Toekomst zaaien

De ontembare vrouw

Breath of Gaia - Josephine Wall

Twee, maar misschien wel meer, evenementen deze week lieten me deze blog schrijven. Twee evenementen in mijn leven die misschien op eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, maar op het tweede gezicht -nu ik ze hier koppel- wel degelijk niet van elkaar kunnen worden gezien. De ene is het lenen van twee boeken over een Godin die me al jaren fascineert, maar waar mijn onderbewuste nog geen prioriteit aan kon stellen: Anastasia. Het andere evenement is het bezoeken van een andere Godin, de Godin van de zaadjes. Ze komt uit India, heet Vandana Shiva. Degene die deze twee evenementen aanbood, is een ontembare vrouw in levende lijven en Godin in het verkeer (vooral in de voetgangersgebieden van Gent..). Samen met haar ben ik afgelopen dinsdag naar Gent gegaan om een lezing over de toekomst van ons voedsel bij te wonen en ze leende me de boeken van Anastasia "Schepping" en "De zoemende ceders van Rusland" geschreven door Vladimir Megre. En onderweg hielp ze me herinneren aan mijn eigen scheppingskracht.  

Soms voel je als vrouw (misschien hebben mannen dit ook, maar ik ben geen man, dus ik zou het niet weten) ineens vanuit je tenen een stroom energie opkruipen. Het kruipt omhoog en barst los in je onderbuik, waar je tweede (sacrale) chakra en je creatiecentrum zich bevindt. Als je daar aan toegeeft lijkt het net of de dingen die je creëert niet door jou zijn gemaakt, maar door een kracht van buiten af! 

Elizabeth Gilbert -ook een Godin in mijn ogen-, de auteur van "Eten, Bidden, Beminnen" heeft er ooit over verteld in een TED-filmpje:

Adam en Eva 

Al het nieuwe leven zit in puurste vorm opgeslagen in een klein korreltje. Soms ter grote van een speldenknop. Soms met het blote oog niet eens te zien! En het prachtige van alles is dat ui die zaadjes die met het blote oog niet zijn te zien de meest complexe levensvorm te voorschijn komen. Het meeste leven op aarde kan niet stoeien met andere levensvormen, behalve wij. Wij kunnen toekomst zaaien, wij kunnen creëren. Wij kunnen de genetische code die opgeslagen zit, de code die zorgt dat een speldenknopje veranderd in een enorme boom, met takken, bladeren voor fotosynthese, stevig genoeg voor wind, verankerd in de grond met wortels, die ook nog eens voeding en water op kunnen zuigen, veranderen. Zonder ons, blijft de code, ook al is deze miljoenen jaren oud, in het zaadje zitten. 

Helaas hebben wij niet altijd in de gaten dat die verandering niet ten goede komt aan hetgeen dat er uit voorkomt. Wij hebben er geen vertrouwen in dat de zoals de natuur het bedoeld heeft, het beste is voor ons allemaal. Niet alleen voor de mens, maar ook voor alle andere bewoners op aarde en voor de voortzetting daarvan. Alles was al ooit in harmonie met elkaar. Het is nooit te laat om die harmonie te herstellen! Want wij kunnen creëren. Het is zo belangrijk om de harmonie te herstellen tussen de scheppende krachten, man en vrouw, die samen wonderen kunnen verrichten!

"Wees maar niet verdrietig" zei Adam, inmiddels zeker van zichzelf, "nu komt de duisternis van de nacht. Die is nodig om uit te rusten. Maar hoe vaak het ook nacht wordt, de dag keert altijd weer terug."

"Is dat dezelfde dag, die komen gaat, of een nieuwe?, vroeg Eva.

"De dag keert terug zoals jij het wil."

"Aan wie is de dag onderworpen?"

"Die is onderworpen aan mij."

"En aan wie ben jij onderworpen?"

"Aan niemand."

"Waar kom je vandaan?"

"Uit een droom."

De schepping - Vladimir Megre

De herziening van de zaadwetgeving 

Het klinkt bijna poëtisch, deze woorden die afgelopen dinsdag uitgesproken werden. Ik was op een lezing in Belgisch Gent. Vandana Shiva, een Indiase denktank op gebied van voeding en permacultuur, was te gast en sprak inspirerende woorden over de wereld en voedselproblematiek. Lady Shiva (Shiva is de God van destructie in het hindoeïsme, iets wat ik dan weer niet vind passen in mijn verhaal) heeft onder andere kwamtumfysica gestudeerd. 

In India runt ze een "Earth Farm" Navdanya genaamd, in Dehradun, deelstaat Uttarakhand (waar ik bijna heen was gegaan, ware het niet dat ze geen plek hadden voor vrijwilligers en ik besloot dat terug te gaan naar Mcleod Ganj na mijn voedselvergiftiging op de bruiloft, zie blog). Ik kwam er pas op de lezing achter dat deze dame het brein is achter Navdanya, dat '9 zaden'  en 'nieuw geschenk' betekent in Hindi. 

Vandana Shiva strijdt voor de vrijheid van zaden, wat zoveel wil zeggen als we de vrijheid moeten hebben als consument om te bepalen welke genetische code het zaadje bevat dat in de grond wordt gestopt, waarvan wij later eten. Want die vrijheid zijn we onderweg verloren, toen de grote boze wereld het van ons overnam. 

Die strijd gaat Vandana Shiva voornamelijk aan met vrouwen, en ze noemen het kortweg Ecofemisme. Er is een beweging opgezet "Woman of Diversity", die geweldloos werken aan het verdedigen van diversiteit, vrede en democratie van de bedreiging voortvloeiend uit monocultuur, oorlog, totalitarisme en fundamentalisme. 

"De aarde biedt genoeg om aan ieders behoeften te voldoen, maar niet voor ieders hebzucht."

Mahatma Gandhi

Ze heeft dinsdag een hoop verteld, en ik heb geprobeerd een hoop te onthouden. Een paar dingen zijn me bij gebleven. Wisten jullie bijvoorbeeld dat 28% van de voedselvoorziening op de aarde, 75% van de aarde kapot maakt? Oorzaken zijn onder andere verwoestijning van het landschap doordat de bodem wordt uitgeput, maar ook het kappen van wouden om voedsel te planten voor de bio-industrie van vee, dat wij vervolgens opeten. Daarnaast is in Europa 80% van de boeren 55 jaar of ouder. In Europa wordt ongeveer 50% van ons voedsel verspild. En genetisch gemanipuleerde zaden en daaruit groeiende planten zorgen voor gekke ziektes. Volgens haar gaat het er komend decennium omhangen: 

Gaan we uitsterven of kiezen we er met zijn allen voor om het leven te vieren?

Tot zover het slechte nieuws! Hoewel om mensen wakker te schoppen, het soms nodig is om te communiceren over dingen die we beter anders aan kunnen pakken, geloof ik toch nog steeds in "niet lullen, maar poetsen". Maar omdat een betere wereld bij jezelf begint, zal ik zelf eerst moeten gaan poetsen! 

Daarnaast geloof ik heilig in actie vanuit liefde voor de wereld en zal ik niet meewerken aan het actief vernietigen van zogenaamde "kwade" krachten. We kunnen onze energie en onze verbeeldingskracht beter wenden aan het goede. Vanuit deze blog wil ik aandacht vragen voor deze petitie over vrijheid van zaad, uiteraard opgezet door Vandana zelf. Daarnaast wil ik als ik straks terug ben in India, alsnog naar Navdanya, om te leren over permacultuur.

'Vladimir, zeg tegen de mensen: "Mensen, geef jezelf je moederland terug!"'

De schepping - Vladimir Megre

Tot slot wijst Vandana ons op 'World Food Day' en inspireert ons om die dag onze eigen voedselheld te eren! Dan kan op een formele manier, maar dit kunnen we ook informeel, gewoon thuis in de keuken. Daarnaast herinnert ze ons aan Gandhi's verjaardag op 2 oktober en zijn nalatenschap: zelf-georganiseerde vrijheid en de kracht van de waarheid. 

Synchrone krachten: Van macht terug naar kracht!

Wat deze twee Godinnen nu eigenlijk gemeen hebben is dat ze ons herinneren aan onze kracht om te scheppen en terug te gaan naar de harmonie waar ieder van ons naar verlangd. Die kracht hebben we, mannen en vrouwen. In de loop van de eeuwen zijn vrouwen helaas hun kracht verloren doordat mannen zich machteloos begonnen te voelen onder de aantrekkingskracht die vrouwen op hen hadden. We moeten weer samen gaan werken. We moeten terug naar harmonie en elkaar beloven die kracht niet te veranderen in macht over een ander. 

Ik kan alleen voor mezelf denken, spreken en handelen en alleen mijn gedachten, woorden en handelen aanpassen om deze harmonie terug in de wereld te brengen. Daar geef ik mijn leven aan. 

"Er komst een dag dat vaders zullen begrijpen dat juist zij verantwoordelijk zijn voor de wereld waarin hun kinderen leven. Er komt een dag dat iedereen zich bewust wordt dat hij de wereld gelukkiger moet maken voordat hij een kind op deze Aarde zet"

De Schepping - Vladimir Megre

Hieronder mijn lievelingslied van de band 'Bad Religion'. Het heet Anesthesia en komt van het album 'Against the grain' en een van de interpretaties van de liedtekst is dat het gaat over de aantrekkingskracht van vrouwen die mannen machteloos laat voelen. Tijdens het schrijven van deze blog heeft ie op repeat gestaan. 

Als dat geen synchroniciteit meer is, weet ik het niet....

Het mooiste leven op aarde!

Goeie vraag?!

Tijdens een familiebijeenkomst dit weekend kwam natuurlijk mijn onstuimige leven aan de orde, zoals altijd het geval. Ten eerste omdat ik deze mooie mensen amper zie, en ten tweede omdat het toch vaak maar wat vragen oproept bij de meesten. En ze hebben natuurlijk gewoon interesse in mij, omdat ik familie ben!

Ik zat te kletsen met mijn neef en hij gaf aan dat hij eigenlijk alleen zichzelf kende in verhouding tot anderen, omdat hij nog nooit alleen was geweest. Hij had niet alleen gewoond, was nog nooit alleen weggeweest. Hij had geen enkel idee hoe hij zou zijn in zijn eentje. 

Mijn vraag aan hem was of hij, al zou hij een bucketlist maken, dit erop zou willen zetten. Zijn antwoord was ja, maar....

Verder vroeg ik hem of hij zichzelf ooit de vraag had gesteld of hij het mooiste leven op aarde had. Zijn antwoord was nee, maar....

Heb jij deze vraag ooit gesteld aan jezelf? Wat is hierop je antwoord?

Heb ik het mooiste leven op aarde?

Re-Create!

JA!

Is het antwoord 'ja', dan ben je een tevreden mensch. Dat is prachtig en koester dat, want je bent in onze Westerse samenleving schaars. Je zou met niemand ter wereld willen ruilen, er zitten geen maren achter, of kleine lettertjes. Een volmondig JA! en je zou het van de daken willen schreeuwen!

Nee....

Is het antwoord 'nee'? Dan zijn er twee dingen die je kunt doen om die nee in redelijk korte termijn in een 'ja' te veranderen. 

1.) Verander de dingen waar je controle over hebt.

2.) Accepteer de dingen waar je geen controle over hebt en verander je reactie erop.  -> to be continued!

Ik geloof dat je het leven volledig in eigen hand hebt. Niet omdat je overal controle over hebt, maar omdat je jouw reactie op de dingen waar je geen controle over hebt, wel onder controle kunt krijgen. Dus als er iets gebeurd dat niet helemaal in jouw lijn der verwachtingen valt, dan verander je je lijn der verwachtingen. Of nog beter, alle verwachtingen afschaffen!

Verander de dingen waar je controle over hebt

Durf jij met je hand op je hart te zeggen dat jij alles doet om jezelf gelukkig te maken? Durf jij impopulaire beslissingen te nemen? Durf jij af te wijken, gewoon omdat dat beter voelt? Durf jij te leven? 

Dingen waar je controle over hebt zijn de dingen die vanuit jouw lijf en leden voortkomen. Het is erkennen dat jij de volledige verantwoordelijkheid draagt over jouzelf en jou leven. Dat is best een grote klus. Het voordeel van deze verantwoordelijkheid is dat je de verantwoordelijkheid van anderen (behalve de kinderen die je onder je hoede hebt, tot een bepaalde leeftijd en niet verder) los kunt laten! Jij bent alleen verantwoordelijk over jouw eigen gedachtes, woorden en daden. Een ander heeft ook de keuze om daar op te reageren. Dat is niet jouw pakkie an. 

Een van de tools om je leven terug in eigen hand te nemen is die enorm hippe bucketlist. Hij lijkt ineens overal om me heen op te duiken. Twee weken geleden schreef ik er al over, maar ik merkte dat er toch wel wat grijze ruis hangt rondom dit fenomeen. 

Bucketlist (F)AQ: Toekomst vs. NU

Een van de reacties op mijn vorige bucketlistblog bestond uit een aantal vragen. 

Ik vind het nog een beetje beangstigend moet ik zeggen om zo'n bucketlist op te stellen. Is dat raar? Of had jij dat ook? Kan ik wel doelen en dromen bedenken? Wanneer moet ik dan aan welke beginnen? Wat als ik ontdek dat ik de tijd niet neem om er meer aan te werken?

Waarom zou je in eerste instantie een bucketlist maken? Het dient als houvast. Ik stel hem op, omdat het me dwingt om bewuste beslissingen te nemen in mijn leven. Ik wil niet dat het leven tussen mijn vingers door glipt. Het geeft me focus. 

Controlfreak? Nee, want wat nog veel belangrijker is dan die bucketlist, die volledig in de toekomst ligt en daardoor een illusie is, is de oefening om in het NU te zijn. Want daar is het echte leven! Als je dus te veel met toekomstige acties bezig bent, glipt het leven JUIST tussen je vingers door! De bucketlist is een selffulfilling prophecy lijst. Maken en snel weer loslaten!

1-0 voor NU

Als je bovenstaand in acht neemt, dan hoef je die hele lijst ook niet zo serieus te nemen, zoals je de toekomst niet zo serieus moet nemen. Je leeft nu! Zet er dingen op die je grappig lijken om ooit te doen, zoals een sjaal breien of een een taart bakken voor de buurvrouw. Of als je in een reisgidsje een mooi plaatje ziet, dan zet je die bestemming erop.

Een bucketlist is een dynamische lijst; jij verandert continue, de wereld om je heen verandert continue en waarom zou die lijst dan een vaststaand gegeven moeten zijn? Als je volgend jaar geen zin meer hebt om die trui te breien, omdat je gaat verhuizen naar Zuid Spanje en je daar helemaal geen sjaal nodig hebt, dan kras je 'm er toch lekker af. Maar als je deze winter niks te doen hebt en je oma komt aanzetten met oude breinaalden en een bol wol in de kleur van jouw jas...dan gaat er een lampje branden! Want je had altijd al een sjaal willen breien! En daar had je waarschijnlijk nooit bewust over nagedacht als je die lijst niet had gemaakt! 

De nadruk ligt altijd bij bewustwording, daar is de bucketlist voor bedoeld. 

Wanneer begin je aan het afstrepen van die doelen? Dat maakt niet uit, misschien wel nooit! Waar het om gaat, is dat je bewust invulling geeft aan je leven. Dat je bewust nadenkt of het leven dat je leidt, met korte ei, is zoals je wilt dat het is. Het gaat erom dat je beslissingen in de hand neemt en het leven een stap vóór bent, in plaats van achter. 

Als je later als je groot bent, ontdekt dat je helemaal niet de tijd neemt tijd om je lijstje af te werken, dan is het tijd om vraag 1 weer te stellen: Heb ik het mooiste leven op aarde? Is je antwoord 'ja'? Dan zou ik die bucketlist ritueel verbranden met een dikke grijns op je gezicht. Is het antwoord 'nee'? 

Het is nooit te laat om te gaan leven!

Het doel van het leven?

Daar zijn de meningen over verdeeld. Het antwoord op deze vraag is afhankelijk van de persoon aan wie je het vraagt en zal naar alle waarschijnlijkheid liggen tussen reproduceren en gelukkig zijn. Ik denk, dat sinds onze geest als een malle evolueert en sinds wij ons bewust zijn van onszelf, reproduceren niet de enige reden meer is van ons hier zijn. En sinds wij zo'n enorme invloed hebben op ons welzijn, de aarde en andere ecosystemen denk ik dat "gelukkig zijn" inderdaad aan de lijst mag worden toegevoegd. Het reproduceerstadium zijn we met de overbevolking allang voorbij, alleen de instincten zijn er niet uit te slaan!

Droomwereld

Heb je het idee dat je helemaal nooit bewust bezig bent met je leven op deze manier? Dan is het nu tijd om wakker te worden uit je diepe slaap. 

Goooodmorning! It's groundhog day! 

We leven allemaal in een droomwereld, simpelweg omdat alles dat er is om ons heen, altijd waargenomen wordt door een ik-bril. Een uiterst gecompliceerde filter werkt 24/7 om alle binnenkomende gegevens te hercoderen om er een werkbaar verhaal van te maken voor ik. Wat je ziet, hoort, proeft, voelt, ruikt en zelfs wat je aan je water aanvoelt (sixth sense) is door een filter heen geweest en neem je reactie op deze informatie niet al te serieus! Dan komen we bij 2.) Accepteer de dingen waar je geen controle over hebt en verander je reactie er op. To be continued!

Utopie of Illusie?

Een paar stellingen:

Vechten en vrijheid gaan niet samen

Vrijheid is mijn hoogste goed

Ik wil mezelf zijn in mijn leven

Kennis moet gratis zijn

Het leven kost geen geld. De maatschappij kost geld. 

Ik ben al een tijdje aan het vechten met mezelf in de zoektocht naar mijn passie. Want je passie vinden in het leven, dat is me toch wat. Als je je passie vindt, dan wordt je gelukkig. Als je voor je passie betaald wordt, dan wordt je gelukkig. Nu ben ik helemaal vóór het stoppen met een 9 tot 5 baan en het terugnemen van je eigen tijd en je eigen leven! Maar op zoek gaan naar je passie en vervolgens zorgen dat je er voor betaald krijgt, dat is ook echt niet waarnaar ik op zoek ben. Het is natuurlijk prachtig om betaald te krijgen voor iets dat je het allerliefste heel de dag doet. De voorwaarde is dan echter wel dat je ook precies doet wat jij wilt, zonder concessies. Dus niet kijkend naar je eindafnemer, alleen creeren wat jou ziel en jou lichaam de wereld in brengen. 

Als je dit wilt, dan zijn er talloze bloggers die je voor zijn gegaan en ze bieden je allemaal een dergelijk product aan: een online cursus om jou mee te helpen je passie te vinden en om betaald te krijgen voor wat je het liefste doet. We hebben:

Chris Guillebeau en zijn unconventional guides
Jonathan Mead en zijn Illuminated Mind

Right Brain Rockstar Dan, die al deze mensen op een rijtje voor je zet, is veel gemakkelijker. Thanks Dan!

Deze mensen hebben, mijn inziens, allemaal hetzelfde product. Ze willen jou, of mij, helpen om te worden wie je bent, zodat je vervolgens ook zulk soort internetproducten kunt lanceren en kunt worden zoals zij. 

Het probleem zit 'm echter niet in die passie, of in dat creëren, maar het probleem zit 'm wederom in het geld. 

1. Als het om geld gaat, hebben we de neiging om concessies te doen om er meer uit te halen. We gaan zorgen dat de aanbod kant perfect aansluit aan de behoefte van de klant, zodat er meer geld verdiend kan worden. Daardoor doen we concessies aan de creatie-zijde, die er waarschijnlijk voor zorgen dat we niet voor de volle 100% in vrijheid kunnen creeren. 

2. Je gaat op zoek naar je passie, ik geloof niet dat er maar 1 ding is dat je passie kan zijn. Een passie is een bezigheid of activiteit, waaraan je vreugde beleeft, liefde in kunt stoppen met heel je ziel en zaligheid en het allerbelangrijkste: waar je brein van stil gaat liggen. Als je op zoek gaat naar je passie om er vervolgens geld aan te willen verdienen, dan ben je de verkeerde kant op aan het lopen. Volgens mij kun je beter per ongeluk geld verdienen aan je passie, omdat je je dan volledig over hebt gegeven aan je creativiteit. Ons brein zoekt naar waarde in geld, en ons hart naar expressie en die twee zijn in gevecht met elkaar zodra ze tegelijk gaan zoeken. Gedurende dat gevecht ben je nooit in vrijheid!

3. Waarom moet toch alles om geld draaien? Ik vind dat zo'n vies woord. Geld. In mijn geval wil ik helemaal niet eens dat zoiets puurs als creativiteit geassocieerd wordt met zoiets gemeens en belastend als geld. Vrijheid voor mij betekent buiten volledig kunnen creëren wat ik wil, ook in het uit het systeem stappen. Ik wil niet heel mijn leven gemoeid zijn met geld. Het leven kost geen geld. De maatschappij kost geld. Leven is creëren. En andersom en dat kun je niet bevuilen met geld.

Ik ben al een tijdje op zoek, ook in mijn vorige blog te lezen, naar iets wat mij draaiende houdt, financieel, als ik over de wereld reis. Om die reden was ik geabonneerd op een aantal 'rockstar' nieuwsbrieven. Ik merk dat altijd iets me tegenstaat in het lezen van die nieuwsbrieven. Het gaat om dat geld. Ik wil helemaal geen geld voor mijn passie. Ik wil gewoon doen wat ik het allerfijnste vind. Ik heb gewoon liever een mand boodschappen, niet meer dat ik nodig heb. 

Gisteren las ik over de verlossing; Mark Boyle- the no-cash man:

http://www.guardian.co.uk/environment/green-living-blog/2009/oct/28/live-without-money

Als ik nu eens gewoon op reis ga en ga leren wat ik wil leren en daarna ook zo ga wonen. Misschien is het een illusie, dit lijkt een utopie! Voor mij althans.

1...2...3... ACTION!

Een van de dingen die me het meest bij is gebleven van mijn India-reis, is de les die ik leerde in Hampi toen ik in de put zat en dacht dat ik niet verder kon zinken: Ik was echt, echt verdwaald. De wijzer van mijn innerlijke compas was afgebroken. Het licht was uit. Ik had echt geen enkel idee waar ik heen moest. Het hele verhaal lees je hier. Ik ben er heilig van overtuigd dat het enige echte werkende remedie voor dit probleem is: opstaan en de eerste stap toch zetten, ook al heb je niet echt een idee van waar je naartoe gaat. Ook al sta je maar op om hulp te vragen. De eerste stap leidt je altijd terug naar je pad. 

Klinkt wat te zweverig?

Ophouden met zelfmedelijden, op staan en actie ondernemen. Dit is het enige dat zorgt dat je uit de panieksituatie komt.

Dinsdag was ik aan het boulderen bij Monk en het viel me weer op dat ik zoveel dingen niet durf die ik eigenlijk wel uit zou moeten kunnen klimmen. Blokkades en kaders tergen mijn capaciteiten. Niet alleen op bouldergebied, ook gitaarspelen kan ik niet. En op liefdesgebied gaat het ook niet al te best; tenminste, het gaat niet slecht maar ook niet goed. Er gebeurt eigenlijk al hele tijden niets. En waarom? Dat wordt me aardig vaak gevraagd, want ik ben zo leuk én aantrekkelijk én én ..blah. Tranen sprongen me in de ogen en rolden nog geen half uurtje later over mijn wangen toen ik samen met een van mijn klimbuddies aan het filosoferen was over wat er nu eigenlijk aan de hand is in dat complexe koppie van mij.

Ik heb een wat vernietigende affirmatie in mijn systeem, waar ik mee aan de slag moet: "Ik leef om te geven, en niet om te ontvangen" en "ik gun het mezelf niet". Nee, dit is geen slachtofferrol-praat. Dit is een onderbewust patroon dat zich herhaalt op het moment dat ik iets wil voor mezelf; want ik mag niets nodig hebben. Daarbij voel ik me té verantwoordelijk voor alles wat er gebeurd op aarde. Op aarde?! En nee, dit is geen 'oh wat ben ik toch een goede wereldburger'-gelul, want je verantwoordelijk voelen voor alles en iedereen maakt je niet echt gelukkig, wat voor 'n fantastische wereldburger je ook bent. Dat brengt me weer bij "Ik mag niets nodig hebben" en zie hier een vicieuze cirkel.

Wat er gebeurt er als ik mezelf de spiegel voorhoud en mezelf confronteer met dit zelfdestructief geklets? Er komt een blokkade opzetten, mijn keel wordt dichtgeknepen en ik voel tranen opkomen. Nu ook weer.

Woensdag voelde ik me nog niet helemaal sjofel. Slachtofferrol. Ik hou mezelf al jaren voor de gek en ik wil er vanaf maar weet niet hoe. Het huilen staat me heel de dag nader bij dan het lachen en om hulp vragen dat mag natuurlijk niet, want dan laat ik aan de buitenwereld zien dat ik zielig ben en ik als ik me al slachtoffer voel, wil ik dat dan in ieder geval voor mezelf houden. 

Donderdag, vandaag. Ik herinnerde me weer een van mijn belangrijkste levenslessen: ben je verdwaald? Zet een paar stapje vooruit, welke richting dan ook, en je komt vanzelf wel weer op je pad. Moeilijk te geloven als je echt niet in balans bent en al wankelt bij het idee dat je een stap voorts moet gaan zetten, in het donker. Maar, ik beloof je dat je niet omvalt. 

Zo ook voor mij. Ik had vrij en wilde mijn tijd relaxed, maar nuttig besteden. Dus ik downloadde 3 films die ik ergens van een website voor inspirerende films geplukt had. Dit is de volgorde waarop ik ze keek, en ook gelijk mijn top 3.

1. Life in a day

2. Living Luminaries

3. The compass

Life in a day is echt een must-see en een eye-opener voor iedereen die de neiging heeft zich té verantwoordelijk te voelen voor wat er gebeurd op aarde. Hier de trailer:

De film zelf is ook op youtube te zien, omdat ie gemaakt is in samenwerking met youtube. Het idee:

Vraag mensen om een dag uit hun leven op te nemen, en wel op 24 juli 2010 en combineer 4500 uur film uit 192 landen tot 90 minuten film. Fantastisch: het relativeert ontzettend, want je ziet wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt terwijl jij je dagelijkse beslommeringen telt. Ineens word je je ervan bewust dat we allemaal met dezelfde vraagstukken zitten; bewust dan wel onbewust. En dat we allemaal mens zijn en dezelfde planeet delen. 

Film 2 gaat over een jongen die op zoek is naar geluk en neemt een cameraman mee op tour om het antwoord op de brandende vraag 'waar vind ik geluk?' te krijgen bij allerlei experts op dit gebied. Mijn belangrijkste les uit deze film komt van good ol' Eckhart Tolle, schrijver van een van de meest waardevolle boeken "De kracht van het NU" . Ik ben een planning-ramp. Ik kan het niet, en eigenlijk wil ik het ook niet, maar als ik geen plannen heb, heb ik het idee dat het leven aan me voorbij gaat en dat ik niets nuttigs heb gedaan in de tussentijd. 

"Gebruik je hersens om een plan te maken en kom daarna weer terug naar het NU". Thank you Jesus, waarom heb ik dit nog nooit ergens gelezen? Nu nog zorgen dat ik het onthou. 

Film 3 liet me denken aan 'The Secret', beetje dezelfde opzet, een aantal van dezelfde sprekers. Het innerlijke compas laat je zien waar je heen moet in je leven en het compas vind je diep in jezelf. Dus je moet durven kijken. De belangrijkste les: Als je iets niet durft of er tegenop ziet, doe het dan juist en kijk de angst in de ogen. 

--------------------------------------------

Ik ga naar Rome half februari. Alleen. Ik ga couchsurfen bij een onbekende vrouw van mijn leeftijd. (Noem ik mezelf nu een vrouw? ... Ja, misschien wordt dat ook eens tijd... ) En zelfs ik, bereisd als ik ben, ben bang om niet te weten waar ik heen moet en me alleen te voelen. Om die reden zou ik een hostel boeken midden in de stad, dichtbij het massa toerisme, gezellig tussen andere reizigers. Mijn host heeft namelijk een druk schema en ik moet me tussen 14.30 en 21.00 alleen kunnen vermaken, buiten de deur! Toen ik dit las in haar laatste mailtje kroop de angst om me alleen te voelen meteen via mijn ruggenwervel richting mijn altijd ratelende hersens. 

Juist om die reden omhels ik deze kans en heb JA! gezegd tegen de uitnodiging.

Zelfs bij het schrijven van deze blog brengen die negatieve affirmaties in mijn hoofd aan het stuiteren. Ik praat mezelf aan dat het niet mag, omdat het te veel aandacht op mezelf vestigt en dat het me in een rol plaats die vraagt om medelijden. Maar ik plaats 'm toch.

Die negatieve affirmatie zal ik te lijf moeten gaan met een positieve: ik leef om te ontvangen en te geven zou kunnen. Maar ik denk er nog even over na. Wat ik nog niet goed kan en niet goed snap is acceptatie en iets toestaan in je leven. 

Iemand tips?

Vrijheid en veiligheid..

..Zijn volgens mij elkaars tegenovergestelden. Wil je het een dan zul je het ander moeten laten gaan. Tenminste, in extreemheid. Er zijn genoeg mensen die nu zullen beweren dat het prima samen gaat; dat ze zich hartstikke vrij voelen en dat ze hun leven hebben dichtgetimmerd met zekerheden voor 'Wat als?'. En dat mag ook. Maar ik geloof niet dat we daarmee de wereld gaan redden.

Ik zat gisteren naar Studio Brussel te luisteren en een item ging over een Belgische jongeman die nog 36 dingen in zijn bezit had. Hoera! Het schijnt een trend te zijn. Nu ben ik normaal niet zo van de trends, maar aan deze doe ik graag mee, zoals ik al eens eerder gemeld heb, hier.

Wat ik dan vervolgens terug hoor is: Dat is toch helemaal niet handig, waarom zou je dat doen, wat wil je ermee bereiken, wil je soms aanhangers, wil jij geen comfort dan? Of het handig is, is helemaal niet belangrijk. Ik heb de drang om dit te doen, om verschillende redenen, ook in mijn Minimalisme-blog te lezen. Maar de hoofdreden is:  Ik wil ultieme vrijheid en geen zekerheden meer.

Ultieme vrijheid is het aantal lijntjes dat ik heb met instellingen, overheden, spullen en mensen die er niet toe doen doorknippen, zodat ik overhoud wat er overblijft wat er wel toe doet. Ik wil dat mijn leven beweeglijk is, dat het vliegt, danst, waait en creëert. Dat is vrijheid. Het is een staat van bewustzijn die niet te definiëren is, omdat ik nog nooit vrij ben geweest. Zekerheden zijn de dingen die het verzwaren, blokkeren en laten verwelken.

Waarom geen zekerheden meer? Omdat de zekerheden die ons voor worden gehouden toch vals zijn. Ze worden ons door de media en door de sociale structuren opgedrongen, net zo lang, en al eeuwen lang, tot we geloven dat ik het gereel lopen en deze zekerheden aanhangen het enige is dat ons gelukkig maakt. Ik geloof hier niet meer in, omdat de wereld namelijk helemaal niet gelukkig is. Er is te veel onbalans. Door hier onze zekerheden na te streven en te leven, creëren we eerder meer onbalans in de gehele wereld dan minder.

 

Ik geloof er heilig in, met elke vezel van mijn lijf, dat het echt mogelijk is om met elkaar en alle levensvormen te leven in harmonie. Misschien dat deze onze generatie alleen de voorzet kan geven, maar het voelt als een eer om mee te werken aan een betere erfenis voor onze nakomelingen.

Vandaag keek ik de film "Thrive" van www.thrivemovement.com. Boordevol info over corruptie op onze prachtige aarde, maar ook wat je als individu er aan kunt doen. Het zou zo makkelijk zijn om je te smeken om er aan mee te doen, maar ik besef dat de enige mogelijkheid is dat je meewerkt vanuit je eigen ziel. Het moet vanuit een individu komen. 

Ik hoop dat ook jij een keertje wakker wordt, en inziet dat we het elkaar aan doen en dat de enige oplossing is dat onder ogen zien en onszelf met elkaar verbinden.

Dus claim je vrijheid en CONNECT!

Wat kun je doen?

• Zoek uit wat "glocalisation" betekend. (op http://www.sprookjesgrot.nl vind je het antwoord) en schakel terug van globaal naar lokaal en van massaal naar puur
• "Think for yourself, question authority". ALTIJD. Als was het maar om jezelf uit te blijven dagen en om niet over te schakelen op automatische piloot.
• Unleash the rebel within. Heb lak aan wat anderen van je denken. Zij zitten waarschijnlijk nog in de veiligheids-modus.
• Gooi alle overtollige en overbodige shit in je leven overboord. Alleen dan blijft over wat puur is en de kern. Alleen dan word je niet afgeleid van wat er echt toe doet.
• Focus en train de lichaam en geest, want gedachtes leiden altijd tot acties. Dus zorg dat je negatieve gedachtes uitbant. Zorg voor gezondheid en heilzaamheid in je hoofd en je lichaam.
• Spread the word and practice what you preach. Als je eenmaal wakker bent, dan gun je dit anderen ook. Dat kan niet anders, want het is prachtig om de wereld in HD-kwaliteit te zien, ondanks dat het soms wat heftig over kan komen. 

Hou me op de hoogte! Ik wil alles horen!

Mijn nieuwe baan! Een slechte deal?

Als ik op sta vanaf mijn bureau en om me heen kijk, zie ik mijn honderden collega's druk bezig achter hun beeldscherm. Ik zit in een kantoortuin in een zee van digitaal tijdperk apparatuur. Overal hoor ik rammelende telefoons en gebrabbel. Voor me hangt een klok. Ik ben om 7.30u begonnen vandaag, dus mag ik om 16.00u naar huis. Ik heb er best wel weer zin in hoor, ook al had ik het afgezworen om nog ooit op kantoor te zitten. Het is best te doen. Weer eens wat anders. Een nieuwe baan is in het begin meestal inspirerend.  Gelukkig woon ik dicht bij mijn werk; in dezelfde toren, alleen dan een aantal verdiepingen hoger. In een klein appartement dat meer weg heeft van een goedkope hotelkamer, compleet met bordeauxrode lambrisering.

Gelukkig geen nachtmerrie, maar een lachwekkende droom die ik heb onthouden van vorige nacht. Vooral typerend dat ik tegenwoordig heel bewust ben van mijn gevoel in de droom. 

Ik voelde overduidelijk dat ik een compromis aan het sluiten was met mezelf en ik moest mezelf continue overtuigen dat het een goede deal was!

Soms zijn compromis nodig; je moet rekening houden met anderen. Maar als je géén rekening moet houden met iemand, behalve met jezelf en je eigen leven, tot hoever ga je dan een deal sluiten?  

Zijn deze compromis die je met jezelf maakt niet altijd slechte deals,  aangezien je het maximale uit je leven wilt halen?

Ja. 

En als je deze vraag toch stiekem met "nee" wilt beantwoorden, of met een "ja, maar" dan daag ik je uit, want volgens mij zijn dit slechts excuses of angsten. 

Ik werk voor een baas, parttime weliswaar, en heb afgesproken dat nog een tijdje te doen. De compromis zit 'm in de volgende deal die ik heb gesloten met mezelf: Ik werk om mijn vaste lasten te bekostigen en voor de rest werk ik lekker aan mezelf en spendeer ik mijn tijd aan leuke dingen en aan het veranderen van de wereld. Ik spreek met mijn werkgever af dat ik voorlopig nog blijf zodat zij op mij kunnen rekenen, omdat ik het wel best vind, hoewel ik niet kan gaan en staan waar ik wil en wanneer ik wil. Een slechte deal dus, aangezien vrijheid (kunnen doen wat ik wil, wanneer ik wil) het hoogste goed is in mijn leven.  

Waar is de tijd gebleven dat ik mijn werk als onderdeel van mijn vrijheid zag? Toen ik deze beslissing net genomen had, voelde het helemaal niet als een compromis. Dat was een half jaar geleden, toen ik minder verantwoordelijkheden had, minder werkte en niet het gevoel had dat ik iets voor mijn werkgever deed; ik had het gevoel er te werken voor mezelf. Ik let even niet op en *plop* ... het maximale uit mijn leven halen is in een klap verandert in een slechte deal. Blijven opletten dus!

Belangrijker is: hoe ga ik zorgen dat die deal de deur uit vliegt en ik weer het gevoel heb het maximale uit mijn leven te halen? Door de scheefgetrokken verhouding weer recht te trekken: verantwoordelijkheden op mijn werk te verlagen, de focus te verleggen naar mijn privéleven (en dus minder uren te werken) en doelen te stellen voor mezelf. Als ik iets heb om naartoe te werken, dan verandert werk in bijzaak en doel in in hoofdzaak. Ik hou je op de hoogte!

Welke deal heb jij gesloten met jezelf momenteel?

Not all who wonder are lost

Wauw...
Ik had gevraagd of Shamilla, de eigenaresse van Goan Corner in Hampi, rond wilde vragen of iemand een kamer wil delen met mij. Maar...
Nu ik hier zo lig, onder een klamboe, luisterend naar Muse, een licht briesje, op het dak kijkend naar de sterrenhemel, weet ik eigenlijk niet meer zo zeker of ik wel een kamer wil. Ik bedoel, voor 80 rps per nacht (€1,33), DIT!
Wauw!

Hoewel ik vanmorgen erg vroeg op ben gestaan om naar Hampi terug te keren, en een behoorlijk dagje achter de rug heb (bus van Gokarna naar Angola, overstappen op bus naar Hubli, rickshaw naar treinstation voor de trein naar Hospet, rickshaw naar busstation en ten slotte bus van Hospet naar Hampi en dat allemaal in 9 uur tijd voor 271 rps in plaats van een stinkende, verrotte nachtbus voor 1050 rps) wil ik helemaal niet slapen! Ik wil genieten van dit moment!

Ik ben erg blij om oude gezichten terug te zien en op dit kleine plekje India te zijn waar het eten, de rust en faciliteiten heerlijk en voldoende zijn om niet weg te hoeven de komende weken. Goan Corner lijkt wel een leefgemeenschap voor klimmers (80%) en reizigers. Een grote club mensen blijft weken hangen en dit maakt het een veilig en gezellig thuis: a home away from home.
Mijn goede voornemens gaan gelijk van start: na mijn eerste nachtje op het dak sla ik gelijk aan het boulderen. Koffieshakes ruil ik in voor koffie. Geen idee of dat minder schadelijk is, maar ik vermoed van wel.

De daily routine in Hampi is echt fantastisch. Vroeg op staan, tussen 7 en 8 ontbijt, klimmen, tussen 11 en 12 terug voor second breakfast, daarna lamballen en rusten, rond 3 uur snack, klimmen, zonsondergang vanaf boulderplateau of een ander fantastisch plekje, avondeten tussen 7 en 8. Daarna gezellig kletsen, muziek maken al dan niet in de Tipi (guesthouse voor hippies, een welkome afwisseling als je 24/7 tussen klimmerts zit die serieus alleen maar praten over boulderproblemen en hoe je ze het beste aan kunt pakken) of rond een kampvuurtje op het plateau.

12 januari 2011 alweer... Ik ben alweer bijna jarig. Wat een vreemde situatie zit ik nu weer. Ik fladder maar een beetje rond en val niet op. Ik lijk niet interessant. Als je niet iets bijzonders hebt, hoor je er niet bij. Voor dit kleine stukje geisoleerd india betekend dit: of je hebt een grote bek, of je klimt goed, of je wil constant in de spotlight staan, of je woont in een grot (er zijn een hoop grotten in de buurt waar je kunt slapen), of je speelt een instrument en je speelt s'avonds mee in de jamsessies, en goed kunnen klimmen helpt, of je hebt enorme lange dreads, of je zit onder de tattoos (geloof me mijn boomke valt compleet in het niet). Laat ik nu geen van die kwaliteiten bezitten en laten mijn kwaliteiten hier nu compleet waardeloos lijken. So, dat klinkt erg deprimerend zeg. Maar nogmaals: Mensen lijken hier geen oog te hebben, of geen interesse te hebben in de persoon achter de grote smoel, of bundel spieren. En dat maakt me verdrietig. Ik weet niet zeker wat me nu precies raakt: het idee dat mensen zo hard en ongeintereseerd kunnen zijn of het feit dat ik me momenteel nergens bij hoor voelen. Ja, je dacht dat dit alleen maar voor kwam in de pubertijd, maar dat is niet zo. En ik denk dat veel mensen dit soort gevoelens hebben alleen het niet zo op papier zetten als ik nu doe. Het hoort bij reizen. En daar ben ik me van bewust. Maakt het niet makkelijker. Ook niet leuker. Maar voor mij is het wel goed om op zoek te gaan naar mijn zwakke plekken. Het zou me niets moeten interesseren. Ik ken mijn kwaliteiten en weet dat ik erg waardevol ben. En als andere dat niet zien is dat hun gemis. Dat is de theorie. Nu nog in de praktijk.

Grenzeloze kwetsbaarheid is onkwetsbaar, maar wat is grenzeloze onkwetsbaarheid? Hoever gaat dat?

Als ik 's middags een winkelpoging ga doen (ja, ik blijf vrouw en winkelen wil wel eens helpen tegen lichte depressie) kom ik een van mijn vriendjes tegen. Rhianna. Ik lucht mijn hart bij haar onderweg terug en het helpt! De volgende dag besluiten we om een kamer te delen, want na 9 dagen op het dak te bivakeren is het beter voor mijn omgeving als ik mijn rotzooi kan ordenen in een kamer met een deur...die dicht kan.

Alweer mag ik onder de sterren slapen. Vanavond heb ik geleerd waar Orion zich bevindt in de sterrenhemel. Ik lig op een crashpad (voor de niet klimmers onder ons: draagbare klimmatten) op een rots, naar de halve maan te kijken. Nog even en dan ga ik slapen. We camperen tussen de boulders in de open lucht. Koud is het nog niet.
Maar als ik dan wakker word rond een uurtje of 5 is het wel degelijk chilly. Na mijn laatste slaappoging ga ik voor de zonsopgang: geweldig om de zon te begroeten. Het is vruug. Nog geen half 7.

Als we die dag terug lopen naar Goan Corner loop ik een mini zonnesteekje op en wil ik alleen maar slapen. Na een dagje in bed ben ik weer opgeknapt. Maar ik mag in mijn handjes klappen, want in onze grote Goan Corner familie gaat een 24-uurs virus rond ("I'm pissing out of my ass", "I was making spinns all night" -> als je moet kiezen welke kant van je lijf je richting de pot gooit), dat mij gelukkig over blijft slaan.

Inmiddels heb ik een kleine overkill aan klimmen en klimmerts. Het is beter om me even op anderen te richten. Deze plek is echt bedrenkt met testosteron, verspreidt door zowel mannen als vrouwen. Komende paar dagen neem ik rust, probeer ik zoveel mogelijk oestrogeen rond te slingeren en probeer me te concentreren op niet-klimmers en  niet-klimmen. Dat pakt goed uit. En die depressie van hierboven...uiteraard was dit geheel mijn perceptie plus een beetje verkeerde plaats, verkeerde moment. Maar zoiets zie je altijd achteraf pas...

Hoeveel bijzondere mensen kun je ontmoeten op 1 plek, binnen een maand tijd? Veel zeg ik je. Ik las ooit in een artikel over chemie tussen mensen iets dat ik als persoonlijke waarheid heb aangenomen en dat ik graag met jullie wil delen: soms ontmoet je mensen waarmee je direct een klik hebt: chemie! Jullie herkennen dit allemaal wel. Het gevoel dat je op dezelfde golflengte zit, een blik zegt voldoende, weinig woorden zijn nodig. Een soort van liefde op het eerste gezicht alleen dan anders: het is wel liefde, maar dan meer in de vorm van compassie. Als dit gebeurt, moet je op gaan letten. Ik geloof er namelijk in dat deze mensen in je leven komen om een reden. Ze zijn onderdeel van het pad dat je bewandelt. Ofwel het is de bedoeling dat jij ze iets leert, of dat ze jou iets leren. En de les kan groot of klein zijn en lang of kort. Het is een match made from heaven. Het hoeft dus niet altijd zo te zijn dat de chemie die je hebt met iemand van het andere geslacht, liefde op het eerste gezicht is waaruit een levenslange relatie rolt, wat soms best wel eens verwarrend kan zijn...
Het tegenovergestelde: mensen waarbij je je niet op je gemak voelt, het klikt niet. Je haren gaan overeind staan als diegene iets zegt. Eigenlijk irriteer je je aan alles. Er is maar 1 remedie voor dit probleem heb ik ervaren: embrace! Wrijf het erin, de compassie! Glimlach om hun negativiteit!

Ik heb een maand mogen oefenen met deze love and compassie theorie, dat in elk religieus geschrift staat. Heb uw naasten lief. Lastig is het wel omdat je ego maar al te graag het spelletje mee speelt, maar love conquers all. Als je maar lang genoeg vol houdt, draait de golflengte in ieder geval van negatief naar neutraal.

Enniewee... Ik heb onwijs veel positieve chemische reacties ervaren in Hampi, waar magie zekers te weten in de lucht hangt. Ik heb veel geleerd van anderen en wat heerlijk is, is dat ik ook een steentje bij heb mogen dragen aan het levenspad van menig klimmert. Wauw!! Dit is goed voor je zelfvertrouwen. Een aantal contacten zijn blijvend en daar ben ik heel blij om.

Alles wat gebeurt, gebeurt met een reden. Dit wil niet zeggen dat we de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven zomaar op moeten geven. Het is een kwestie van de eerste stap in de goede richting zetten. Als je op het juiste pad zit, krijg je vanzelf hulp. Prachtig systeem, die wet van de aantrekkingskracht!

Ik krijg het idee dat ik weer eens verder moet gaan kijken in India, na dikke 3 weken Hampi. Mijn Tom Tom wil me naar Amma brengen, de hugging mother in een knalroze Ashram in Kerala.

En dan verstuik je je enkel en blijf je ineens nog een paar dagen. Alles gebeurd met een reden? Waarschijnlijk wil het universum me een lesje leren en misschien is er nog iemand die ik moet ontmoeten. Mijn lieve buurvrouw verbindt elke ochtend trouw mijn voetje. Mijn voet gaat met het uur vooruit! Wederom magie!! Maar mijn geest krijgt een dipje: Ik zie mensen naar allerlei plekken toe gaan en ik kan niet mee! Ik ben me dit keer erg bewust van mijn zieke ego. Thank god voor Vipasanna! Na een paar uurtjes muziektherapie berust ik me in het feit dat ik vast en zeker iets goeds ga halen uit dit verlengde verblijf.

Dan arriveert er een groep Nederlanders. Ik maak een praatje en de volgende dag word ik uitgenodigd door de ademtherapeut om een sessie te doen. Hij zegt dat ik te hoog adem en waarschijnlijk heb ik moeite met aarden. Dus toch?
De sessie is geweldig! Je moet je even overgeven aan het moment en hopen dat er niet te veel mensen in de buurt zijn op het moment dat je de spanning van je af-'toont' in een kussen. Je ademt diep en hard, de therapeut zoekt spanningsvelden op in je lichaam waar hij je als het ware naartoe laat ademen. Dan schreeuw je de spanning van je af en hij prikt met zijn vinger op de meridianen met knopen energie. Auw! Na de sessie voel ik me fantastisch. Makkelijk thuis te doen. Bedankt!

Eind januari nemen veel mensen van de harde kern van Goan Corner afscheid. Ik kan eigenlijk nog niet weg vanwege mijn enkel hoewel ik wel graag wil, maar er was blijkbaar toch een reden voor mij om te blijven. Op 31-1 besluit ik om half 6 's avonds om Hampi met alle gemakken en ongemakken morgenvroeg te verlaten om met Anetta en Mikuel mee te gaan naar de Dalai Lama teachings in een Tibetaanse colonie in Mundgod.
"It's going to be an adventure because we don't have permits or accomodation."
Maakt niet uit. This is my call. Met of zonder verstuikte enkel.

Ik neem afscheid van het plateau en bekijk de laatste zonsondergang. Lekker melodramatisch met mijn Ipod vol emotionele tonen: "Hold, i just want you to hold", "our hopes and expectations", "nothing left to say, and all i've left to do is run away from you", maar ook naar de tijdens mijn verlengde verblijf nieuwvervorwen klanken van Chris Thile (country notabene, nooit geweten dat dat zo mooi kon zijn) met titels als 'Song for a young queen' en 'Raining by sunset'. Ik laat me even flink gaan, want wat heb ik bijzonder magische tijd achter de rug. Ik heb Goan Corner en de vierkante kilometer boulders rondom afgelopen 4 weken praktisch niet verlaten. Net als je denkt dat je genoeg bijzondere ontmoetingen gehad te hebben, komen er nog meer aanzeten. Mijn hoofd tolt ervan. Hampi ... is MAGIE!