Na maanden van groei en ontwikkeling....

..... is er nog steeds geen baby!

Vandaag 39 weken zwanger en ik wacht geduldig af. Wel kan ik jullie in de tussentijd updaten, want er is weinig geblogd, doch veel gebeurd! Ik schreef in februari voor het laatst; ik had een worteltjestaart gebakken, een andere blog opgezet, werk gevonden, en een kamer en volgde Floortje Dessing op de voet naar de andere kant van de wereld.

Inmiddels heb ik onlangs, in mijn verlof -want wat doe je dan anders dan bakken- nog een worteltjestaart gebakken. De andere blog, die gaat uit de lucht. Al dat ik kwijt wil, ga ik hier neerpennen. Ieder die het niet wil horen, leest gewoon niet mee. Twee blogs bijhouden is helemaal niet leuk, vooral niet als mama zo meteen. Dus deze experimenten-blog gaat over in "Van Nomade naar Mama", waarnaar ik tenslotte nog steeds onderweg ben. Not to worry: de strekking blijft hetzelfde, met soms een mama-blog tussendoor, met de nodige filosofie. Er is genoeg om over te schrijven en te inspireren! Want eigenlijk vind ik het veel leuker om over het leven te schrijven, over lessen en bewustzijn, dan over mama-poeha.

De Box der Boxen is ook geduldig..

Inmiddels ben ik met verlof! Ik heb tot vier weken voor de uitgerekende datum door kunnen werken bij de Belastingtelefoon, waar ik intens dankbaar voor ben. Het geeft me namelijk financiële zekerheid voor mijn gehele verlofperiode! En even geen stress hebben over hoe ik mijn huur in godesnaam moet betalen, komt natuurlijk alleen maar ten goede van mijn gemoedsrust en de groei van de baby.

De kamer die ik aangeboden had gekregen, heb ik niet aangenomen. Ik voelde me er simpelweg niet thuis. Ik ben mijn zus nog steeds ontzettend dankbaar voor het aanbieden van de andere kant van haar tweepersoonsbed, douche, keuken, woonkamer en fiets! Tot 30 maart heb ik hoofdzakelijk bij haar gewoond, en deels in het huis van mijn ouders als zij op vakantie waren. Wij zijn bijzonder geduldig naar elkaar geweest. Respect!

Inmiddels woon ik geheel zelfstandig in een bijzonder fijn appartement in het centrum van mijn geboortedorp, het dorp dat ik dik anderhalf jaar geleden achter me liet om de wijde wereld in te trekken als een zogenaamde nomade, of vagebond. Amper bezittingen, wat spaargeld op mijn bankrekening en zonder al te veel plannen. Zoals jullie hebben kunnen lezen werden mijn plannen om als vagebond de wereld te ontdekken, door mijzelf flink 'gedwarsboomd' -door wie anders, wij zijn immers de creators van ons eigen leven- en belandde ik na een dik jaar weer gewoon in NL. 

Terug bij af? Nee! Het was een spannend jaar, een prachtig mooi jaar, een jaar dat ik zo weer over zou doen, waarin ik heel veel heb geleerd en meegemaakt. Een jaar vol bijzondere ontmoetingen en lessen. Ik zou het voor geen goud hebben willen missen. Als ik destijds die sprong niet had gewaagd, was ik nu niet zwanger geweest. De wet van oorzaak en gevolg: Karma ten top!

Mijn huisje is ingericht met spullen hoofdzakelijk afkomstig van bijzonder gulle en lieve mensen om me heen, zo ook alle spullen voor de baby. Ik heb welgeteld €100,- uitgegeven aan mijn inrichting, voor de bank en de eettafel. De rest heb ik gekregen waarvoor 1000 maal dank!

Samenvattend:
Ik kwam terug in december 2013 dakloos, (bijna) geldloos, werkloos en spullenloos met een inie minie boontje in mijn buik van acht weken oud.

Nu juli 2014 heb ik inkomen, een fantastisch (meer dan ik me had kunnen wensen) dak boven mijn hoofd, is mijn huis gezellig ingericht en klaar voor een nieuwe wereldburger en is de boon uitgegroeid tot een gezonde, actieve zoon van 39 weken. Om nog maar te zwijgen over de enorme pens.

 

Pure magie! 

Hoe ik dit heb gedaan? Ik geloof er zelf in dat mijn instelling 100% heeft bijgedragen aan de magie die zich afgelopen maanden heeft afgespeeld. Het is een combinatie van vertrouwen in dat het leven altijd genoeg biedt en de instelling dat ik nooit meer neem dan nodig van het leven. 

Er zijn heus wel wat stressmomenten geweest, toen ik bijvoorbeeld niet zeker wist of ik op mijn werk een nieuwe functie zou krijgen, na het aflopen van het project waar ik in eerste instantie op in was gestroomd. Dat had willen zeggen dat de enige andere optie met 25 weken zwangerschap (niet te verhullen overigens!!) een enkeltje bijstand was geweest, voor in ieder geval de komende maanden. 

Of het moment dat ik bijna met verlof ging en me te druk maakte over het feit dat ik nog geen bank ik de woonkamer had staan. En ook nog eens bijna jarig was en niet eens bezoek kon ontvangen. Mijn verjaardag niet vieren vind ik suf, omdat mijn verjaardag vieren gelijk staat aan het leven vieren met de mensen waar ik het allermeeste om geef. Peanuts vergeleken met inkomen, maar wel een mooi verhaal met belangrijke les.

"Hoe" is niet aan ons!

Om even door te gaan over "de bank" om te laten zien dat het "hoe" in het leven niet besteedt is aan ons. Wij hoeven ons niet af te vragen hoe iets gebeurd als we graag iets willen. 

Ik zocht dus een bank. Maar een bank is meestal lastig vervoeren. Een driezitter die ik voor ogen had, zou nooit in mijn vaders auto passen. Ik maakte me druk over hoe die bank bij mij terecht zou moeten komen. Ik had geen idee. Ik ken geen aanhanger-bezitters. Dus bedacht ik me, dan moet de bank van de kringloopwinkel "Het Goed" afkomen, waar ze namelijk doen aan bezorgen. De keuze is er niet altijd reuze; 100 keer binnen lopen, betekent meestal 99 keer niets. En nee, ik ben echt niet kieskeurig. Mijn verlof kwam dichterbij, mijn verjaardag kroop dichterbij en tot één week voor mijn verjaardag had ik nog geen bank en ik baalde.

Ik deelde mijn onvrede met een vriendin die slechts vijf woorden voor me had, die mij eraan herinnerde het "hoe" los te laten, om de situatie op te kunnen lossen:

'Dat komt toch wel goed?!'

Alsof de hemel openging, realiseerde ik me ineens dat afgelopen maanden álles was goedgekomen, door erin te vertrouwen! Waarom zou zoiets eenvoudigs als "een bank in mijn woonkamer" dan niet goed komen? Alleen omdat ik niet wist hoe! En door dit zelf in te willen vullen, beperkte ik de mogelijkheden van het leven. 

De Bank der Banken

Ik verbreedde mijn horizon wederom naar Marktplaats. Diezelfde donderdag ging ik kijken, en zaterdagochtend stond diezelfde bank op miraculeuze wijze bij mij binnen. Gehaald en gesjouwd door mensen waarvan ik het het laatste had verwacht! Wederom 1000 maal dank! Precies één dag voor mijn verjaardag en twee weken voordat mijn verlof in zou gaan.

Hoe is niet aan ons. En doordat we ons hier vaak wel druk om maken, gooien we deuren en mogelijkheden dicht voor onszelf. We kunnen onmogelijk weten wat er om de hoek van het leven op ons staat te wachten, wat voor magie het universum voor ons in petto heeft. Door hier niet op te vertrouwen, perken we ons leven in tot een tunnel. Loslaten en vertrouwen dus! Wat je wilt is belangrijk, hoe je dat gaat bereiken niet! Niet eens financieel, niet eens praktisch. Bedenk je alleen wel wáárom je iets wilt, om er achter te komen dat een wens eigenlijk alleen maar een afleiding en omweg is naar dátgene waarnaar je echt op zoek bent. Bijvoorbeeld: waarom wil je de loterij winnen? Voor financiële vrijheid? Waarom wil je dat? Om niet meer te hoeven werken? Waarom? Omdat je baan niet leuk is? Ah! Je bent niet gelukkig op je werk. Dan zit daar de uitdaging. Niet in die loterij.

Ik heb schrijven gemist. Dus ga ik lekker weer door. Ik hoop dat jullie me blijven volgen!

5 September 2013: Heel goed nieuws!

Het mag in de krant!

Op 5 september 2013 kocht ik voor de eerste keer in mijn leven de krant: het Eindhovens Dagblad (ED). Normaal gesproken loop ik met een grote boog om nieuws heen, maar dit keer wilde ik graag mijn eigen artikel in de krant zien staan. Omdat ik nu toch de krant had en doordat de omstandigheden boden dat ik een tijdje moest wachten in de zon, ben ik op zoek gegaan naar al het goede nieuws op deze dag. En dat was nogal wat!

Dromen komen uit!

De kop in het Eindhovens Dagblad luidt "Op papier komen dromen uit". Met mijn bucketlist in mijn achterhoofd wilde ik natuurlijk lezen hoe dat in elkaar steekt. Blijkt dat ik in mijn afwezigheid de oproep van Nationaal Comité inhuldiging van eerder dit jaar heb gemist, waarbij ze vroegen aan Nederlanders om hun dromen op papier te zetten. Het boek is inmiddels uitgekomen en aangeboden aan het verse koninklijke paar. Uit 6500 reacties zijn 300 dromen uitgekozen: Grootste dromen, mooie dromen, verbindende dromen. Het is te downloaden, en op te halen met een voucher. 

Verbinding in een multiculti buurt

"Moslima en homo slaan de handen ineen"! We moeten er met zijn allen ook mee leren omgaan, de kop van het ED klinkt nog een beetje gekunsteld. Maar desalniettemin zette het artikel een glimlach op mijn gezicht. Deze twee inwoners uit het Eindhovense Vaartbroek, een van de meest multiculti wijken in Eindhoven (ik heb er nog ooit onderzoek gedaan vanuit mijn studie), zijn het beu dat ze zo anoniem wonen in de buurt en hebben daarom een buurtfeest georganiseerd. Ze hebben 140 gezinnen persoonlijk een uitnodiging gebracht.  

"Neem maar afscheid van degene die je altijd wilde zijn

Had je nog iets willen zeggen, doe het snel"

Spinvis - Heel goed nieuws

l

50 jaar getrouwd

Bep en Hein Koops zijn 50 jaar getrouwd, mijn ouders volgende week 40! En dat is heel goed nieuws!  Dat van mijn ouders staat niet in de krant hoor. Soms vraag ik me af of dit tegenwoordig nog haalbaar is, omdat ik me afvraag of we dat moeten willen -tijden veranderen, de mensengeest veranderd. Dat is een andere discussie en iedereen die deze aantallen nog haalt is held of heldin!

Mijn eerste artikel in de krant

Welliswaar voor de lezerspagina, maar ik ben toch trots op mijn publicatie van een halve pagina in deze regionale krant, naast de koffiemolen en bidprentjesverzamelaar. Na mijn ervaring in Olst heb ik een artikel geschreven. Om te oefenen, om actief bezig te zijn met mijn toekomst en voorál omdat ik het gewoon erg leuk vind om te schrijven. En wat ik vooral leuk vind, is goed nieuws brengen! Hieronder vind je het artikel, bedankt voor het lezen. 

Aardehuis: door vrijheid verbonden

Zo net ben ik terug gekomen van een nieuw avontuur: vrijwilligerswerk op project Aardehuis in ons eigen Nederlandse Olst. Aardehuis is een vereniging die ongeveer halverwege het vorige decennium zijn oorsprong vond. Momenteel wordt er in Olst te Overijssel gebouwd aan een wijk met 23 Aardehuizen, waarvan drie huurwoningen. Geen project van een rijke projectontwikkelaar, maar van gewone mensen die hun toekomst zien in een ecologische woning in een buurt gemaakt om mensen met elkaar te verbinden. 

Het idee Aardehuis komt af van het concept van Amerikaanse architect Micheal Reynolds die al zo'n 40 jaar bezig is met de bouw en ontwikkeling van Earthships: een woning die volledig zelfvoorzienend is, niet aangesloten op "het systeem" en gemaakt van hoofdzakelijk afval. In de praktijk betekent dit voor het Aardehuis in Nederland, waar het Earthship concept voor is aangepast naar Nederlands klimaat en wetgeving, dat bijvoorbeeld de achterwand van de woning is vervaardigd uit met aarde volgestampte tweedehands autobanden, dat er een eigen rioleringssysteem aanwezig is en een aansluiting op een eigen grondwatervoorziening, dat er gebruikt wordt gemaakt van zo veel mogelijk tweedehands bouwmaterialen zoals hout en piepschuim en dat de bewoners van deze huizen zélf hun huizen bouwen onder begeleiding van een handje professionals.

Eind juli kwam ik aan in Olst met de trein vanuit Eindhoven. Vanaf de trein kon ik al zwaaien naar het bouwterrein. Naast de bouwplaats ligt een kampeerterrein waar zo'n zes gezinnen permanent wonen totdat hun woning volledig genoeg is om te betrekken. De rest van de caravans wordt telkens tijdelijk bewoond door bewoners die soms een nachtje overblijven bij de bouwplaats of door vrijwilligers, zoals ik. Ik werd direct warm ontvangen door de bewoners die ontzettend blij zijn met alle hulp die aan komt waaien. Ik heb twee weken gewoond in een kleine caravan, acht dagen geholpen met allerhande klussen op de bouw en wonderlijke ontmoetingen gehad met bewoners en medevrijwilligers. Als buitenstaander heb ik het idee dat de groep bewoners is te classificeren is twee hoofdgroepen, als ik kijk naar de reden waarom zij willen bouwen aan en wonen in een Aardehuis: een ecologische reden en een filosofische reden. Vooral met deze laatste groep vond ik de meeste aansluiting, hoewel voor mij iedereen in het project een held of heldin is.

Mijn beweegreden om mee te helpen aan dit prachtige project is, buiten het hands-on leren over ecologisch bouwen, het verbinden van mensen in onze door technologie steeds kleiner wordende wereld. Ik ben er heilig van overtuigd dat we vrede kunnen bereiken op aarde als we maar samenwerken en de verbinding weer opzoeken met elkaar. In een wereld die hoofdzakelijk wordt gedomineerd door macht en geld is het hard nodig om initiatieven als deze te steunen en te omarmen. Een betere wereld begint bij jezelf en Mahatma Gandhi zei ooit "wees de verandering die je wilt zien in de wereld". Naast mij waren er vele vrijwilligers die voor één dag, maar soms ook voor maanden hun vrije tijd investeren in het leren en verbinden, arm in arm met de gezinnen van Aardehuis die zelf ook al hun vrije tijd en energie steken in de bouw van een jarenlang voortdurend project met meevallers en tegenslagen. De dankbaarheid is groot.

Bedankt voor de bijzondere ontmoetingen, de inspiratie en de gastvrijheid!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Uitschrijfperikelen- Big brother is watching you...

Voor degene die het interessant vinden, ik heb vandaag vier instanties aan de telefoon gehad omtrent het uitschrijven uit Neerlandsch bevolkingsregister, het opzeggen van mijn zorgverzekering en het doen van belasting aangifte. Ik wist dat het niet makkelijk zou zijn; na dit vragenrondje rest de laatste vraag: 

Ga ik toegeven aan dit belachelijk dichtgetimmerde systeem, dat de gemakkelijkste weg is? Of ga ik zelf moeilijk doen en buiten buiten het systeem om?

Het systeem

Het was/ is de bedoeling om:

-me uit te schrijven uit GBA

-mijn zorgverzekering op te zeggen en een globetrotter reisverzekering af te sluiten

-in het nieuwe jaar mijn inkomstenbelasting op te voeren (omdat ik nog wat van ze te goed heb)

-ingeschreven te blijven staan bij de woningcorporatie waarvan ik nu huur, nadat ik mijn huurwoning op zeg en me uitschrijf. 

De laatste partij, de woningcorporatie doet het minst moeilijk. "Ja mevrouw, u kunt ingeschreven blijven staan bij Woningbelang als u geen adres meer hebt in Nederland

Daarna doet de Gemeente het minst moeilijk. "Ja mevrouw, u kunt zich uitschrijven uit de GBA. Dat mag maximaal 5 dagen voor u vertrek, aan de balie of online. Als u het online doet, krijgt u het bewijs thuis gestuurd."

Daarna is de Belastingdienst aan de beurt. "Ja mevrouw, u kunt aangifte doen vanuit het buitenland als u bent uitgeschreven. U dient dan wel een ander aangifteformulier te gebruiken. Nee, dan kan helaas niet online, alleen schriftelijk. Het is aan te raden om het formulier dus mee te nemen als u gaat".

Met stip op één: Zorgverzekeringswet!

"U kunt alleen uw basiszorgverzekering opzeggen indien u gaat emigreren, langer dan 3 jaar gaat backpacken, of een betaalde baan heeft in het buitenland voor 3 jaar of langer. Als u zich hebt uitgeschreven, dient u ons het formulier van de gemeente op te sturen en wij beoordelen aan de hand daarvan of we de verzekering kunnen stopzetten."

De Opties

Mijn opties zijn dus als volgt:

-Ik emigreer op papier. Dan wordt het wel een beetje lastig met het aangeven van mijn IB 2012. Ook loop ik de kans dat de zorgverzekeraar helemaal niet pikt dat ik 'm opzeg en een boete krijg. Ik moet langer dan een jaar wegblijven en mag geen postadres in Nederland hebben. Want het kan zijn dat het uitvoerend orgaan van de zorgverzekeringswet dat als geldig adres ziet en dat ik alsnog de premie plus boete mag betalen wegens ontduiken van mijn zorgverzekeringplicht. Mijn ouders wonen in België, dus daarmee zou ik dat laatste probleem kunnen aftikken (door hun adres als postadres door te geven bij instanties).

Dan heb ik alleen mijn uitgebreide globetrotter verzekering die €43,- per maand kost. Fantastisch!

Los van Nederlandse bodem, vrij van ketens!

-Ik zoek een inschrijfadres in Nederland (mijn ouders wonen in Belgié, dat zou het voor deze optie alleen maar ingewikkelder maken), ga terug naar een basiszorgverzekering, behoudt mijn zorgtoeslag en kan online vanuit het buitenland mijn IB 2012 indienen. Ik betaal dan mijn zorgverzekering minus de zorgtoeslag (€80,- minus €69,- is €11,-) en daarbij sluit ik een aanvullende globetrotter verzekering van ongeveer € 30,- per maand. Op deze manier ben ik voor ongeveer € 41,- goed verzekerd. 

"Think for yourself. Question authority"

Tool -Third eye

De laatste optie is natuurlijk vele malen gemakkelijker! Het enige dat ik daar voor nodig heb is toestemming van een meerpersoonshuishouden (omdat je als éénpersoonshuishouden meer gaat betalen op het moment dat er iemand bij je komt wonen.) om me daar in te schrijven en dat adres als postadres opgeven voor alle lopende zaken. Het is ook goedkoper. Ik voorkom kans op boetes. Ik ben goed verzekerd. Ik kan altijd terug naar Nederland. Het is kortom de beste optie. 

Maar ik kan het gewoon niet uitstaan dat het niet anders kan en dat ik niet om fucking Big brother heen kan. En wat ik ook niet uit kan staan is dat ze het systeem zo in elkaar zetten dat het gewoon veruit de gemakkelijkste optie is om in het zicht van de autoriteit te blijven! 

Minimalism

Ok. Ik blijf in Nederland, dus. Het voelt alsof er hier iets op me ligt te wachten. Of zoiets. Er is een deur dicht en er gaat een deur open! Want zo gaat dat met beslissingen die je neemt.

Ik heb ook maar meteen een nieuwe deur geopend en nu ben ik door een kiertje aan het spieken wat er aan de andere kant te beleven valt. De deur van het minimalisme. Ik wil in mijn leven nog meer mijn normen en waarden laten gelden. De drang om op een bepaalde manier te leven blijft zeuren. Maar het is geen vervelend gevoel. Het voelt alsof ik minder ballast wil en meer rust in mijn leven. Minder spullen, minder dingen om rekening mee te houden, minder mensen om rekening mee te houden, een simpeler en eenvoudiger leven. Niet omdat ik geen geld heb voor luxe, maar omdat eenvoud luxe is. Voor mij dan.

Als je alles overboord kiepert wat overbodig is, hou je een kern over. Die kern kun je volledig doorleven met elke vezel van je lijf. Daar is waar ik naartoe wil. Live your life to the max, omdat je alles wat je ervaart volledig kunt ervaren.

Een bijkomend voordeel is dat ik echt geloof dat een eenvoudiger leven in de Westerse wereld, de mensheid in zijn geheel gelukkig maakt en wel om de volgende redenen:
-minder consumeren betekent minder voetafdruk
-een simpeler leven in het westen betekent een simpeler leven in het oosten; ze willen namelijk alles wat wij willen omdat ze als het gaat om rijkdom en materialisme tegen ons op kijken. En eigenlijk is dat iets waarvoor we ons zouden moeten schamen. Het goede voorbeeld geven dus!
-als je een eenvoudiger leven leidt, ga je beter nadenken over de dingen die je uiteindelijk wel aanschaft: heb ik het echt nodig? Wat zijn mijn alternatieven? Zo ja, wordt er buiten ikzelf iemand anders beter van of gaat het vooral ten koste van een hele hoop dingen? Je weegt alles dus zeer zorgvuldig af! Wat weer ten goede komt van de verdeling van alle middelen op aarde die we met zijn alle ter beschikking hebben.

Eenvoudiger leven maakt je dus, in mijn ogen, een verantwoordelijke en bewuste wereldburger.

Ik ben zelf heel erg van het motto 'Practice what you preach'. Daarom schrijf ik bijvoorbeeld alleen dingen op sprookjesgrot die ik zelf heb ervaren. De meeste van jullie weten dat mijn leven al aardig versimpelt is. Zo kijk ik geen tv, koop ik amper nieuwe spullen (op boeken na), heb geen auto meer (leen mama's auto naar eigen mening nog te vaak overigens, maar het begin is er), heb mijn eetpatroon drastisch vereenvoudigd, mijn kledingkast ook. Zo kom je erachter wat je eigenlijk niet graag mist in je leven:
-goed eten
-boulderen
-hardlopen
-muziek
-scheppen: dingen creeren
-goede nachtrust
-vrouw zijn, ondanks een minimale levensstijl
-kennis vergaren
-me omringen met fijne inspirerende mensen en mijn mensen van wie ik hou
-nieuwe dingen leren door experiment
-mensen inspireren om mee te werken aan een betere wereld

Als ik het lijstje zo bekijk, dan ziet het er uit als een mooi 'eerste levensbehoefte-lijstje'. Al het andere, is overbodig. Dat betekent dat je het kunt elimineren, want het zorgt voor ballast en dus vertroebeling van zintuigelijke waarneming en ervaring van al wat op het lijstje staat. Dat lijkt misschien overtrokken, maar dat is het niet:
-hoe vaak heb je er niet van gebaald dat je geen tijd had om lekker te koken, naar vrienden te gaan of om die film te kijken die je zo leuk vond?
-hoe vaak van die keren werd je in de weg gezeten door iets dat voelde als een verplichting?

Mensen. Hebben. Altijd. Een. Keuze.

Ik heb er een half jaar geleden voor gekozen om minder te werken, en meer tijd over te houden om mezelf te ontwikkelen. Om te kijken wat ik nu echt wilde in het leven en dat is een van de beslissingen waar ik tot op de dag van vandaag geen spijt van heb! Sterker nog, ik heb het gevoel om het door te trekken tot in alle aspecten van mijn leven. Nu kan ik ook niet alles tegelijk hoor. Ik vind het ook lastig om afscheid te nemen van mijn dvd's en mijn playstation, hoewel die playstation twee jaar op zolder stof heeft staan happen en ik tegenwoordig gewoon alles download wat ik wil zien. Een externe harde schijf zou dus een betere investering zijn (degene die ik had, is tijdelijk aan mijn zicht onttrokken. Ik hoop 'm op zolder tegen te komen als ik ga ruimen..)

Enniewees. Dit alles heeft me gebracht naar nieuwe stappen:
-ik koop alleen nog maar vegetarisch, tenzij ik mensen op visite krijg en die willen Indiaas komen eten. Kip in Indiaas eten (ja geen zorgen, biologisch uiteraard) is té lekker.
-ik ga mijn zolder opruimen en alles wat enigszins verkoopbaar is, op marktplaats zetten. (mensen kopen alles, is mijn ervaring)
-en ja, ik vrees dat mijn playstation en mijn dvd's ook aan de beurt komen.

Ik ben een e-boek aan het lezen over het leven als een moderne nomade: een reiziger. En om zover te komen, moet je eerst minimaliseren. Het scheelt dat ik weet wat het me oplevert: rust voor mijn hoofd, mijn zintuigen en mijn lijf, minder gedoe, een lege agenda en dus tijd voor de dingen die er echt toe doen. Heerlijk.

Heb je tips? Ik hoor ze graag!

Those scary feelings...

Het ene moment heb ik een excuus nodig om te gaan, weg uit Nederland, weg uit het land waar de winter de herfst binnenkort zal gaan overbluffen. Het andere moment smeek ik om een excuus om me hier te laten blijven, me niet 3 maanden naar India te laten gaan, naar Varanasi, de stad waar je de trilling van spiritualiteit letterlijk in de lucht voelt hangen.

Een maand of twee terug was ik overduidelijk te veel met mijn plannen voor de winter bezig. Aangezien toch iedereen aan me vroeg wat ik zou gaan doen en eigenlijk ook gewoon van me verwacht wordt dat ik er weer tussen uit naai, was ik al plannen aan het maken en vliegtickets aan het zoeken. Toch voelde er iets niet helemaal juist. Er zat iets scheef. Ik had geen reden om te gaan. Op het moment dat ik mijn plannen liet varen, maakte de spanning plaats voor opluchting. Gelukkig, ik hoef niet weg!

Hoewel ik natuurlijk wel graag de winter onderbreek met een zonnetje en lekker Indiaas eten, bedacht ik me dat ik ook gewoon een week of 4 zou kunnen gaan. Zo rond carnaval, dan zou ik die onzinnigheid ook mooi over kunnen slaan. Voor mijn gevoel had ik dan geen excuus nodig om te gaan, want iedereen gaat wel eens op vakantie. Tot op het moment dat:
Ik lid werd van Postcrossing.com, een proefabonnement aanvroeg van Ode (voor de intelligente optimist, yeah!!), een advertentie tegen kwam in Ode waarin ik met veel korting kaarten kon bestellen bij Fairmail (kaarten die ik nodig had voor Postcrossing.com) en op de website van Fairmail dé vrijwilligersbaan tegen kwam! Het rolde letterlijk mijn pad op.

Ik was meteen verkocht: 8 weken lesgeven aan kansarme jongeren in Varanasi. De kinders maken foto's, de foto's worden verkocht als kaarten (zie fairmail.nl) en de helft van de opbrengst gaat terug naar de kinderen voor huisvesting en school. Voor en na die 8 weken zou ik 2 weken (dus in totaal 4) kunnen reizen in India! Een prachtig excuus om te gaan! De termijn is perfect, 't werk is perfect! Ik wilde graag al iets terug doen aan India, dus dit is mijn kans.

Ondanks dat in ons gezin kanker is gediagnosticeerd, niet levensbedreigend, wilde ik toch gaan. Ik zou mijn ouders in het begin stadium achter laten en voor mezelf kiezen, want de timing is er naar. Ik zou mijn werk weer opzeggen, ondanks dat ik van hen wellicht wat meer vastigheid zou kunnen krijgen. Ik zou mijn vrienden achter laten, wederom. En mijn huis gewoon leeg laten staan. Ik zou het allemaal doen om naar India te gaan. Ik ben zelfs al bezig met de sollicitatieprocedure.

Totdat ik mijn ouders afzette bij de bus, de vakantiebus die hen naar Spanje zou brengen, waar ze nu zijn. Ik vertelde dat, terwijl zij in Spanje zitten, ik wellicht wel iets ga regelen voor die vrijwilligersbaan in India. Maar op het moment dat ik dat uitsprak, voelde het klote. Weer voelde ik die spanning opkomen. Er klopt hier iets niet. Toen ik afgelopen week via via in contact kwam met een potentiële date, werd het gevoel versterkt. Wat nu als? Ik durf er eigenlijk niet aan te denken, want mijn verstand geeft mijn gevoel ongenadig op haar flikker, maar wat als dat iets zou worden? Zou ik dan nog gaan? Zou ik mijn ouders wel in de steek laten, die een gevecht aangaan tegen de meest misselijke ziekte die je je voor kunt stellen en voor een potentiële date zou ik thuis blijven? BELACHELIJK!

Of ben ik nu op zoek naar een excuus om niet te hoeven gaan? En poppen om mij heen nu ineens allerlei blokkades op, om mij hier in Nederland te houden -voor wat dan ook-?

Gevoel heeft geen argument nodig. Verstand heeft argumenten nodig om in één lijn te komen met gevoel. Maar mijn gevoel wint ALTIJD! Mijn verstand draait en twist net zo lang tot het in lijn ligt met mijn gevoel: het gevoel dat zegt dat ik niet moet gaan. Negeer ik het, dan voel ik direct dat mijn lichaam gaat protesteren. Ik word ziek, voel dat ik niet lekker in m'n vel zit, er zit iets dwars. Vervolgens gaat mijn verstand zich mengen met m'n gevoel, wat helemaal niet gaat. Want gevoel ken geen reden.

Tenminste, als dat wel mijn gevoel is, dat ik nu hoor spreken. Want het is nogal lastig om m'n gevoel te onderscheiden van m'n gedachtes, die heel het wereldbeeld vertroebelen. Waarom kwam die vrijwilligersbaan dan op mijn pad gerold? Toch om aan te pakken, met beide handen, en niet om te laten schieten? Nu trekt die vrijwilligersbaan aan de ene kant, mijn twee betaalde banen trekken aan de andere kant, mijn ouders en zussen hebben verdriet omdat ik misschien ga, mijn verstand wil iets achterna dat op mijn pad is gerold, en probeert tegelijkertijd het hele zaakje -incluis gevoel- recht te breien.

En wat zegt mijn gevoel? En durf ik daar wel naar te luisteren? Want hoe leg je zoiets uit? Hoe leg je uit dat je je beslissing baseert op een gevoel? Dat wordt in onze maatschappij helemaal niet geaccepteerd! Niemand zit daarop te wachten. We zijn zo gewend om te beargumenteren, te discussiëren en te beredeneren. We zijn zo ver van onszelf verwijderd geraakt door de drang om alles tot in de puntjes uit te willen stippelen, om alles wat we niet zouden moeten willen weten toch in logische brokjes -voor ons brein hapklare stukjes- te hakken, dat we helemaal niet meer weten hoe dat zit met dat gevoel-dinges.

Ik ook niet, momenteel.

Ik merk alleen op dat er een oorlog gaande is. Volgens mijn beredenering, zie hierboven, wint gevoel toch, ongeacht mijn beslissing. Gelukkig kan ik, als ik echt op het verkeerde spoor zit, écht niet leven met dat onbestemde gevoel. Eerder heb ik al mijn plannen 180 graden de andere kant op gesmeten. Gewoon, omdat dat niet goed voelde. Maar dat was toen, en dit is nu.

Kan ik het dan toch? Durf ik, in plaats van net zo lang wikken en wrikken dat alle opties open houdt, een deur dicht te gooien? Wat eng, zeg! Wat ontzettend eng om zulke beslissingen te nemen, gebaseerd op gevoelens! Wat eng om dicht bij jezelf te blijven en je gedachtes, die normaal gesproken altijd voor je klaar staan om alles netjes uit te kristalliseren, in de steek te laten! Sorry hersens, maar jullie verzinnen vast wel weer iets om mijn beslissing te rechtvaardigen, want daar zijn jullie koning in!

Lost and found

Daar ben ik weer. Terug van weggeweest. Terug uit het dal, het dal van de inzichten. Het was een prachtige vakantie. Ik heb gevonden wat ik zocht: de reden van mijn mini-depressie van afgelopen 6 weken.

Overspoeld door onbestemde gevoelens, die me herinnerde aan het gevoel dat ik had toen ik vorig jaar een visum voor Canada binnenkreeg: Ik was blij, en toch ook niet. Wilde ik wel gaan? Nee. Ik wilde helemaal niet weg. In ieder geval niet naar Canada, voor een heel jaar, in de kou, alleen. Maar de plannen klonken zo stoer.
Afgelopen weken voelde ik mezelf wegglijden, elke dag een beetje meer. Het voelde als strandzand dat je in je handen hebt en met geen mogelijkheid vast kunt houden. Het sijpelt weg tussen je vingers door, korreltje voor korreltje. Ik wist dat er iets mis was, maar kon er geen vinger opleggen. De beste verklaring die ik kon geven, eentje die het dichtst bij mijn gevoel in de buurt kwam: iets in mij probeert te overleven. Ego? Leg dat maar eens uit. Weer verdwaald. Weer verloren. Pikdonker. Gestopt met mediteren. Gelukkig wel blijven sporten. Eenzame opsluiting. Die dingen horen er allemaal bij. Wat te doen? Vechten? Dan vecht je tegen jezelf. Aandacht geven? Iets dat aandacht krijgt, groeit. Omarmen en hallo zeggen? Ik wilde eigenlijk gewoon een beetje erkenning en aandacht.

Die herinnering aan dat onbestemde gevoel zette me aan het denken, want er liggen weer reisplannen op stapel. Wil ik in januari wel op reis? Het uitspreken van het terugtrekken van plannen doet pijn. Toegeven dat je niet wilt gaan, klinkt voor mij als falen, aangezien reisplannen de enige plannen zijn die ik kan maken. Alle andere plannen die ik maak, mislukken. Behalve reisplannen. Reizen en ik zijn inmiddels zo met elkaar vergroeid dat het normaal is om aan mij te vragen waar mijn volgende reis naar toe gaat. En aangezien ik verder niets zinnigs te doen heb ik mijn leven, gooi ik het telkens maar op reizen. Lekker wegvluchten. Weg van plannen maken, weg van het inrichten van mijn leven, weg van de nutteloosheid.

Zo kwam ik op de ontdekking van de eeuw. Vanmorgen. Ik wil wel mooie plannen maken om te reizen, stoer doen over verre bestemmingen, 3 maanden weg, of misschien een half jaar, maar eigenlijk wil ik helemaal geen plannen maken. En ik weet eigenlijk helemaal niet of ik in januari wel wil gaan. Heel dat reisgedoe en die plannen zijn een eigen leven gaan leiden, een facade. Dat opgeven, te zeggen dat je niet gaat, voelt voor mij als toegeven dat ik inderdaad niets zinnigs in het vooruitzicht heb. Het voelt nutteloos. Niets om over te vertellen. Geen plannen om interessant over te doen. Dat maakt me verdrietig. Dat verdriet is dubbel: het idee dat er niets overblijft en me een loos en naakt gevoel geeft, alsof ik nergens bij hoor.
Maar vooral de ontdekking dat reizen blijkbaar voor een groot deel identiteit aan mijn ego geeft. Reizen en vrijheid. Identificatie valt weg en m'n ego mist houvast.

Iets in mij probeerde te overleven, maar is gesneuveld. R.I.P. reis-identificatie, sorry ego. 1-0 voor Irene.

Op naar de herfst: het seizoen van oogsten en plukken van successen. De plannen laat ik nog even achterwege. We zien wel. Dan weet je dat.

Circus called life a.k.a Circus of reflection

Negenentwintig lentes jong. Dan krijg ik van mijn zussen m'n eerste antirimpelcreme. Zestien jaar geleden kreeg ik mijn eerste maandverbandje van diezelfde zussen. Alleen toen waren de verschillen in leeftijd nog vele malen groter dan nu. We schelen bijna niets meer. En toch haal ik ze niet meer in.

Feestjes en verjaardagen zijn bevestigingen van vriendschappen. Vooral met de social media hype van tegenwoordig. Wie nodig ik uit en wie niet, wie laat iets weten en wie niet? En als het vervolgens niet aan mijn verwachting voldoet is het dan een ontkenning van een vriendschap? Heb ik zelf altijd alle verjaardagen in de gaten? Heb ik een feestje nodig om bevestigt te krijgen dat mijn vrienden nog mijn vrienden zijn? En vanuit de andere kant bekeken; is het achterblijven van een uitnodiging een bevestiging dat ik ontvriend ben? Zoveel vragen, zo veel tranen. Waar doen we het allemaal voor in deze materialistische en individualistisch wereld? Niet voor de cadeautjes, mag dat duidelijk zijn. Maar een vriendschap, hoewel immaterieel, is ook iets waarmee het ego zich maar al te graag identificeert. Ook mijn ego. Dat blijkt aan de tranen die over mijn wangen lopen. Tranen van verwarring, tranen van verlatingsangst.

Ik zou eigenlijk blij moeten zijn. Sinds een jaar heb ik eindelijk mijn website online gezet, die ik zo graag wilde. Vol met ideeën, inspirerende verhalen; een soort van platform voor elkaar. Een soort van 'pay it forward'- idee. Het is nog lang niet af, maar op deze manier dwing ik mezelf ertoe om het af te maken. Ook lijkt deze website weer een graadmeter voor de hoeveelheid en de sterkte van vriendschappen. Want wie interesse toont, toont interesse in mij. Zo redeneert mijn ego. Ik las gisteren in "De nieuwe aarde" van Eckhart Tolle een waarschuwing voor de truccendoos van het ego. Op het moment dat ik bezig ben met het on-identificeren, zoekt het hoofd, het denken, die tweede stem direct nieuwe dingen en nieuwe manieren om zich aan vast te klampen. Laat ik die dingen los, dan identificeert het ego zich met de lonelyness.

Ik zou eigenlijk blij moeten zijn, want ik leef momenteel zo vrij als een vogeltje. Ik doe wat ik wil, werk zoveel ik wil, schrijf wat ik wil, maak wat ik wil. Wat knaagt is de gedachte die ik soms heb, over dat ik weinig begrip krijg van naasten. Maar een selectie van de verjaardagscadeautjes die toch wel anders laten zien: een boek over spirituele reizen, het boek "de monnik die zijn Ferrari verkocht", draaidoppen waarmee je glazen potjes kunt hergebruiken, een supermooie Fairtrade ketting, tijdschriften waarin ik kan lezen of uit kan knippen en plakken en nog veel meer moois. Misschien is de gedachte aan weinig begrip ook wel weer zo'n trucje.

Ik projecteer alles op jou
Jij zegt dat ik alles op jou projecteer
Met die uitspraak projecteer jij alles op mij
Terwiijl deze woorden bevestigen dat ik alles op jou projecteer

Volgens mij spelen de meeste relaties zich af in zo'n spiegelhuis, of hoe heet zo'n attractie op de kermis met al die spiegels. Je wordt stapelgek of raakt zelfs in paniek als je de uitgang niet kunt vinden. In het begin kun je er de lol er nog wel van in zien. Eigenlijk is de enige oplossing dat spiegelhuis niet in gaan. Hou het bij de spiegel aan de binnenkant van je kledingkast.

Een goede vriendin neemt sinds ik hier woon en mijn verjaardag vier in dit huis, elk jaar een nieuwe lover mee. Dat bedacht ik me gisteren. Toen dacht ik er achteraan dat ik zelf, sinds ik hier woon en mijn verjaardag vier ook elk jaar nieuwe vrienden uitnodig, ingeruild tegen anderen. Ik mag me gelukkig prijzen met de vrienden die jaar trouwe gast zijn. En wat als er daar hier en daar eentje vanaf gesnoept wordt? Dan springt dat duiveltje weer uit zijn doosje en bezorgt me bijna een hartverzakking. Maar als hij dat uitgejengeld is, kan ik wel weer relativeren. Die dingen gebeuren en zijn vast ergens goed voor. Ik was bovendien zelf degene die in eerste instantie bepaalde verwachtingen had gekweekt. Relativeren betekent overigens zoiets als de betrekkelijkheid van iets erkennen of benadrukken, terwijl relatie de onderlinge betrekking tussen twee eenheden aangeeft volgens het woordenboek. Er is niets zo betrekkelijk als het leven. En spiegelend, maar vergeet ook dat vooral niet te relativeren. 

Mijn zussen blijven meest stabiele factoren in deze mengelmoes van mensen met gevoelens en gedachtes over elkaar, met ontkenningen en bevestigingen van vriendschappen. Heb ik die antirimpelcreme echt nodig, ja?

The story continues..

Een heftig reisje: eerst teleport ik mezelf in een uurtje of 5 naar Bangkok, wat eigenlijk de verkeerde richting op is. Ik waan me direct in een andere wereld: de sfeer is anders, de temperatuur, de luchtvochtigheid. Het soort mensen dat hier op het vliegveld van Bangkok rond loopt is ook anders. Meer toeristisch. Hier en daar een backpackert, maar overall zie ik mensen met veel te grote koffers slepen. Stiekem speelt mijn geest met een gevoel van spijt. Spijt dat ik naar huis ga en niet nog op een nieuw avontuur. Want hoewel toeristisch; Thailand voelt goed! Het voelt warm en vertrouwt. Het voelt als een veilig en relaxed vakantieland. Een totaal andere wereld dan India. Waar ik in eerste instantie bang voor was, was dat een ander Aziatisch land afbreuk zou doen aan mijn India ervaringen en liefde. Maar goed, spijt is een nutteloze emotie in dit geval en ik zet me eroverheen. Vooral nadat ik Talitha's email lees: "Als het kriebelt, ga je toch gewoon weer weg!"

Het is 6 uur 's ochtends en ik ben kapot, ondanks dat ik gisteren in Delhi heel de dag heb geslapen en films heb gekeken. Ik ben moe van emotionele ballast. Emotioneel uitgeput door het afscheid met India en mijn vrienden daar. Ik moet er niet aan denken om de moeite te nemen om met een trein, metro of taxi naar een hotel in de buurt te gaan om bij te slapen. Ik heb geen Thaise valuta en was eigenlijk ook niet van plan om geld te pinnen. Ik ken de wisselkoers niet en heb geen gevoel bij het geld en de prijzen in dit land. Maar om nu heel de dag op het vliegveld rond te hangen? Mijn vlucht is vannacht pas om 1 uur!
"Je bent backpacker of niet." zegt het duiveltje op mijn linkerschouder. "Hotels kosten geld, en je kunt hier ook best slapen. Kijk maar rond, er liggen overal mensen te pitten".
"Ja, maar tot 1 uur vannacht rondhangen? Ik ben gesloopt als ik morgen in Dubai aan kom" kaatst het engeltje op mijn rechterschouder terug.
"Doe niet zo zielig! Je kunt zeker toch wel tegen een beetje slaaptekort! Je bent 28, niet 58."

Ik kom tussenbeide en besluit om eerst even een Starbucks koffie en een broodje te gaan nemen.
"Pak een lekker vette muffin erbij!" fluistert de duivel.
Ach, hou toch je kop dicht. Ik ga voor een sandwich, zo'n voorverpakte. Ik had beter naar het duiveltje kunnen luisteren.

Met een cappuccino, de sandwich en zo'n luchthaven winkelwagentje volgeladen met mijn backpack, mijn daypack en mijn schoudertas loop ik naar een afgelegen plekje aan het einde van een gang om eens even rustig te bekijken wat ik wil. Ik had al gezien dat er hier algemene balies zijn waar je hotels kunt boeken, dus dat zou een optie kunnen zijn. Maar eerst even relativeren met cappuccino zonder suiker, omdat ik die ben vergeten en het vertik om weer heel dat eind terug te sjokken met al mijn bagage. Zonder suiker is eigenlijk best te doen.
Ga ik spijt krijgen van het uitgeven van €30,- aan een hotel, waar ik heel de dag kan slapen, wat kan eten en lekker kan douchen?

Twee uur later en €25,- lichter (gemak betaald met creditcard is onbetaalbaar!) plof ik in een zacht, schoon bedje in mijn kamer met Airco van het hotel waar ontbijt, transport -van en naar het vliegveld- en Wifi is inbegrepen. Ik slaap een paar uurtjes, douche lekker warm, surf wat op het wereld wijde web en eet rond 21.30u een Thais gerechtje: kip met rijst en oestersaus. Daarna brengt de taxi me weer naar het vliegveld waar ik direct incheck. Ik vind het altijd leuk om rond te dwalen aan de andere kant van de paspoortcontrole. Thais eten, Thaise toeristen, Thaise beveiliging en ik koop met mijn creditcard Thaise souvenirtjes: tijgerbalsem en lemongrass thee. Heb ik toch nog het idee een beetje in Thailand op reis te zijn geweest. Op naar de andere kant van de wereldkaart: Dubai airport!

Heerlijk om filmpjes te kijken in het vliegtuig. Ik kijk "The American" (matig) en de klassieker "The Fisher King" (erg goed!). Daarna val ik in slaap en word wakker als het ontbijt geserveerd wordt. Op Dubai airport weet ik inmiddels de weg, ik ben hier al vaker geweest. Ik koop een sapje en besluit naar het duiveltje te luisteren en iets lekker te kopen: carotcake! Helaas, droog en oud. Zucht.

Gelukkig heb ik een korte stop van twee uur waar in ik mijn tijd vol maak met gratis internet, lamballen, opfrissen in het toilet en burka's kijken. Eenmaal 'ready for take-off' kies ik voor de Toystory marathon. Na Toystory 1 continueer ik met Toystory 2 en daarna ga ik door naar nummer 3! Mijn vlucht gaat vlot en ik krijg toch wel zin om iedereen weer te zien. Ik word zelfs een beetje zenuwachtig! Maar dan zakt de moed me in de schoenen, ehm slippers:
"Goedemorgen dames en heren, jongens en meisjes. Na een rustige vlucht gaan we over een half uur landen op Amsterdam Schiphol. De buitentemperatuur is slechts 1 graden Celsius....."

Eén graad?? Dat ga je niet menen!

Ik denk terug aan warm India. Op het moment dat ik in het vliegtuig stapte veranderden afgelopen 4,5 maand in een herinnering. Alsof ik in een roes heb geleefd. In coma heb gelegen. Niet dat ik weet hoe dat voelt. Nieuwe momenten maken plaats voor deze herinneringen. Ik loop door de hal vanuit het vliegtuig, op weg naar de paspoortcontrole en bagageband. Schiphol heeft de ramen beplakt met typisch Nederlandse flora en fauna namen en bijbehorende plaatjes, die er natuurlijk voor moeten zorgen dat ik me weer helemaal thuis voel. Heerlijk Hollands: de eekhoorn, de lijsterbes en de koolmees. Nederlandse natuur ten top! Is weer even wat anders dan de boulders, tijgers en de Himalaya.
Ik sluit aan in de rij 'EU-paspoorthouders'. Nederlands gebrabbel overal om me heen. "Dutch!".

Zegt de ene douane beambte tegen de dame voor mij in de rij over zijn collega met heerlijk Amsterdams accent, "Hij? Ach, hij spoort niet helemaal hoor", terwijl hij met zijn wijsvinger tegen zijn voorhoofd aan tikt.
Op het moment dat ik aansluit hoor ik zijn niet-sporende collega spuien over de niet-werkende telefoon. "Godverdomme, KUT-telefoon!!"
En dat zijn dan de mensen die moeten beslissen of je het land in mag of niet. Heuuj! We zijn weer in Nederland. Weer eens wat anders dan douanebeambtes en doorsnee-politieagenten met shutguns!

Ingrid staat met een "Welcome Home" ballonnetje ongeduldig te wachten in de aankomsthal, waarnaar ik haar een stevige omhelzing en een dikke kus geef. De piloot heeft gelogen; het is maar liefst 7 graden Celsius en eigenlijk is het heerlijk om de kou in te gaan, zonder winterjas, op mijn slippertjes. Het voelt alsof mijn lichaam de winterse kou heeft gemist en even diep inademt om de schade in te halen. Heerlijk fris en koud! Heerlijk zonder de geur van verbrand plastic, poep en uitlaatgassen! Maar ook zonder de vertrouwde aroma's van mijn moederland. Want die geur is volledig verdwenen naar mijn herinneringen.
Onderweg op het benzinestation koop ik voor het eerst weer mijn favoriete tijdschrift Happinez. Thuis bij Ingrid maak ik kennis met haar nieuwe huisgenoot: de ruwharige dwergtekkel Jones. Ik klets bij met vrienden en familie. Ik doe inkopen bij de Appie Heijn, waar ik mijn buren tegenkom.
"Nee, ik ben nog niet terug, want ik kan mijn huis pas eind april weer in."

Dat is toch wel wat lastig merk ik. Oké, ik heb naar eer en geweten India vervroegd verlaten. Oké, ik ben blij om mijn familie en vrienden weer te zien. Maar het is wel Néderland waar de mensen als auto's op de snelweg met 120 km/u voorbij komen gevlogen, terwijl ik stilsta op de stippellijn tussen de rechter en de linker rijstrook in. Ik zou het liefste thuiskomen in mijn eigen huisje, met mijn eigen spulletjes en mijn eigen uitzicht. Die plek waar ik lekker op de galerij kan genieten van de lentezon en -geur.
"Ga je een baan zoeken?"
"En nu, wat zijn je plannen?"
"Heb je dan en dan tijd om af te spreken?"
Nee! Geen! Ja, ik heb alle tijd van de wereld, jij niet dan?
Ik heb alle tijd van de wereld. Dat is waar. Ik heb geen huis, geen baan, en wederom geen plannen. Ik kan weg, ik kan blijven. Ik kan alleen mijn huis niet in. Maar dat kan ook een voordeel zijn. Ik ben nu verplicht om elk moment te nemen zoals het is. Om af te wachten wat de volgende dag brengt. Misschien een nieuw idee, of een plan? Hopelijk een slaapplaats! Ik ben op backpackavontuur in mijn eigen omgeving. Ik kan naar vrienden in het noorden van het land. Ik kan naar cursussen waar ik eerder geen tijd en geld aan uit zou geven. Ik kan, net zoals ik afgelopen 4,5 maand in India heb gedaan, leven op de tekens van het universum. Iets wat ik in Nederland eigenlijk nog nooit heb gedaan. Ik ben met mijn backpack op avontuur in mijn eigen land en kan het pad des levens volgen zonder hindernissen of beperkingen.

Mama's auto, slaapkamers van vrienden en familie, Albert Heijn, mijn eigen backpack en de lentezon voorzien me in mijn eerste levensbehoeften: eten, rust, kleding en vrijheid! Mijn eigen laptop, gratis reclameboekjes, internet en gesprekken met oude en nieuwe bekenden voorzien me in mijn tweede levensbehoefte: creativiteit! Uit creativiteit vloeien ideeën en plannen en deze zorgen ervoor dat mijn leventje zich continueert, maar dan met een backpack vol souvenirs en een geest vol herinneringen.

Clock's ticking...

Tik tak, tik tak...

Nog 8 nachtjes slapen. Volgende week rond deze tijd ga ik mijn laatste Nederlandse nachtje in. Daarna is het zover: dan vertrek ik voor een dik half jaar naar onder andere India voor een reis die me erg veel gaat opleveren op vooral spiritueel gebied. Ik heb er (uiteraard) veel zin in, maar vind het ook wel heel erg spannend!!Ik zal weer erg moeten wennen aan de smerigheid, de chaos, de hypocrisie, de mensen (o-v-e-r-a-l!) en de smerigheid (ook overal). Je went er aan...ik geef het 2 dagen; vorig jaar had het 3 dagen nodig en 3 'large wodka'. Als je dan de gemiddelde hotel WC van dichtbij ziet, kun je alles aan..

Nog 6 dagen in mijn dierbare, veilige, altijd gastvrije huis. Daarna geef ik de sleutel af aan de huizenoppasser. Ik heb er alle vertrouwen in dat zij met liefde voor mijn huisje gaat zorgen, en mijn huisje voor haar. Ik loop door de kamers en de gang en over de galerij en ik neem telkens een beetje afscheid. Als ik terugkom weet ik zeker dat het me met open armen zal ontvangen.

Nog 4 dagen werken bij E.ON. Vrijdag rond deze tijd heb ik mijn laatste werkdag erop zitten. Dan zeg ik wederom Houdoe en bedankt tegen mijn telkens tijdelijke collega's. Ik heb het weer heel erg naar mijn zin gehad daar. Bijna jammer dat ik wegga...ik bel wel als ik terug ben!!

Nog 2 keer klimmen bij de Monk. Zondag rond deze tijd heb ik mijn laatste klimsessie erop zitten. Dan gaan mijn stinkende Rockstar schoentjes in een vacuümverpakking, want anders kom ik er India niet mee in vrees ik.. Op naar Hampi!

Alle dagelijkse dingen doe ik ineens een stuk bewuster, want het zou zomaar eens de laatste keer kunnen zijn dat ik bij de Albert Heijn kom of dat ik de buurman spreek. Ik neem elke dag wel weer van iemand afscheid.. Ben blij dat ik tot vlak voor mijn vertrek vergezeld ben door mijn ouders, zusjes en vriendjes en vriendinnetjes. Ik ga jullie ook missen..
"Tot snel!"