Ayahuasca and the hole in the Universe - Deel 3

Deel 1 nog niet gelezen?

Deel 2 nog niet gelezen?

Deze blog is onderdeel van een reeks Ayahuasca ervaringsverhalen van mijn retraite week in Peru, in november 2012. Deel 1 en 2 heb ik vrij snel kunnen schrijven, mijn persoonlijke reis en proces in India hebben deel 3 wat vertraagd. Hier is ie dan!

 

De Mesa - het "altaar" van de sjamaan

Rustdag; dag 3

Na twee heftige avonden en dagen (de introductie dag vol nieuwe indrukken en gelijk de eerste avond kennismaken met Ayahuasca en de tweede dag met hoofdpijn en angst en een avond vol gekke dingen) hebben we vandaag, de derde dag, een dag rust. Ik hoef vandaag helemaal niets! Een avond niet drinken betekent ook: Diner! Daar hebben we met z'n allen best naar uit gekeken, hoewel het waarschijnlijk weer zal bestaan uit een combinatie van ei, groente, quinoa en geen smaak.

Het onderwerp van gesprek is Aiva, en haar vriend Andris, die gisterenavond behoorlijk wat aandacht trokken met hun dierentuingeluiden. Verder heb ik vandaag heel de dag een lichte hoofdpijn, nog steeds. Die weerhoudt me er niet van om me mentaal goed te voelen. Ik voel me opgelucht over gisterenavond. Ayahuasca heeft bewezen dat ze te vertrouwen is en dat ze inderdaad geeft wat je aankan. Ook mijn buik heeft het redelijk zwaar te verduren, maar ook dat gevoel kan mijn staat van zijn niet geheel eronder krijgen.

Vandaag hebben we voor de eerste keer een Satsang, een bijeenkomst waar we elkaars ervaringen kunnen delen. We zitten met z'n allen in de ceremonie ruimte en ieder kan om de beurt zijn of haar verhaal doen. Ik vind het persoonlijk interessant om ieders verhaal te horen, het geeft ander licht op de zaken. Natuurlijk is iedereen reuze benieuwd naar de verhalen van Aiva; hoe heeft zij haar avond ervaren? Ze geeft aan er weinig van meegekregen te hebben en dat het voor haar gevoel een fijne ceremonie is geweest. Niet gek dat haar visioenen erg sterk waren, vooral ten opzichte van anderen. Het is wel duidelijk uit de verhalen dat haar ceremonie, de ceremonie van anderen flink heeft verstoord. Daar kan niemand iets aan doen, en dit is precies één van de onderdelen van een persoonlijk proces.

Een van de anderen van onze groep heeft in totaal al een halve liter Aya weggetikt, maar er is nog helemaal niets gebeurd. Nada! Hij is overduidelijk teleurgesteld. De leiding geeft aan dat het kan zijn dat iemand zo geblokkeerd is, dat Ayahuasca haar werk niet kan doen. Ze stellen voor om een "perge" sessie met tabacco te doen. Dit houdt in dat er onder begeleiding -want dit is niet zonder risico- in eens 2 liter tabaksthee wordt gedronken, dat hoe dan ook overgeven opwekt en ook het een en ander mentaal op gang kan brengen. Dit gaat de volgende ochtend plaats vinden.

Verder doe ik eigenlijk niet zo heel erg veel vandaag. We kletsen wat, we lopen wat rond. In de avond eten we inderdaad de genoemde combinatie en we krijgen als toetje zoete komkommer (een vrucht smakend naar peer en komkommer door elkaar). 's Avonds zitten we gezellig bij elkaar terwijl de vrijwilligers en wat leden van de crew een Aya-ceremonie hebben. Gume's ratel en icaro's klinken tot ver in de avond, tot we besluiten dat nachtrust niet geheel onverstandig zou zijn.

Goedemorgen Huaraz!

De volgende ochtend word ik wakker met nog steeds lichte hoofdpijn en behoorlijke pijn in mijn buik, maar verder met een vrolijk gevoel. Gisteren heb ik de hele dag niet aan Ayahuasca hoeven denken, vanmorgen begin ik me toch weer enigszins zorgen te maken over vanavond, de derde ceremonie. Ik ben verrast dat het me tot nu toe weinig kruim heeft gekost en vraag me ook om die reden af wanneer het nu zwaar gaat worden, echt zwaar. Ik bedoel, die pijn in mijn buik ben ik wel gewend, al zo'n 10 jaar. Verder is het redelijk zacht geweest allemaal. De laatste ceremonie was alles behalve wat ik had verwacht.

  

's Middags doe ik voor de eerste keer mee aan Qi Gong, een yoga-achtige set oefeningen uit de Chinese leer, ter bevordering van geestelijke en fysieke gezondheid. We verzamelen in de ceremonieruimte en zijn met een klein groepje. De rest van mijn nieuwe familie is waarschijnlijk aan het rusten of rustig aan het wandelen in de omgeving van groene weides, boulders en wat schapen helders.
In eerste instantie heb ik het gevoel dat ik meedoe aan "goedemorgen Nederland". Het tempo ligt laag, er lijkt niet veel energie verbruikt te worden. Maar na 20 minuten hijgen we allemaal als een stelletje bejaarden. Een combinatie van de altitude (ongeveer 3700 meter) en een verzwakt gestel door het dieet. Onze geest, collectief en individueel, is opengereten door de Ayahuasca.

Na de Qi Gong lunchen we en maken we ons klaar voor een nieuwe ronde tree bark tea en daarna voor de meditatie en de aanvang van de derde ceremonie.   

 

 

10 jaar in 1 nacht geperst

 

De zorgen van die ochtend beginnen enigszins om te slaan in angst. Ayahuasca heeft me tot nu toe erg mild behandeld en het lijkt allemaal té gemakkelijk te gaan: de eerste avond zag ik in dat ik mezelf al jaren een stukje identiteit aanmeet, dat helemaal niet bij me hoort: vuur & vechtlust. De tweede avond maakt Ayahuasca me duidelijk dat het een kwestie is van loslaten. Gewoon, laten gaan. Ik had gedacht dat dat wel meer moeite zou kosten, of misschien ben ik er nog niet? Er hangt een bijzondere spanning in de ceremonieruimte. Iedereen zit midden in zijn of haar eigen proces en niemand vindt Ayahuasca lekker.

 

De tweede ceremonie zat ik naast de Mesa. Vanavond ga ik iets verder zitten, nog steeds vrij vooraan in de uitdeelvolgorde. Het schijnt niet aan de kwantiteit te liggen van de Ayahuasca, welke uitwerking het op je heeft en hoe diep er gegraven wordt in je mentaal. De eerste avond dronk ik 3/4 kopje, gisteren dronk ik 1/4 en voor vanavond zal ik weer 1/4 kop bestellen. Ik ben nog steeds niet helemaal gerust op dat loslaten van dat stukje identiteit en het accepteren van het aarde en water, dat ik altijd van me af heb geschopt. Voor vanavond heb ik daarom de volgende intentie bedacht:

 

Help me om mezelf te accepteren in alle elementen
en van mezelf te houden

 

 

"Salud!"

 

 

Mijn buik was al heel de dag van streek en met de angst voor de avond was mijn goede humeur van die dag snel door Ayahuasca weggespoeld. Ik kon op mijn klompen aanvoelen dat vanavond een moeilijke avond zou worden. Of ging het een moeilijke avond worden, omdat ik dat mezelf voorhield?

 

Mijn buikpijn werd van kwaad tot erger. Ik kon niet overgeven, hoewel Ayahuasca erg zwaar op de maag lag. Al snel ging ik vanuit mijn zittende meditatiepositie liggen. Zelfs liggend werd ik niet rustig. Voor mijn gevoel was ik niet onder invloed, ik had geen gekke visioenen, maar die buikpijn! Het leek alsof de buikpijn die me al 10 jaar tergde, symbolisch in één avond was gepropt. Ondanks dat ik op mijn rug lag, voelde ik dat ik flauw ging vallen. De angst voor flauwvallen wakkerde een paniekstaat bij me aan en ineens kreeg ik in de ceremonie ruimte, die blauw stond van de pure tabaksrook, niet genoeg zuurstof. Ik keek om me heen en zag geen hand voor ogen. Ik moest naar buiten!

 

Eenmaal buiten kreeg ik weer wat frisse lucht, maar ik voelde mezelf continue wegglijden. Ik greep naar mijn buik om de pijn te verzachten. Tevergeefs. Ik begon te huilen en te beseffen dat ik dit niet alleen zou kunnen. Ik had hulp nodig!

Geen idee hoelang ik al buiten was, maar toen ik vanaf de deur naar binnen riep dat ik hulp nodig had, was assistent Leo al onderweg naar me toe. Hij vertelde me dat het weer tijd was om naar binnen te gaan, maar ik stribbelde tegen. Ik had nog even frisse lucht nodig. Leo probeerde me duidelijk te maken dat de paniek geheel door mezelf was aangepraat, maar ik stribbelde tegen. Uiteindelijk voelde ik me rustig genoeg, door een tijdje met Leo te praten, om weer mee naar binnen te gaan en ging terug naar mijn eigen plek.

 

Ik wilde kotsen en kakken en ik kon geen van beide. Er zat zoveel dwars! Ik voelde me een aansteller omdat ik lag te janken en zolang buiten was geweest. Ryan kwam bij me en zei dat ik het fantastisch deed. Ik had geen idee dat ik überhaupt iets deed. Ik had gewoon zoveel buikpijn dat ik er van flauw viel en voor de rest was er weinig aan de hand, dacht ik. Ik bleef huilen en met mijn handen mijn buik omklemmen. De pijn was voor een deel fysiek, maar grotendeels mentaal. Ik voelde me al zo'n tien jaar ongezond en had al zoveel geprobeerd om het te verhelpen, maar niets hielp goed genoeg. Diëten, medicijnen, supplementen, therapie, nog meer diëten, darmspoelingen, leverreinigingen. En nog meer diëten. Ik was niet goed genoeg.

 

 

Madness at the Mesa

 

Ondertussen om me heen gebeurde ook van alles natuurlijk! De dierentuin van de tweede ceremonie was minstens net zo erg als twee dagen geleden! Aiva en Andris leken op elkaar te reageren en een inrichting was er niks bij. Ze lachten, huilden, gromden en gilden. Ze kregen veel aandacht van onze sjamaan en zijn assistenten. Ze leken beide bezeten te zijn en Gume was de exorcist! Speciale Icaro's, rituelen, reinigingen, alles werd uit de kast getrokken! Geen idee of het echt hielp. Ik had het druk met mijn eigen ellende. Ik hoorde natuurlijk ook overal kotsgeluiden om me heen en benijdde ieder die inmiddels zijn maaginhoud had kunnen legen in het emmertje. Mij lukte het niet; Aya wilde me graag nog even pijnigen en frustreren. Gume riep me naar voren, naar de Mesa. Mijn ego voelde zich wel heel erg speciaal nu ik ook een speciale behandeling kreeg voor mijn aanstelleritis.

 

Ik moest op de grond gaan liggen, vlak voor de Mesa, op mijn rug. Eerst begon Gume mijn blote buik te masseren. Hij kon precies voelen waar het geblokkeerd was en gaf er extra aandacht aan. Hij zong een aantal Icaro's voor mij en mijn buikje. Na een tijdje vroeg hij over het beter met me ging. Ik moest helaas toegeven dat dat niet het geval was. Toen gebeurde er iets bijzonders. Hij vroeg Ryan om een emmertje en een fles water. Hij nam water in zijn mond en voelde met zijn handen op mijn buik waar de blokkades zaten. Met zijn mond ging hij naar mijn buik en begon te zuigen op de plek die hij had gevonden. Heel hard! Het water gorgelde in zijn mond en daarna spuugde hij het uit in de emmer. Dat deed hij tot drie keer toe op drie verschillende plekken, alsof hij de blokkades eruit zoog. Ik vroeg Ryan wat hij eruit zoog en Ryan gaf aan dat het negatieve energieën waren. Gume trok een vies gezicht bij het spugen, alsof hij zure melk had gedronken. Ik begon te hyperventileren. Gume kalmeerde me en ik moest plaats maken voor een ander, maar mocht in de buurt van de Mesa blijven. Ik bleef nog een tijdje liggen, geen idee voor hoelang.

 

 

"Ayahuasca kent geen tijd. Alleen kotsen en ervoor en erna."

 

 

Daarna leek het alsof ik dan toch eindelijk moest overgeven. Er leek weer beweging in mijn buik te zitten! En inderdaad, het kwam! Ik moest ook naar het toilet. Wat een opluchting! Mijn buikpijn was niet verdwenen, maar in ieder geval voelde het niet meer als beton.

Toen ik terug kwam zag ik dat inmiddels ieder om de beurt naar de Mesa werd gehaald voor een persoonlijke aanpak van wat dan ook. Het was een speciale avond en Gume had vooraf voorspelt dat er veel los zou komen. 

 

Ik moest nu heel erg heftig huilen en snikken. Maar op een of andere manier voelde ik me toch geremd. Ryan kwam vragen hoe het met me ging en hij kon raden dat ik me in hield. Hij vroeg of ik daadwerkelijk van plan was om los te laten wat in mijn zat of dat ik het liever vast wilde houden. Natuurlijk wilde ik loslaten, maar ik wist niet hoe! Ik wist ook niet wat ik moest loslaten! Ik wilde gewoon nooit geen buikpijn meer, diezelfde pijn die er al die jaren al zat.

 

Na een paar uur waren mijn tranen op. Gume kwam nog even vragen hoe het met me ging. Ik was inmiddels nogmaals naar de plee geweest en had ook nogmaals boven de emmer gehangen. Ik wilde slapen. Alleen maar slapen. Rust. De ceremonie liep op een einde. Ik viel half in slaap en hoorde mensen naar bed gaan. Ik wilde niet weg, want ik voelde me veilig in de ceremonieruimte.

 

Ryan zette mantra's op en het leek alsof er pure liefde uit de luidsprekers kwam. Pure liefde werd via mijn oren mijn lichaam binnen gegoten, alsof ik in een warm bad zakte. Ik heb de hele nacht in de ceremonieruimte gelegen en een paar cyclussen van slapen, kotsen en kakken doorgemaakt.

 

 

The morning after

 

's Ochtends was ik op tijd wakker. Vandaag hadden we weer een rustdag. Dat was een fijn vooruitzicht. Natuurlijk wilde ik nooit van mijn leven meer Ayahuasca drinken. Ik kan er nog steeds geen wijs uit, wat de connectie met deze helse nacht is en mijn intentie van die ceremonie, mezelf accepteren en van mezelf houden. Het leek wel als of lady Aya me wilde vertellen dat er eerst opgeruimd diende te worden; er was nog geen ruimte voor zelfliefde.
 

Ik liep om 7.30u naar de lodge voor ontbijt. Blijkbaar had mijn tranenvat zich in mijn slaap weer opgevuld, want zodra ik aan tafel ging zitten, begonnen ze weer te rollen. Zonder direct aanwijsbare reden. Ik had geen helse buikpijn meer. Ik was niet eens echt verdrietig of angstig ofzo. Het liep er gewoon uit en ik kon het niet stoppen. Het werd opgemerkt door een aantal mensen en gelukkig kreeg ik ook hulp. Mathieu, een vrijwilliger, schoot me te hulp. Hij gaf aan healingwerk te doen en wilde graag naar buiten om een sessie met me te doen. Ik moest deze hulp aannemen, want anders zou ik die dag niet meer gaan lachen, was ik bang.

 

We liepen na het ontbijt een stukje weg van de lodge, naar een stille plek. Ik ging op een kleine steen zitten en sloot mijn ogen. Mathieu tikte met zijn vingers op mijn schouders, terwijl ik probeerde te focussen op mijn ademhaling, om dichter bij mezelf te komen. Hij praatte op me in, met een warme stem en zei dat ik me moest focussen op mijn buikpijn.

 

 

"Could you welcome the feeling as much as you can,

as an old friend?"

 

 

Dat was mijn teken! Ineens besefte ik dat ik al die oude pijnen altijd had weggeduwd, in plaats van geaccepteerd. Ineens besefte ik dat ik door te vechten, iets in stand had gehouden. Door het nu, na al die tijd te verwelkomen, kon ik het goed maken. Ik huilde het aller hardst van mijn hele leven! Ik gooide er alles uit! Het was mijn oude vriend verdriet, opgeslagen in mijn darmstelsel.

 

Toen de hevigheid ophield, verplaatsten we de aandacht naar mijn schouders, waar al sinds jaar en dag spanning op staat. We vonden frustratie, boosheid, verdriet, eenzaamheid. Eén voor één kwamen ze naar boven gedreven en één voor één kon ik ze eindelijk laten gaan, with a little help from my friend.

 

Een dik uur later voelde ik me éindelijk opgelucht en blij! Mijn buik was nog steeds niet 100% in orde, er was nog wat achter gebleven. Alex kwam met het verhaal dat er altijd wat oud zeer blijft plakken, om van te leren. Om jezelf eraan te herinneren wat de strijd is die je voert die bij een bepaalde pijn of vastzittende emotie hoort. Daar kan ik wel vrede mee hebben. In ieder geval voor vandaag. 

Ayahuasca & Ayurveda - Deel 2

Ceremonieruimte - The Way Inn - Huaraz Peru

Deel 1 nog niet gelezen?

Goodmorning!

Mijn slaap was diep en rommelig. Mijn brein was overduidelijk nog niet klaar met afgelopen avond en bleef 's nachts aan het stoeien. 's Ochtends werd ik vroeg wakker met een enorme kater. Hoofdpijn, gaar, depressief. Maar ergens voelde het ook wel goed. Het voelde alsof er iets in gang was gezet. We hadden een dagelijks schema waarin stond dat we tussen 8.00u en 10.00u konden ontbijten. Het eerste dieet-ontbijt was geloof ik het lekkerste van de hele week: een omelet gevuld met quinoa en spinazie en nog wat erbij en een lekker bietensapje. Ik had honger! Helaas was de eerste maaltijd al gelijk zoutloos. Op een of andere manier heb je daardoor helemaal niet het idee dat je (lekker) gegeten hebt.

Tijdens het ontbijt kwamen de verhalen los en eigenlijk had ik noch zin om erover te praten noch zin om ernaar te luisteren. Het bleek moeilijk te ontwijken, aangezien ons gezelschap voor 80% uit luidruchtige Amerikanen bestond. Ik ging aan de wandel. Ik wilde wel bij mensen in de buurt zijn, maar ik had geen zin in Aya-praat. Ik probeerde een andere tafel met de directe vraag of zij het over de ervaringen van gisterenavond hadden en zo niet, of ik er dan bij mocht zitten.

Ayurveda

Om 11.30u stond mijn ayurveda consult gepland met Mike. Ik had er al het een en ander over gelezen in India. Ook omdat ik tijdens mijn reis een ayurveda arts heb bezocht omdat ik ziek was. Ayurveda is de oude Indiase geneeskunde. Ayur betekent leven en Veda betekent kennis. Het is een holistische wetenschap van het leven die ervan uit gaat dat elk mens is opgebouwd uit de 5 elementen, water, aarde, vuur, lucht en ether, ieder in een eigen unieke combinatie. Ayurveda verdeelt ze onder in 3 hoofd constituties of wel dosha's: Pitta, kapha en vata. Pitta = vuur. Kapha = aarde en water. Vata = lucht en ether. Ieder heeft één of twee dominante dosha's en bij uit balans zijn, maar ook preventief als algehele leefstijl is het handig om te handelen naar jouw unieke combinatie. Heel erg interessant! Om een voorbeeld te noemen: een pitta persoon die veel pittig eet en in de zon ligt kan wel eens last hebben van emotionele, temperamentvolle uitbarstingen. Maar om er rekening mee te kunnen houden, moet je natuurlijk wel eerst weten welke dosha of dosha's je bent. Hiervoor kun je veel testjes vinden op het wereld wijde web en ik geloof dat ik het al verschillende keren heb ingevuld, maar telkens denk ik dat ik te sociaal wenselijk antwoord. Sociaal wenselijk? Ja, volgens mij wilde ik altijd dat er Pitta uitkwam...met lucht wel eens waar, maar dat vuur wilde ik erin hebben!!

Mike dus. Een andere manier voor een ayurveda arts is om de pols op te nemen. Ayurveda artsen zijn getraind om op die manier te kunnen voelen welke constitutie je bent. Well, what do you know?

"Interesting"

Ik was de tweede persoon bij wie hij Vata en Kapha voelde of mat. Nu zeg ik je, die twee zijn bijna elkaars tegenovergestelden! Waar Vata lucht is en beweeglijk, staat Kapha voor stabiliteit door het element aarde. Mike gaf me een aantal aandachtspunten mee op het gebied van routine, mijn dieet was in orde. Ik stond, maar dat raadt je al, meer te kijken van de conclusie dat Pitta nagenoeg ontbreekt. Pitta-personen bezitten onder andere strijdlust, doortastendheid, drijvende energie en leiderschapskwaliteiten. Had Aya me gisteren geen spiegel voorgehouden en gezegd dat mijn kracht hetgeen was dat ze wellicht af ging nemen?

Dan buiten de pitta die er niet is, is er ineens wel aarde en water?! Dat is een nieuw stukje van mezelf dat ik zal moeten leren kennen en accepteren, in plaats van ontkennen en wegduwen. 

Na mijn consult was het eigenlijk tijd voor de dagelijkse Chi Qong, maar, ik was te laat en daardoor besloot ik deze eerste sessie over te slaan. Ik heb geen idee meer wat ik daarna heb gedaan, maar het hele verhaal van de ontbrekende pitta en de reflectie van de vorige avond bleven door mijn hoofd heen spoken.

Na de lunch, geen idee meer wat het was, maar ik denk iets met quinoa, besloten Steve en ik om een klein eindje op te lopen. Niet te veel want tijdens de dieta dagen ben je te zwak voor zware lichaamsbeweging. Onderweg had ik dan toch eindelijk wel de behoefte om mijn ervaring van vorige avond te delen met iemand. En daarmee kwamen ook gelijk de eerste tranen, want hoe schijnbaar onverschillig ik de vorige avond had gereageerd op Ayahuasca's aankondiging, vandaag werd ik er ineens doodsbang voor. Ik heb namelijk echt al jaren het idee dat die kracht iets is dat bij me hoort. Kennen jullie deze nog? Ik geef in deze blog letterlijk aan dat ik mezelf al jaren voordoe als zijnde een "jager" op jacht naar hobbels om haar leven niet saai te maken en om -denk ik- zichzelf te bewijzen. Ook geef ik in die blog aan hoe bang ik ben om toe te geven aan een rustiger leven, hoe ontzettend schijt ik ben om van de afgrond te springen.

Never suffer in silence - Ceremonie 2

Die angst kwam er ineens uit. Het stond dan eindelijk voor de deur. Ayahuasca zou me iets gaan ontnemen en ik had geen idee of dat pijn zou doen, fysiek of mentaal, en ik had geen idee hoe ik me erna zou voelen. De angst kwam van het feit dat ik doodsbang was om iets te verliezen, mijn ego. En fysieke pijn, omdat de problemen in mijn buik rondom mijn 3e chakra (solar plexus, is de chakra van het vuur = pitta) er mee te maken hebben. Het was tijd om terug te lopen en het gesprekje met Steve had me enigszins op doen luchten. We waren ietsje te laat voor tree bark time (die wij uiteraard alsnog kregen) en daardoor konden we geen eigen plekje meer kiezen in de ceremonieruimte. Ik koos de overgebleven plek naast de Mesa, Gume en Ryan. De tranen kwamen meteen terug en nog voordat de ceremonie begonnen was, wel na de meditatie, vroeg ik Ryan om hulp. Ik moest huilen omdat ik doodsbang was voor vanavond en voor Ayahuasca. Ik zei dat ik eigenlijk echt niet wilde drinken, maar Ryan legde uit dat een klein beetje drinken nog altijd beter was dan niets drinken. Ik was er nu toch, had al die moeite gedaan om naar Peru te komen en mijn ego wilde gaan vertellen dat het beter was om niet te drinken. Ego's zijn altijd bang om kapot te gaan... Ryan stelde me gerust en beloofde naast me te zitten.

Omdat ik aan de goede kant naast de Mesa zat, was ik het eerste aan de beurt om te drinken. Ik kwam met Ryan overeen dat ik een kwart kopje zou drinken, een stuk minder dan gisteren dus.

Wees alsjeblieft lief voor me

"Salud!"

In tegenstelling tot gisteren was de smaak vandaag mega, mega smerig. Ik moest kokhalzen van de geur nog voordat ik het dronk en het doorslikken van het brouwsel zorgde voor kotsneigingen. Zo kwam het dat binnen 30 seconden een theelepeltje Ayahuasca in de emmer verdween. Ik geloof, omdat het me verteld is en omdat ik het zelf heb meegemaakt, dat Ayahuasca een eigen intelligentie bezit en ik geloof dat wat ik dronk, net ietsje te veel was. Anders was namelijk mijn hele maag inhoud wel mee terug gekomen.

Over de smaak; het was echt niet anders dan gisteren. Maar tijdens de eerste ceremonie had ik geen idee wat ik moest verwachten en nu wel. Bovendien is mijn geest de smaak van Ayahuasca gaan associëren met overgeven. 

Voordat de ronde was afgelopen waren de eerste overgevers al weer bekend. Telkens vroeg ik me af uit welke hoek het ongeveer kwam. Na die ene theelepel uitgekotst te hebben, voelde ik me best prima. Ik voelde me bijzonder zwak, zowel fysiek als mentaal. Maar dat zorgde ook voor weinig weerstand en een vredige staat. Door het dieet, slaapgebrek en wellicht was vochtgebrek kon ik niet meer de sterke Irene uithangen en bovendien had Aya afgelopen 24 uur korte metten gemaakt met datzelfde stukje ego. Nodeloos te zeggen dat Ayahuasca overdag gewoon doorwerkt!

Gume begon met zijn Icaro's. Ryan was vandaag als enige als hulp aanwezig en de hele energie in de ceremonieruimte gaf aan dat het een zware nacht zou gaan worden. Ik wachtte rustig af wat ze mij zou gaan geven, maar het beloofde niet veel goeds na vannacht en vandaag; de ayurveda conclusie en de huilbui.

Angels & Demons

Ik ging vrij snel liggen, omdat ik te zwak was om rechtop te zitten. Met mijn hoofd richting de Mesa en lekker dik ingepakt. Ondanks dat ik dit keer niet naast de kachel lag, had ik het lekker warm. De angst was verdwenen en wonder boven wonder voelde ik een gevoel van intense liefde opkomen en als een mantra herhaalde Aya in mijn hoofd "laat maar los, dat vuur. Het is niet van jou. Het hoort niet bij je. Laat maar los". Keer op keer op keer. Achter elkaar door en allemaal met de zelfde warmte en compassie. Ik bedacht me dat ik Ayahuasca zo had gewantrouwd en dat ze het door zo ontzettend mild te zijn, mijn vertrouwen dubbel en dwars had verdiend! Ik had echt geen idee dat ze ook zo lief kon zijn. En ik was bijzonder dankbaar. Ik was zo angstig geweest en ze gaf me een zalfje. Ik moest het vuur, dat ik me al jarenlang voorhield als een onderdeel van mijn diepste identiteit, gewoon loslaten.

En gek genoeg voelde ik ook gewoon dat het ging, heel langzaam. Wederom moest ik na een paar uur overgeven. Wederom kort, maar krachtig.

Ineens werd ik me weer meer bewust van mijn omgeving. Ik hoorde gelach en gebrul. Een van de mede-drinkers, het vrouwtje uit Latvia -maar op dat moment had ik geen idee wie het was- begon harde duivelse geluiden te maken. Ze moest overgeven en daarmee kwamen allerlei gekke geluiden mee, tot krijsende en huilende demonen toe. De hele dierentuin kwam aan de beurt. Soms moest ze ook een beetje lachen, maar wel op een heel erg gemene manier. Iedereen hoorde het, en het stoorde bijna iedereen in de mareado-staat. Ik had er persoonlijk niet veel last van. Iemand wilde de ruimte verlaten, maar kreeg geen toestemming van Ryan. De reden is dat iedereen onderdeel is van de ceremonie en dat de ceremonie ruimte een goed beschermde plek is, de veiligste plek in omstreken. En de belangrijkste reden is wel, dat als je mentaal last hebt van iets in je omgeving, dat dat dan een leerpuntje is, want die storing zit tussen je oren.

Niemand wist precies wat er aan de hand was met Aiva, onze duivelin. Ze kreeg veel persoonlijke aandacht van Gume. Soms hielp het even, maar daarna kwam het weer terug. Toen begon op een gegeven moment een vriend van haar uit Latvia, die één persoon van haar verwijderd lag (arme Tommy lag ertussen in...) "mee" te doen. Hij begon ook gekke geluiden te maken en het leek zelfs of ze met elkaar communiceerden.

Het was een lange nacht, voor mij dus heel vruchtbaar en liefdevol. Ik was dankbaar en nog meer opgelucht. Ayahuasca had me gisteren laten zien wat er voor nodig was om nog dichter bij mezelf te komen, vandaag had Mike me gewezen op mijn ayurveda-constitutie (ether-lucht-aarde-water) en vanavond hielp Aya me weer met het mentaal loslaten van de vechtlust, die ik me al jaren voor houd als identiteit. 

Toen we permissie kregen om de ruimte te verlaten, ben ik direct gegaan. Ik was de dierentuin moe en wilde naar mijn eigen bedje.

The morning after

De volgende ochtend tijdens het ontbijt was de duiveluitdrijving natuurlijk onderwerp van gesprek. Iedereen vroeg zich af of Aivia eigenlijk wel bewust was van het feit dat ze zoveel gekke geluiden maakte. De 2 meiden die bij haar op de kamer sliepen waren niet heel erg gerust meer. Aiva en haar man, en de vriend (die ook last had van duivels), kwamen binnen en een beetje onwennig werden er wat vragen gesteld. Volgens Aiva was de nacht helemaal niet zo vreselijk als dat het klonk. Door Ayahuasca kwam het eerder allemaal nogal grappig over, maar ze kon wel voelen dat er iets zat dat er niet hoorde. Ze kon het ook zien in haar visioenen. Ze gaf ook aan dat ze die geluiden niet zelf maakte, dat ze er geen controle over had. Het leek wel of we met zijn alle midden in "The Exorcist" terecht waren gekomen. De rest van de dag bleven zij onderwerp van gesprek en we wisten allemaal niet zo goed wat we er mee aan moesten.

To be continued...

 

Schimmels, amalgaan, intolerantie en nog meer voedselpret!

Ik ben een heel tijdje terug begonnen met het reinigen van mijn ingewanden. Ik slik selenium en omega 3 om zware metalen af te voeren, ik liet mijn amalgaam uitboren bij de tandarts, ik heb 4 darmreinigingen achter de rug en 2 leverreinigingen. Even een korte resumé:

Selenium en omega 3 = anti amalgaam

Selenium is een mineraal dat helpt bij het reguleren van de bloeddruk, het versterkt je immuunsysteem, verbetert de lever functie en nog meer van dat soort goeds. Het allerbelangrijkste voor mij: het helpt ontgiften van zware metalen in je lichaam. Toen ik driekwart jaar geleden overstapte naar een biologische (holistische) tandarts, ben ik het een en ander gaan lezen over amalgaamvullingen. 

De wetenschap is het weer eens niet met het alternatieve circuit eens, maar ik vond die vullingen toch al heel lelijk, dus besloot ik om de gok te wagen en ze uit te laten boren. Ter voorbereiding heb ik een aantal maanden selenium en omega 3 geslikt. Omega 3 bindt de vrijgekomen metalen zodat je lichaam ze af kan voeren. 

In het voorjaar werd de amalgaam uitgeboord en dat bezorgde ondanks de voorbereiding toch een flinke aanslag op mijn psychische gesteldheid. Voor meer info over amalgaam, kijk hier op de website van de NVBT. Ik slik nu nog de selenium en omega 3, om te zorgen dat de laatste resten worden opgeruimd. 

Flush...

Ik heb al sinds een jaartje of 10 last van mijn buik: 10 jaar geleden noemde de dokter het spastische darmen. Ik heb een tal van diëten gehad die soms wel werkte en soms niet. Uiteindelijk heb ik er nog steeds last van en dat irriteert me mateloos: ik voel me dan opgeblazen, mijn buik rommelt en is opgezwollen, ik zit dan weer verstopt en dan loopt het er weer als water uit. Geen pijl op te trekken! Héél vervelend. Ook heb ik last van lichte psoriasis en acne in mijn gezicht en beide kunnen te maken hebben met mijn spijsverteringsstelsel. Vlak voor mijn verjaardag in juni las in een artikel over hoge darmspoelingen, waarbij water in je darm wordt gepompt en weer wordt weggespoeld. Ik besloot dit te gaan doen; als cadeautje voor mij 30ste verjaardag. Ik plande gelijk 2 nieuwe sessies in. De dame die me behandelde zei dat mijn lever erg verontreinigt was en raadde me aan een leverreiniging te doen. En zo geschiedde. Ook hier weer geldt dat de wetenschap het allemaal nog niet zo weet. Maar daar hebben we poep aan, want je kunt niets zeker weten totdat je het zelf ervaart. Hier lees je meer over de leverreinigingskuur.
Het is heel erg simpel uit te voeren thuis. de ingrediënten kun je bij elke drogist en supermarkt kopen. Het enige nadeel is dat je het meest smerige drankje ever moet drinken: water met magnesiumsulfaat. Het andere nadeel is dat ze aanraden om een darmspoeling erachteraan te doen, voor het geval dat het leverresidu blijft hangen in je darmen. 

Oh ja, en ik deed ook een candida dieet voor een paar weken, compleet met oreganopillen (voor het killen van de overtollige schimmels) en probiotica (voor het opbouwen van de goede bacteriën). 

Nog meer voedselpret!

Ik heb vorige week mijn tweede kuur gedaan en mijn vierde darmspoeling en ik voelde me echt amazing!!! Ik heb een heel weekend lang mogen genieten van een gezond lichaam! Eindelijk sinds 10 jaar voelde ik me top! Gewoon gezond! Het derde nadeel (ik zei eentje, sorry...) is dat je vaak meerdere leverreinigingen nodig hebt voor een blijvend resultaat omdat de symptomen na een paar dagen terug kunnen komen: dat betekent meer van die ranzige drank en meer spoelingen. De rommel die diep in je lever ligt opgeslagen komt los en komt naar voren gerold.

De dame vertelde me ook dat ik wel eens last zou kunnen hebben van Leaky Gut: een lekkende dunne darm. Ik bedacht me onlangs al dat het probleem helemaal niet lijkt te zitten in mijn dikke darm, omdat ik vaak in het midden van mijn buik, boven mijn navel pijn voel. Dus ik ging op zoek en op zoek en las en las. De enige manier om dat op te lossen is voeding waar je niet goed tegen kunt, te laten staan. En de enige manier om daar achter te komen, is te testen.

Wat ik me ook bedacht dit weekend, toen ik me zo amazing voelde, is dat ik nu heel gemakkelijk zou moeten kunnen opsporen van welke voeding ik nu last heb. Dus ik heb me enorm geconcentreerd en vanochtend dacht ik na het eten van gebakken appel dat ik erachter was. Het was de appel, daar is mijn zus ook intolerant voor. Eerst voelde ik pijn in mijn maag/ darmstreek, een paar uur later kreeg ik last van mijn neusvlies en ogen en van bultjes in mijn mond en weer wat later hoofdpijn. Nu voel ik dat mijn buik weer is opgezet, opgeblazen en de amazingness van dit weekend is pleite.

Nu zit ik te struinen op het wereld wijde web en ik stuiter op iets waar ik nog nooit van gehoord heb: Histamine overschot. Ik heb buiten die appel namelijk ook kaneel gegeten en kiwi, dingen die je bij een histamine overgevoeligheid weer niet moet hebben (appels geen probleem... ).
Histamine overschot blijkt een connectie te hebben met leaky gut en schimmels, waardoor mijn lever over belast wordt en waardoor ik psoriasis en acne heb. Alleen, waar ligt nu de kern van het probleem? Voor mijn gevoel kom ik steeds dichterbij! Ik geloof niet in leven lang diëten om bepaalde dingen te ontwijken. Want waar komt het dan vandaan dat je voor bepaalde voeding intolerant bent? Genetisch bepaald? Geen idee. Volgende week heb ik weer therapie en we zullen zien of daar iets zinnigs uitkomt wat dit grote mysterie op kan lossen. Zoals ik al schreef: Gezondheid en zelfliefde gaan hand in hand. Ik heb er alles voor over, maar ik wil wel graag het juiste probleem aanpakken. 

To be continued...

Slotakkoord Deel I: het is weer aan!

Wat er aan vooraf ging..

Mindlink werkt prachtig: Ik ga naar therapie en word getest op fysieke mankementen: met welk emotioneel probleem hangt dit samen? Dan wordt er gekeken welk emotioneel of energetisch probleem er diep in mij zit geworteld. Vorige sessie kwamen het welbekende loslaat-probleem en het circulatieprobleem naar boven. Ik heb er inmiddels al een aantal blogjes ("Leven...dood...leven" en "zelfliefde en gezondheid gaan hand in hand") aan gewijd.

Vervolgens krijg ik een buisje met piepkleine bolletjes mee, die moet ik bij me dragen en ik moet slikken. Deze bolletjes zijn informatiedragers, net als een geheugenkaartje van je fototoestel. Er staan positieve affirmaties op, die tegenovergesteld zijn aan de negativiteit of software programmatuur die mijn onderbewuste dagelijks afspeelt. Deze bolletjes staan haaks op mijn onderbewuste. Dit doet een paar weken pijn. Vooral als je je bewust bent van alle reacties en acties van je geest. Dit is erg confronterend en vermoeiend. Het draagt niet bij aan een spontaan leven. Mindfull brainwashing... Aaarghhh!

Die bolletjes draag ik een bepaalde tijd bij me. Meestal 4 of 5 weken. Een beetje afhankelijk van de heftigheid van het probleem en de diepte van het probleem in mijn lijf en leden. Het is nog telkens zo geweest, dat in de laatste week voordat ik moet stoppen met de bolletjes, ik nog zo heftig reageer dat mijn therapeute zegt dat ik ze door mag slikken. Maar het is ook nog telkens zo geweest dat het probleem zich razendsnel weer op lost en dat ik alsnog op de aangegeven tijd stop.

Je bent wat je eet - Je wordt wat je denkt

Vier weken zijn voorbij, vier weken van pijnlijke confrontaties  (arme ik, ....) en rouw over dingen loslaten die ik niet los wilde laten (....laat me hier niet alleen achter). Vier weken van proberen van mijn lichaam en circulatie te houden, terwijl ik -tot mijn grote verdriet moet zeggen- dat ik mijn lichaam zo'n 30 jaar, of toch in ieder geval 25 jaar (er van uitgaande dat ik als kind nog wel puur was) afgewezen heb. Maar weet je wat nu het verschil maakt tussen de menselijke geest en de -gehele- rest van de realiteit van ons aardse bestaan? Dat alle rest enorm vergevingsgezind is: de dierenwereld, de plantenwereld, de mineralenwereld! Niets, maar dan ook niets is uit op wrok, wraak of haat. Alleen de mensengeest zou na 25 jaar afwijzen zeggen "Zak er maar in, nu hoeft het voor mij niet meer!" of een ernstigere vorm hiervan.

Mijn lichaam en mijn geest behoren in die zin niet tot elkaar. De filosofie en problematiek van het dualisme is een andere discussie die ik nog eens met mezelf moet voeren. Mijn lichaam behoort tot "de rest".

Tot mijn grote vreugde kan ik mededelen dat mijn lichaam mijn nederige excuses aanvaard heeft en dat we nu weer dikke vriendjes zijn. Hierin zit 'm ook het vertrouwen dat als wij ons lichaam en onze geest kunnen ver-een-igen, dat we dan niet anders kunnen als dichter bij licht en liefde zijn. Het ware yoga-pad..

Het begon natuurlijk met die verrekte bolletjes. Op een gegeven moment ergens in de donkere dagen van afgelopen vier weken (ik heb werkelijk het idee dat ik 4 weken onder een steen heb gelegen) stond ik onder de douche en baalde voor de zoveelste keer van de mankementen aan mijn lijf: mijn darmen die niet willen functioneren en mijn huid die er slecht aan toe is, en de combinatie van deze twee waar ik maar geen grip op kan krijgen.

Ik keek naar mijn buik die zich inmiddels, door god weet wat, had opgeblazen tot een zwanger buikje van 3 maanden en ineens kwam als donderslag bij heldere hemel het inzicht: voor de allereerste keer in mijn leven voelde ik wat ik mijn lichaam al die jaren had aangedaan door het af te wijzen door er op die manier mee om te gaan: te balen dat het niet functioneert en het te straffen door er negatief over te denken. Ik voelde een golf van teleurstelling, verslagenheid, wanhoop en verdriet terugkomen vanuit mijn lijf, alsof me een spiegel voor werd gehouden. Mijn lichaam was op dat moment een aparte identiteit die zijn schouders op trok, met hangende mondhoeken en een traan in de ogen tegen me zei: "Okee dan, sorry dat ik je zo teleurstel telkens weer." Er was geen verweer en er kwamen geen excuses vanuit mijn lichaam, enkel verslagen geweldloosheid.

Dit gevoel duurde een zoveelste van een seconde waarop ik begon te huilen, sorry te zeggen en te aaien over mijn buikje. Nu ik dit type, schieten de tranen me weer in de ogen. Mijn lichaam heeft mij allang vergeven, maar ik mezelf nog niet voor de slavenij van afgelopen tig jaren.

Dit laatste klinkt wellicht wat dramatisch (de rest is waargebeurd), dat doe ik natuurlijk expres. Omdat ik nu echt in zie wat de kracht van de geest op materie om ons heen -incluis ons lichaam- is. We moeten samenwerken, niet tegen werken. Onze geest is 's werelds sterkste machtsmiddel en het is bijna angstaanjagend, maar toch heel belangrijk om je hiervan bewust te zijn.

To be continued...

Voorlopig ga ik me focussen op het herstellen van de relatie met mijn lichaam. Ik ben al druk bezig geweest met reinigen: darmspoelingen en leverreiniging (een aanrader, vieze drankjes, mooi resultaat!) Meerdere zullen volgen komende maanden. Energetisch werk laat ik even achterwegen om me volledig te focussen. Mijn lichaam is mijn ruimteschip, mijn tempel en die moet ik grondig onderhouden om er mee te kunnen spacen en om er mindblowing things te kunnen doen. Want als je geest in hogere sferen is, is het je lichaam dat zorgt dat je daar niet in blijft hangen: het zorgt voor de rest van je aardse leven voor contact met het HIER en NU: met de aarde.

leven...dood...leven...

De cycles van universele energie. Dood en wedergeboorte zijn onderdeel, net zo goed als leven. Meestal in getransformeerde vorm. Ik verlang naar een wedergeboorte! Ik ben me bewust van de tragiek deze woorden bevatten. De dood is niet zo letterlijk te nemen in dit geval. Elke dag sterft er een stukje van jezelf en worden er nieuwe cellen voor in de plaats geboren. Elke dag sterven er mensen en worden en nieuwe geboren (dat laatste nog steeds meer dat het eerste wat ook een disbalans is). Ergens in het universum ontploft een ster, wat super nova heet, daarbij komen elementen vrij waar vervolgens al het materiële dat wij kunnen waarnemen met onze zintuigen, is opgebouwd. Leven, dood, leven.

Hét symbool voor deze cycles is voor mij de feniks. Gaat op in lichte laden en wordt geboren uit zijn eigen assen, keer op keer. Leven, dood, leven.

Loslaten is ook een stukje laten overlijden en in het geloofsysteem (onderbewuste software programmaatjes over die zintuigelijke ervaringen helpen vertalen naar bruikbaar voedsel voor de brein) van de meeste mensen zit de bewering dat alles wat met dood te maken heeft, pijn doet. Loslaten doet daarom misschien ook wel pijn, beweert mijn onderbewuste. Morgen word ik 30 en aangezien ik vind dat ik lang genoeg rond heb gelopen met allerlei zooi -opgepropte emoties, onafgevoerde gifstoffen, vastzittend oud zeer, onrecyclebare etensresten- ga ik mijn wedergeboorte bespoedigen. 

Mijn vorige Mindlink therapie stond volledig in het teken van loslaten en circulatie, zoals in m'n vorige blog te lezen is. Nu, bijna 2 weken verder komt alle losse zooi naar de oppervlakte en ik kan letterlijk voelen in mijn lichaam dat er van alles ligt opgeslagen wat er niet hoort en wat ik met geen mogelijkheid los kan laten. Ik weet niet hoe dat moet. Het lijkt wel dat ze de optie "loslaten" niet hebben ingebouwd. Maar het is waarschijnlijker dat dat knopje al 30 jaar stof ligt te happen ergens in mijn systeem en ik het daarom niet kan vinden. 

1. Ik begin met een verjaardagscadeautje: een hoge darmspoeling. Het lijkt me heerlijk om me eindelijk eens leeg te voelen van binnen! Ik voel me namelijk altijd alsof ik mijn darmen uit zou willen wringen. Daarmee neem ik letterlijk en figuurlijk afscheid van een stukje oud-mij, zodat nieuw-mij volledig de ruimte heeft om zich te ontwikkelen. (In het Engels klinkt het veel vetter: Litterally getting ridd of old shit, haha.)

2. Ik ga naar Zwitserland, naar vrienden om te genieten van relaxed gezelschap en frisse berglucht. 

3. Vanaf morgen ga ik 95% veganistisch eten en 75% Raw. 

Waar blijven die respectievelijke 2% en die 25%? Nou, dat zit 'm in het feit respectievelijk geen zin heb in sociaal gezeik in verband met mijn zware "dieet" (lees levensstijl) en dat ik een enorme fan ben van soep, thee en chocolade.

4. Als ik terug kom uit Zwitserland heb ik nog een ruime week vakantie en die wil ik in het teken gaan laten staan van vernieuwing en opruiming. Er is zelfs een nieuwe schrijfwedstrijd uitgeschreven op Volzin.nl: maak alles nieuw, heet ie. Vorig jaar heb ik meegedaan en dat schrijfsel vind je hier. Het gaat niet om het winnen, maar schrijven is voor mij een belangrijk onderdeel van het proces van leren en verwerken. Het zorgt dat ik alle woorden, verbanden en processen netjes op een rijtje krijg in mijn hoofd.

"Strive ardently, oh man, and burn! Purity comes by burning away the dross. Gold must pass through crucible in order to be refined"

5. Burn the bitch down! Ja, echt leuk is het niet hoor en ik voel me momenteel vrij belabberd, maar ik ben me enorm bewust van wat er zich afspeelt in mijn lijf en leden en heb absoluut geen medelijden met mezelf - hoewel mijn ego daar anders over denkt. Ik weet dat doorzetten en volharding hier het enige medicijn is om van de oude rommel af te komen. Daarna is het zaak om die loslaat-knop te zoeken en zorgen dat ik niets van andere meer toelaat in mijn systeem...

6. ...daarvoor ga ik 16 juni naar een vrouwtje toe die me helpt met energetisch afsluiten en het vinden van mijn essentie. En ik heb gevraagd of ze ook kan helpen met het afstoffen van die loslaatknop. 

Het fijne van deze tijd is dat ik me ineens veel creatiever voel, wat ik een goed teken vind, omdat dit in mijn ogen blijk geeft van goed contact met onze bron: het universele licht van leven dat zorgt dat alles trilt, beweegt, leeft en evolueert. Ik ben overigens, om de goede balans te bewaren, ook een stuk agressiever.

1k BEN (=) !n h3t NU

Een ingewikkelde formule lijkt het wel. Mindfullness, Nu, Zijn, Ego, God, mediteren. Ik hoorde gisteren iemand spreken over "Ik ben" en hoopte eigenlijk dat diegene weet wat dat echt inhoudt. Ik bedacht me, dat het ook best ingewikkeld is en ik vraag me af of ik uberhaupt wel voldoende weet om het uit te leggen. Ook omdat woorden eigenlijk niet eens complex genoeg zijn om te kunnen uitdrukken wat het inhoudt. Maar ik ga toch een poging doen, om mijn hersens een te laten werken en alles voor mezelf op een rijtje te zetten.

"Ik ben in het nu." 

Met de woordjes zijn en nu wordt nogal snel gegooid tegenwoordig, in de veranderende wereld en bewuster wordende mensen. Het allerbeste is om het boek "de kracht van het Nu" te lezen van Eckhart Tolle. Maar ik ga proberen om de formule in de titel voor je te ontcijferen. 

"Ik ben."

Ergens in de diepste diepten van je geest, verborgen onder een aantal laagjes van van alles en nog wat (ego, denkbeelden van anderen, anima etcetera) ligt een kern. Die kern is een stukje ziel. Dat stukje ziel is onderdeel van de oneindige bron, zonder begin of einde. Het is de bron waar vanuit alles wat er IS, is voortgekomen. Niet alleen onze aarde met daarop een prachtige diversiteit en complexiteit aan leven, maar ook ons universum, en andere universa. Het is de rode draad die door ALLES heenloopt. 

Diep in jouzelf ligt een stukje ziel, dat onderdeel is van deze bron. Dat stukje is kaal, naakt, er zit geen einde aan en geen begin. Het is oneindig. Daarom lees je in spirituele boeken dat jij oneindig bent. Daarmee bedoelen ze dat stukje. Dat stukje is ZIJN. Meer niet. Er is geen tijd mee gemoeid. Het IS er alleen maar bewustzijn.

Je lichaam, is de fysieke manifestatie van dat stukje bron, op onze aarde zoals we hem kennen. Het is het "Ik" in onze 3-dimensionale wereld. Hoewel je ziel oneindig is, is "ik BEN" ook heel erg belangrijk. Omdat je, hoe oneindig je ook bent, nog altijd een aards bestaan hebt, waar je dingen te doen hebt. 

"In het nu." 

Als IK de fysieke manifestatie is van je ziel in onze 3-dimensionale wereld, dan is je leven -van geboorte tot de dood van je lichaam- een momentopname uit het oneindige. Eigenlijk kun je geen moment los zien van iets dat oneindig is. Van iets dat geen begin en geen einde heeft kun je namelijk geen stukje kaderen. Want, hoe groot zou dat dan moeten zijn? Als je kijkt naar het plaatje aan het begin van de post, "Infinity" of oneindigheid (de gedraaide 8, zonder begin en eind), probeer dan eens jouw leven van begin tot eind voor te stellen en aan te wijzen. Je zult zien dat dat niet gaat. 

In het huidige leven zoals je het nu kent, bestaat eigenlijk geen tijd, alleen een beweging tussen twee polen, leven en dood. Na dood komt weer leven, en na leven komt weer dood. Het is een aaneenschakeling van momenten die onmogelijk als een los moment gedefinieerd kunnen worden. Het enige dat je ervan zou kunnen zeggen is dat het continu in verandering is, als een golf van een oceaan. Daarom zou je ook kunnen zeggen dat er alleen één lang moment is. Het NU. NU is net zo oneindig als ZIJN.

Eigenlijk is alles wat er is dus NU. "Nu" wil zeggen geen verleden en geen toekomst. Wat je gedachtes, bijproducten van het orgaan brein, doen is continu het verleden en de toekomst opzoeken. 

1. Of je bent aan het dagdromen of fantaseren over de toekomst. 

-In de vorm van aversie/ angst: je bent een afweging aan het maken of je iets wel of niet wilt en wat dat voor een uitwerking zou kunnen hebben in de toekomst.

-In de vorm van verlangen: je zou graag iets willen en je stelt je voor hoe het zou zijn om het te hebben.

2. Of je denkt terug aan het verleden.

-In de vorm van aversie/ angst: je baalt dat iets is gebeurd en denkt er op een negatieve manier aan terug, hopende dat het niet weer gebeurd.

-In de vorm van verlangen: je hebt iets prachtigs meegemaakt en nu heb je het niet meer. Je mist het, je wilt het graag weer. 

3. Je krijgt prikkels binnen in het NU en je brein gaat onderzoeken of het al eens eerder is voorgevallen en zo ja, hoe het toen reageerde. Chemische processen worden in gang gezet en er wordt een emotie gecreëerd, wederom in de vorm van verlangen of angst/aversie. 

Als NU het oneindige is waarin onze ziel zich kan manifesteren al dan niet vorm van een fysiek lichaam (Ik ben nu), dan betekent "in het NU" zijn dat je het voor elkaar hebt dat jouw brein zich aanpast aan jouw ziel, in plaats van andersom. Je gebruikt je brein waarvoor het nodig is, in plaats van dat je een slaaf bent van je gedachtes. Je gaat niet terug naar de toekomst of naar het verleden om daar vervolgens een aversie tegen of verlangen voor te hebben. Er is alleen NU en die volledige acceptie daarvan betekent "in het NU".

"Ik ben in het nu" - deel 2

In het NU ZIJN betekent dus per definitie: geen angst, geen oordeel over wat of wie dan ook, geen verlangens, geen denken uberhaupt (!), geen emoties, maar volledige acceptatie van de veranderende staat van alles dat er in de golf van bewustzijn voorbij komt in een staat van vrede. Bliss. En je daarvan bewust zijn. 

Die staat van bliss kán ook oneindig zijn, mits je brein er niet tussendoor komt gefietst. Dat is liefde of leven, en nee, niet de emotie die je kriebels in je buik geeft (-dat is verlangen)

In het NU ZIJN betekent dat je je bewust bent van het feit dat je ogen over het scherm rollen en de letters opnemen en ombuigen tot een voor jouw brein vatbaar concept, golfjes. En misschien strijkt het je tegen de haren in en misschien ben je het met me eens. Dat zorgt voor een oordeel. En dat oordeel zorgt voor een emotie (sterker nog, het gaat zo snel dat het gevoel van tegen de haren in strijken een gevolg is van het feit dat jouw brein zich niet kan herkennen in mijn verhaal). Ben je in ieder geval bewust van de processen die zich afspelen en accepteer dat er processen zijn, dat je brein oordeelt, maar vooral dat dat oordeel verandert, tegelijk met de bewustwording die verandert, en de wereld die verandert.

Ik BEN ( = ) in het NU

Als je "Ik" wegstreept, de fysieke manifestatie van de ziel in onze 3D wereld, en je streept "in het" weg, wat aangeeft dat je je accepteert en bewust bent, houdt je BEN = NU over. Net zo oneindig, net zo diep, naakt, bewust en vooral liefdevol. 

"I am neither mind nor intelect, neither ego nor memory, neither ears nor tongue, not nose or eyes or skin, neither space nor earth, not fire, wind or water. 

 I am consciousness and bliss. I am Shiva"

What happend in Hampi Island Prison part II

Vanochtend, 1 februari 2011, in alle vroegte vertrokken naar Mundgod waar ik nu lig op een uitgevouwen, kartonnen doos, 2 yogamatten, een deken als matras en in mijn eigen lakentje en onder mijn eigen dekentje. We verblijven illegaal in een monestry, naast de kamer van een teacher die ons onderdak heeft gegeven en ik zou nergens anders willen zijn hier.

Na een dag reizen, wachten op Mikeal die kamers checkt voor ons en op en neer lopen met zware bagage op mijn nog steeds verrotte enkel (iemand heeft me ooit eens verteld dat ik zo nu en dan de chaos op moet zoeken. Nou is India in zijn geheel al chaotisch dus dan moet je op zoek naar ander soortement van chaos en avontuur...backpacken met hindernissen), praten met minimaal 10 verschillende Tibetaanse monks die samen maximaal 100 woorden Engels kunnen, zijn we dan uiteindelijk toch goed opgevangen in kamp 3. Een hoogopgeleide monnik geeft ons illegaal onderdak. Normaal gesproken dien je een permit te hebben om in een monestry te mogen overnachten. Die hebben we dus niet. Voor ons minder problematisch als we gepakt worden door Indiase politie als voor deze Tibetaanse monnik die overduidelijk blij is met zijn gasten. Hij voorziet ons van simpel, maar smakelijk eten en probeert in zijn beste Engels (....hij haalt het gemiddelde van hierboven flink omlaag...) met ons te communiceren. Hij lacht hard en hartelijk als hij onzeker wordt over zijn verhaal: wat een heerlijke man!! Wij zijn erg blij met deze simpele accomodatie en fantastische gastheer.

Na een goede nacht slapen staan we vroeg op om met een met monks volgepakte bus naar kamp 6 te gaan. Want in kamp 6 daar gebeurt het!
Het is hectisch! Altijd weer bijzonder om in een Tibetaanse colonie rond te lopen. Wat een wereld van verschil met India. India is rood en Nepal is blauw heb ik wel eens gezegd. Tibet is groen. Terwijl de Tibetanen hun straten schoon houden met speciale opruim teams met groene hesjes, zorgen de Indiers dat de rupees blijven rollen: Indiers maken handel. Zij besturen bussen, jeeps en tuk tuks, zij verkopen suffe souvernirs en wat helemaal bijzonder is in een leefgemeenschap van een volk dat gevlucht is om politieke redenen, waardoor ze geen vrijheid meer hebben en geen paspoort: het zijn de Indiers die bedelen.
Eenmaal gesettled in de hal waar Dalai Lama zijn performance gaat geven, beginnen de monikken met herhalende mantra's met hun buikstem wat zo ongeveer klinkt als een hele lage didgeridoo. Heel bijzonder, want de trillingen gaan door merg en been. Dalai Lama doet zijn aantreden en we gaan allemaal staan. Dikke 2,5 later rollen we de zaal uit gaar van het luisteren naar Tibetaanse lessen in bewustzijn, eenheid en kwantymfysica en de ontzettende hitte. Het is hier bloedheet! De vibe is fantastisch en ik snap waarom deze man zo geliefd is nu. Als je vriendelijkheid in het woordenboek opzoekt, zie je een foto van deze breedlachende Tibetaan met pretoogjes. Vanmiddag is er een public talk waar we ook nog heen willen. Mijn energielevel zakt en ik merk dat ik afgekickt ben van India door 4 weken Hampi, dat wil zeggen dat ik bedelende Indiers, toeterende Indiers, muziek maken Indiers, en eigenlijk alle soorten Indiers momenteel slecht kan verdragen. Maar we zijn bij Dalai Lama en het niet verdragen van een volk past niet echt bij de buddhistische filosofie. Ik ben blij als we aan het eind van de middag weer in ons tijdeljke huisje zijn. Onze vriend kookt voor ons vanavond: lekkere Tibetaanse soep met huisgemaakt noedels en groente. Als toetje fruit. Prima dineertje! Op tijd naar bed want morgen is 't weer vroeg dag.

Om 6.30u ging de wekker. Veel vroeger dan gisteren. Tenminste..zo voelt het . Damn, ik kan niet uit mijn bed en die Dalai Lama teaching, excuus voor mijn respectloosheid, kan me gestolen worden. Natuurlijk ga ik mee, want dat hoor je te doen. Ik ga mee en ik interesseer me. Ik merk dat ik prikkelbaar ben. Een Amerikaans vrouwtje achter me is bang dat ik te dicht bij kom en haar plek steel. Op het moment dat er twee grote Amerikanen binnenkomen, verlaat ze onmiddelijk haar plek. Ik snap, denk ik, waarom: een van de mannen is groot, dominant en erg aanwezig met heel zijn lijf en leven. Met zijn lichaamshouding vraagt hij aandacht. Maar waarschijnlijk is mijn prikkelbare humeur en verzwakte energie de reden waarom zijn dominantheid me zo enorm stoort, letterlijk en figuurlijk. Vervolgens ben ik 3,5 uur bezig om mezelf af te schermen voor hem. Als de teachings zijn afgelopen ben ik kapot! Er is nog een debat om 13.00u waar we heen kunnen. Maar zodra we buiten komen en ik nog neer prikkels opvang zoals zonlicht, hitte, toeterende auto's, bedelende Indiers en hordes monniken. Ik besluit om terug te gaan naar ons tijdelijke huis. Ik kruip in bed na een kort b(r)abbeltje met onze huisvriend. Als Anetta en Mikeal thuis komen vertellen ze over het debat: ze zaten 1 meter van de Dalai Lama af en hebben genoten van het debat. Fantastisch! Ik sliep....

Ik gun het ze. Uiteraard. Ik gunde mezelf de slaap ook heel erg, dus alles is prima. Mikeal adviseert me terug te gaan naar Hampi, naar de rust. Maar ik blijf volhouden dat ik die hectiek best aan kan en dat ik gewoon moe ben van de reis.
We besluiten om die dag nog te vertrekken naar Hubli vanwaar het koppel richting Goa gaat en ik besluit een overnight bus te boeken naar Mangalore, een kustplastsje. Van daar af kan ik makkelijk door naar Kerela. Gammel plan, maar komt goed. Dacht ik.

Totdat ik die nacht half slaperig mijn halve lijf open krap van de jeuk. Ik slaap zeer slecht, of eigenlijk niet. Ik word wakker van de wekker om 6 uur (ik wilde mijn vrienden uitzwaaien, ikzelf kan nog heel de dag in mijn hotel blijven totdat mijn bus gaat die avond), voor zover ik dat al niet was, en ik krijg waarempel mijn linkeroog maar half open. De spiegel vertelt me waarom.
Ik zie eruit als een mix tussen 'the Queen of the Hearts' van Tim Burton's Alice in Wonderland en Quasimodo van Disneys Klokkenluider van de Notre Dame. Een of andere tropicana mier of mug of vlieg of vlooi heeft me op een stuk of 15 verschillende plekken verdeeld over mijn onderrug, schouders, armen en mijn voorhoofd gebeten! Een allergische reactie veroorzaakt enorme bulten en mijn eerste ritje Indiaas ziekenhuis. De dokter geeft me 4 pillekes en na een half uurtje en 200 ruppees lichter sta ik alweer in mijn hotel.

Ik besluit met mijn koortsige lijf toch op de bus te stappen naar Mangalore. Stom! Want 's nachts begint de jeuk weer en ik ga bijna van mijn stokje in de bus. Net op tijd zit ik naast de bus op de grond de co-driver is not amused. Ik denk dat ik gek word, hier in deze bus, ik het donker in de middle of fucking Karnataka. Eenmaal aangekomen in Mangalore check ik in in een relatief fatsoenlijk hotel om te kijken wat het beste is voor nu. Ik bel Sharmilla (Goan Corner -Hampi) om te vragen of ze iets weet over Ayurvedic doktoren en ze vraagt of ik naar huis kom.

Koorts, jeuk, bulten, buikpijn, verstopping.. Het hoort er allemaal bij volgens de Ayurvedic dokter. Ik sla de pilletkes van de Westerse medicijnman van gister over en ga naar de homiopaat. Ik ben oververhit. Niet gek, na mijn Dalai Lama avonturen.
Ik boek ondanks te koorts ee de gruwelijke buservaring van afgelopen nacht toch een bus naar Hampi voor vanavond. Ik kan beter thuis in Hampi ziek zijn dan in deze hete, klote stad. Besloten dat ik ook Amma en Kerela over ga slaan deze rit India. Te heet daar.

"Welcome home".
Blij om mij weer te zien zijn mijn mede Hampi Island prisonners. Goan Corner is omgedoopt tot Hampi Island prison en ik hoef niet uit te leggen waarom denk ik. Ik ben ook blij om hen weer te zien.

Ik ben emotiononeel een beetje in de war. Ik ben terug op de plek die ik 4 dagen geleden graag wilde verlaten. Gelukkig trekt de jeuk langzaam weg. De koorts is niet meer op komen zetten. Ik neem een paar trekjes van een joint voor de eerste keer in mijn leven en als ik merk dat ik mijn favoriete muziek daardoor een extra dimendie krijgt besluit ik om een bang lassie te delen met een van mijn vriendjes. Een lassie is een bekend Indiaas yoghurt drankje wat vaak gemixt wordt met fruit. Soort van smoothie. Een bang lassie, ja je raadt het al door de context van mijn verhaal, is een smoothie van yoghurt en eet- en rookbare flora. Ook wel special lassie genoemd. Nu weten de meeste van jullie dat ik echt geen drugs aanraak, dus ik moet haast wel letterlijk en figuurlijk van mijn geloof gevallen zijn. Nu, 2 dagen, later, kan ik zeggen dat ik inderdaad van mijn geloof gevallen was. En dat een hevige verliefdheid, heftige connecties, reizen en ziek zijn mij aan het wankelen hebben gebracht. Geen banglassie meer voor Irene. Hieronder een stukje tekst uit mijn paranoia ervaring, die 2,5 uur geduurd heeft. Gelukkig lag ik in bed want ik had hier echt niemand mee lastig willen vallen.

.....Het is dus maar goed dat je dit opschrijft. Ik kan mijn hoofd niet bjnhouden. Ik wil dat 't stopt. Zou ik kunnen stoppen zal ik proberen. Of is het wederom mijn ego dat wint? Mennnn wij zijn echt verziekt. Ik krijg een Vipassana dejavu. En het gekke is dat ik het ondanks dat toch niet kan stoppen en dat het raar is daarvan bewust te zijn en het op te schrijven en weten dat je weer rond bent en telkens weer denken dat je iets nieuws verzint terwijl je weet dat dat niet zo is en daardoor teleurgesteld bent terwijl dat nergens op slaat omdat je weet dat het allemaal komt omdat je stoned bent ....

De day after is zwaar deprimerend als ik mijn productiviteit van de avond ervoor terug lees. Want zo heb ik ongeveer 2 uur zitten typen op mijn Ipod en dit is slecht een fractie. Een enigszins toonbare fractie. Pffffff......
Gelukkig is het me die avond na 2 uur gelukt om mijn bed uit te komen en in het restaurantgedeelte heeft iemand het briljante idee om mij te laten tekenen. Deze productie is overigens een stuk beter. Het positieve effect van dit tekenen was dat ik me kon focussen op iets, waardoor mijn geest niet tussen verschiilende lagen bewustzijn aan het hoppen was.

We zijn weer een dag verder. Ik heb mezelf bedrogen. Zo voelt 't. Ik begin te lezen in 'Eat, pray, love'. Fijn om gespiegelt te worden op een dag als deze. Het onderste stukje brengt me al direct tranen. Op de vraag wat je moet doen om altijd in contact te staan met God (mijn interpretatie van God is anders dan een religieuze, maar daar ga ik hier niet verder op in) antwoordt de medicijnman in het boek:

Ketut said he could answer my question with a picture. He showed me a sketch he'd drawn once during a meditation. It was an androgynous human figure, standing up, hands clasped in prayer. But this figure had four legs, and no head. Where the head should have been, there was only a wild foliage of ferns and flowers. There was a small, smiling face drawn over the heart.
"To find the balance you want," Ketut spoke through his translator, "this is what you must become. You must keep your feet grounded so firmly on the earth that it's like you have four legs, instead of two. That way, you will know God."

Ik heb overduidelijk niet op de grond gestaan, nog niet eens met 1 been. Laat staan met 4. Waar was ik dan? Mijn focus lag ergens anders. Ik ben zeer snel afgeleid. Nu zit ik hier te typen. Het is inmiddels 8 februari. Nog een week ongeveer hier. Ik kijk uit over boulderproblemen en gebieden met namen als cosmic cave, little cave, acces denied, middle way, cobra en in de verte zie ik de hanuman temple waar ik twee weken geleden samen met Sabina en Phillipp heen ben gelopen. Ik kan nog steeds niet klimnen omdat ik door het reizen naar Mundgod mijn enkel niet echt geholpen heb. Ik probeer niet te hard te zijn voor mezelf. Uiteindelijk heeft die banglassie me toch in ieder geval het inzicht gegeven dat ik afgelopen weken niet de juiste focus had. Of tenminste, niet vaak genoeg. En het bewijst me maar weer dat drugs mij niet brengt in het leven wat ik zoek.

Een van de vele joint wordt mijn richting in ge-paste.
"No i quiet. I started one week ago and now I quiet".
En ik ben er trots op.

De rest van mijn dagen vul ik met lezen, kletsen, ziek zijn, eten, slapen en muziek luisteren, en het spelen van "the murdergame". Dit is onze nieuwe avond vulling. Een spelletje met kaarten, een groepje Hampi Island Prisonners, een klein beetje strategie en vooral veel liegen. Ik ben hier goed in!! Ik win meerdere keren (de moordenaar heeft dan heel het dorp uitgemoord), wat volgens de kenners niet zo heel vaak voor komt. Als ik dan verschillende keren te horen krijg dat ik dan dus goed ben in liegen, baal ik een beetje. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Ik ben juist zwaar slecht in liegen en degene die me goed kennen weten dat mijn gezicht alle delen van de Winkler Prins encyclopedie spreekt. En Winkler Prins liegt niet, toch?

Dan boek ik een overnight bus naar Mumbai voor 15-2 een vlucht van Mumbai naar Jaipur. Ik ga terug naar Rajasthan met gemengde gevoelens. Ik heb mijn telefoon uitgehad afgelopen weken en mijn Indiase vrienden waren niet in staat om me te bereiken. Niet zo netjes van me, maar het ging even niet anders. Ik vind het leuk om ze weer te zien, maar het zit ook nog vers in mijn geheugen hoe ik 2 maanden geleden Rajasthan verlaten heb.

Outbreak! De laatste dag Goan Corner. Weer een emotionele dag. Sharmilla wil er tussen uit naaien om, zoals de laatste keer dat ik vertrok, geen afacheid te hoeven nemen. Maar gelukkig vang ik haar. Ik zeg houdoe en bedankt tegen iedereen en ga weer terug India in. "See you in 5 days" wordt er geroepen. Maar deze keer kom ik niet terug. Niet deze India reis tenminste.

Iets waar ik laatste dagen aan heb zit te denken: waar ga ik heen na Rajasthan? Ik heb geld en tijd. Iets waar veel reizigers een moord voor zouden doen. Ik wil eigenlijk nog geen plan maken. Maar een vliegticket zal toch geboekt moeten worden. Een yogacursus in India tot eind maart en Berlijn half maart, lopen naar Santiago de Compastella, Japan en de US passeren mijn gedachtes. Lekker uiteenlopend. Jullie kennen me. Wie weet wordt 't de Zuid pool....