Chocolate dreams

Dharmalaya -Bir

Gedane zaken...

Vandaag, 23 april ga ik Dharmalaya na 3 paradijselijke weken verlaten voor een duizend-en-een-nachten huwelijk in koninklijk Jodhpur. Het vooruitzicht van cake & chocolade in Mcleod Ganj waar ik voor 2 nachten blijf voordat ik verder ga en het vooruitzicht op het buffet op het huwelijksfeest verwarmen me enigszins van binnen! Maar van afscheid nemen word ik altijd stil; hopelijk zie ik je weer terug.

3 Weken lang mudplastering, modder bakstenen maken, sjouwen en lekker buiten zijn! Ik heb zelfs in mijn enthousiasme mijn pinkie geblesseerd. Na een paar dagen rust ben ik met links gaan werken en nu ben ik een 2-handige modderpleisteraar.

We hebben wat korte tripjes gemaakt in de omgeving, een heel aantal wandelingen van 10 km retour naar de beschaving (hoewel je na Dharmalaya -waar vervuiling verruild is voor bewustzijn- je afvraagt waar de 'echte' beschaving is) om te genieten van dierlijke eiwitten en chocola, aangezien Dharmalaya geheel veganistisch is. Ook heb ik alles geleerd over non-meditatie, na een anti-meditatie periode die was ontstaan na het lezen van een stuk van Krishnamurti over zelfdiscipline. Goeie timing, echt mijn ding! Het gaat erom dat je je geest laat rusten en ontspant, in plaats van inspant en duwt in een bepaalde focus.

Op meditatie- en 'Dhamma'-gebied hebben de intelligente menschen en de boeken die ik van ze gelezen heb de laatste maanden me aan het denken gezet. Wat heeft het leven voor zin als je bezig bent om jezelf allerlei dingen op te dringen én je te verzetten tegen aardse heerlijkheden, zoals chocolade? Waar eindigen je dromen en begint 'realiteit'? Alsof het bestaat... Het willen, verlangen naar wat dan ook -vrijheid, rust, liefde, verlichting- is een stressvolle bezigheid voor je geest! Waar is de balans? Deze ligt, denk ik nu, altijd in een stressvrije zone en zoveel als het kan in het nu.

De laatste dagen heb ik gevuld met niks doen en het afmaken van het pleisterwerk in de woonkamer. Er waren teachings van een bekende Lama van hoge orde waarvan ik de naam steeds maar niet kan onthouden en ook daar heb ik een dagje doorgebracht. Mensen kwamen en gingen in drie weken. En we hebben het wel erg naar ons zin gehad met een klein groepje met een bijna dagelijks kampuur met muzikaliteit en thee.

Maar ... reizen is geen reizen zonder afscheid, zonder het besef dat aan alles een einde komt en ook weer een nieuw begin brengt. Geen idee hoevaak ik dit al geschreven heb; het wordt wellicht wat saai.

"Who are you but my reflection? Who am I to judge and strike you down?"

Tool - Pushit

Over op iets smeuigers dan! Ik verbaas me er vaak over hoe ik gewend ben geraakt aan ranzigheid. Kleren die nooit helemaal schoon worden is slechts de laagste gradatie. Plees met geur, kleur en smeur; restaurants op 't randje van beschaving, boeren, scheten en roggelen zonder gêne. Bijzonder toch ook hoe dit gestoorde land met mijn geest blijft fucken. Het ene moment wil ik nooit meer naar huis en het andere moment wil ik niets liever. Terugkomend in Mcleod Ganj vanuit het serene en brandschone (voor India-begrippen) Bir, is als met een parachut gedropt worden in Delhi. Ik dacht dat Mcleod Ganj vredig was; ik heb serieus mijn vorige blogs terug gelezen om te kijken of ik ook niet zoiets geschreven had.

Bir is niet anders dan een dorp en een Tibetaanse kolonie gebouwd rondom een Paragliding landingsplek. Prachtig begroeide bergriffen met naaldbos (ruikend naar Europa) en theeplantages in de vallei. Thee zou naar mijn mening overal moeten groeien, vanuit esthetische optiek. Heerlijk afgelegen en stil! Een plek om tot jezelf te komen.

Mcleod Ganj is een uit de kluiten gegroeide trekpleister (voor zowel nationale als internationale toeristen) met veels te nauwe straatjes voor de hoeveelheid verkeer dat er door wil, inclusief het oorverdovende toetergebruik en ronkende motor geluiden.
Contradicties als ronde & gezonde Punjabi's (die met die tulbanden), minstens 8 gepropt in een taxi vs. een praktisch in de goot levende lepra patient maken deel uit van de dagelijkse realiteit.

Een vroege start voor mij, want ik moet om 04.00u opstaan voor de taxi, die mij naar de bus brengt die om 05.00u naar Pathankot brengt voor de 11.00u trein richting Rajasthan. Ik heb een treinrit van 18 uur voor de boeg. Tussen het boeken van het ticket en het vertrek heb ik alweer genoeg horror verhalen gehoord van deze en gene. Alsof alle Indiers criminelen zijn. Het meest achterlijke verhaal is dat van de she-males die klappend in hun handen de trein in komen, bij je blijven staan en min of meer eisen dat je ze geld geeft. Daar snap ik geen moer van.
Ik heb na mijn laatste treinrit met Tom, bijna 2 maanden geleden (alweer!) maar weer sleepersclass geboekt, ook bij gebrek aan beschikbare tickets in een betere klasse. Ik durf het aan! Mijn bed is 't dichts bij de wc, maar gelukkig rijdt de trein de goeie kant op, dat wil zeggen dat de stank van de plee door de luchtstroom mijn neus niet kan bereiken.

 God is simple. Everything else is complex. Do not seek absolute values is a relative world of nature"

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

Too hot to handle

Na een rustige rit kom ik op tijd aan in Jodhour. Mahendra pikt me op en dropt me in een hotel. We kletsen bij. Een minuut of 10 en daar moet ik het de komende dagen mee doen, want hij heeft het razend druk met de bruiloft van Mona, zijn jonge zusje.
Dit hele circus heb ik al vaker gezien en gedeeld, hoewel dit de eerste trouwerij is die ik mee maak vanuit de kant van de bruid. Het grootste verschil: ik heb nog nooit eerder Indiase vrouwen aan de drank gezien. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Tijdens de eindeloze zitpartijen bij Mahendra thuis, tussen enigszins ongeschoolde Rajput (de tweede kaste van boven) dames houd ik mezelf bezig met me afvragen wat de onderlinge relaties zijn tussen de familieleden: wie is wiens zus, dochter of welk meisje is getrouwd met wiens zoon? Daarnaast test ik mijn kennis van Rajput 'customs' en blijf ik me verwonderen over 't ongemak van het dragen van zo'n stomme sluier. Oh ja, wat ook een van mijn favo bezigheden is, is om in te schatten of de setjes kleding die gedragen worden door de dames en meisjes van origine bij elkaar horen of misschien is de sluier of sjaal bij de rok gezocht en is het een losse aankoop geweest. Vandaag koos ik voor een rok, dat kunnen ze wel waarderen dacht ik, met legging dat wel, anders kan ik niet fatsoenlijk op de grond zitten. Had ik van morgen mijn lange bijna uit elkaar vallende legging korter gemaakt en opgelapt, worden de stoppels op mijn benen niet onopgemerkt gelaten. Maar of ze dat in positieve of negatieve zin bedoelen, geen idee. We zullen maar van het beste uitgaan.

Van de 25 vrouwen die ik om me heen heb, weet ik van een stuk of 7 hoe het zit met de familiaire banden.  Van de overige 18 probeer ik het te raden door de customs (wel of niet dragen van sluier, het wel of niet aantikken van voeten en van wie bij binnenkomst) te combineren met de uiterlijke overeenkomsten. Je kunt aan de kledij zien of een vrouw weduwe is.
Als ik dan vraag bij wie een van de tienerjongers hoort, blijkt het de broer van de vrouw van Mahendra te zijn. Ik vond 'm nog wel zoveel op een neef van Mahendra lijken. Ik denk dat ze de bruid destijds iets te dicht bij huis hebben gezocht (wat mahendra destijds overigens ook vond.).

Ondertussen probeer ik mijn hoofd en lichaam koel te houden, want het is echt belachelijk heet. Meestal zitten we met vier op een vierkante meter en voel ik de stroompjes zweet over mijn rug rollen. Mijn hoofd koel houden is een biedhha-opdracht, als er geen communicatie met de buitenwereld mogelijk is, door gebrekkig Engels en Hindi; ik begin maar tegen mezelf praten. Maar die familiepuzzel is onoplosbaar. Tegelijkertijd word ik gestoord van de tienermeisjes die elke 5 seconde "hello, what is yor nem?" zeggen, me aantikken en aanstaren, de ladies die verwachten dat ik honderden keren per dat "Khamagani" zeg (een begroeting in Rajasthani lokale taal) en aan me vragen of ik al gegeten heb. Of vragen ze nou of ik nog moet eten?

Er is niks veranderd.

Er wordt druk gespeculeerd over mijn burgelijke staat, natuurlijk gesuggereerd dat ik ook Rajasthani dress moet dragen en een bindi. En ik zou mijn haar zwart moeten verven! Ik heb geen idee of ze nu denken dat ik één van hen wíl zijn, of dat zij willen dat ik één van hen ben. Ze vinden het zeker amusant om me te zien dansen in zo'n prachtige jurk. Heel stiekem vind ik het leuk om er een te dragen, maar al dat andere circus mogen ze houden.

Er is niks veranderd. Behalve misschien mijn reactie op de intensheid van een bruiloft, hoewel ik me ervan bewust ben dat ik na anderhalve dag toch écht minder vriendelijk ben. De volgende dag neem ik een middagje voor mezelf, welliswaar in mijn hotelkamer, maar als ik me 's avonds weer bij de familie voeg wordt zelfs opgemerkt dat ik er relaxed uit zie! Zo hobbel ik de dagen door. Saai! Intens! Heet! En eigenlijk is het op een paar momenten na, niet leuk.

Ik snap ook helemaal niet waarom een bruiloft daar "leuk" moet zijn. Een meisje wordt uit de familie geplaatst om een nieuw leven op te bouwen bij een man naar keus van de fam. Als Mahendra's zusje op de laatste dag afscheid neemt, breekt de hysterie los! 25 Huilende vrouwen en een aantal hysterische meisjes. Zelfs Mahendra huilt, hoewel ik het idee heb dat dat niet echt gewaardeerd wordt. Ik sta verdrukt tussen hordes vrouwen in de brandende zon met ook tranen in mijn ogen, te staren naar iets waar ik helemaal niet bij wil zijn. Ik probeer me los te wrikken en de schaduw op te zoeken, want ik denk dat ik gek word!

En alsof één verscheurde familie, al dit verdriet en opgehaalde herinneringen, omdat de deze dames allemaal ervaringsdeskundige zijn in het verlaten van hun familie, nog niet genoeg is; binnen een half uur na Mona's vertrek duwen ze er de verloving van een andere cousin sister door! Iedereen lijkt weer te lachen en ik vraag me af: is het een pleister op een open wond? Of is het acceptatie van het systeem en nemen ze hun verantwoordelijkheden? Zoals het hoort. Een van de nichtjes is open naar me en vertelt dat het systeem vreselijk is en dat India gedomineerd wordt door mannen. Waarop ik zeg dat als er niemand op staat om iets te veranderen, het nooit zal gebeuren. Een betonnen sociale constructie. Maar wie weet wil het gros wel helemaal geen afscheid nemen?

Ik wel in ieder geval. Ik weet niet eens of ik nog ooit een huwelijk bij wil wonen; ik heb (na 4,5 huwelijk) eigenlijk mijn buik wel vol van het drama, mijn almaar tollende hoofd en de belachelijke aandacht. Maar voordat ik mijn backpack weer gepakt heb, heb ik alweer 3 nieuwe uitnodigingen. Geen idee of ik dan uberhaupt in India ben. Ik denk van niet.

Na het vertrek en de verlovingsceremonie wil ik terug naar mijn hotel. Ik ben moe en het is veel te heet. Het antwoord dat ik moet wachten, accepteer ik niet. Ik weet dat jullie het allemaal druk hebben, jullie zusje net hebben afgegeven, kapot zijn (mentaal en fysiek), maar ik zit ook over mijn grenzen.

Terug in het hotel raak ik aan de diarree. Ik geloof dat dit de eerste keer is dat ik voedselvergiftiging heb in India! Lang leven het bruiloftsbuffet dat me wel heel letterlijk heeft verwarmd van binnen, want 's nachts krijg ik ook koorts en daardoor besluit ik mijn treinticket van de volgende dag te annuleren. Ook besluit ik om in plaats van een nieuwe plek, Haridwar - Rishikesh, te kiezen voor een vertrouwde plek waar ik me zo gelukkig voelde. Mcleod Ganj & Bir. Als ik weer opgeknapt ben van al het drama, zie ik wel weer verder!

"It is often forgotten that He, who has surrounded us with this ever-evolving mystery of creation has also implanted in us the desire of question and understand" 

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

--------------------------------------------------------

Chocolate dreams

When I look into your eyes
I see a sincere and gentle heart
When I look at your smile
I see a hardworking and open mind
When I look at your body
I see a courageous and humble soul

Possible that my perception
contains nothing of truth
Do I want to live in a dream recreating your reflection
into a story of its own?
Or do I satisfy my mind's eye
with judgeless reality
Alone?

Choises in this pathless life
are mine to make. I thrive
in equality and balance
To infinite love in it's simplicity!
With a spark of healthy challenge
And on my way to now I hope
To share a piece of road,
few bars of chocolate and
some sunsets for a while
With the one behind that sweetest smile

The Motherland

Ik heb Mumbai en Bangelore niet van dichtbij gezien, maar wat hier in het vliegtuig rondom mij zit is een afspiegeling van verwesterd India, zoals Mumbai en Bangelore dat zijn. Tenminste, dat heb ik van horen zeggen. Deze mensen moeten haast wel op vakantie gaan (en niet terugkomen) want dit vliegtuig brengt ons naar conservatief Rajasthan, waar ik naar een conservatieve bruiloft van de conservatiefste van mijn Indiase vrienden ga.

Een nachtbus van Hospet op 15-2 (10 km van Hampi) naar Mumbai van 12 uur, een halve dag op het vliegveld spenderen (gelukkig had ik 2 uur gratis wifi zodat ik mijn vorige blog snel online kon knallen) een vlucht van krap 2 uur, een paar uurtjes ronddwalen in Jaipur en tot slot een nachtbus (ja ja zo'n verrotte oude waarin je doof wordt van de motor en waarin je gewrichten pijn gaan doen van het verkrampen van de kou) zorgen ervoor dat ik op 17-2 letterlijk afgebrand ben als ik in Jodhpur aankom. Ik heb 36 uur praktisch niet geslapen. Die middag is het de bedoeling dat we met local bus naar de Village vertrekken, want alle festiviteiten vinden daar plaats.

Gelukkig kan ik na een kopje chai van mijn favoriete tourguide, de broer van Mahendra (ik ben te moe om iets sarcastisch te verzinnen) eerst naar bed. Ik was alleen effe vergeten dat Indiërs overal, en als ik zeg overal dan bedoel ik OVERAL, doorheen kunnen slapen. En dat dus ook van mij verwachten. Ik ben te moe en te geïrriteerd om ook maar een scheet van de overbuurman te kunnen verdragen. Ik voel 'm al aankomen... Een lichte paniekaanval als ik 3 uur later nog geen slaap kan pakken omdat ze het licht weer aandoen, zo nodig in mijn kamer chai moeten drinken en in mijn oor een telefoongesprek moeten voeren dat klinkt alsof ze met blikken en een touw met diezelfde overbuurman aan het converseren zijn. Ik heb door alle wijze lessen geleerd dat ik een bijzonder zwakke plek heb. Ik kan veel geven, maar nemen en afstoten kan ik niet goed. En al helemaal niet als ik moe ben, of uitgeput. Ik knapte op de bruiloft van Jeet meerdere malen omdat ik niet goed voor mezelf zorgde. Laat me er alsjeblieft van geleerd hebben!!

Ik bel met Raj en doe mijn beklag. Hij belooft met Mahendra te praten. Mahendra geeft aan dat ik vanavond een rustig plekje krijg om te slapen, ik ben nog een beetje wantrouwend. Ik weet niet precies wat Raj heeft gezegd tegen de kersverse bruidegom, maar om half 2 is het dan toch eindelijk stil. Stil! Stilte! Silencio! Ik raak bijna in shock en kan niet in slaap komen. Om half 3 is het afgelopen met de rust. Ik schat in dat ik een half uurtje echte slaap heb gehad. Om 4 uur krijg ik wat te eten, ik spring onder de douche en dit alles geeft me weer wat energie. Voor komende 3 uur. Maar als we dan zitten te wachten op allerlei dingen, spullen, bussen, mensen, weet ik veel wat (Indiërs kunnen echt NIET organiseren) verander ik wederom in een zombie. Ik sms Mahendra:
"please give me a quite place to sleep where nobody will distrurb me. Otherwise i cant go to your wedding becoz im destroyed."
Ik verzamel de laatste beetjes energie in mijn lijf bij elkaar om de familie te begroeten en een lachje op te zetten.

Ik geef overduidelijk aan dat ik kapot ben en echt z.s.m. wil pitten. Ik 'khamagani' in de rondte (betekent goededag in lokale taal en ze vinden het maar al te schattig als deze circus barbie het blijft herhalen).
Eindelijk om 23.00u mag ik gaan slapen. Stricte orders: Ik wil niet wakker gemaakt worden, nee ook niet voor thee. Ik ben nog steeds sceptisch over mijn zogenaamd rustige slaapplek aan de andere kant van de straat. Het blijft Incredible - LOUD - India.

Ik scan mijn kamer op stoorzenders. Een of ander familielid heeft een woonkamer opgeofferd. Er staat een telefoon. Wie belt er nu in India naar een vaste lijn? Iedereen heeft een mobieltje hier. Dus nee, dat ding gaat me vast niet storen. Of toch wel? Het is fucking 6 uur 's ochtends en gelukkig schrik ik me niet de tering omdat het geluid gedempt wordt door mijn oordoppen. Haha, daar heb je niet van terug he!?

Juist ja bruiloft: daarvoor ben ik hier in de Village van Mahendra voor de bruiloft van Mahendra. Voor de volledige beschrijving van een Hindoestaans Rajput (inwoners van Rajasthan uit Warrior kaste-> tweede van boven) huwelijk verwijs ik u naar mijn blog "4 weddings and a funeral".

Ik raak aan de praat met een lief in roze gesluierd meisje, getrouwd met een van de neven van Mahendra. Ze is blij om me te spreken en met het gezelschap. Ik vraag haar of ze gelukkig is hier in het dorp. Nee, dat is ze niet. Auw. Ze vindt helemaal niet leuk en ze is nu een jaar getrouwd. Ik krijg een naar gevoel van dit gesprek. Ook als ik bij een andere familie op de chai ga krijg ik een benauwd gevoel als de zusjes niet echt aardig doen tegen hun schoonzusje. Dit lijkt wel Assepoester in reallife!!

Op de receptieavond zie ik na dik 2 maanden toch ook Raj weer. De volgende dag rijd ik met de Kuoni mannen in de auto mee naar het dorp van Mahendras aanstaande voor de Bharat.

Mahendra was erg zenuwachtig voor zijn huwelijk. Ik was blij om er bij te zijn. Zijn inlaws zijn erg lief en hebben me heel goed opgevangen. Na de ceremonie drinken we nog wat in de bharat tent en als het dan tijd is voor Mahendra's golden night wordt ie ineens mega zenuwachtig. En terecht: de golden night is de huwelijksnacht en de eerste keer dat je je levenspartner ziet en ermee praat in real life. Hij vraagt me of ik zijn vrouw al heb gezien en hoe ze eruit ziet. Hij heeft haar nog niet gezien (alleen gesluierd tijdens de ceremonie) maar heeft de hoop op een mooie vrouw opgegeven na het zien van haar broer, daarna haar moeder en tot slot ook de vader. Ik zeg hem dat ie zich nergens zorgen over hoeft te maken want ze is, en dat meen ik, adorable!

En dan deel je ineens het bed met een van de nichtjes van de bruid. Ze spreekt aardig Engels. Als ik thuis kom van de bharat om 3 uur 's nachts weet ik ook niet zo goed wat ik moet zeggen tegen een onbekend meisje dat al ligt te slapen. Ik dacht ik ga maar slapen en zeg vriendelijk "slaap lekker", maar Tina wil nog graag kletsen. We kletsen over het huwelijk. Haar huwelijk. 2 maanden geleden is ze getrouwd en ze is 17/18 jaar. Op een of andere manier weet niemand precies hun leeftijd hier.
Haar man is 21. Ze is gelukkig en dol op haar man!
De volgende ochtend kletsen we verder en dit is echt het intiemste gesprek dat ik ooit met een Indiaas meisje heb gehad. Ze vertelt me over haar huwelijk over hoe zenuwachtig ze was en over de golden night. Ze vertelt me ook wat ze ervan verwachtte en hoe iedereen haar bang maakte met verhalen over seks in de eerste nacht.

Toen mij gisteren voor de 80ste keer gevraagd werd wat ik van de cultuur vind, kon ik uit de grond van mijn hart zeggen dat ik daar geen oordeel over kan geven. Ik zou niet willen ruilen, maar ik weet zeker dat 99% van de Rajasthani mensen na het zien van onze cultuur, ook niet zou willen ruilen. Het is zoals het is. De cultuur is ontstaan en aan verandering onderhevig. Net zoals evolutie. Je kunt dat niet van de ene op andere dag veranderen al zou de hele wereld daaraan meewerken. Het enige lullige is dat er soms meiden zijn die een seksueel gefrustreerde klootzak treffen, in plaats van een man die ook wel in ziet dat ze in hetzelfde schuitje zitten.

Door zo dichtbij deze cultuur te zitten met een onmogelijk sociale druk, ben ik er respect voor gaan ontwikkelen. Als ik vertel over ons land en de tegenovergestelden (dat uithuwelijken verboden is, en het legaal is om kinderen te krijgen zonder getrouwd te zijn) weten ze niet wat ze horen! Ze zouden ook niet willen ruilen, want het mooie van joined-family systems en gearrangeerde huwelijken is dat je altijd je family om je heen hebt waarmee je goede en slechte tijden beleefd. Eenzaamheid bestaat niet in India. Privacy ook niet, maar daar hebben deze mensen totaal geen behoefte aan. Dit is onze individualistische mentaliteit. Cultuur zit opgeslagen in genen. Deze mensen zijn anders gebouwd dan wij.

We hebben een luie middag, Tina en ik. Ik ga douchen rond een uurtje of 3. Ik heb douchen in India gewaardeerd:
1 stromend heet water
2 stromend koud water bij heet weer
3 warme bucket shower
4 koude bucket shower
5 stromend koud water bij koele temperatuur
6 koude zoute bucket shower
Altijd even afwachten wat ik aantref. Ik ben op alles voorbereid. Na dikke 6 weken Hampi met een nummer 2 douche en westerse plee, heb ik terug moeten schakelen naar nummer 4 en 5 douche en Indian style plee zonder gebruik van pleepapier.

Well, what do you know....?! Hier bij Tina kan ik genieten van WARM STROMEND WATER!! Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst onder warm water heb gestaan, maar ik vermoed tijdens Jeets bruiloft, begin december!! Het is nu eind februari.

Gisteren toen we (ik en de Kuoni mannen) hierheen reden (autoritje van 140 km of 3 uur), werd ik ineens wakker geschud van de opkomende maan. The red moon: een volle maansopkomst betekent een bloedrode maan en dit is briljant om te zien! Even was ik weer terug in Hampi. Even was ik weer bij zijn warmte en westerse mentaliteit en dat deed me ook wel weer inzien dat India, hoe temperamentvol ook, het niet is voor mij op langere termijn. Wat ik voorheen als temperamentvol aanzag, zou ik nu emotioneel willen noemen. Dit land loopt over van emoties en ego. De vrouwen zijn behangen met sieraden en verkleden zich het liefst 10 keer per dag om zichzelf in een andere barbie bruidsjurk te kunnen laten zien. Maar wat kun je anders doen? Dat is zo'n beetje de enige vrouwelijkheid die zichtbaar mag zijn voor de buitenwereld. En geen wonder dat de mannen zo seksueel gefrustreerd zijn hier. Het werkt als een rode doek op een stier. Vrouwen lopen rond als prinsessen en de mannen moeten eraf blijven. En ik heb van horen zeggen dat mannen elkaar als alternatief gebruiken.

Of Mahendras vrouw knap is?? Dat is de meest gestelde vraag. Ja, ze is prachtig. En dit is serieus een compliment voor de familie want dat wil zeggen dat ze goed werk hebben opgeleverd. Ik probeer toch ook aan te geven dat haar uiterlijk er niet toe doet. Maar na mijn bevestigende antwoord op die vraag houdt het meestal op met de kennis van de Engelse taal van de mensen hier en de kennis van Hindi voor mij, waardoor ik mijn standpunt niet over kan brengen. Verdrietig, dit.

Ik word gek van het geluid. Privacy heb ik ook wederom ingeleverd. Ik leer beetje bij beetje mijn grenzen aan te geven zonder dat ik eerst flip. Zo laat ik ook voor de eerste keer eten staan: in olie gemarineerde stukjes papadum -wat ze hier in de woestijn als groente gebruiken, maar wat eigenlijk gewoon pasta is- met chapati (brood pannenkoekjes). Ik kan deze ongezonde, koolhydraatrijke combi echt niet naar binnen krijgen. In plaats hiervan krijg ik yoghurt met noten en de volgende dag vraag ik Mahendra om fruit.

Elke dag zit ik te denken aan mijn plannen voor komende tijd en ik krijg nergens echt een warm gevoel van. Ik moet er niet aan denken om de nachtbus te nemen van Delhi naar Mcleod Ganj en een ander Aziatisch land kan me ook niet boeien momenteel. Mijn lessen zijn geleerd in India. Misschien is het gewoon tijd om naar huis te gaan om alles te verwerken in mijn hoofd. En op papier.

Heel deze India reis lijkt wel een versie van de film 'The game'. Ik herinner me dat ik vorig jaar rond deze tijd een online coachingsessie aanging vanuit Mindmagazine waarbij ik het onderwerp liefde koos. Volgens mij kan ik voor het overgrote deel van de mensheid spreken als ik zeg dat dit het meest gecompliceerde onderdeel is van het leven. En ik ben in een land waar er enerzijds heel bedrukt mee omgegaan wordt: mannen en vrouwen worden gescheiden, er worden huwelijken gearrangeerd om ze vervolgens toch samen te brengen en huwelijken te simplificeren, ceremonies en tradities proberen het dagelijkse leven te ordenen. Anderzijds loopt dit land over van emoties, vrouwen gesluierd, maar in de meest exotische kleurenpaletten, behangen met zoveel goud als dat ze kunnen dragen, kamasutra tempels met erotische beelden, en Bollywoodfilms met 9 van de 10 keer overvloedige liefdesverhalen. Deze reis in dit land brengt me alles op liefdesgebied. Alsof het universum zegt "jij wilt leren over de liefde, hier heb je het. Succes!" Ik heb allerlei proeven en tests ondergaan en geprobeerd om alles zo intens mogelijk te beleven. Diepe dalen en hoge pieken. Een perfect spel van balans en ademhalen.

Ik besef me ineens dat ik niet meer bang ben voor de toekomst. Het gevoel is weg, opgelost. Ik ben niet meer bang om een doorsnee conservatief burgerlijk leven te leiden, zoals voorheen. Dit geeft me een heel vredig gevoel en een glimlach op mijn gezicht. Ik weet dat het goed komt, dat de wereld aan mijn voeten ligt en het universum aan mijn kant staat.

Ik weet dat ik van iemand kan houden zonder te bezitten en nog belangrijker zonder iets terug te hoeven. Gewoon verwachtingsloos. Dat is nog wel een beetje eng en gammel omdat ik ook heb gezien dat emoties echt niet te vertrouwen zijn als ze door je lichaam gieren. "Emotions are like wild horses" ( Poalo Coelho- Brida)
Maar ik durf 't aan.

Ik heb geleerd om te accepteren. Ik heb geleerd dat er geen goed en fout bestaat. Maar dat alles is, zoals het is en de enige karakteristiek die je eraan kunt verbinden is niet-permanent. Ik heb geleerd dat alles tijdelijk is. Dat je niets kan verliezen als je het niet bezit. En dat hechten (mensen, spullen) dus behoorlijk stom is in die context.

Ik heb geleerd dat mijn lichaam mijn tempel is en dat ik met beide benen op de grond wil blijven staan. Ik heb geleerd om mezelf te herinneren aan reflectie als mijn zieke ego weer eens grappen en grollen uithaalt of emoties opspelen.

Ik blijf oefenen om in het NU te leven en ga zoveel mogelijk momenten pakken hiervoor. Ik blijf oefenen om mijn geest helder te krijgen. Of zoals de betere Engelse vertaling zegt "to purify the mind". Dit moment is alles wat je hebt. En dezelfde seconde heeft het alweer plaatsgemaakt voor een nieuw moment.

Al het bovenstaande staat in contact met elkaar. De ene les kan niet zonder de andere. Al die zogenaamde lessen zijn met elkaar verbonden. Zoals alles in het leven verbonden is en uit dezelfde materie bestaat, dezelfde energie. Kwantumfysica. En hetgeen dat zorgt dat het in beweging blijft is levenslicht, liefde.

Ik ben geen heilige en maak veel fouten. Dat is menselijk. Al het bovenstaande, al die levenslessen, zijn geleerd maar moeten gecontinueerd worden. Maar daar heb ik nog wel even de tijd voor. Mijn reis is nog niet af, maar nu heb ik pauze nodig om alles te verwerken. Mijn lijf snakt naar mijn zelfgemaakte, biologische eten vol groentes, fruit en kruiden. En ik heb zin in de lente! Mijn favoriete seizoen. Seizoen van vernieuwing en groei.

Mijn redelijke abrupte beslissing om India in een week te verlaten heeft tot gevolg dat het moeilijk wordt om afscheid te nemen van mijn vriendjes. Aj. Dat stemt me toch wel somber, merk ik. Ze zijn druk, druk, druk met allerlei werkzaamheden, maar beloven alledrie hun uiterste best te doen om mij nog te zien voor vertrek.
Als ik de familie van Mahendra achter laat, merk ik pas hoeveel ze om me geven. Vele tranen vloeien. Ik krijg cadeautjes en een afscheidsritueel.

Als ik na de bruiloft terug ga naar Jodhpur naar hun huis in de stad, waar een deel van de familie inmiddels ook weer naar teruggegaan is, weet ik dat ik mijn laatste dag voordat ik naar Delhi vertrek om op 1-3 via Bangkok naar huis te vliegen, hier niet door ga brengen. Het is beter als ik mijn laatste dag door breng in een guesthouse. Met privacy, in alle rust, waar ik mijn tas kan herinrichten en op adem kan komen. Ik ga voor de laatste souvenirs. Ik vrees dat mijn tas de 20 kilo gaat overschrijden. Een heerlijk middagje rondstruinen in Jodhpur tussen de Indiërs: ik ga ze missen! Ik beland onder andere in een winkeltje vol kruiden, ayervedic medicijnen en een hele lieve mevrouw die me voor een fortuin aan kruiden verkoopt. De laatste middag komt toch Raj op en neer gereden op de motor vanuit zijn Village; een ritje van 3 uur enkele reis. Die avond dineer ik voor de laatste keer met Mahendra. Daarna dropt hij me bij het busstation om me uit te zwaaien. Een busrit van 12 uur naar Delhi staat me te wachten. Dit keer heb ik meer geld uitgegeven aan mijn busticket: ik reis, jawel, met een AC Volvo!

Als ik de volgende ochtend een stop heb in Jaipur, hoofdstad van Rajasthan, zit weg te dromen met een pakje Parle-G (goeiekope dreuge kuukskes, 5 rps) en slaperig uit het raam kijk, zie ik bij toeval (?) Jeet lopen. Ook hem heb ik 2 maanden niet gezien! We hebben een half uurtje om bij te kletsen, want hij heeft een andere bus dan ik. We spreken af om in Delhi te meeten. Tussen de bedrijven door komt hij me opzoeken in mijn hotel, waar ik dik 24 uur lang alleen maar slaap, films kijk en traantjes weg pink omdat ik mijn tweede thuis ga verlaten.
"Irene, don't cry. You are leaving India, not Earth."
Overlopende emoties, of realisme?

Mijn laatste rupees maak ik op Indira Gandhi International Airport op aan McDonalds (ik had deze reis nog geen Mc Mahajara gehad), Haagendasz, een tijdschrift en 2 doosjes tiktak.
India, the Motherland. I love you, i'll be back!

"I am neither mind nor intelect, neither ego nor memory, neither ears nor tongue, not nose or eyes or skin, neither space nor earth, not fire, wind or water. I am consciousness and bliss. I am Shiva"

Four weddings and a funeral

Raj legt me op het dakterras van hun huis uit dat er zometeen een bruiloft voorbij komt. Ik had die middag ook al een dergelijke samenscholing gezien vanaf het dak.
"That was not a wedding, it was a funeral".
Oeps.

Na 3 dagen uitrusten in de Village van Raj, op het platte land, ga ik weer terug de hektiek in. Rust maar goed uit adviseert Raj, want ik zit vol tot en met de bruiloft van Jeet op 6, 7 en 8 december. Op 29 november dropt Raj mij in Jodhpur in een hotel en de volgende dag ga ik mijn favoriete familie weer opzoeken. Dit keer is Mahendra ook vrij. Oma is weer blij om me te zien.

Het is allemaal wel een beetje onwennig. Mensen, vooral het jongere broertje van Mahendra dat aan het oefenen is om ook tourguide te worden, vullen nogal graag dingen voor me in. Het is hier saai hé, het eten is vast niet lekker, je zult je wel vervelen, weet je zeker dat je dat wel wilt, en nog meer van zulks.
Mahendra heeft om me te entertainen voor die middag een taxibusje laten komen en we gaan met de hele bups naar het Fort. Leuk om ook eens wat cultureels te zien in Jodhpur. Ik ben er nu voor de derde keer namelijk.

's Avonds ga ik met brother van Mahendra een nachtje naar de Village van hun familie, zo'n 40 km van Jodhpur af. Bijna alle 'stadsgezinnen'  hebben ook een huis op het platte land: Village. Daar vinden we het echte India: veel lemen huizen en hutten, paard en wagen, zelfvoorziening en elke Village heeft een 'koning'.
Het is marriage-season en de local bus zou wel eens heel erg vol kunnen zitten, vertelt brother, mijn guide. Op het moment dat wij in de bus stappen worden er 2 Indiers van hun stoel afgeschopt om plaats te maken voor ons. Vervolgens is 't ongeveer 1,5 uur met de bus. De bus stopt een keer of 10 en lijkt op de tas van Marry Poppins: deze bus lijkt nooit vol te raken. Er stappen alleen maar mensen in, niemand stapt uit. Heel gek. En als we dan uiteindelijk toch als sardientjes in een blikje zijn, worden er mensen op het dak gezet.

Mijn eerste getuigenis met een Hindoestaans huwelijk wordt die avond in de Village een feit. Ik mag foto's maken, maar ben er nooit fan van om foto's te maken van onbekende mensen. Bovendien krijg ik nog genoeg kansen: Jeet pikt mij 2 december op, dan gaan we naar een bruiloft van een vriend. Daarna naar Jeets Village voor zijn bruiloft en die van zijn cousin brother.

Een volledige bruiloft duurt een dag of 3 tot 5. Deze avond in de Village van Mahendra ben ik getuigen van de eigenlijke huwelijksvoltrekking. Echt een vrolijke gebeurtenis is het niet, vind ik. Vele rare rituelen met touwtjes, vuur, mantra's en een huilende bruid, omdat ze haar eigen gezin moet opgeven voor een man en zijn familie die ze zelf niet heeft uitgekozen. Ik zou ook huilen, geloof ik. 

Een paar feitjes:
-80% van de huwelijken in Rajasthan wordt gearrangeerd.
-Het arrangeren gebeurt omdat mannen en vrouwen geen mogelijkheid hebben om elkaar te ontmoeten, omdat dat niet mag (seksen menging in de gemeenschap komt niet voor, alles is gescheiden) en wie weten er nu beter wie er bij je past dan je ouders en broers en zussen.
-De kant van de bruid, of het meske (20-24 jr oud) gaat op zoek naar een geschikte kandidaat. De familie van de bruidegom (24-28 jr oud) gaat akkoord, of niet.
-Rectificatie van mijn vorige blog: het is een minimale match op 21 van de 36 astrologische ijkpunten...
-Verder wordt er gekeken naar de kasten (hoezo, dat hadden ze toch afgeschaft?? Ja, inderdaad, net als de apartheid in Zuid-Afrika...), en de bruidsschat die de ouders van de bruid moet gaan betalen (wat ook vreemd is, aangezien ze hun dochter ook al als slaaf moeten opgeven- joined family system, zij vertrekt na het huwelijk naar haar inlaws).
-Als een meisje geboren wordt, is zij gelijk een last voor de familie, vanwege het feit dat ze het huis op een dag zal verlaten en dus niet voor haar ouders kan blijven zorgen tot in den treuren en vanwege de bruidsschat die betaald moet gaan worden. Op sommige plekken in Rajasthan wordt hier erg creatief mee omgegaan: Er worden spullen verkocht uit de naam van het meisje vanaf een jaar of 7. Hiermee spaart zij haar eigen bruidsschat bij elkaar. De ouders nemen geen cent af. Dus als je ooit in India komt en je koopt iets waarvan gezegd wordt dat het ten goede komt aan de toekomst van het meske, dan is dat ook zo.
-In andere gedeeltes van Rajasthan wordt ook wel eens gevochten om een meisje en betalen de ouders van de bruidegom de bruidsschat.

Ooit gehoord van 'Scrammballed eggs'?? Eieren met geschramde ballen? Het staat op de menukaart van het wegrestaurant waar ik zit te wachten op Jeet. Hij pikt me op in Pali, om door te rijden naar de bruiloft van zijn vriend.
Dit heb ik al eens eerder gezien, vanaf het dak bij Raj: een parade met een paard, gekke kroonluchters, vuurwerk, dansende mannen, een drumband, een blaasorkestje en een gek karretje met een soort van orgel dat echt de meest vreselijke tonen laat horen. Achter de stoet rijdt een wagen met generator om die rare kroonluchters van elektra te voorzien. Mijn aanwezigheid trekt vele nieuwsgierige blikken en ik en Jeet worden tussen de dansende mannen getrokken. De vrouwen lopen achteraan, zij mogen niet dansen.
De bruidegom ziet er prachtig uit: statig, in een lange glanzende jas, vol stiksels, goud en glimmer. Hij draagt een tulband met allerlei rare frutsels en langs zijn zij een lang zwaard. Alleen kijkt hij een beetje benauwd. Later hoor ik dat lachen niet echt past bij zijn performance.

De parade eindigt in een grote feestzaal, open air. Er is een podium met presentator, er staan rijen stoeltjes opgesteld en langs de kant staan tafels waarop een buffet wordt gepresenteerd. Het oog van de presentator valt op de enige buitenlander en binnen no-time zijn alle ogen op mij gericht. Bedankt, en nee ik denk er niet aan om naar voren te komen.
We eten wat, drinken wat, kletsen wat met vrienden en vertrekken niet te laat aangezien alle hotels in dit kleine stadje zijn volgeboekt en we nog een kleine 2 uur moeten rijden voor een hotel: Marriage season, remember...

De volgende dag vertrekken we op tijd richting Jaipur, naar het 'stadshuis' van Jeet. Er moet wat geshopt worden voor de bruiloft. Verder drinken we chai met wat lokale vrienden en gaan we samen met Ajay (1 van mijn Delhi-junior-college-vriendjes) uit eten en op stap.
De volgende dag, 4 december, vertrekken we met Ajay, sister inlaw (vrouw van oudste broer van Jeet) en hun 4 maanden oude dochtertje naar Village van Jeet.

Ik wist al wel dat deze familie erg welgesteld is. Dus vanuit mijn auto ging ik op zoek naar het grootste huis van de Village (ongeveer 1600 inwoners). En ik vond: een kast van een huis, in wit, vier verdiepingen, vol ingewikkelde details, houtsnijwerken, en op elke vloer minstens 1 dakterras. Ik ontmoet de familie en merk gelijk dat dit een ander slag volk is. Rijk en verwend. En hier breng ik de komende week door: geen internet, geen winkels, in the middle of fucking nowhere.

Omdat het huishouden geheel gerund wordt door hulpjes, wordt er relatief slecht voor mij gezorgd. Iedereen praat langs elkaar heen, niemand informeert mij, ik eet weinig, en niet echt gezond en de chai is te pittig. Mijn emmertje geduld druppelt langzaam vol. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, iedereen is druk druk druk. Overdag ben ik bored like hell. Zitten met de familie is niet echt mijn hobby, en mij entertainen is niet echt hun hobby. Ik praat wel wat met de sister inlaw van Jeet over het leven in India en de cultuurverschillen. Zij is hoogopgeleid in IT, maar mag van haar man niet werken. Wat vaak voorkomt. Vrouwen worden hier zo'n beetje opgesloten in huis en stom gehouden. Wat er gebeurt als ze tegen stribbelen? Dan worden eerst zijn ouders ingeschakeld om naar een oplossing te zoeken. Maar zij staan vaak aan zijn kant. Nog harder janken volgt dan. Daarna worden haar ouders ingeschakeld voor een compromise. En die komt er vervolgens: ze mocht na het huwelijk eerst haar school afmaken en als die kleine een jaar of 4 is, mag ze weer een baan zoeken. Dit is echt een hoge uitzondering waaruit ik alleen maar kan concluderen dat Jeets sis inlaw een koningin is in drama schoppen.

En terecht.

De avond van 5 december eten we bij een ander gezin in het dorp en daarna naaien we (ik, Ajay, Jeet en cousin brother) er tussen uit. We belandden in een huiskamertje zo'n 50 meter verder en Jeet vertelt me dat hij hier naartoe gaat als hij stiekem wil roken en drinken. Ik hou wel van dit soort rebelsheid!

Op 6 december beginnen de eerste functions (rituelen of ceremonies) voor Jeet. Hij wordt met een raar prutje gewassen en dan verdwijnen hij, zijn ouders en een brahmaan in de minitempel van het huis waar Ganesha (die God met olifantenhoofd, voor een nieuw begin) net zijn intrede heeft gedaan: de broer van Jeet heeft zojuist een gezegende poster opgehangen. Maar het stomme is dat dit mijn slaapkamer is. Nou weten de meeste van jullie wel hoe mijn slaapkamer er uit kan zien. Serieus, als ik had geweten dat ik bezoek zou krijgen, had ik wel even opgeruimd.

's Middags heeft de laatste druppel mijn emmertje geduld gevuld, als ik voor de zoveelste keer niet geinformeerd wordt: omdat mijn kamer een tempel is, mag ik er niet meer slapen, of toch wel? Of toch niet? Het water gutst over de rand als ik bij een aantal dames gezet wordt door mami: tantes en nichtjes. Ik wil helemaal niet ge-entertaind worden en vooral niet als ik alleen maar aangestaard word! Ik wil alleen maar even ontsnappen naar een andere kamer in een ander huis met mijn vriendje Ipod en helaas mislukt deze poging omdat Jeet mij ziet vluchten. Twee uur aan gezeik met hem, zijn moeder, zijn zussen en zijn nichtjes volgt. Als ze het eindelijk lijken te snappen, dat ik gewoon even wat tijd voor mezelf wil, blijkt het toch een grapje van ze.
"Ok, so you want some time for yourself. How much?"
Deze mensen snappen het dus echt niet en ik geef op.
"Please, give me one hour!"

Die avond is er een dansavond voor het gezin en de omwonenden. Ik ben inmiddels omgetoverd tot een prinsesje en het hele gezelschap wacht op mijn dans. Dat had ik al ingeschat. Jeet ook. Of ik een drankje wil, rum ofzo. Ja graag!! We sneaken naar een achterkamer waar een aantal ooms en neven zitten te 'boozen'. En daar ontmoet ik Jeets favoriete oom. Hij geeft me een knuffel en vraagt of ik mee drink. Na de eerste volgt de tweede en daarna nog snel een derde. Nu durf ik zeker te dansen. Bottoms up! En zo sluit ik vriendschap met de favoriete oom van Jeet die ongeveer 10 woorden Engels kent en de komende 6 dagen praten we maar over 1 ding:
"Ma'm, torra torra rum with coke??"

Op de tweede avond van het huwelijk kom ik erachter dat heel dit huwelijksfeest is bedacht voor en door de bruidegom en alle mannen aan zijn kant. Gisteren had ik al gemerkt dat vooral de mannen op de voorgrond treden. Vanavond is het receptie. Hetzelfde ritueel als op de bruiloft van de vriend van Jeet herhaalt zich: gekke kroonluchters, vreselijke muziek, alleen dit keer zit Jeet op het paard, in vol ornaat. Hij ziet er goed uit. Alleen kan ook hij niet lachen. Alleen dit keer weet ik dat het niet is omdat het niet mag. Jeet wil helemaal niet trouwen.

We maken eerst een rondje door het dorp, daarna gaan we naar het huis van uncle, want daar is het feest! De vrouwen hebben een eigen plek: op het dakterras, vanwaar ze de mannen goed in de gaten kunnen houden. De mannen verzamelen op een groot terrein, met tafels en stoelen en er is ook weer een podium met presentator. Vrouwen mogen hier niet komen, en waarschijnlijk willen ze dat ook helemaal niet. Ik ben de enige uitzondering: ik mag én ik wil. Zitten bij de roddelende vrouwen op het dak is gruwelijk saai. Bij de mannen, daar is 't feest! Drank, danseressen en vlees! Nu ben ik het onderwerp van de roddel voor de vrouwen.
Mijn vriendjes zijn gearriveerd en als Prinses Irene het grasveld op loopt weet ze zeker dat alle ogen haar volgen. Vanavond gaan er heel veel mannen dronken worden, maar toch weet ik dat ik de veiligste persoon op aarde ben door dankzij deze onbewuste sociale controle en mijn persoonlijke bodyguards: Jeet, Raj en Mahendra.

Terwijl de vrouwen op het dakterras uit verveling hun weg naar huis zoeken, zoeken de mannen hun weg naar het podium en de danseressen die inmiddels meer op hoertjes beginnen te lijken, en de danseressen zoeken hun weg naar de flessen drank achter de schermen om deze avond door te kunnen komen. Ik kijk afkeurend toe en vraag me af wat het me zou kosten om deze dames van het podium af te krijgen. Waarschijnlijk veel, aangezien de mannen letterlijk met bankbiljetten smijten om deze dames van vertier aan het dansen te houden. Inmiddels is aanraken ook toegestaan.
Ik weiger alle mannen die me ten dans vragen: ik wil me niet laten zien op het podium tussen deze kwijlende honden en ik mag gelukkig ook niet van mijn vriendjes. Het feest eindigt met eten (heerlijk om te eten na het drinken, feels like home, maar dan zonder frikadel speciaal en grote friet joppie) en ik lig om een uur of half 5 in bed. Ik vraag me af of ik mijn voetjes nog ooit op temperatuur krijg.

De 8ste december is de dag van de eigenlijke inhuwelijktreding en het huwelijk wordt voltrokken in de Village van de bruid. We gaan met auto's die kant op. Alleen de mannen zijn welkom, wat een verrassing. En ik dan. Dit festijn heet Bharat. De prins wordt wederom op een wit paar gehesen, het paard dat hem naar zijn toekomstige vrouw brengt. Jeet heeft voor de gelegenheid een nieuw jasje aangetrokken en ik ben voor dezelfde gelegenheid gehuld in weer andere Rajasthani dress en behangen met witgouden sieraden loop ik full colour mee in weer zo'n zelfde stoet met gekke kroonluchters en vreselijke muziek. Van 'ons hotel' (het hotel van de bruidegomkant) lopen we naar het hotel van kant van de bruid. Op de binnenplaats van dit hotel vindt de huwelijksceremonie plaats. Voor de verandering is deze 3 uur durende ceremonie alleen voor vrouwen en ik snap naderhand waarom: het was er koud en het is vooral te geestdodend.
Maar voor dat het zover is, eerst nog even dit! We komen aan bij het hotel en het kersverse bruidspaar krijgt ook wat cadeautjes: een nieuwe auto, een bed, een koelkast, een tv, geld en nog meer geld en nog meer van zulke buitensporige cadeau's.

Na ontvangst van de cadeau's door alleen Jeet, gaat hij het paard weer op en wordt hij bij de poort van het hotel ontvangen door de dames van zijn nieuwe schoonfamilie. Over enkele minuten begint het water te golven en ziet Jeet zijn vrouw voor de eerste keer in zijn leven. Ik mag mee naar binnen, want ik ben ook een vrouw. Ik vind het wel een beetje spannend allemaal. Ik laat mijn vriendjes achter, nadat Raj nog even zorgt dat ik met iemand van de koude kant mee naar binnen kan lopen. Maar eenmaal binnen word ik bedolven onder de aandacht.
Er volgt een korte ceremonie met bloemen en kaarsjes. Na een uurtje gaat Jeet foto's maken met zijn nieuwe schoonfamilie en ga ik naar de Bharat aan de overkant van de straat: een feesttent gevuld met, laat me raden, drank, mannen, muziek en vlees! Na een uurtje, veel lol, rum en kip ga ik weer terug om de rest van de oersaaie ceremonie bij te wonen. Dit keer heb ik geen interesse in de rituelen (met vuurtjes, touwtjes en mantra's) als toerist; ik ben er eigenlijk alleen maar om Jeet bij te staan. Hij heeft het overduidelijk moeilijk.

De volgende dag gaan we weer terug naar Village van Jeet en ik neem voor 2 maanden afscheid van Raj en Mahendra, wat me erg verdrietig maakt. Eenmaal terug in de Village slaap ik de rest van de middag: een deel is echt omdat ik fysiek en mentaal uitgeput ben van deze dagen en deels gespeeld omdat ik totaal geen zin heb om me met de familie te mengen.

Maar mijn schoonheidsslaapje is van korte duur. Heel het gezeik begint vandaag weer van voren af aan omdat cousin brother gaat trouwen. Dus de dansavond, de receptie en daarna de bharat. Als ik net wakker ben en verlies ik mezelf en barst in tranen uit. Jeet heeft niet echt de ruimte en tijd om mij te troosten, maar weet me toch op te vrolijken. Vanavond gaan we eten met vrienden en betekent dat een nieuwe rebelse actie waar ik meestal wel wakker van word en van op knap. Daarna start de dansavond. Dit keer dans ik niet en heb ik geen Rajasthani dress aan. Ik ben kapot en wil gewoon slapen.
De volgende avond, 10 december, wederom receptie. Zelfde plek, zelfde volk, zelfde ritueel: eten, drank, danseressen, dronken mannen, eten, slapen. De avond daarna bharat, ditmaal in Jodhpur met wederom eten, drank, muziek, drank, eten en daarna te weinig slaap.

Na 7 dagen verveling overdag, een vreselijke familie (ik denk ook niet dat ik hun favoriete gast was), veel drank in de avonden, ongezond eten, te weinig eten en te weinig slaap, dropt Jeet mij en een vriend van hem op de terugweg in Pushkar. Het is de bedoeling dat ik hier blijf om bij te komen, voordat ik nog een paar dagen in Delhi doorbreng met Jeet. Ik word min of meer overgeleverd aan deze vriend en een aantal andere vrienden en wederom voelt het als gevangenschap. Jeet moet door naar huis voor meer ceremonies en formaliteiten. Mijn systeem in inmiddels zo uit balans dat ik het niet trek om deze dagen uit te zitten bij deze gasten. Ik wil naar Delhi! Want Delhi is mijn poort naar een nieuw hoofdstuk: naar het zuiden, naar mijn vrienden uit Den Haag Talitha en Stijn!

You don't look nice, that's why you go fast!

Na nog een tsunami van mijn emmertje geduld en compassie twee dagen later besluit ik hoe dan ook om Pushkar diezelfde dag te verlaten. Als Jeet die middag op bezoek komt, besluiten we dat ik 's avonds een nachtbus neem naar Delhi. Ajay pikt me 's ochtends vroeg op en mijn bedje in het vertrouwde appartement in Delhi is gereserveerd voor de komende nachten.

Jeet is de volgende dag eindelijk bevrijd van zijn familie en huwelijksverplichtingen en voegt zich bij ons. Die avond, 17-12, is er een feestje van Kuoni, de overkoepelde organisatie van Shoestring en Koning Aap. Jeet twijfelt om me mee te nemen, maar een bevriende collega haalt hem over om de grote baas op te bellen. Natuurlijk ontvangen ze graag een vrouwelijke gast die vorig jaar met Shoestring heeft gereisd.
Met zijn zessen in een taxi reizen we af naar Zuid-Delhi voor nog meer dansjes, drankjes en kip. Maar ook voor leuke en zinvolle ontmoetingen. Het idee om bij Koning Aap te solliciteren spookt al een tijdje door mijn hoofd.

Mijn laatste avond in Delhi: 18 december. Met wat Kuoni vrienden en de junior college guys van het appartement bouwen we een feestje met rum en vlees. Rond middennnacht rollen de Kuoni guys de deur uit en wij rollen onze bedden in. De volgende ochtend pikt de taxi mij op om me te droppen op het vliegveld van Delhi. Om 11.00u gaat mijn vliegtuig naar Goa om uiteindelijk rond etenstijd in Gokarna bij Talitha en Stijn aan te komen. Ik heb gemengde gevoelens: ik ga naar mijn allerliefste vriendjes toe, maar laat ook een speciaal vriendje achter.

Ik wens jullie allemaal een gezellige kerst toe en een knallende jaarwisseling!