Be my Valentine...

Even een liefdesberichtje tussen de telefoontjes door. Ik maak al dagen afspraakjes, welliswaar voor de Belastingdienst, want zelf heb ik geen Valentijnsdate vandaag. Ik heb wel een telefoontje gepleegd naar India. 

Zojuist in de pauze bladerde ik door de Spits-krant van afgelopen woensdag en stuitte op een paginagrote advertentie van Christine met een rode met diamantjes ingelegde dildo. Speciaal voor de Valentijn. Ook zag ik op de Valentijnsstudentenpagina dat 53% van de vrouwen hun vriendje dumpen omdat ze geen Valentijnskadootje krijgen... Ik geloof er niks van. 

Dit jaar heb ik een extra Geheime Liefde in mijn buikje. Dit weekend lees je mijn eerste blog op mijn nieuwe blog: van Nomade naar Mama! 

Happy Valentine's Day! 

Peace Pelgrims

De enige echte!

Inner Peaceeeee

In mijn zoektocht naar een goede manier om mijn nieuwe leven in te richten, stuitte ik via een website (geldloos.nl) op een (gratis) e-boek van dé Peace Pilgrim: 

ze liep van 1953 tot 1981 meer dan 40225 km alleen maar voor vrede, met een trui met daarop de naam Peace Pilgrim. Dat is haar naam, dat haar levensdoel benadrukt, niet haarzelf.

Haar overtuiging is dat wereldvrede komt als meer mensen de vrede in zichzelf vinden. Haar vredesboodschap is niet nieuw: Dit is de weg van vrede: overwin kwaad met goed, bedrog met waarheid en haat met liefde.

Volgens Peace Pilgrim is de wereld van vandaag een afspiegeling van onze eigen staat van onvolwassenheid: als we allemaal van binnen in balans zouden zijn en harmonieus met de ander, zouden er geen oorlogen bestaan. 

Een betere wereld begint dus inderdaad bij jezelf...

We zijn allemaal Vredes Pelgrims!

Ja zeker! De een misschien wat onbewuster dan de ander en weer een ander vindt het misschien wat kneuterig om de associatie voor zichzelf te maken. Maar jij wilt toch ook niets liever dan een vredige en harmonieuze samenleving en zelf lekker ZEN en stressloos leven? Een mens is op zoek naar geluk. Dat valt volgens mij niet te ontkennen. Maar waarom duurt die zoektocht zo lang dan?Omdat we op de verkeerde plek zoeken: buiten onszelf, in plaats van in onszelf. 

Ze droeg wat in haar broekzak paste en beloofde: "ik loop tot iemand me onderdak geeft, vast tot iemand me eten geeft en blijf wandelen tot de mensheid de weg van vrede heeft geleerd"

Peace Pilgrim

We hoeven niet allemaal veertigduizend kilometer te lopen. Ik loop zelf graag naar de supermarkt, bijvoorbeeld ;-). Dat zorgt ervoor dat ik én beweeg en een frisse neus haal én dat ik niet meer dan nodig mee neem, want dat kan ik dan namelijk niet dragen. En bovendien merk ik dat ik minder haastig ben als ik dat doe en dus ben ik vrediger van binnen.

Zonder flauwekul. Natuurlijk propagandeer ik wel vaker over zulks en ik wil helemaal niet preken en bepalen voor een ander wat ie wel en niet moet doen. Ik probeer alleen maar een beetje bewustzijn te creëren. Gewoon eventjes aantikken in je harsens, kijken of je er soms ook over nadenkt om een stapje extra te zetten voor de vrede in jezelf.

De twaalf stappen naar innerlijke vrede

In dit e-boek, ook vertaald naar Nederlands, staan een aantal mooie lessen voor ieder die op zoek is naar innerlijke vrede. Voor degenen die geen zin hebben om het door te lezen (slechts 24 pagina's en absoluut de moeite waard): er staat een samenvatting in. Ook ik heb een eigen samenvatting gemaakt en die vindt je hier. Het is een stappenplan, opgedeeld in drie fases. Sommigen zullen de stappen op een andere volgorde doen en het ene stapje groter maken voor zichzelf dan het andere. 

1. Eerste voorbereiding: de juiste levenshouding 

Stop met vluchten en omarm het gehele leven, met volle verantwoordelijkheid. Ook de zogenaamde problemen die naar je toe komen, want deze komen om een reden en zullen blijven komen totdat je begrijpt waarom en er van leert.

2. Tweede voorbereiding: ons leven in harmonie brengen met de wetten van het universum 

Natuurlijk weten we instinctief wat nodig is om het goede te doen in ons leven: dat zijn deze wetten. Maar vaak 'kunnen' we het niet naleven, omdat we het nog niet door en door begrijpen in elke cel van ons lijf. Het is zo dat als we wel ons best doen, ondanks dat we nog niet 100% geloven dat iets op een bepaalde manier werkt, dat het dan toch doorsijpelt. En langzaam maar zeker wordt het geloof (niet een religieus geloof, of een hoopvol geloof, maar een geloof omdat we iets zeker weten) groter en groter. Uiteindelijk kun je niet meer anders leven, omdat je dan niet in harmonie leeft met het universum en je lijdt daaronder.

3. Derde voorbereiding: jouw plek in ons universum

Ieder van ons heeft wel eens gehoord dat je een doel hebt, of een eigen plekje in het hele systeem van leven (zo groot als dat je je voor kunt stellen) dat bestaat. Om erachter te komen wat dit is, ga je in kleine stapjes de dingen doen waarvoor jij motivatie voelt. Ook al verdien je hiermee niets. Als je weet waar je roeping ligt, maar je volgt hem niet, dan lijdt je onnodig. Natuurlijk kost de maatschappij geld, dat is NU eenmaal het systeem. Maar door alléén maar mee te werken en je motivatie te negeren, houden we het met z'n allen in stand.

4. Vierde voorbereiding: je leven vereenvoudigen

De wensen en behoeftes van de een zijn niet gelijk aan die van de ander. Peace Pilgrim had alleen wat ze aanhad en wat in haar zakken paste; er was niets dat ze nodig had, dat ze niet al had. Onnodige bezittingen (materieel en immaterieel) leiden tot last. Als je een leven leidt waarbij je het onnodige weg laat, ontstaat er ruimte: vrijheid!

Na deze voorbereidingsfase volgt de zuiveringsfase.

1. Eerste zuivering: zuivering van het lichaam

Je lichaam is je tempel. Leef je om te eten, of eet je om te leven? Maar ook gewoontes als  voldoende slaap, beweging, frisse lucht en zonlicht horen hierbij.

2. Tweede zuivering: zuivering van gedachten

De kracht van gedachtes is immens! Het is niet voldoende om het goede te doen en te zeggen, sterker nog, als het goede denken er aan vooraf gaat, heeft al dat positieve dat je doet veel meer effect. 

3. Derde zuivering: zuivering van verlangens

Oftewel het onder controle hebben van je verlangens, ken ze. Hoe belangrijk zijn ze nog als je je hart volgt en daarmee volledig gelukkig bent?

4. Vierde zuivering: zuivering van motieven

Waarom doe je de dingen die je doet? Zit daar een negatieve emotie achter, of is het alleen om je verlangens te bevredigen? Wat is daarachter dan het motief? In een dienstbaar leven leef je om te geven, niet om te krijgen. Je zult wel krijgen, maar dat is geen motief. 

Het derde deel gaat over loslaten. 

1. "Ik wil" loslaten

Door de niet goede dingen die je van plan bent, niet te doen of te zeggen, maar om te draaien in positieve energie, kun je hieraan werken. 

2. Het gevoel "van niet verbonden zijn" loslaten

We zijn allemaal verbonden en allemaal één. We leven allemaal op dezelfde wereld, met dezelfde soort geest. Waarom kunnen we dan niet inzien dat de ander waarover we oordelen, ook vanuit een eenzijdig perspectief de wereld in kijkt, en ons berusten hierin met compassie en liefde voor de ander? Iets goeds doen voor de ander of het grote geheel haalt dit verbond aan. 

3. Alle gehechtheden loslaten

Laat materiële zaken die niet meer nuttig voor je zijn los, geef ze door naar een plek waar ze wel nuttig kunnen zijn, zodat ze geen bezit van jou nemen. Ook een ander kunnen we niet bezitten: niet een man, vrouw of kind. 

4. Alle negatieve emoties loslaten

Voel je het verschil tussen zorgen maken en zorgzaamheid? Het een is een negatieve emotie die zich in je hoofd blijft herhalen, het ander is een positieve actie die je uitvoert ten gunste van een ander. Daarnaast is het handig om in te gaan zien dat niemand van buiten af jou pijn kan doen op psychisch vlak. Dat is een stukje van de andere persoon dat wordt geprojecteerd. Loslaten dus. 

Compassie: het breken van ons ego

Verpersoonlijking van compassie: Mahatma Gandhi


Gisteren, 2 oktober was hij jarig, het was dus Gandhi day!
Toen ik in Olst was een paar maanden geleden, had ik een fijn en interessant gesprek met een van de bewoners over leven, onze 'plicht' in het leven en streven. Ik zei dat we toch niet allemaal Gandhi kunnen worden. Hij kaatste de bal terug en vroeg me waarom zouden we niet allemaal Gandhi kunnen worden?

"Compassion is a mustle that gets stronger with use"

Mahatma Gandi

Nog drie dagen en dan vertrek ik weer naar India. Het ene moment tel ik de dagen af, het andere moment ben ik blij dat ik nog even kan genieten van mijn naasten en een heerlijkste der seizoenen; herfst. 

Compassie, de capaciteit om mee te voelen met een ander, is iets waar ik zelf ook nog steeds dagelijks mee oefen, maar nu ik hier ben zie ik toch duidelijk de verschillen. Nee, erg veel compassie voor de natuur en moeder aarde lijken de Indiërs niet te hebben. Maar wel voor elkaar! Het individualisme begint aan zijn eindsprint hier in Nederland -ook met de opkomende deel-economie, houzee!-, terwijl in India collectiviteit nog lang niet uitgebloeid is. In India is zorg, tolerantie en liefde voor elkaar het allerhoogste goed. "Guest is God" is bijvoorbeeld een algemeen gezegde.

Disclaimer 

Compassie, de een heeft het iets meer en de ander iets minder. Ik ben er niet voor om iemand de weg in het leven te beoordelen. Ik ben er niet voor om een ander op 'de goede weg' te sturen, want buiten dat 'de goede weg' niet bestaat, is een onderdeel van compassie om verschillen te overstijgen en eenheid te ervaren. Ik wil wel heel graag iets van mezelf delen, omdat ik ervan overtuigd ben dat de wereld er een heel stuk mooier uit ziet als we allemaal een klein stukje van onszelf, ons ego, delen en daarmee opzij zetten en een klein beetje meer compassie zouden tonen. Een betere wereld begint altijd bij mij en ik kan alleen mijzelf veranderen. Alles dat ik schrijf is geïnterpreteerde kennis van buitenaf. Perceptie maakt de wereld relatief. Op naar wereldvrede!


G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.

Sinds ik vorig jaar een mindfulness cursus heb gedaan waar ik van mijn leraar de tip kreeg om een compassie cursus te gaan doen en sinds mijn egobrekende ayahuasca retreat in november, ben ik meer en meer op zoek gegaan naar het compassiepotje in mijzelf. Ieder mens heeft het! Maar meestal zit er een ego-dekseltje op dat de zaak hermetisch afsluit.

Compassie, zoals ik het zie, is het samensmelten van jouzelf met het geheel, waardoor je de wereld door een bril van liefdevolle mededogen bekijkt. Het is het erkennen dat je in een adem genoemd wordt met al het andere in onze schepping, creatie of universum. Hierdoor begrijp je diep van binnen waarom de wereld is zoals ze is.

In het Hindoeïsme hebben ze een bijzondere uitleg van God: 

G. van generator

O. van operator

D. van destroyer

Toen ik dit voor het eerst hoorde, voelde ik nogal een weerstand tegen dat vernietigen. Natuurlijk blijft het niet bij vernietigen, want na de vernietiging worden alle losse deeltjes van het vernietigde weer samengesmolten door de generator tot een nieuw stukje iets. Dan draagt het een deeltje bij aan de schepping en daar zorgt het operationele gedeelte voor, waarna het weer wordt vernietigd en weer als bouwsteen wordt gebruikt voor iets nieuws ... enzovoorts. Zo komt het dat wij gemaakt zijn van ontplofte sterren en wie weet ben ik wel ooit een dino geweest. Wetenschappelijk onderbouwt, niets zweverigs of religieus.

Een eindeloos evoluerende creatie. 

Om voor mezelf dit proces te begrijpen heb ik een belangrijke stap moeten zetten in mijn bewustzijn. Ik heb God, met de grote G, moeten accepteren. Noem het leven, liefde, Om, Allah, Ram of God, voor mij allemaal hetzelfde. Maar toch niet, want...

Hier in Nederland worden we grootgebracht met ofwel God als een man met een hamer en een grote baard in de hemel die mensen bestraft als ze niet zoet zijn -en met een beetje geluk wordt rond onze negende levensjaar verklapt dat het allemaal een grapje is-, of we worden grootgebracht met het idee dat al dat godsgezever klinkklare onzin is. Het woord God wordt geweerd en verafschuwd.

"It is often forgotten that He, who has surrounded us with this ever-evolving mystery of creation has also implanted in us the desire of question and understand" 

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

Voor de zoektocht naar mezelf moest ik God accepteren. God wordt namelijk in elk geschrift en in elk boek genoemd dat ik afgelopen jaren vast heb gehad. Om te groeien door het verdiepen in geschriften, tradities en culturen moest ik elk aspect een kans geven, zonder mijn sceptische geest in de doctrines te verliezen. Bij het accepteren van God en het omarmen van het woord, dat ik al heel mijn leven atheïstisch onder het tapijt veegde, kwam ook het loslaten van het beeld van die man met die hamer.

In vele religies is het overigens 'verboden' om afgoden te aanbidden, wat eigenlijk een misinterpretatie is van de waarschuwing dat God zich niet laat vangen in een beeld dat onze pre frontale cortex kan produceren. Dus probeer het dan ook niet. 

Voor mij is God het leven, de kracht die zorgt dat alles trilt, beweegt en evolueert. Het is de kracht achter ons bestaan en het ís ons bestaan. Er is geen man achter een stel knoppen. Geen uberbrein met een masterplan, maar intelligentie als het Absolute. Naakt.

Vormloos. 

Wat hebben compassie en God met elkaar te maken? 

Conceptueel niets. Gevoelsmatig alles. 

Compassie is de belichaming van eenheid. God is die eenheid.

Take a bow

Dit grote accepteren betekent dat ik mijn atheïstische denkbeelden, die vooral voortkomen uit conditioneringen mijn jeugd en puberteit, of beelden die de media in mijn vruchtbare geest hebben gepland, moet parkeren en soms elimineren. Het betekent dat ik voor mezelf moet toegeven dat ik in het verleden beoordeeld heb over dingen waar ik niet eens kennis van heb. Dat is natuurlijk pijnlijk voor mijn ego. Mezelf vergeven is de eerste stap naar een compassievol leven. Ook nu veroordeel ik nog soms. Dan ben ik me daar later van bewust en dan vergeef ik mezelf. Voorlopig is dit nog een aanhoudend, maar evoluerend proces. Ik buig diep voor de kracht die dit mogelijk maakt.

“Trust God, but tie your camel.”
Rumi

Als ik God accepteer, dat wil zeggen dat ik accepteer dat er mensen zijn die in een concept geloven, dat ik accepteer dat het op de verkeerde manier gebruikt wordt en dat ik sta voor mezelf en mijn vertrouwen in het leven, betekent het in mijn geval ook dat ik buig voor alles dat in het verleden en heden en toekomst probeert om de boodschap van vrede te verspreiden, inclusief godsdiensten, maar ook voor de natuur en moeder aarde. Ook voor de sterren en de maan en de zon.

Het is niet dat ik opvolg wat staat vermeld in geschriften, sterker nog, ik word steeds sceptischer. Ook naar wat er in mijn eigen geest gebeurd. Daardoor ga ik steeds respectvoller en nobeler om met anderen, hun geloofsovertuigingen én de geloofssystemen in hun eigen geest. 

Dit laatste is compassie vóór manifestatie. Door mee te voelen met een ander, zich in te leven in een ander, in te zien dat we allemaal leven vanuit een uniek perspectief en tóch allemaal eenzelfde strijd leveren in het leven, parkeren we onszelf even. Door denken, spreken en handelen op één lijn te krijgen -oefening baart kunst- zorgen we voor compassie in actie! Door niet alleen te begrijpen en te voelen, maar door onze woorden te observeren als we spreken, en onze acties af te stemmen op dit compassievolle gevoel, parkeren we niet alleen ons ego; we manifesteren op deze manier pure liefde.


Gedachtes worden dingen

In mijn zoektocht -naar geen idee wat eigenlijk, maar het brengt me op prachtige plaatsen en houdt me van de straat- heb ik ook altijd een slag om de arm gehouden als het gaat om religies. Van de meesten wist ik niet veel (en nog niet!) en het wereldbeeld was toch dat religie verantwoordelijk is voor het meest gewelddadige op aarde: het uitmoorden van elkaar. Nu ik op reis telkens geconfronteerd wordt met een andere religie of cultuur (twee jaar geleden in India was dat vooral Hindoeïsme, in Peru het Sjamanisme en afgelopen tijd vooral de Islam en het Soefisme) én sinds ik me verdiep in mijn eigen geest, kan ik niet anders zeggen dat ik heilig geloof dat de verantwoordelijkheid niet bij religie ligt, maar bij het menselijk ego dat enerzijds alleen maar uit is op macht en geld en anderzijds koning is in het misbruiken van oude teksten voor eigen gewin en het misbruiken van kwetsbare zielen. Ook daarvoor is compassie op te brengen, want we hebben allemaal een kwetsbare geest.
De kern van elke religie ter wereld, monotheïstisch of polytheïstisch, is puur en focust op zelfrealisatie en compassie.

"We have a talent for messing up wonderfull things"

Karen Amrstrong

Voor mijn gevoel doen we al sinds jaar en dag hetzelfde: proberen moraal vast te leggen in geschriften. Vroeger kwamen hier religies uit voort. Tegenwoordig praten we nog steeds te veel en doen we te weinig. Ik ook, hoor. Ik onderneem ook nog te weinig compassievolle actie! Maar het begin is gemaakt: langzaam maar zeker krijg ik steeds meer gedachtes in de peiling door observatie, waardoor ik mijn gedachtes opnieuw kan afstellen. En daarna kan ik mijn woord en daad afstemmen op de dingen die ik denk.

Thoughts become things. Choose the right ones!

Mike Dooley - TUT.com

Meer inspiratie voor Compassie?
...I just love TED talks...

Big Bang Bonita

Sunset- Parque del Amor, bekend om het beeld van een kussend stel
 Miraflores Lima

Vandaag heb ik voor de eerste keer gelogen over mijn burgelijke staat toen ik nietsvermoedend in het park zat te luieren en er een raar Peruaantje op me af kwam die mijn voeten wilde ruiken, kussen en lezen. Het was een voetlezer, zoals 'n handlezer maar dan anders. Hij zocht een vriendinnetje en zag mij wil zitten, want buiten mijn prachtige voeten en tanden (....), heb ik ook een mooi hoofd. Daarvoor verkondigde een oud mannetje me de liefde, maar ik vermoed dat dat zijn enige kennis van de Engelse taal was.

Dan hebben we nog de hosteleigenaar, Ricardo, die de volgende keer liever heeft dat ik een bed boek in zijn huis. En natuurlijk de Argentijnse surfdude met de bijnaam Nacho (hij heet Juan Ignacio) wiens hart ik gisteren eigenhandig heb gebroken toen ik een diner met de hosteleigenaar verkoos boven zijn hot-dog. Best sneu, omdat die uitnodiging van Nacho om mee te eten nogal wat moeite kostte. Zijn Engels is er vele malen beroerder  aan toe dan mijn Spaans.Verder dan 'Kiss me' en Pretty woman zingen, komt ie niet.

In het hostel verblijven zo'n 15 meiden uit allerlei Zuid-Amerikaanse landen die al dagen op een rij geen oog dicht hebben gedaan. Je kent 't wel, voor de ticketbox slapen om verzekerd te zijn van kaartjes. In dit geval van 'Big Bang' uit Korea. Ik heb er nog nooit van gehoord, deze fangirls betalen 300,- fucking US Dollar per kaartje!!! En dan nog een vliegticket, overnachtingen, de nodige merchandise en ze zijn 900,- lichter na het concert. Van Koreanen! Morgenavond staan er 14.000 meisjes te kwijlen voor het podium van deze 5 supersterren. God damn....  Zuid Amerikanen zijn misschien nog gestoorder dan Indiers. En die sporen al allerminst. 

Niet dat ik per se India wil vergelijken met Peru, want dat kan niet. Maar je vraagt je op zo'n nieuwe plek wel af waarom je er van zou kunnen houden. Hoe heerlijk is 't dat hier in Zuid-Amerika seksualiteit vrijelijk stroomt! Mannen en vrouwen gaan in het openbaar met elkaar om zonder taboes en stiekem gedoe. Vrouwen laten zichzelf zien. Ze zeggen je gewoon wat ze van je vinden. Dat kan soms irritant en vreemd en oncomfortabel, maar 't is altijd beter dan 100 starende Indiërs. 

Natuurlijk was ik niet alleen in het park en natuurlijk was het tenenkusincident opgevallen bij anderen. Binnen een tien minuten stond er een man voor mijn neus die een tijdje had zitten werken op zijn laptop zo'n 5 meter bij me vandaan. "You're from Hollanda? Can I buy you a coffee? Ik dacht fuck it en zei 'Si!'. Hij woonde al een jaar of 20 in Californië, maar was in Peru geboren en nu op vakantie. Hij nam me mee naar Starbuck. Ik heb dik 2 uur met m zitten kletsen over werk en 't leven. We bleken veel gemeen, behalve dat hij mijn vader had kunnen zijn. Hij had een dochter van ehm, mijn leeftijd.

Ik zit op de bus te wachten die me van Lima weg gaat brengen naar een nieuwe plek met nieuwe mensen en nieuwe avonturen. Ik heb de groupies en Argentijnse surfdudes in het hostel gedag gezegd. Don Juan de Nacho keek een beetje beteuterd. Don Juan Ricardo heeft mijn backpack gedragen, me aan een taxi geholpen en me op mijn hart gedrukt dat ik moest bellen als er iets zou zijn. 

Hasta Luego Lima!

Zelfliefde en gezondheid gaan hand in hand

Ik ben niet dik, maar ook niet mega slank. Maar ik ben eigenlijk gewoon heel erg blij dat ik geen eet en/of voedsel stoornis meer heb.  Jarenlang heb ik ge-dieet, mezelf elke dag gewogen, was ik geobsedeerd door voedsel, ben ik gefrustreerd geweest omdat ik 100 gram zwaarder was dan de dag ervoor en omdat ik mezelf iets ontzag, kon ik in een jaar tijd 10 kilo afvallen én weer aankomen, om aan het einde zwaarder te zijn dan voor het hele dieetcircus. Gelukkig, en daar kan geen enkel gewicht tegenop, kan ik sinds een jaar of 3 zeggen dat ik dit nagenoeg kwijt ben. Ik heb geen weegschaal meer, omdat ik weet dat weten wat ik weeg altijd een zwakke plek zal zijn en mijn mentale toestand zal beïnvloeden. Waarschijnlijk omdat ik mezelf waardeer door middel van een gewicht, een nummer, in plaats dat ik mijn hier op aarde zijn niet hoef te waarderen. Ik hoef mijn bestaan niet te rechtvaardigen of te waarderen. Ik ben genoeg zoals ik ben. 

Ik kamp al een jaar of 10 met darmproblemen. Hiervoor heb ik ook onmogelijke diëten geprobeerd die wel werken maar sociaal en mentaal bijna ondoenlijk waren. En sinds een aantal jaren en na het lezen van veel stof over de connectie tussen lichaam en geest durf ik te zeggen dat die darmproblemen te maken hebben met mijn mentale staat. Ik geloof er zelfs in dat 95% van de lichamelijke aandoeningen te maken hebben met de mentale staat. Let op, ik heb het hier niet over "schuld", maar over diepgewortelde patronen en processen van de geest waar ons bewustzijn geen weet van heeft.

Een aantal jaren geleden kreeg ik een artikel uit Happinez over organen en emotionele staat van de geest aangereikt. Daar stond in dat de darmen en de problemen te maken hebben met het vastzetten van emoties en niet kunnen loslaten. Dat opende mijn ogen toen al. 

Well, what do you know!?

Afgelopen vrijdag had ik therapie (mindlink, gekoppeld aan mijn holistische tandarts, lees meer) werd ik getest en we kwamen erachter dat ik niet kan los laten, dat daardoor mijn darmen niet goed werken en continue uit balans zijn, en dat mijn algehele circulatie in mijn lichaam niet goed is. Mijn darmen zijn al ruim 10 jaar uit balans en blijven uit balans zolang ik "slechte" schimmels en bacteriën blijf voeden met dingen die ze lekker vinden; het blijft woekeren. Maar nog veel belangrijker: zolang ik niet leer om los te laten, zullen mijn darmen continue uit balans raken door een emotionele gebeurtenis, waar ik me in vastzet en niet meer laat gaan. Ik eet echt gezond, maar als je overvloedige schimmels blijft voeden met een klein beetje eten, blijven ze bestaan. En het allerbelangrijkste: zolang ik niet (meer) van mezelf ga houden, blijf de strijd om vasthouden en loslaten bestaan in mijn geest! 

Het is een vicieuze cirkel die, paradox genoeg, doorbroken moet worden om de circulatie in mijn lichaam te genezen. Circulatie in: emoties, liefde, voedingstoffen en energie!

"You also have to start taking care of yourself. You can't develop self love, and you cannot develop self worth if you still devalueing you own life. What I mean about devalueing your own life is, if you are filling up your life with alcohol, or no sleep, or bad diets, or contributing phycically to feeling bad about yourself and your life..." Teal scott

Afgelopen weken heb ik weinig geschreven. Ik heb me bewust en onbewust bezig gehouden met dit aantrekken, vasthouden en loslaten van emoties en andermans problemen, zelfliefde en mijn fysieke problemen die daaruit voort zijn gekomen. En natuurlijk zijn er allerlei filmpjes en dingetjes op mijn pad gerold die hierin mee geholpen hebben. Leve de synchroniciteit! Aan het einde van deze blog zal ik een opsomming geven voor degene die zichzelf herkennen en ook wat inspiratie zoeken. 

Ik had eigenlijk afgezworen om nog ooit een dieet te volgen, maar als het om mijn gezondheid gaat en al helemaal om mijn mentale staat, ga ik over lijken. Daarom ben ik afgelopen vrijdag begonnen met een candida dieet voor komende 3 weken:

-geen suiker

-geen witmeel

-geen geraffineerde meervoudige koolhydraten (pasta, brood en rijst) 

-geen koemelkproducten

-zoveel mogelijk rauw

-zo weinig mogelijk dierlijke eiwitten

-3 maal per dag probiotica

Nou eet ik eigenlijk zo goed als bovenstaand. Alleen kan ik niet van chocolade afblijven (met melk en suiker) en at ik vooral op mijn werk gewoon mee met de "pot", wat vaak resulteert in witmeel en e-nummers. Ik ben me aan het verdiepen in Raw food en in sapvasten. Ik denk, dat ik na deze 3 weken ga proberen om een tijdje te sapvasten. 

Dat is het fysieke gedeelte van het probleem. Voor het mentale gedeelte, het loslaten, moet ik heel anders te werk gaan. Dit gaat diep, diep mijn geest in. Het observeren van alle patronen is niet echt leuk, maar confronterend en reflecterend. Ik kom erachter dat ik echt vaak problemen van anderen opsla en mijn eigen emotionele tegenslagen keer op keer blijf herhalen in mijn hoofd. Ik weet eigenlijk ook niet hoe ik iets los moet laten. "Gewoon doen" is niet echt een optie. Als je al 30 jaar vanuit je hoofd leeft, valt het niet mee om zoiets intuïtiefs aan te leren. Ik werk eraan: mijn homeopathische medicijnen van de therapie (dit bestaat uit positieve affirmaties) zijn geheel gericht op het accepteren en loslaten van emoties en gevoelens, ik probeer met meditatie dingen op te ruimen en schoon te maken van binnen door terug te gaan naar herinneringen aan gebeurtenissen die me ooit emotioneel beladen hebben. 

Daarnaast ben ik begonnen aan yogalessen: dit werkt mentaal en fysiek. Ik kreeg ze gratis aangeboden van een klimmaatje en dat was voor mij de sleutel om te beginnen! Tegelijkertijd ben ik begonnen in het boek "Moeder India" van Helena Klitsie waarin veel achtergrond info over yoga staat en het Hindoeïsme. 

Tot slot en wellicht allerbelangrijkste: ik ben oefeningen aan het doen om zelfliefde te ontwikkelen. Veelal bestaat dit uit het weer oppakken van mijn dankbaarheidsritueel.

To be continued!

Ter inspiratie:

-het artikel: "organen en emoties; luister naar je lichaam". Als je een kopie wilt, dan kun je me mailen op ihm punt swinkels at gmail punt com.

-de documentaire: "Fat, sick and nearly dead"

Een Australiër gaat 2 maanden naar de US om te sapvasten. Hij lijdt aan een huidziekte en aan obesitas en wil van zijn pillen en gewicht af. Zeer inspirerend! Vooral omdat hij anderen inspireert en dit is werkelijk waar ontroerend!

-Teal: "How do I discover self worth?"

-Spirit Quest 38: Super Nummy Juice

-Gratis Raw Food en Superfood minicursus: http://www.pranaliving.nl/

-My potato project (filmpje van 2,5 minuut, kijken!!)

-High Existence: My 14 days juice fast

-Upcycled love: The art of letting go

-Mijn ontbijt: geheel rauw- geeft energie in plaats van dat het energie kost!

10 rauwe cacaobonen (superfood!)

een lepel kokosolie

een schepje amandelpasta en een handje rauwe amandelen

een eetlepel sesamzaadjes

2 eetlepels gojibessen (superfood!)

1 (bevroren) banaan

een flinke hand bevroren frambozen

water om het te blenderen

(door de rauwe cacao word mijn chocolade behoefte voor de rest van de dag vervult)

Liefde is alles - liefde is leven

Deze week keek ik naar een filmpje van Teal Scot, een Amerikaanse wereld-inspirator. Ze had het over relaties en liefde en wat ik vooral rete interessant vond was de 5 talen van de liefde. 

In de liefde spreekt ieder een taal, soms ook meerdere, maar vaak laat je je liefde vloeien via een van de talen en kun je het ook het beste verstaan via een van die talen. Wat er vaak fout gaat in een relatie is dat twee personen beide een andere taal spreken, dus liefde op een andere manier uiten, waardoor 

1. je niet in de gaten hebt dat de ander liefde aan je laat zien

2. je denkt dat jouw liefde niet aankomt of niet beantwoord wordt en je dus afgewezen voelen

3. je vindt dat de ander zich anders moet opstellen, terwijl dat helemaal niet de manier van uiten is voor die andere persoon

En nog veel meer "problemen". 

De talen van de liefde zijn, volgens Gary Chapman (hij heeft verschillende boeken geschreven, ook over dit onderwerp):

-words of affirmation - bemoedigende woorden

-service - hulpvaardigheid

-quality time - de beste tijd van onszelf delen

-gifts - cadeaus

-physical touch - fysieke aanraking

Er zijn testjes op het wereld wijde web te vinden om te kijken in welke categorie je valt. Als je jezelf een beetje kent, zul je ook wel in kunnen schatten waarvoor je gevoelig bent en waarvoor niet. Denk overigens niet alleen aan liefde in een relatie, maar zeker ook aan liefde voor je familie en vrienden en zelfs onbekenden. Op welke manier uit je jezelf en laat je zien dat je passie en liefde hebt voor het leven?

Ik denk dat het belangrijk is om te weten welke taal je "spreekt" en te weten welke taal je directe omgeving spreekt en als je samen met een partner bent, vóóral die van je partner. Het is de kunst om vervolgens niet te eisen dat je omgeving, incluis je partner, jouw taal gaan spreken, maar om de schoonheid en de liefde te ontdekken in hun expressie. En om op jouw manier daar antwoord op te geven. Natuurlijk is het handig als zij ook van jouw weten hoe jij je het beste uitdrukt.

Wat mij nu onderweg naar Den Haag in de trein te binnen schoot, was het volgende: 

Als er zoiets bestaat als 5 talen der liefde, zou je je levensdoel dan ook niet moeten zoeken in lijn met de taal van de liefde die je het beste beheerst om zo jouw liefde aan de wereld - aan het leven het beste tot zijn recht te laten komen?

Ieder van ons heeft een bepaalde essentie diep binnen in onze psyche liggen, onze ziel, of kern, ware ik, hoe je het ook noemen wil. Die ziel, of je hart heeft een bepaald doel in het leven. Het wil iets volbrengen, het heeft een essentie. Bij die essentie hoort een expressie, een bepaalde manier om die essentie tot uitdrukking te laten komen en te laten manifesteren in ons eeuwige universum. Het lijkt mij meer dan logisch dat de expressie van die essentie het allerbeste tot zijn recht komt in de taal van de liefde die je het meeste eigen bent. 

We zijn vaak bezig om het goed te doen voor de buitenwereld, want oh, oh oh als er eens iets van je gedacht wordt. Een van de grootste angsten van onze mensheid is om niet geaccepteerd te worden in de maatschappij. Dat duidt op een gebrek aan zelfliefde en we hebben er (bijna) allemaal last van. Zelfliefde is iets anders als egoisme of egocentrisme. Bij egoisme distantieer je je van de buitenwereld, terwijl je bij zelfliefde de eenheid snapt en ervaart tussen jou en de "buitenwereld". Die is er eigenlijk niet. Zelfliefde is hetgeen dat je mist als je op zoek bent naar iets dat je niet kunt vinden. Het is tevredenheid, heelheid, compleetheid.

Als je zelfliefde mist, heb je moeite met het ontvangen van de liefde van anderen. Vooral in de taal die je zelf spreekt, omdat je daarin direct herkent dat het liefde is dat de ander over wil brengen. Je bent het misschien niet waard om te ontvangen, dus wijs je het af. Ooit een complimentje weggewuift? Op een cadeautje gereageerd met "dat was toch niet nodig geweest"? Hulp van anderen geweigerd terwijl je door ziekte eigenlijk helemaal niet in staat was om het zelf op te lossen? Kun je je soms ook niet volledig overgeven aan een knuffel die je krijgt van een vriend of een broer of zus? Heb je je ooit overbodig gevoeld toen je uitgenodigd werd op een filmavondje?

Liefde voor jezelf is dus belangrijk om liefde te kunnen ontvangen van anderen en ook om het zelf te kunnen laten stromen. De wereld zou er een stuk mooier op worden als we met zijn allen wat meer ons best zouden doen om liefde te laten stromen. 

Zou je de liefde voor jezelf niet het beste kunnen ontwikkelen door de taal die je het beste beheerst te spreken en te laten gelden voor je eigen ik? 

Kijk naar de ware essentie van wat je doet en wees eerlijk tegen jezelf. Want als mijn stelling klopt, zou het wel erg gemakkelijk zijn om vrijelijk te gaan winkelen onder het mom van "ik ontwikkel mijn zelfliefde en ik spreek nu eenmaal cadeau-taal", want daarachter schuilt misschien wel het denken dat je in materie iets vind dat je zelf mist..

Het is in ieder geval iets dat mij de laatste dagen bezig houd en waar ik me bewust van ben en waar ik met dank aan Teal, bewuster mee om ga. Ik bedacht me bijvoorbeeld dat ik van mezelf wel weet welke taal ik spreek, maar echt met geen mogelijkheid kan bedenken welke taal mijn ex spreekt, waarmee ik bijna 10 jaar ben samen geweest. Dat heeft, zie ik nu, voor vele, vele problemen gezorgd.

Als je interesse hebt in het filmpje, dan kun je dat hier vinden!