misschien wat ver gezocht, maar ik raak in de war van alle vrijheid die ik heb. Ik heb moeite met me oriënteren in het grote veld der mogelijkheden. Soms voel ik me heel vrij en besef ik dat de wereld letterlijk aan mijn voeten ligt. Soms heb ik heel veel inspiratie, soms voel ik me een loser. Soms zou ik willen dat ik een grote passie had, en soms realiseer ik me dat het allemaal niet zo veel uit maakt, omdat bijna geen beslissingen die ik neem onomkeerbaar zijn en ze gewoon leiden tot nieuwe ervaringen in het leven.

De belangrijkste conclusie van afgelopen dagen is toch wel dat ik geen ruk aan vrijheid heb als ik niet weet wat ik wil. Geen idee waarom het nou zo ontzettend moeilijk is om uit alle dingen ter wereld iets te kiezen.

Mijn kamergenoot Nick gaat rondom 19 februari Hampi verlaten en ik denk dat ik hetzelfde doe. Geen idee waarheen, daar ga ik me de komende dagen eens druk over maken. Misschien eens wat serieus doen zoals helpen in een project of een retraite of misschien nog een beetje rondreizen en me overgeven aan het moment.

Het gaat niet slecht met me, al klinkt ver bovenstaande verhaal niet bijzonder vrolijk. Er zijn fijne mensen. Het eten is lekker. De zon is heet. En het landschap en de vogeltjes die 's ochtends vroeg fluiten op de achtergrond van onze klimsessies, zorgen voor een paradijselijk bestaan hier in Hampi. En een mooie bijkomstigheid is dat ik zojuist mijn rekening (accommodatie, eten, drinken en was) heb betaald van afgelopen 3 weken en die was R/ 12000,- = € 170 ,-.

2011, een jaar om op terug te kijken

"Another year is over, can't you feel the pain?
Another year is over, but next year will be go the same!"
Dat zong een band waar ik vroeger nogal gek van was, maar sarcastisch bedoeld. En om die reden zet ik het hier ook neer. Als we niet opletten, dan gaat volgend jaar weer precies hetzelfde als dit jaar, en het jaar daarvoor. We worden ouder, dat is een verschil. Buiten een verhuizing of een sportschool switch verandert er weinig. De dingen waar we dit jaar tegenaan lopen, daar lopen we volgend jaar weer tegen aan.

Ik lees aardig wat blogs (allemaal in Engels) en het blijkt dat ik echt niet achter kan blijven als het gaat om een jaaroverzicht. Daarom lees je hier mijn jaaroverzicht. Ik gebruik de sheet van Benny, van 'Get busy living' om te zorgen dat ik niets vergeet en alles netjes op een rijtje heb staan.
Je kunt jezelf de vragen stellen:
Wat ging goed dit jaar?
Wat ging er niet zo goed?

Als je doelen wilt stellen voor volgend jaar, zul je in ieder geval moeten weten hoe je er nu voor staat. Soms is het een beetje eng om terug te kijken, vooral om tegenover jezelf toe te geven dat je sommige dingen niet zo handig hebt aangepakt. Het is niet erg, we leven om te leren! Ik ga jullie voor, dat lezen jullie hieronder. Het viel niet mee om 10 geweldige dingen te verzinnen. Waarschijnlijk zijn er nog meer waar ik nu niet aan heb gedacht, die nog veel geweldiger zijn dan de onderstaande.

Wat me geholpen heeft om mijn geheugen op te frissen, is om al mijn blogs van afgelopen jaar door te lezen.

De 10 geweldigste dingen die mij dit jaar zijn overkomen:
1. Naar Hampi, India (terug)gaan, de lessen die ik heb geleerd en mensen die ik heb leren kennen
2. Na mijn reis het contact met mijn lieve vriendin Shidhi & Co opgepakt en geïntensiveerd
3. Sprookjesgrot opgezet
4. De focus in mijn leven verschoven van werk naar prive
5. Mijn uitgave patroon drastisch bijgeschaafd en parttime gaan werken
6. Als gevolg van Vipassana mijn dips en negatieve gevoelens op een andere manier kunnen bekijken
7. Een verlanglijst maken
8. Ik ben er achter gekomen wat ik echt belangrijk vind
9. Deze blog uitbouwen en andere blogs gaan lezen
10. Mijn levensdoel ontdekt, geformuleerd en gepubliceerd

De 3 dingen die ik heb bereikt, waar ik het meest trots op ben:
1. Dat ik het voor elkaar heb gekregen om van een parttime horecabaan te leven (en ik ben minder gaan verdienen)
2. Dat ik Sprookjesgrot met succes heb opgezet en mensen heb geïnspireerd!
3. Dat ik gezonder ben gaan leven door voeding en sport

De 3 belangrijkste lessen die ik dit jaar heb geleerd:
1. De wereld ligt aan mijn voeten; het is tijd om het te belopen! Een pad verschijnt als je de eerste stap zet, hulp komt als je de eerste stap zet.
2. Liefde is er in overvloed. Omarm alles. Hecht je aan niets.
3. Reflectie: als ik slecht denk over een ander, hou ik een spiegel op

3 persoonlijke ontwikkelingen van dit jaar:
1. Ik heb ontdekt wat er in mijn hoofd gebeurd met alcohol gebruik, en waarom ik niet moet drinken
2. Ik heb ontdekt wat ik moet doen als ik een beslissing moet nemen: tijd nemen en gevoel laten werken
3. Ik ben onder ogen gaan zien waar ik bang voor ben: dat mijn leven aan me voorbij gaat. Maar ook dat vluchten dat niet tegen zal gaan.

Als ik 3 dingen op nieuw zo mogen doen, zouden het deze dingen zijn:
1. Stoppen met mediteren, rond de maand juni. Ik had door moeten gaan.
2. Ik had eerder in moeten grijpen toen ik in lichte depressie raakte in de zomer.
3. Ik zou meer risico's moeten nemen op relatiegebied

De 3 dingen die ik echt minder zou moeten doen volgend jaar:
1. Doelloos naar facebook staren (of andere oninteressante websites)
2. Toegeven aan negativiteit
3. Mama's auto gebruiken

De 3 dingen die ik echt meer zou moeten doen:
1. Mediteren
2. LEVEN, meer effort stoppen in en aandacht schenken aan de dingen die ik belangrijk vind
3. Zorgen voor een beter ritme

De 3 dingen die ik echt zou moeten stoppen volgend jaar:
1. Opgeven van dingen die me moeilijker af gaan (boulderen, gitaarspelen, hardlopen, mediteren)
2. Me zorgen maken over financien
3. Eten weggooien

3 redenen waarom ik mijn doelen niet heb kunnen bereiken dit jaar:
1. Diagnose van kanker van papa als rode draad van mijn najaar
2. Zomerdip, na voorjaarshypermanie die ik niet kon plaatsen
3. Horeca werk is leuk, maar het horeca ritme zuigt. Te laat naar bed, en te vroeg op.

De 3 doelen die ik echt graag wil bereiken volgend jaar:
1. Een ludieke, creatieve inspiratiebron voor anderen verzinnen en uitvoeren
2. Mijn leven minimaliseren
3. Rond komen zonder baan

De 3 redenen waarom ik deze dingen wil bereiken volgend jaar:
1. Ik wil creatief bezig zijn, omdat ik dat heel graag doe. Ik hoop dat ik andere kan aansporen om ook creatief bezig te zijn. Ik geloof namelijk dat ons dat mens laat zijn
2. Omdat ik wil weten hoe het is om niets te hebben om je aan te hechten
3. Zo min mogelijk afhankelijk zijn van anderen en ik wil rond komen van iets dat vanuit mijzelf voorkomt

De slimste beslissing die ik heb genomen afgelopen jaar:
Parttime werken en meer focussen op mijn persoonlijke ontwikkeling en priveleven

Het grootste risico dat ik heb genomen afgelopen jaar:
Reizen terwijl ik ziek was

Eén zin die afgelopen jaar samenvat:
Not all who wonder are lost....

Over een jaar ziet mijn ideale dag er zo uit:
Opstaan met de zon, mediteren, creëren en zorgen voor eten voor anderen (en mezelf). 

What happend in Hampi Island Prison part II

Vanochtend, 1 februari 2011, in alle vroegte vertrokken naar Mundgod waar ik nu lig op een uitgevouwen, kartonnen doos, 2 yogamatten, een deken als matras en in mijn eigen lakentje en onder mijn eigen dekentje. We verblijven illegaal in een monestry, naast de kamer van een teacher die ons onderdak heeft gegeven en ik zou nergens anders willen zijn hier.

Na een dag reizen, wachten op Mikeal die kamers checkt voor ons en op en neer lopen met zware bagage op mijn nog steeds verrotte enkel (iemand heeft me ooit eens verteld dat ik zo nu en dan de chaos op moet zoeken. Nou is India in zijn geheel al chaotisch dus dan moet je op zoek naar ander soortement van chaos en avontuur...backpacken met hindernissen), praten met minimaal 10 verschillende Tibetaanse monks die samen maximaal 100 woorden Engels kunnen, zijn we dan uiteindelijk toch goed opgevangen in kamp 3. Een hoogopgeleide monnik geeft ons illegaal onderdak. Normaal gesproken dien je een permit te hebben om in een monestry te mogen overnachten. Die hebben we dus niet. Voor ons minder problematisch als we gepakt worden door Indiase politie als voor deze Tibetaanse monnik die overduidelijk blij is met zijn gasten. Hij voorziet ons van simpel, maar smakelijk eten en probeert in zijn beste Engels (....hij haalt het gemiddelde van hierboven flink omlaag...) met ons te communiceren. Hij lacht hard en hartelijk als hij onzeker wordt over zijn verhaal: wat een heerlijke man!! Wij zijn erg blij met deze simpele accomodatie en fantastische gastheer.

Na een goede nacht slapen staan we vroeg op om met een met monks volgepakte bus naar kamp 6 te gaan. Want in kamp 6 daar gebeurt het!
Het is hectisch! Altijd weer bijzonder om in een Tibetaanse colonie rond te lopen. Wat een wereld van verschil met India. India is rood en Nepal is blauw heb ik wel eens gezegd. Tibet is groen. Terwijl de Tibetanen hun straten schoon houden met speciale opruim teams met groene hesjes, zorgen de Indiers dat de rupees blijven rollen: Indiers maken handel. Zij besturen bussen, jeeps en tuk tuks, zij verkopen suffe souvernirs en wat helemaal bijzonder is in een leefgemeenschap van een volk dat gevlucht is om politieke redenen, waardoor ze geen vrijheid meer hebben en geen paspoort: het zijn de Indiers die bedelen.
Eenmaal gesettled in de hal waar Dalai Lama zijn performance gaat geven, beginnen de monikken met herhalende mantra's met hun buikstem wat zo ongeveer klinkt als een hele lage didgeridoo. Heel bijzonder, want de trillingen gaan door merg en been. Dalai Lama doet zijn aantreden en we gaan allemaal staan. Dikke 2,5 later rollen we de zaal uit gaar van het luisteren naar Tibetaanse lessen in bewustzijn, eenheid en kwantymfysica en de ontzettende hitte. Het is hier bloedheet! De vibe is fantastisch en ik snap waarom deze man zo geliefd is nu. Als je vriendelijkheid in het woordenboek opzoekt, zie je een foto van deze breedlachende Tibetaan met pretoogjes. Vanmiddag is er een public talk waar we ook nog heen willen. Mijn energielevel zakt en ik merk dat ik afgekickt ben van India door 4 weken Hampi, dat wil zeggen dat ik bedelende Indiers, toeterende Indiers, muziek maken Indiers, en eigenlijk alle soorten Indiers momenteel slecht kan verdragen. Maar we zijn bij Dalai Lama en het niet verdragen van een volk past niet echt bij de buddhistische filosofie. Ik ben blij als we aan het eind van de middag weer in ons tijdeljke huisje zijn. Onze vriend kookt voor ons vanavond: lekkere Tibetaanse soep met huisgemaakt noedels en groente. Als toetje fruit. Prima dineertje! Op tijd naar bed want morgen is 't weer vroeg dag.

Om 6.30u ging de wekker. Veel vroeger dan gisteren. Tenminste..zo voelt het . Damn, ik kan niet uit mijn bed en die Dalai Lama teaching, excuus voor mijn respectloosheid, kan me gestolen worden. Natuurlijk ga ik mee, want dat hoor je te doen. Ik ga mee en ik interesseer me. Ik merk dat ik prikkelbaar ben. Een Amerikaans vrouwtje achter me is bang dat ik te dicht bij kom en haar plek steel. Op het moment dat er twee grote Amerikanen binnenkomen, verlaat ze onmiddelijk haar plek. Ik snap, denk ik, waarom: een van de mannen is groot, dominant en erg aanwezig met heel zijn lijf en leven. Met zijn lichaamshouding vraagt hij aandacht. Maar waarschijnlijk is mijn prikkelbare humeur en verzwakte energie de reden waarom zijn dominantheid me zo enorm stoort, letterlijk en figuurlijk. Vervolgens ben ik 3,5 uur bezig om mezelf af te schermen voor hem. Als de teachings zijn afgelopen ben ik kapot! Er is nog een debat om 13.00u waar we heen kunnen. Maar zodra we buiten komen en ik nog neer prikkels opvang zoals zonlicht, hitte, toeterende auto's, bedelende Indiers en hordes monniken. Ik besluit om terug te gaan naar ons tijdelijke huis. Ik kruip in bed na een kort b(r)abbeltje met onze huisvriend. Als Anetta en Mikeal thuis komen vertellen ze over het debat: ze zaten 1 meter van de Dalai Lama af en hebben genoten van het debat. Fantastisch! Ik sliep....

Ik gun het ze. Uiteraard. Ik gunde mezelf de slaap ook heel erg, dus alles is prima. Mikeal adviseert me terug te gaan naar Hampi, naar de rust. Maar ik blijf volhouden dat ik die hectiek best aan kan en dat ik gewoon moe ben van de reis.
We besluiten om die dag nog te vertrekken naar Hubli vanwaar het koppel richting Goa gaat en ik besluit een overnight bus te boeken naar Mangalore, een kustplastsje. Van daar af kan ik makkelijk door naar Kerela. Gammel plan, maar komt goed. Dacht ik.

Totdat ik die nacht half slaperig mijn halve lijf open krap van de jeuk. Ik slaap zeer slecht, of eigenlijk niet. Ik word wakker van de wekker om 6 uur (ik wilde mijn vrienden uitzwaaien, ikzelf kan nog heel de dag in mijn hotel blijven totdat mijn bus gaat die avond), voor zover ik dat al niet was, en ik krijg waarempel mijn linkeroog maar half open. De spiegel vertelt me waarom.
Ik zie eruit als een mix tussen 'the Queen of the Hearts' van Tim Burton's Alice in Wonderland en Quasimodo van Disneys Klokkenluider van de Notre Dame. Een of andere tropicana mier of mug of vlieg of vlooi heeft me op een stuk of 15 verschillende plekken verdeeld over mijn onderrug, schouders, armen en mijn voorhoofd gebeten! Een allergische reactie veroorzaakt enorme bulten en mijn eerste ritje Indiaas ziekenhuis. De dokter geeft me 4 pillekes en na een half uurtje en 200 ruppees lichter sta ik alweer in mijn hotel.

Ik besluit met mijn koortsige lijf toch op de bus te stappen naar Mangalore. Stom! Want 's nachts begint de jeuk weer en ik ga bijna van mijn stokje in de bus. Net op tijd zit ik naast de bus op de grond de co-driver is not amused. Ik denk dat ik gek word, hier in deze bus, ik het donker in de middle of fucking Karnataka. Eenmaal aangekomen in Mangalore check ik in in een relatief fatsoenlijk hotel om te kijken wat het beste is voor nu. Ik bel Sharmilla (Goan Corner -Hampi) om te vragen of ze iets weet over Ayurvedic doktoren en ze vraagt of ik naar huis kom.

Koorts, jeuk, bulten, buikpijn, verstopping.. Het hoort er allemaal bij volgens de Ayurvedic dokter. Ik sla de pilletkes van de Westerse medicijnman van gister over en ga naar de homiopaat. Ik ben oververhit. Niet gek, na mijn Dalai Lama avonturen.
Ik boek ondanks te koorts ee de gruwelijke buservaring van afgelopen nacht toch een bus naar Hampi voor vanavond. Ik kan beter thuis in Hampi ziek zijn dan in deze hete, klote stad. Besloten dat ik ook Amma en Kerela over ga slaan deze rit India. Te heet daar.

"Welcome home".
Blij om mij weer te zien zijn mijn mede Hampi Island prisonners. Goan Corner is omgedoopt tot Hampi Island prison en ik hoef niet uit te leggen waarom denk ik. Ik ben ook blij om hen weer te zien.

Ik ben emotiononeel een beetje in de war. Ik ben terug op de plek die ik 4 dagen geleden graag wilde verlaten. Gelukkig trekt de jeuk langzaam weg. De koorts is niet meer op komen zetten. Ik neem een paar trekjes van een joint voor de eerste keer in mijn leven en als ik merk dat ik mijn favoriete muziek daardoor een extra dimendie krijgt besluit ik om een bang lassie te delen met een van mijn vriendjes. Een lassie is een bekend Indiaas yoghurt drankje wat vaak gemixt wordt met fruit. Soort van smoothie. Een bang lassie, ja je raadt het al door de context van mijn verhaal, is een smoothie van yoghurt en eet- en rookbare flora. Ook wel special lassie genoemd. Nu weten de meeste van jullie dat ik echt geen drugs aanraak, dus ik moet haast wel letterlijk en figuurlijk van mijn geloof gevallen zijn. Nu, 2 dagen, later, kan ik zeggen dat ik inderdaad van mijn geloof gevallen was. En dat een hevige verliefdheid, heftige connecties, reizen en ziek zijn mij aan het wankelen hebben gebracht. Geen banglassie meer voor Irene. Hieronder een stukje tekst uit mijn paranoia ervaring, die 2,5 uur geduurd heeft. Gelukkig lag ik in bed want ik had hier echt niemand mee lastig willen vallen.

.....Het is dus maar goed dat je dit opschrijft. Ik kan mijn hoofd niet bjnhouden. Ik wil dat 't stopt. Zou ik kunnen stoppen zal ik proberen. Of is het wederom mijn ego dat wint? Mennnn wij zijn echt verziekt. Ik krijg een Vipassana dejavu. En het gekke is dat ik het ondanks dat toch niet kan stoppen en dat het raar is daarvan bewust te zijn en het op te schrijven en weten dat je weer rond bent en telkens weer denken dat je iets nieuws verzint terwijl je weet dat dat niet zo is en daardoor teleurgesteld bent terwijl dat nergens op slaat omdat je weet dat het allemaal komt omdat je stoned bent ....

De day after is zwaar deprimerend als ik mijn productiviteit van de avond ervoor terug lees. Want zo heb ik ongeveer 2 uur zitten typen op mijn Ipod en dit is slecht een fractie. Een enigszins toonbare fractie. Pffffff......
Gelukkig is het me die avond na 2 uur gelukt om mijn bed uit te komen en in het restaurantgedeelte heeft iemand het briljante idee om mij te laten tekenen. Deze productie is overigens een stuk beter. Het positieve effect van dit tekenen was dat ik me kon focussen op iets, waardoor mijn geest niet tussen verschiilende lagen bewustzijn aan het hoppen was.

We zijn weer een dag verder. Ik heb mezelf bedrogen. Zo voelt 't. Ik begin te lezen in 'Eat, pray, love'. Fijn om gespiegelt te worden op een dag als deze. Het onderste stukje brengt me al direct tranen. Op de vraag wat je moet doen om altijd in contact te staan met God (mijn interpretatie van God is anders dan een religieuze, maar daar ga ik hier niet verder op in) antwoordt de medicijnman in het boek:

Ketut said he could answer my question with a picture. He showed me a sketch he'd drawn once during a meditation. It was an androgynous human figure, standing up, hands clasped in prayer. But this figure had four legs, and no head. Where the head should have been, there was only a wild foliage of ferns and flowers. There was a small, smiling face drawn over the heart.
"To find the balance you want," Ketut spoke through his translator, "this is what you must become. You must keep your feet grounded so firmly on the earth that it's like you have four legs, instead of two. That way, you will know God."

Ik heb overduidelijk niet op de grond gestaan, nog niet eens met 1 been. Laat staan met 4. Waar was ik dan? Mijn focus lag ergens anders. Ik ben zeer snel afgeleid. Nu zit ik hier te typen. Het is inmiddels 8 februari. Nog een week ongeveer hier. Ik kijk uit over boulderproblemen en gebieden met namen als cosmic cave, little cave, acces denied, middle way, cobra en in de verte zie ik de hanuman temple waar ik twee weken geleden samen met Sabina en Phillipp heen ben gelopen. Ik kan nog steeds niet klimnen omdat ik door het reizen naar Mundgod mijn enkel niet echt geholpen heb. Ik probeer niet te hard te zijn voor mezelf. Uiteindelijk heeft die banglassie me toch in ieder geval het inzicht gegeven dat ik afgelopen weken niet de juiste focus had. Of tenminste, niet vaak genoeg. En het bewijst me maar weer dat drugs mij niet brengt in het leven wat ik zoek.

Een van de vele joint wordt mijn richting in ge-paste.
"No i quiet. I started one week ago and now I quiet".
En ik ben er trots op.

De rest van mijn dagen vul ik met lezen, kletsen, ziek zijn, eten, slapen en muziek luisteren, en het spelen van "the murdergame". Dit is onze nieuwe avond vulling. Een spelletje met kaarten, een groepje Hampi Island Prisonners, een klein beetje strategie en vooral veel liegen. Ik ben hier goed in!! Ik win meerdere keren (de moordenaar heeft dan heel het dorp uitgemoord), wat volgens de kenners niet zo heel vaak voor komt. Als ik dan verschillende keren te horen krijg dat ik dan dus goed ben in liegen, baal ik een beetje. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Ik ben juist zwaar slecht in liegen en degene die me goed kennen weten dat mijn gezicht alle delen van de Winkler Prins encyclopedie spreekt. En Winkler Prins liegt niet, toch?

Dan boek ik een overnight bus naar Mumbai voor 15-2 een vlucht van Mumbai naar Jaipur. Ik ga terug naar Rajasthan met gemengde gevoelens. Ik heb mijn telefoon uitgehad afgelopen weken en mijn Indiase vrienden waren niet in staat om me te bereiken. Niet zo netjes van me, maar het ging even niet anders. Ik vind het leuk om ze weer te zien, maar het zit ook nog vers in mijn geheugen hoe ik 2 maanden geleden Rajasthan verlaten heb.

Outbreak! De laatste dag Goan Corner. Weer een emotionele dag. Sharmilla wil er tussen uit naaien om, zoals de laatste keer dat ik vertrok, geen afacheid te hoeven nemen. Maar gelukkig vang ik haar. Ik zeg houdoe en bedankt tegen iedereen en ga weer terug India in. "See you in 5 days" wordt er geroepen. Maar deze keer kom ik niet terug. Niet deze India reis tenminste.

Iets waar ik laatste dagen aan heb zit te denken: waar ga ik heen na Rajasthan? Ik heb geld en tijd. Iets waar veel reizigers een moord voor zouden doen. Ik wil eigenlijk nog geen plan maken. Maar een vliegticket zal toch geboekt moeten worden. Een yogacursus in India tot eind maart en Berlijn half maart, lopen naar Santiago de Compastella, Japan en de US passeren mijn gedachtes. Lekker uiteenlopend. Jullie kennen me. Wie weet wordt 't de Zuid pool....

Not all who wonder are lost

Wauw...
Ik had gevraagd of Shamilla, de eigenaresse van Goan Corner in Hampi, rond wilde vragen of iemand een kamer wil delen met mij. Maar...
Nu ik hier zo lig, onder een klamboe, luisterend naar Muse, een licht briesje, op het dak kijkend naar de sterrenhemel, weet ik eigenlijk niet meer zo zeker of ik wel een kamer wil. Ik bedoel, voor 80 rps per nacht (€1,33), DIT!
Wauw!

Hoewel ik vanmorgen erg vroeg op ben gestaan om naar Hampi terug te keren, en een behoorlijk dagje achter de rug heb (bus van Gokarna naar Angola, overstappen op bus naar Hubli, rickshaw naar treinstation voor de trein naar Hospet, rickshaw naar busstation en ten slotte bus van Hospet naar Hampi en dat allemaal in 9 uur tijd voor 271 rps in plaats van een stinkende, verrotte nachtbus voor 1050 rps) wil ik helemaal niet slapen! Ik wil genieten van dit moment!

Ik ben erg blij om oude gezichten terug te zien en op dit kleine plekje India te zijn waar het eten, de rust en faciliteiten heerlijk en voldoende zijn om niet weg te hoeven de komende weken. Goan Corner lijkt wel een leefgemeenschap voor klimmers (80%) en reizigers. Een grote club mensen blijft weken hangen en dit maakt het een veilig en gezellig thuis: a home away from home.
Mijn goede voornemens gaan gelijk van start: na mijn eerste nachtje op het dak sla ik gelijk aan het boulderen. Koffieshakes ruil ik in voor koffie. Geen idee of dat minder schadelijk is, maar ik vermoed van wel.

De daily routine in Hampi is echt fantastisch. Vroeg op staan, tussen 7 en 8 ontbijt, klimmen, tussen 11 en 12 terug voor second breakfast, daarna lamballen en rusten, rond 3 uur snack, klimmen, zonsondergang vanaf boulderplateau of een ander fantastisch plekje, avondeten tussen 7 en 8. Daarna gezellig kletsen, muziek maken al dan niet in de Tipi (guesthouse voor hippies, een welkome afwisseling als je 24/7 tussen klimmerts zit die serieus alleen maar praten over boulderproblemen en hoe je ze het beste aan kunt pakken) of rond een kampvuurtje op het plateau.

12 januari 2011 alweer... Ik ben alweer bijna jarig. Wat een vreemde situatie zit ik nu weer. Ik fladder maar een beetje rond en val niet op. Ik lijk niet interessant. Als je niet iets bijzonders hebt, hoor je er niet bij. Voor dit kleine stukje geisoleerd india betekend dit: of je hebt een grote bek, of je klimt goed, of je wil constant in de spotlight staan, of je woont in een grot (er zijn een hoop grotten in de buurt waar je kunt slapen), of je speelt een instrument en je speelt s'avonds mee in de jamsessies, en goed kunnen klimmen helpt, of je hebt enorme lange dreads, of je zit onder de tattoos (geloof me mijn boomke valt compleet in het niet). Laat ik nu geen van die kwaliteiten bezitten en laten mijn kwaliteiten hier nu compleet waardeloos lijken. So, dat klinkt erg deprimerend zeg. Maar nogmaals: Mensen lijken hier geen oog te hebben, of geen interesse te hebben in de persoon achter de grote smoel, of bundel spieren. En dat maakt me verdrietig. Ik weet niet zeker wat me nu precies raakt: het idee dat mensen zo hard en ongeintereseerd kunnen zijn of het feit dat ik me momenteel nergens bij hoor voelen. Ja, je dacht dat dit alleen maar voor kwam in de pubertijd, maar dat is niet zo. En ik denk dat veel mensen dit soort gevoelens hebben alleen het niet zo op papier zetten als ik nu doe. Het hoort bij reizen. En daar ben ik me van bewust. Maakt het niet makkelijker. Ook niet leuker. Maar voor mij is het wel goed om op zoek te gaan naar mijn zwakke plekken. Het zou me niets moeten interesseren. Ik ken mijn kwaliteiten en weet dat ik erg waardevol ben. En als andere dat niet zien is dat hun gemis. Dat is de theorie. Nu nog in de praktijk.

Grenzeloze kwetsbaarheid is onkwetsbaar, maar wat is grenzeloze onkwetsbaarheid? Hoever gaat dat?

Als ik 's middags een winkelpoging ga doen (ja, ik blijf vrouw en winkelen wil wel eens helpen tegen lichte depressie) kom ik een van mijn vriendjes tegen. Rhianna. Ik lucht mijn hart bij haar onderweg terug en het helpt! De volgende dag besluiten we om een kamer te delen, want na 9 dagen op het dak te bivakeren is het beter voor mijn omgeving als ik mijn rotzooi kan ordenen in een kamer met een deur...die dicht kan.

Alweer mag ik onder de sterren slapen. Vanavond heb ik geleerd waar Orion zich bevindt in de sterrenhemel. Ik lig op een crashpad (voor de niet klimmers onder ons: draagbare klimmatten) op een rots, naar de halve maan te kijken. Nog even en dan ga ik slapen. We camperen tussen de boulders in de open lucht. Koud is het nog niet.
Maar als ik dan wakker word rond een uurtje of 5 is het wel degelijk chilly. Na mijn laatste slaappoging ga ik voor de zonsopgang: geweldig om de zon te begroeten. Het is vruug. Nog geen half 7.

Als we die dag terug lopen naar Goan Corner loop ik een mini zonnesteekje op en wil ik alleen maar slapen. Na een dagje in bed ben ik weer opgeknapt. Maar ik mag in mijn handjes klappen, want in onze grote Goan Corner familie gaat een 24-uurs virus rond ("I'm pissing out of my ass", "I was making spinns all night" -> als je moet kiezen welke kant van je lijf je richting de pot gooit), dat mij gelukkig over blijft slaan.

Inmiddels heb ik een kleine overkill aan klimmen en klimmerts. Het is beter om me even op anderen te richten. Deze plek is echt bedrenkt met testosteron, verspreidt door zowel mannen als vrouwen. Komende paar dagen neem ik rust, probeer ik zoveel mogelijk oestrogeen rond te slingeren en probeer me te concentreren op niet-klimmers en  niet-klimmen. Dat pakt goed uit. En die depressie van hierboven...uiteraard was dit geheel mijn perceptie plus een beetje verkeerde plaats, verkeerde moment. Maar zoiets zie je altijd achteraf pas...

Hoeveel bijzondere mensen kun je ontmoeten op 1 plek, binnen een maand tijd? Veel zeg ik je. Ik las ooit in een artikel over chemie tussen mensen iets dat ik als persoonlijke waarheid heb aangenomen en dat ik graag met jullie wil delen: soms ontmoet je mensen waarmee je direct een klik hebt: chemie! Jullie herkennen dit allemaal wel. Het gevoel dat je op dezelfde golflengte zit, een blik zegt voldoende, weinig woorden zijn nodig. Een soort van liefde op het eerste gezicht alleen dan anders: het is wel liefde, maar dan meer in de vorm van compassie. Als dit gebeurt, moet je op gaan letten. Ik geloof er namelijk in dat deze mensen in je leven komen om een reden. Ze zijn onderdeel van het pad dat je bewandelt. Ofwel het is de bedoeling dat jij ze iets leert, of dat ze jou iets leren. En de les kan groot of klein zijn en lang of kort. Het is een match made from heaven. Het hoeft dus niet altijd zo te zijn dat de chemie die je hebt met iemand van het andere geslacht, liefde op het eerste gezicht is waaruit een levenslange relatie rolt, wat soms best wel eens verwarrend kan zijn...
Het tegenovergestelde: mensen waarbij je je niet op je gemak voelt, het klikt niet. Je haren gaan overeind staan als diegene iets zegt. Eigenlijk irriteer je je aan alles. Er is maar 1 remedie voor dit probleem heb ik ervaren: embrace! Wrijf het erin, de compassie! Glimlach om hun negativiteit!

Ik heb een maand mogen oefenen met deze love and compassie theorie, dat in elk religieus geschrift staat. Heb uw naasten lief. Lastig is het wel omdat je ego maar al te graag het spelletje mee speelt, maar love conquers all. Als je maar lang genoeg vol houdt, draait de golflengte in ieder geval van negatief naar neutraal.

Enniewee... Ik heb onwijs veel positieve chemische reacties ervaren in Hampi, waar magie zekers te weten in de lucht hangt. Ik heb veel geleerd van anderen en wat heerlijk is, is dat ik ook een steentje bij heb mogen dragen aan het levenspad van menig klimmert. Wauw!! Dit is goed voor je zelfvertrouwen. Een aantal contacten zijn blijvend en daar ben ik heel blij om.

Alles wat gebeurt, gebeurt met een reden. Dit wil niet zeggen dat we de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven zomaar op moeten geven. Het is een kwestie van de eerste stap in de goede richting zetten. Als je op het juiste pad zit, krijg je vanzelf hulp. Prachtig systeem, die wet van de aantrekkingskracht!

Ik krijg het idee dat ik weer eens verder moet gaan kijken in India, na dikke 3 weken Hampi. Mijn Tom Tom wil me naar Amma brengen, de hugging mother in een knalroze Ashram in Kerala.

En dan verstuik je je enkel en blijf je ineens nog een paar dagen. Alles gebeurd met een reden? Waarschijnlijk wil het universum me een lesje leren en misschien is er nog iemand die ik moet ontmoeten. Mijn lieve buurvrouw verbindt elke ochtend trouw mijn voetje. Mijn voet gaat met het uur vooruit! Wederom magie!! Maar mijn geest krijgt een dipje: Ik zie mensen naar allerlei plekken toe gaan en ik kan niet mee! Ik ben me dit keer erg bewust van mijn zieke ego. Thank god voor Vipasanna! Na een paar uurtjes muziektherapie berust ik me in het feit dat ik vast en zeker iets goeds ga halen uit dit verlengde verblijf.

Dan arriveert er een groep Nederlanders. Ik maak een praatje en de volgende dag word ik uitgenodigd door de ademtherapeut om een sessie te doen. Hij zegt dat ik te hoog adem en waarschijnlijk heb ik moeite met aarden. Dus toch?
De sessie is geweldig! Je moet je even overgeven aan het moment en hopen dat er niet te veel mensen in de buurt zijn op het moment dat je de spanning van je af-'toont' in een kussen. Je ademt diep en hard, de therapeut zoekt spanningsvelden op in je lichaam waar hij je als het ware naartoe laat ademen. Dan schreeuw je de spanning van je af en hij prikt met zijn vinger op de meridianen met knopen energie. Auw! Na de sessie voel ik me fantastisch. Makkelijk thuis te doen. Bedankt!

Eind januari nemen veel mensen van de harde kern van Goan Corner afscheid. Ik kan eigenlijk nog niet weg vanwege mijn enkel hoewel ik wel graag wil, maar er was blijkbaar toch een reden voor mij om te blijven. Op 31-1 besluit ik om half 6 's avonds om Hampi met alle gemakken en ongemakken morgenvroeg te verlaten om met Anetta en Mikuel mee te gaan naar de Dalai Lama teachings in een Tibetaanse colonie in Mundgod.
"It's going to be an adventure because we don't have permits or accomodation."
Maakt niet uit. This is my call. Met of zonder verstuikte enkel.

Ik neem afscheid van het plateau en bekijk de laatste zonsondergang. Lekker melodramatisch met mijn Ipod vol emotionele tonen: "Hold, i just want you to hold", "our hopes and expectations", "nothing left to say, and all i've left to do is run away from you", maar ook naar de tijdens mijn verlengde verblijf nieuwvervorwen klanken van Chris Thile (country notabene, nooit geweten dat dat zo mooi kon zijn) met titels als 'Song for a young queen' en 'Raining by sunset'. Ik laat me even flink gaan, want wat heb ik bijzonder magische tijd achter de rug. Ik heb Goan Corner en de vierkante kilometer boulders rondom afgelopen 4 weken praktisch niet verlaten. Net als je denkt dat je genoeg bijzondere ontmoetingen gehad te hebben, komen er nog meer aanzeten. Mijn hoofd tolt ervan. Hampi ... is MAGIE!

Hashish to ashes- Merry x-mass!

15 man in een bootje van Paradise naar Om beach. Deze laatste boot van de dag lag een bietje diep in 't water.
"Maar jullie hadden natuurlijk allemaal zwemvestjes aan?" vraagt Jan sarcastisch.
John: "Zwemvestjes? Als ze hier zwemvestjes zouden hebben, zouden ze er huizen van bouwen".

Het is 30 december. Ik praat met Jan uit Nederland en John uit Schotland, die al een jaar of 40 in Nederland woont. Typisch: Jan en John. Jan ziet er uit als Jezus, tenminste als Jezus een jaar of 70 zou zijn geworden. John ziet er uit als Jesus, tenminste als Jesus een jaar of 25 langer in die grot zou zijn gebleven. Beide zijn ze Indiagek: Jan komt er al sinds 1985 en John sinds 1974. En die Indiagekte gaat gepaard met hun liefde voor allerlei rook- en eetbare flora.

In heel India wordt gerookt alsof hun leven ervan afhangt. Nooit geweten. Uren luister ik naar reis & rook verhalen van deze twee oude rotten. Van Manali naar Goa en van Pushkar naar Calcutta; ze rookten heel India rond. En nog!
"In 1985..."
"Weet je nog, toen hadden we alleen nog hash.."
"In het noorden groeide de canabis gewoon langs de weg en er keek niemand op of om toen we stopten om een beetje tussen de tabak te rubben...."
"Mijn eerste Indiatrip betaalde ik van de 80 kilo hash die we vanuit Noord Afrika Nederland in smokkelden..."
"We hebben er 3 maanden over gedaan om die kilo opium uit Old Delhi zelf op te maken omdat we die aan de straatstenen niet kwijt raakten in Nederland."

Als je gepakt wordt met een joint in je hand of softdrugs op zak, kost het je 8000 rupees, ongeveer 135 euro. Tenminste, 't ligt ook wel een beetje aan de situatie: ben je alleen? Met je vrienden? Ken je de rituelen? Hoe corrupt zijn de agenten die je bij de lurven pakken?

Ik ben terug in Gokarna, tussen de drugstoeristen. De bewuste blower zoekt een plekje uit het zicht, koopt niet van de straat en reist niet met drugs op zak, zoals J&J. De lamme, blowende, hippe, hippie rookt overal, koopt overal, doet heel de dag geen reet en zegt vooral geen 'goeiedag'. (Jans theorie: dat zal wel niet cool zijn). Ik word hier zo traag van zeg! Ja, in Hampi blowen ze ook tegen de klippen omhoog, maar daar wordt dan in ieder geval ook nog wat geklommen!
Blowende klimmerts of zo nu en dan een klimmende blowert. Reden te meer om Gokarna a.s.a.p. weer te verlaten naar een plek waar ik me veel meer thuis voel. Kerst is achter de rug en 2011 ligt voor de deur. Mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar: komende weken klimmen in Hampi en geen koffie-shakes meer drinken. Mijn kerstgedachte van dit jaar was bijzonder somber; ik had een beetje moeite met de weg naar Bethlehem...

...25-12-2010:
Ik heb geen idee wat er met me aan de hand is, maar sinds ik Delhi verlaten heb, voelt 't alsof ik geld aan het verspillen ben. Op een paar mooie, kostbare momenten na: Talitha omhelzen na 6 maanden, kerst-smsjes krijgen van vrienden uit Rajasthan, de onderkant van je broek per ongeluk nat laten worden omdat de golf net iets harder aan kwam zetten dan je had ingeschat, 'Brida' lezen en glimlachen bij herkenning en uitkijken over het Hampi-landschap en erachter komen dat in alle windrichtingen boulders reiken tot aan de horizon.
Ik voel me verloren. Ik voel alleen welke kant ik niet op moet. Mijn richtingsgevoel is zwaar ontregeld. Het lijkt wel of het telkens net te laat reageert, namelijk als ik al een beslissing heb genomen en het plan aan het uitvoeren ben. Moet ik gewoon bijkomen van intens Rajasthan? Moet ik gewoon geduld hebben en dan pikt mijn kompas, mijn gps, het signaal vanzelf wel weer op? Het is kerst en ik beantwoord de smsjes die ik krijg met spreuken als "let the light of life lighten up your path" en "usually you're the tourleader, but if you ever need some kind of assistance on your big tour called life, i'll be there". Maar dat laatste is een belofte die ik momenteel helemaal niet waar kan maken.

What to do? What to say? Normaal gesproken is mijn antwoord op dit soort vragen "let's see what happens". Maar nu ben ik angstig, angstig voor verkeerde beslissingen. Dat verspilde geld interesseert me niet eens, maar iets doen wat niet goed voelt, dat voelt verloren en bedrieglijk. De onzekerheid van niet weten of dat verloren gevoel wel gegrond is, is nog wel het ergste van alles. Het voelt alsof ik in het pik donker sta en probeer mijn ogen geforceerd te laten wennen aan het licht, maar het lukt niet. Alles voelt onzeker. Verdwaald. Dus toch. En dat nog wel met kerst.

Ik ben vandaag aangekomen in Hampi, na 5 nachten op het strand van Gokarna gezeten te hebben met Stijn en Talitha. Heel erg fijn om ze weer te zien. Iets weerhoud me om me geheel thuis te voelen op 'Om Beach'. Drugsgebruik? Lamme hippies? Ik zou me er ook niks van aan kunnen trekken. Maar dat lukt dus niet helemaal. Zes dagen lamballen op het strand was niet genoeg om mijn richtingsgevoel te herstellen. Taliet en Stijn besluiten om een aantal dagen naar Aurangabad te gaan om vervolgens New Years Eve in Gokarna te vieren. Maar dat voelde niet als mijn pad en dus besloot ik niet mee te gaan. Nu zit ik in Hampi, wat aanvankelijk beter aanvoelde, maar nu ik hier ben weet ik het weer niet. Ik zit hier nog tot 29-12, mits ik me aan mijn plan houd; de terugrit naar Gokarna is al geboekt en mijn kamer op het strand betaal ik momenteel door.

Ik dacht er ook nog aan dat het gevoel misschien veroorzaakt wordt door het hebben van een plan. Het omgekeerde wordt dan ineens waarheid: ik verdwaal op het moment dat ik weet waar ik heen ga. Het lijkt wel een beetje de verkeerde kant in te slaan zo.

Na smsjes van Taliet en een telefoongesprek met Jeet met het advies om goed te eten en op pad te gaan voor andere accomodatie, raap ik al mijn moed bij elkaar om deze raad op te volgen. Het voelt alsof ik uit mijn laatste bron van kracht put. Ik ga naar de overkant van de rivier op advies van Talitha en vraag links en rechts of er een kamer vrij is. Ik bedenk me dat het misschien ook wel handig is om te vragen of mijn busticket te veranderen is. Misschien is het nodig, misschien ook niet, maar ik wil in ieder geval weten wat mijn opties zijn. Ik loop een reisbureautje binnen waar ik een poster zie hangen van Paolo, de busmaatschappij waarmee ik reis. Als ik na 20 minuten, vlak voordat ik op stap, over klimmen begin vertelt die gast waar ik moet zijn: Goan Corner, daar zitten de klimmerts.
Dit is precies de hulp die ik nodig had. De bevestiging dat het universum je van hulp voorziet op het moment dat je op het goede pad zit. Het licht op mijn pad is weer aan; ik weet waar ik heen moet.

Twee uur later heb ik een nieuwe kamer. Ik voel me nu nog wel wat alleen en vooral kwetsbaar omdat ik niemand ken, maar dat is alles beter dan dat paniekerige gevoel in het donker. Het gevoel verdwijnt langzaam maar zeker als ik merk dat ik leuke Kiwi's als buren heb, de Fransen voor de afwisseling niet samen klitten tot 1 ondefinieerbaar hoopje brie en je jezelf hier prima kunt vermaken in alle rust met te lekkere humus, Brida (Paolo Coelho- aanrader!) en een hangmatje. Op dag 3 ga ik voor het eerst in 2 maanden weer boulderen. Mijn vingervel is nog te schoon en gevoelig, maar op dag 4 voel ik toch dat mijn spieren gewerkt hebben. Wauw! Na kerst is mijn kerstgedachte volledig verdwenen en ik beloof mezelf om hier a.s.a.p. terug te komen.

Het is oudjaarsdag. Talitha en Stijn komen vandaag ook weer terug. Ik ben benieuwd naar de festiviteiten van vanavond. Momenteel zijn we getuigen van een invasie van Indiers: langzaam maar zeker wordt Om Beach bezet door hele hordes nationale toeristen. In de keuken van ons bay cafe staan 7 man zich uit de naad te werken. Ge moet goed eten, want drinken is ok duur. Alleen mag er pas vanaf 19.00u drank geschonken worden omdat er in deze staat, Karnataka, verkiezingen zijn en dan is het verboden om alcohol te verkopen. Wat een timing! Maar goed, dat halen ze vanavond wel weer in. In plaats van 's middags om 14.00u al ketszat en irritant te zijn, zijn ze dat nu om 20.00u.
Om 00.00u gaan de lichten uit om het vuurwerk de show te laten stelen. De kwaliteit van het vuurwerk laat zien hoeveel westerlingen geinvesteerd hebben en hoeveel Indiers een poging gedaan hebben; goedkoop is duurkoop. Ik krijg een telefoontje van paps en mams, een aangename verrassing!
Ik heb nog nooit zo vroeg in bed gelegen met oud en nieuw, maar we kunnen ook geen kant op door de bezetting van de Indianen. Maar dat geeft niet; Talitha en Stijn zijn moe van de terugreis, en ik vind het ook wel prima om te slapen. Een bijzondere jaarwisseling en gelukkig heb ik vrienden om me heen!

Mijn wekker staat op half 5. Ik sms wat en bel wat in de rondte en krijg zeer beperkt respons op mijn nieuwsjaaracties: overbelast netwerk, uiteraard.
Vervolgens droom ik dat pap en mam niet opnemen omdat ze onderweg zijn naar India voor vakantie. Tenminste, papa is er al en mama is onderweg want het was goedkoper voor mama om een week later te komem vanwege haar leeftijd. Ze was onderweg met een local bus vanuit Delhi en zou over een paar dagen arriveren. Aldus papa.
En nee, ik had niet gedronken. Sterker nog: ik heb bij het verlaten van Delhi en Rajasthan ook 't alcoholgebruik achter me gelaten.

We analyseren het gedrag van beschonken Indiers nog eens. Ze drinken grote flessen Kingfisher, lopen rond in hun onderbroek (ja, ook in van die super sexy slips die lubberen aan de achterkant), daar zwemmen ze ook in, ze zijn luidruchtig en basaal in hun bewegingen en lichaamstaal. Onze theorie is dat ze zo vast zitten in de sociale structuur, dat als alle grenzen wegvallen na het drinken van alcohol, alle remmen los gaan. Logisch gevolg. Een andere theorie van ervaringsdeskundigen is dat er iets aan de hand is het de alcohol die ze hier in drank stoppen want je bent supersnelll tipsy & more. Het lijkt wel een soort troebele, 'ranzige' vorm. Maar het kan ook de hitte zijn.
Enniewee, alcoholgebruik staat in India voor 95% gelijk aan alcoholmisbruik.

Na deze tweede sessie Gokarna kan ik de drugsgebruikende samenscholing wat beter hebben. Maar ik heb inmiddels wel andere redenen gevonden om te gaan. Zo ben ik bijvoorbeeld beu om over mijn voeten te piesen, deze schoon te spoelen en vervolgens door het strandzand terug mijn kamer in te lopen om het pleepapier weg te leggen, op mijn eenspersoonsbed, naast mijn gehele backback-inventaris omdat dat de enige 'zandvrije' plek is van mijn hutje (tenzij ik moet piesen voor het slapen), dat gemaakt is van palmboombladeren wat voor de lokale termiet en muis een culinair hoogstandje is. Zo ben ik bijvoorbeeld ook beu om over mijn nek te gaan van de geur van verbrand pleepapier met allerlei veegseltjes (please no tissues down the toilet, use bucket.......) en te moeten wachten -tot het water en de stront van een van mijn voorgangers in de pot wegloopt (........and if u do a big whalla use a lot of water :) ) omdat iemand geen gehoor heeft gegeven aan de boodschap aan de binnenkant van de deur-, tot ik zelf mijn uitwerpselen fatsoenlijk kan doorspoelen met een emmer water. Zo ben ik het bijvoorbeeld ook beu om mezelf te wassen met zout water (ooit geprobeerd om zeep af te spoelen met zout water) dat uit een grote ton komt, waaruit ook doorspoelwater geschept wordt. Haren en voeten wassen heb ik maar opgegeven.
En het ergste van alles is om heel de dag in dezelfde stoel te zitten en na dagen de horizon bestudeerd te hebben, aan de stand van de zon te kunnen zien wanneer je eten moet bestellen (op rekening) en verder alleen maar op te staan om naar de plee te gaan (let op: wc papier ophalen en wegbrengen) en 12 km te lopen (retourtje) naar de beschaving om eens wat anders te proberen dan de rammelde kwaliteit van het eten hier op het strand van de menukaart die we inmiddels uit ons hoofd kennen.

Oke, zo erg is het allemaal niet. Ik scheur namelijk tegenwoordig het benodigde wc papier af in mijn kamer, in plaats van in camping style met de wc rol op en neer te lopen.
Nee serieus, het is heerlijk om bij Stijn en Talitha te zijn, te praten over allerdaagse dingen, onze ervaringen, gezellig samen te eten, Nederlandse grapjes te maken en grapjes in het Nederlands te maken. Het voelt als vanouds. Alsof we elkaar tussendoor gewoon regelmatig gezien hebben.

Morgenvroeg, 4 januari 2011, om 5 uur vertrek ik met openbaar vervoer naar Hampi. De bastards van Paolo, de busmaatschappij met monopolie positie waarmee ik vorige keer heb gereisd, hebben de prijzen verhoogd van 600 rps naar 1050 rps en ik ga ze niet meer sponseren. Met OV ben ik waarschijnlijk 250 rps kwijt. Ik heb uitgerekend dat ik met dit verschil in kosten precies bespaar wat ik extra heb uitgegeven door mijn hutje op Om Beach aan te houden tijdens mijn kerstkadootje. Heb ik uiteindelijk dus toch geen geld verspild... :-)