Chocolate dreams

Dharmalaya -Bir

Gedane zaken...

Vandaag, 23 april ga ik Dharmalaya na 3 paradijselijke weken verlaten voor een duizend-en-een-nachten huwelijk in koninklijk Jodhpur. Het vooruitzicht van cake & chocolade in Mcleod Ganj waar ik voor 2 nachten blijf voordat ik verder ga en het vooruitzicht op het buffet op het huwelijksfeest verwarmen me enigszins van binnen! Maar van afscheid nemen word ik altijd stil; hopelijk zie ik je weer terug.

3 Weken lang mudplastering, modder bakstenen maken, sjouwen en lekker buiten zijn! Ik heb zelfs in mijn enthousiasme mijn pinkie geblesseerd. Na een paar dagen rust ben ik met links gaan werken en nu ben ik een 2-handige modderpleisteraar.

We hebben wat korte tripjes gemaakt in de omgeving, een heel aantal wandelingen van 10 km retour naar de beschaving (hoewel je na Dharmalaya -waar vervuiling verruild is voor bewustzijn- je afvraagt waar de 'echte' beschaving is) om te genieten van dierlijke eiwitten en chocola, aangezien Dharmalaya geheel veganistisch is. Ook heb ik alles geleerd over non-meditatie, na een anti-meditatie periode die was ontstaan na het lezen van een stuk van Krishnamurti over zelfdiscipline. Goeie timing, echt mijn ding! Het gaat erom dat je je geest laat rusten en ontspant, in plaats van inspant en duwt in een bepaalde focus.

Op meditatie- en 'Dhamma'-gebied hebben de intelligente menschen en de boeken die ik van ze gelezen heb de laatste maanden me aan het denken gezet. Wat heeft het leven voor zin als je bezig bent om jezelf allerlei dingen op te dringen én je te verzetten tegen aardse heerlijkheden, zoals chocolade? Waar eindigen je dromen en begint 'realiteit'? Alsof het bestaat... Het willen, verlangen naar wat dan ook -vrijheid, rust, liefde, verlichting- is een stressvolle bezigheid voor je geest! Waar is de balans? Deze ligt, denk ik nu, altijd in een stressvrije zone en zoveel als het kan in het nu.

De laatste dagen heb ik gevuld met niks doen en het afmaken van het pleisterwerk in de woonkamer. Er waren teachings van een bekende Lama van hoge orde waarvan ik de naam steeds maar niet kan onthouden en ook daar heb ik een dagje doorgebracht. Mensen kwamen en gingen in drie weken. En we hebben het wel erg naar ons zin gehad met een klein groepje met een bijna dagelijks kampuur met muzikaliteit en thee.

Maar ... reizen is geen reizen zonder afscheid, zonder het besef dat aan alles een einde komt en ook weer een nieuw begin brengt. Geen idee hoevaak ik dit al geschreven heb; het wordt wellicht wat saai.

"Who are you but my reflection? Who am I to judge and strike you down?"

Tool - Pushit

Over op iets smeuigers dan! Ik verbaas me er vaak over hoe ik gewend ben geraakt aan ranzigheid. Kleren die nooit helemaal schoon worden is slechts de laagste gradatie. Plees met geur, kleur en smeur; restaurants op 't randje van beschaving, boeren, scheten en roggelen zonder gêne. Bijzonder toch ook hoe dit gestoorde land met mijn geest blijft fucken. Het ene moment wil ik nooit meer naar huis en het andere moment wil ik niets liever. Terugkomend in Mcleod Ganj vanuit het serene en brandschone (voor India-begrippen) Bir, is als met een parachut gedropt worden in Delhi. Ik dacht dat Mcleod Ganj vredig was; ik heb serieus mijn vorige blogs terug gelezen om te kijken of ik ook niet zoiets geschreven had.

Bir is niet anders dan een dorp en een Tibetaanse kolonie gebouwd rondom een Paragliding landingsplek. Prachtig begroeide bergriffen met naaldbos (ruikend naar Europa) en theeplantages in de vallei. Thee zou naar mijn mening overal moeten groeien, vanuit esthetische optiek. Heerlijk afgelegen en stil! Een plek om tot jezelf te komen.

Mcleod Ganj is een uit de kluiten gegroeide trekpleister (voor zowel nationale als internationale toeristen) met veels te nauwe straatjes voor de hoeveelheid verkeer dat er door wil, inclusief het oorverdovende toetergebruik en ronkende motor geluiden.
Contradicties als ronde & gezonde Punjabi's (die met die tulbanden), minstens 8 gepropt in een taxi vs. een praktisch in de goot levende lepra patient maken deel uit van de dagelijkse realiteit.

Een vroege start voor mij, want ik moet om 04.00u opstaan voor de taxi, die mij naar de bus brengt die om 05.00u naar Pathankot brengt voor de 11.00u trein richting Rajasthan. Ik heb een treinrit van 18 uur voor de boeg. Tussen het boeken van het ticket en het vertrek heb ik alweer genoeg horror verhalen gehoord van deze en gene. Alsof alle Indiers criminelen zijn. Het meest achterlijke verhaal is dat van de she-males die klappend in hun handen de trein in komen, bij je blijven staan en min of meer eisen dat je ze geld geeft. Daar snap ik geen moer van.
Ik heb na mijn laatste treinrit met Tom, bijna 2 maanden geleden (alweer!) maar weer sleepersclass geboekt, ook bij gebrek aan beschikbare tickets in een betere klasse. Ik durf het aan! Mijn bed is 't dichts bij de wc, maar gelukkig rijdt de trein de goeie kant op, dat wil zeggen dat de stank van de plee door de luchtstroom mijn neus niet kan bereiken.

 God is simple. Everything else is complex. Do not seek absolute values is a relative world of nature"

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

Too hot to handle

Na een rustige rit kom ik op tijd aan in Jodhour. Mahendra pikt me op en dropt me in een hotel. We kletsen bij. Een minuut of 10 en daar moet ik het de komende dagen mee doen, want hij heeft het razend druk met de bruiloft van Mona, zijn jonge zusje.
Dit hele circus heb ik al vaker gezien en gedeeld, hoewel dit de eerste trouwerij is die ik mee maak vanuit de kant van de bruid. Het grootste verschil: ik heb nog nooit eerder Indiase vrouwen aan de drank gezien. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Tijdens de eindeloze zitpartijen bij Mahendra thuis, tussen enigszins ongeschoolde Rajput (de tweede kaste van boven) dames houd ik mezelf bezig met me afvragen wat de onderlinge relaties zijn tussen de familieleden: wie is wiens zus, dochter of welk meisje is getrouwd met wiens zoon? Daarnaast test ik mijn kennis van Rajput 'customs' en blijf ik me verwonderen over 't ongemak van het dragen van zo'n stomme sluier. Oh ja, wat ook een van mijn favo bezigheden is, is om in te schatten of de setjes kleding die gedragen worden door de dames en meisjes van origine bij elkaar horen of misschien is de sluier of sjaal bij de rok gezocht en is het een losse aankoop geweest. Vandaag koos ik voor een rok, dat kunnen ze wel waarderen dacht ik, met legging dat wel, anders kan ik niet fatsoenlijk op de grond zitten. Had ik van morgen mijn lange bijna uit elkaar vallende legging korter gemaakt en opgelapt, worden de stoppels op mijn benen niet onopgemerkt gelaten. Maar of ze dat in positieve of negatieve zin bedoelen, geen idee. We zullen maar van het beste uitgaan.

Van de 25 vrouwen die ik om me heen heb, weet ik van een stuk of 7 hoe het zit met de familiaire banden.  Van de overige 18 probeer ik het te raden door de customs (wel of niet dragen van sluier, het wel of niet aantikken van voeten en van wie bij binnenkomst) te combineren met de uiterlijke overeenkomsten. Je kunt aan de kledij zien of een vrouw weduwe is.
Als ik dan vraag bij wie een van de tienerjongers hoort, blijkt het de broer van de vrouw van Mahendra te zijn. Ik vond 'm nog wel zoveel op een neef van Mahendra lijken. Ik denk dat ze de bruid destijds iets te dicht bij huis hebben gezocht (wat mahendra destijds overigens ook vond.).

Ondertussen probeer ik mijn hoofd en lichaam koel te houden, want het is echt belachelijk heet. Meestal zitten we met vier op een vierkante meter en voel ik de stroompjes zweet over mijn rug rollen. Mijn hoofd koel houden is een biedhha-opdracht, als er geen communicatie met de buitenwereld mogelijk is, door gebrekkig Engels en Hindi; ik begin maar tegen mezelf praten. Maar die familiepuzzel is onoplosbaar. Tegelijkertijd word ik gestoord van de tienermeisjes die elke 5 seconde "hello, what is yor nem?" zeggen, me aantikken en aanstaren, de ladies die verwachten dat ik honderden keren per dat "Khamagani" zeg (een begroeting in Rajasthani lokale taal) en aan me vragen of ik al gegeten heb. Of vragen ze nou of ik nog moet eten?

Er is niks veranderd.

Er wordt druk gespeculeerd over mijn burgelijke staat, natuurlijk gesuggereerd dat ik ook Rajasthani dress moet dragen en een bindi. En ik zou mijn haar zwart moeten verven! Ik heb geen idee of ze nu denken dat ik één van hen wíl zijn, of dat zij willen dat ik één van hen ben. Ze vinden het zeker amusant om me te zien dansen in zo'n prachtige jurk. Heel stiekem vind ik het leuk om er een te dragen, maar al dat andere circus mogen ze houden.

Er is niks veranderd. Behalve misschien mijn reactie op de intensheid van een bruiloft, hoewel ik me ervan bewust ben dat ik na anderhalve dag toch écht minder vriendelijk ben. De volgende dag neem ik een middagje voor mezelf, welliswaar in mijn hotelkamer, maar als ik me 's avonds weer bij de familie voeg wordt zelfs opgemerkt dat ik er relaxed uit zie! Zo hobbel ik de dagen door. Saai! Intens! Heet! En eigenlijk is het op een paar momenten na, niet leuk.

Ik snap ook helemaal niet waarom een bruiloft daar "leuk" moet zijn. Een meisje wordt uit de familie geplaatst om een nieuw leven op te bouwen bij een man naar keus van de fam. Als Mahendra's zusje op de laatste dag afscheid neemt, breekt de hysterie los! 25 Huilende vrouwen en een aantal hysterische meisjes. Zelfs Mahendra huilt, hoewel ik het idee heb dat dat niet echt gewaardeerd wordt. Ik sta verdrukt tussen hordes vrouwen in de brandende zon met ook tranen in mijn ogen, te staren naar iets waar ik helemaal niet bij wil zijn. Ik probeer me los te wrikken en de schaduw op te zoeken, want ik denk dat ik gek word!

En alsof één verscheurde familie, al dit verdriet en opgehaalde herinneringen, omdat de deze dames allemaal ervaringsdeskundige zijn in het verlaten van hun familie, nog niet genoeg is; binnen een half uur na Mona's vertrek duwen ze er de verloving van een andere cousin sister door! Iedereen lijkt weer te lachen en ik vraag me af: is het een pleister op een open wond? Of is het acceptatie van het systeem en nemen ze hun verantwoordelijkheden? Zoals het hoort. Een van de nichtjes is open naar me en vertelt dat het systeem vreselijk is en dat India gedomineerd wordt door mannen. Waarop ik zeg dat als er niemand op staat om iets te veranderen, het nooit zal gebeuren. Een betonnen sociale constructie. Maar wie weet wil het gros wel helemaal geen afscheid nemen?

Ik wel in ieder geval. Ik weet niet eens of ik nog ooit een huwelijk bij wil wonen; ik heb (na 4,5 huwelijk) eigenlijk mijn buik wel vol van het drama, mijn almaar tollende hoofd en de belachelijke aandacht. Maar voordat ik mijn backpack weer gepakt heb, heb ik alweer 3 nieuwe uitnodigingen. Geen idee of ik dan uberhaupt in India ben. Ik denk van niet.

Na het vertrek en de verlovingsceremonie wil ik terug naar mijn hotel. Ik ben moe en het is veel te heet. Het antwoord dat ik moet wachten, accepteer ik niet. Ik weet dat jullie het allemaal druk hebben, jullie zusje net hebben afgegeven, kapot zijn (mentaal en fysiek), maar ik zit ook over mijn grenzen.

Terug in het hotel raak ik aan de diarree. Ik geloof dat dit de eerste keer is dat ik voedselvergiftiging heb in India! Lang leven het bruiloftsbuffet dat me wel heel letterlijk heeft verwarmd van binnen, want 's nachts krijg ik ook koorts en daardoor besluit ik mijn treinticket van de volgende dag te annuleren. Ook besluit ik om in plaats van een nieuwe plek, Haridwar - Rishikesh, te kiezen voor een vertrouwde plek waar ik me zo gelukkig voelde. Mcleod Ganj & Bir. Als ik weer opgeknapt ben van al het drama, zie ik wel weer verder!

"It is often forgotten that He, who has surrounded us with this ever-evolving mystery of creation has also implanted in us the desire of question and understand" 

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

--------------------------------------------------------

Chocolate dreams

When I look into your eyes
I see a sincere and gentle heart
When I look at your smile
I see a hardworking and open mind
When I look at your body
I see a courageous and humble soul

Possible that my perception
contains nothing of truth
Do I want to live in a dream recreating your reflection
into a story of its own?
Or do I satisfy my mind's eye
with judgeless reality
Alone?

Choises in this pathless life
are mine to make. I thrive
in equality and balance
To infinite love in it's simplicity!
With a spark of healthy challenge
And on my way to now I hope
To share a piece of road,
few bars of chocolate and
some sunsets for a while
With the one behind that sweetest smile

Four weddings and a funeral

Raj legt me op het dakterras van hun huis uit dat er zometeen een bruiloft voorbij komt. Ik had die middag ook al een dergelijke samenscholing gezien vanaf het dak.
"That was not a wedding, it was a funeral".
Oeps.

Na 3 dagen uitrusten in de Village van Raj, op het platte land, ga ik weer terug de hektiek in. Rust maar goed uit adviseert Raj, want ik zit vol tot en met de bruiloft van Jeet op 6, 7 en 8 december. Op 29 november dropt Raj mij in Jodhpur in een hotel en de volgende dag ga ik mijn favoriete familie weer opzoeken. Dit keer is Mahendra ook vrij. Oma is weer blij om me te zien.

Het is allemaal wel een beetje onwennig. Mensen, vooral het jongere broertje van Mahendra dat aan het oefenen is om ook tourguide te worden, vullen nogal graag dingen voor me in. Het is hier saai hé, het eten is vast niet lekker, je zult je wel vervelen, weet je zeker dat je dat wel wilt, en nog meer van zulks.
Mahendra heeft om me te entertainen voor die middag een taxibusje laten komen en we gaan met de hele bups naar het Fort. Leuk om ook eens wat cultureels te zien in Jodhpur. Ik ben er nu voor de derde keer namelijk.

's Avonds ga ik met brother van Mahendra een nachtje naar de Village van hun familie, zo'n 40 km van Jodhpur af. Bijna alle 'stadsgezinnen'  hebben ook een huis op het platte land: Village. Daar vinden we het echte India: veel lemen huizen en hutten, paard en wagen, zelfvoorziening en elke Village heeft een 'koning'.
Het is marriage-season en de local bus zou wel eens heel erg vol kunnen zitten, vertelt brother, mijn guide. Op het moment dat wij in de bus stappen worden er 2 Indiers van hun stoel afgeschopt om plaats te maken voor ons. Vervolgens is 't ongeveer 1,5 uur met de bus. De bus stopt een keer of 10 en lijkt op de tas van Marry Poppins: deze bus lijkt nooit vol te raken. Er stappen alleen maar mensen in, niemand stapt uit. Heel gek. En als we dan uiteindelijk toch als sardientjes in een blikje zijn, worden er mensen op het dak gezet.

Mijn eerste getuigenis met een Hindoestaans huwelijk wordt die avond in de Village een feit. Ik mag foto's maken, maar ben er nooit fan van om foto's te maken van onbekende mensen. Bovendien krijg ik nog genoeg kansen: Jeet pikt mij 2 december op, dan gaan we naar een bruiloft van een vriend. Daarna naar Jeets Village voor zijn bruiloft en die van zijn cousin brother.

Een volledige bruiloft duurt een dag of 3 tot 5. Deze avond in de Village van Mahendra ben ik getuigen van de eigenlijke huwelijksvoltrekking. Echt een vrolijke gebeurtenis is het niet, vind ik. Vele rare rituelen met touwtjes, vuur, mantra's en een huilende bruid, omdat ze haar eigen gezin moet opgeven voor een man en zijn familie die ze zelf niet heeft uitgekozen. Ik zou ook huilen, geloof ik. 

Een paar feitjes:
-80% van de huwelijken in Rajasthan wordt gearrangeerd.
-Het arrangeren gebeurt omdat mannen en vrouwen geen mogelijkheid hebben om elkaar te ontmoeten, omdat dat niet mag (seksen menging in de gemeenschap komt niet voor, alles is gescheiden) en wie weten er nu beter wie er bij je past dan je ouders en broers en zussen.
-De kant van de bruid, of het meske (20-24 jr oud) gaat op zoek naar een geschikte kandidaat. De familie van de bruidegom (24-28 jr oud) gaat akkoord, of niet.
-Rectificatie van mijn vorige blog: het is een minimale match op 21 van de 36 astrologische ijkpunten...
-Verder wordt er gekeken naar de kasten (hoezo, dat hadden ze toch afgeschaft?? Ja, inderdaad, net als de apartheid in Zuid-Afrika...), en de bruidsschat die de ouders van de bruid moet gaan betalen (wat ook vreemd is, aangezien ze hun dochter ook al als slaaf moeten opgeven- joined family system, zij vertrekt na het huwelijk naar haar inlaws).
-Als een meisje geboren wordt, is zij gelijk een last voor de familie, vanwege het feit dat ze het huis op een dag zal verlaten en dus niet voor haar ouders kan blijven zorgen tot in den treuren en vanwege de bruidsschat die betaald moet gaan worden. Op sommige plekken in Rajasthan wordt hier erg creatief mee omgegaan: Er worden spullen verkocht uit de naam van het meisje vanaf een jaar of 7. Hiermee spaart zij haar eigen bruidsschat bij elkaar. De ouders nemen geen cent af. Dus als je ooit in India komt en je koopt iets waarvan gezegd wordt dat het ten goede komt aan de toekomst van het meske, dan is dat ook zo.
-In andere gedeeltes van Rajasthan wordt ook wel eens gevochten om een meisje en betalen de ouders van de bruidegom de bruidsschat.

Ooit gehoord van 'Scrammballed eggs'?? Eieren met geschramde ballen? Het staat op de menukaart van het wegrestaurant waar ik zit te wachten op Jeet. Hij pikt me op in Pali, om door te rijden naar de bruiloft van zijn vriend.
Dit heb ik al eens eerder gezien, vanaf het dak bij Raj: een parade met een paard, gekke kroonluchters, vuurwerk, dansende mannen, een drumband, een blaasorkestje en een gek karretje met een soort van orgel dat echt de meest vreselijke tonen laat horen. Achter de stoet rijdt een wagen met generator om die rare kroonluchters van elektra te voorzien. Mijn aanwezigheid trekt vele nieuwsgierige blikken en ik en Jeet worden tussen de dansende mannen getrokken. De vrouwen lopen achteraan, zij mogen niet dansen.
De bruidegom ziet er prachtig uit: statig, in een lange glanzende jas, vol stiksels, goud en glimmer. Hij draagt een tulband met allerlei rare frutsels en langs zijn zij een lang zwaard. Alleen kijkt hij een beetje benauwd. Later hoor ik dat lachen niet echt past bij zijn performance.

De parade eindigt in een grote feestzaal, open air. Er is een podium met presentator, er staan rijen stoeltjes opgesteld en langs de kant staan tafels waarop een buffet wordt gepresenteerd. Het oog van de presentator valt op de enige buitenlander en binnen no-time zijn alle ogen op mij gericht. Bedankt, en nee ik denk er niet aan om naar voren te komen.
We eten wat, drinken wat, kletsen wat met vrienden en vertrekken niet te laat aangezien alle hotels in dit kleine stadje zijn volgeboekt en we nog een kleine 2 uur moeten rijden voor een hotel: Marriage season, remember...

De volgende dag vertrekken we op tijd richting Jaipur, naar het 'stadshuis' van Jeet. Er moet wat geshopt worden voor de bruiloft. Verder drinken we chai met wat lokale vrienden en gaan we samen met Ajay (1 van mijn Delhi-junior-college-vriendjes) uit eten en op stap.
De volgende dag, 4 december, vertrekken we met Ajay, sister inlaw (vrouw van oudste broer van Jeet) en hun 4 maanden oude dochtertje naar Village van Jeet.

Ik wist al wel dat deze familie erg welgesteld is. Dus vanuit mijn auto ging ik op zoek naar het grootste huis van de Village (ongeveer 1600 inwoners). En ik vond: een kast van een huis, in wit, vier verdiepingen, vol ingewikkelde details, houtsnijwerken, en op elke vloer minstens 1 dakterras. Ik ontmoet de familie en merk gelijk dat dit een ander slag volk is. Rijk en verwend. En hier breng ik de komende week door: geen internet, geen winkels, in the middle of fucking nowhere.

Omdat het huishouden geheel gerund wordt door hulpjes, wordt er relatief slecht voor mij gezorgd. Iedereen praat langs elkaar heen, niemand informeert mij, ik eet weinig, en niet echt gezond en de chai is te pittig. Mijn emmertje geduld druppelt langzaam vol. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, iedereen is druk druk druk. Overdag ben ik bored like hell. Zitten met de familie is niet echt mijn hobby, en mij entertainen is niet echt hun hobby. Ik praat wel wat met de sister inlaw van Jeet over het leven in India en de cultuurverschillen. Zij is hoogopgeleid in IT, maar mag van haar man niet werken. Wat vaak voorkomt. Vrouwen worden hier zo'n beetje opgesloten in huis en stom gehouden. Wat er gebeurt als ze tegen stribbelen? Dan worden eerst zijn ouders ingeschakeld om naar een oplossing te zoeken. Maar zij staan vaak aan zijn kant. Nog harder janken volgt dan. Daarna worden haar ouders ingeschakeld voor een compromise. En die komt er vervolgens: ze mocht na het huwelijk eerst haar school afmaken en als die kleine een jaar of 4 is, mag ze weer een baan zoeken. Dit is echt een hoge uitzondering waaruit ik alleen maar kan concluderen dat Jeets sis inlaw een koningin is in drama schoppen.

En terecht.

De avond van 5 december eten we bij een ander gezin in het dorp en daarna naaien we (ik, Ajay, Jeet en cousin brother) er tussen uit. We belandden in een huiskamertje zo'n 50 meter verder en Jeet vertelt me dat hij hier naartoe gaat als hij stiekem wil roken en drinken. Ik hou wel van dit soort rebelsheid!

Op 6 december beginnen de eerste functions (rituelen of ceremonies) voor Jeet. Hij wordt met een raar prutje gewassen en dan verdwijnen hij, zijn ouders en een brahmaan in de minitempel van het huis waar Ganesha (die God met olifantenhoofd, voor een nieuw begin) net zijn intrede heeft gedaan: de broer van Jeet heeft zojuist een gezegende poster opgehangen. Maar het stomme is dat dit mijn slaapkamer is. Nou weten de meeste van jullie wel hoe mijn slaapkamer er uit kan zien. Serieus, als ik had geweten dat ik bezoek zou krijgen, had ik wel even opgeruimd.

's Middags heeft de laatste druppel mijn emmertje geduld gevuld, als ik voor de zoveelste keer niet geinformeerd wordt: omdat mijn kamer een tempel is, mag ik er niet meer slapen, of toch wel? Of toch niet? Het water gutst over de rand als ik bij een aantal dames gezet wordt door mami: tantes en nichtjes. Ik wil helemaal niet ge-entertaind worden en vooral niet als ik alleen maar aangestaard word! Ik wil alleen maar even ontsnappen naar een andere kamer in een ander huis met mijn vriendje Ipod en helaas mislukt deze poging omdat Jeet mij ziet vluchten. Twee uur aan gezeik met hem, zijn moeder, zijn zussen en zijn nichtjes volgt. Als ze het eindelijk lijken te snappen, dat ik gewoon even wat tijd voor mezelf wil, blijkt het toch een grapje van ze.
"Ok, so you want some time for yourself. How much?"
Deze mensen snappen het dus echt niet en ik geef op.
"Please, give me one hour!"

Die avond is er een dansavond voor het gezin en de omwonenden. Ik ben inmiddels omgetoverd tot een prinsesje en het hele gezelschap wacht op mijn dans. Dat had ik al ingeschat. Jeet ook. Of ik een drankje wil, rum ofzo. Ja graag!! We sneaken naar een achterkamer waar een aantal ooms en neven zitten te 'boozen'. En daar ontmoet ik Jeets favoriete oom. Hij geeft me een knuffel en vraagt of ik mee drink. Na de eerste volgt de tweede en daarna nog snel een derde. Nu durf ik zeker te dansen. Bottoms up! En zo sluit ik vriendschap met de favoriete oom van Jeet die ongeveer 10 woorden Engels kent en de komende 6 dagen praten we maar over 1 ding:
"Ma'm, torra torra rum with coke??"

Op de tweede avond van het huwelijk kom ik erachter dat heel dit huwelijksfeest is bedacht voor en door de bruidegom en alle mannen aan zijn kant. Gisteren had ik al gemerkt dat vooral de mannen op de voorgrond treden. Vanavond is het receptie. Hetzelfde ritueel als op de bruiloft van de vriend van Jeet herhaalt zich: gekke kroonluchters, vreselijke muziek, alleen dit keer zit Jeet op het paard, in vol ornaat. Hij ziet er goed uit. Alleen kan ook hij niet lachen. Alleen dit keer weet ik dat het niet is omdat het niet mag. Jeet wil helemaal niet trouwen.

We maken eerst een rondje door het dorp, daarna gaan we naar het huis van uncle, want daar is het feest! De vrouwen hebben een eigen plek: op het dakterras, vanwaar ze de mannen goed in de gaten kunnen houden. De mannen verzamelen op een groot terrein, met tafels en stoelen en er is ook weer een podium met presentator. Vrouwen mogen hier niet komen, en waarschijnlijk willen ze dat ook helemaal niet. Ik ben de enige uitzondering: ik mag én ik wil. Zitten bij de roddelende vrouwen op het dak is gruwelijk saai. Bij de mannen, daar is 't feest! Drank, danseressen en vlees! Nu ben ik het onderwerp van de roddel voor de vrouwen.
Mijn vriendjes zijn gearriveerd en als Prinses Irene het grasveld op loopt weet ze zeker dat alle ogen haar volgen. Vanavond gaan er heel veel mannen dronken worden, maar toch weet ik dat ik de veiligste persoon op aarde ben door dankzij deze onbewuste sociale controle en mijn persoonlijke bodyguards: Jeet, Raj en Mahendra.

Terwijl de vrouwen op het dakterras uit verveling hun weg naar huis zoeken, zoeken de mannen hun weg naar het podium en de danseressen die inmiddels meer op hoertjes beginnen te lijken, en de danseressen zoeken hun weg naar de flessen drank achter de schermen om deze avond door te kunnen komen. Ik kijk afkeurend toe en vraag me af wat het me zou kosten om deze dames van het podium af te krijgen. Waarschijnlijk veel, aangezien de mannen letterlijk met bankbiljetten smijten om deze dames van vertier aan het dansen te houden. Inmiddels is aanraken ook toegestaan.
Ik weiger alle mannen die me ten dans vragen: ik wil me niet laten zien op het podium tussen deze kwijlende honden en ik mag gelukkig ook niet van mijn vriendjes. Het feest eindigt met eten (heerlijk om te eten na het drinken, feels like home, maar dan zonder frikadel speciaal en grote friet joppie) en ik lig om een uur of half 5 in bed. Ik vraag me af of ik mijn voetjes nog ooit op temperatuur krijg.

De 8ste december is de dag van de eigenlijke inhuwelijktreding en het huwelijk wordt voltrokken in de Village van de bruid. We gaan met auto's die kant op. Alleen de mannen zijn welkom, wat een verrassing. En ik dan. Dit festijn heet Bharat. De prins wordt wederom op een wit paar gehesen, het paard dat hem naar zijn toekomstige vrouw brengt. Jeet heeft voor de gelegenheid een nieuw jasje aangetrokken en ik ben voor dezelfde gelegenheid gehuld in weer andere Rajasthani dress en behangen met witgouden sieraden loop ik full colour mee in weer zo'n zelfde stoet met gekke kroonluchters en vreselijke muziek. Van 'ons hotel' (het hotel van de bruidegomkant) lopen we naar het hotel van kant van de bruid. Op de binnenplaats van dit hotel vindt de huwelijksceremonie plaats. Voor de verandering is deze 3 uur durende ceremonie alleen voor vrouwen en ik snap naderhand waarom: het was er koud en het is vooral te geestdodend.
Maar voor dat het zover is, eerst nog even dit! We komen aan bij het hotel en het kersverse bruidspaar krijgt ook wat cadeautjes: een nieuwe auto, een bed, een koelkast, een tv, geld en nog meer geld en nog meer van zulke buitensporige cadeau's.

Na ontvangst van de cadeau's door alleen Jeet, gaat hij het paard weer op en wordt hij bij de poort van het hotel ontvangen door de dames van zijn nieuwe schoonfamilie. Over enkele minuten begint het water te golven en ziet Jeet zijn vrouw voor de eerste keer in zijn leven. Ik mag mee naar binnen, want ik ben ook een vrouw. Ik vind het wel een beetje spannend allemaal. Ik laat mijn vriendjes achter, nadat Raj nog even zorgt dat ik met iemand van de koude kant mee naar binnen kan lopen. Maar eenmaal binnen word ik bedolven onder de aandacht.
Er volgt een korte ceremonie met bloemen en kaarsjes. Na een uurtje gaat Jeet foto's maken met zijn nieuwe schoonfamilie en ga ik naar de Bharat aan de overkant van de straat: een feesttent gevuld met, laat me raden, drank, mannen, muziek en vlees! Na een uurtje, veel lol, rum en kip ga ik weer terug om de rest van de oersaaie ceremonie bij te wonen. Dit keer heb ik geen interesse in de rituelen (met vuurtjes, touwtjes en mantra's) als toerist; ik ben er eigenlijk alleen maar om Jeet bij te staan. Hij heeft het overduidelijk moeilijk.

De volgende dag gaan we weer terug naar Village van Jeet en ik neem voor 2 maanden afscheid van Raj en Mahendra, wat me erg verdrietig maakt. Eenmaal terug in de Village slaap ik de rest van de middag: een deel is echt omdat ik fysiek en mentaal uitgeput ben van deze dagen en deels gespeeld omdat ik totaal geen zin heb om me met de familie te mengen.

Maar mijn schoonheidsslaapje is van korte duur. Heel het gezeik begint vandaag weer van voren af aan omdat cousin brother gaat trouwen. Dus de dansavond, de receptie en daarna de bharat. Als ik net wakker ben en verlies ik mezelf en barst in tranen uit. Jeet heeft niet echt de ruimte en tijd om mij te troosten, maar weet me toch op te vrolijken. Vanavond gaan we eten met vrienden en betekent dat een nieuwe rebelse actie waar ik meestal wel wakker van word en van op knap. Daarna start de dansavond. Dit keer dans ik niet en heb ik geen Rajasthani dress aan. Ik ben kapot en wil gewoon slapen.
De volgende avond, 10 december, wederom receptie. Zelfde plek, zelfde volk, zelfde ritueel: eten, drank, danseressen, dronken mannen, eten, slapen. De avond daarna bharat, ditmaal in Jodhpur met wederom eten, drank, muziek, drank, eten en daarna te weinig slaap.

Na 7 dagen verveling overdag, een vreselijke familie (ik denk ook niet dat ik hun favoriete gast was), veel drank in de avonden, ongezond eten, te weinig eten en te weinig slaap, dropt Jeet mij en een vriend van hem op de terugweg in Pushkar. Het is de bedoeling dat ik hier blijf om bij te komen, voordat ik nog een paar dagen in Delhi doorbreng met Jeet. Ik word min of meer overgeleverd aan deze vriend en een aantal andere vrienden en wederom voelt het als gevangenschap. Jeet moet door naar huis voor meer ceremonies en formaliteiten. Mijn systeem in inmiddels zo uit balans dat ik het niet trek om deze dagen uit te zitten bij deze gasten. Ik wil naar Delhi! Want Delhi is mijn poort naar een nieuw hoofdstuk: naar het zuiden, naar mijn vrienden uit Den Haag Talitha en Stijn!

You don't look nice, that's why you go fast!

Na nog een tsunami van mijn emmertje geduld en compassie twee dagen later besluit ik hoe dan ook om Pushkar diezelfde dag te verlaten. Als Jeet die middag op bezoek komt, besluiten we dat ik 's avonds een nachtbus neem naar Delhi. Ajay pikt me 's ochtends vroeg op en mijn bedje in het vertrouwde appartement in Delhi is gereserveerd voor de komende nachten.

Jeet is de volgende dag eindelijk bevrijd van zijn familie en huwelijksverplichtingen en voegt zich bij ons. Die avond, 17-12, is er een feestje van Kuoni, de overkoepelde organisatie van Shoestring en Koning Aap. Jeet twijfelt om me mee te nemen, maar een bevriende collega haalt hem over om de grote baas op te bellen. Natuurlijk ontvangen ze graag een vrouwelijke gast die vorig jaar met Shoestring heeft gereisd.
Met zijn zessen in een taxi reizen we af naar Zuid-Delhi voor nog meer dansjes, drankjes en kip. Maar ook voor leuke en zinvolle ontmoetingen. Het idee om bij Koning Aap te solliciteren spookt al een tijdje door mijn hoofd.

Mijn laatste avond in Delhi: 18 december. Met wat Kuoni vrienden en de junior college guys van het appartement bouwen we een feestje met rum en vlees. Rond middennnacht rollen de Kuoni guys de deur uit en wij rollen onze bedden in. De volgende ochtend pikt de taxi mij op om me te droppen op het vliegveld van Delhi. Om 11.00u gaat mijn vliegtuig naar Goa om uiteindelijk rond etenstijd in Gokarna bij Talitha en Stijn aan te komen. Ik heb gemengde gevoelens: ik ga naar mijn allerliefste vriendjes toe, maar laat ook een speciaal vriendje achter.

Ik wens jullie allemaal een gezellige kerst toe en een knallende jaarwisseling!

Are you comfortable?

Soms. Soms ook niet.
Bijzonder dat je je in zo'n warm nest eenzaam voelt. Misschien wel de eerste keer deze reis. Wat een rare tradities houden deze mensen erop na en wat voel ik me momenteel een stoorzender. Ik voel me overbodig. Ik kan nooit in deze wereld passen. Wat doe ik hier en waarom ga ik niet verder en laat ik ze allemaal achter?? Ik voel me gevangen. Zouden deze mensen zich ook zo voelen en zouden ze er daarom maar het beste van maken, op deze manier? Dat zou logisch zijn. Wij Westerlingen zullen altijd moeite hebben hiermee, denk ik. Onacceptable wat hier gebeurt.

We gaan even een stapje terug: wat gebeurde er nadat ik uit Mcleod Ganj vertrok, voor en na de vipassana?

Ik vertrok dinsdagavond 3 november van Mcleod Ganj met de nachtbus, zonder enig plan, terug naar Delhi. Heerlijk comfortable, op de meest hobbelige plek van de bus, op de achterbank tussen 2 Tibetaanse monniken in. De rechter legt een fleecedekentje op mijn schoot, de linker dommelt af en toe in slaap op mijn schouder.

Ik ging naar hetzelfde hostel als mijn eerste ritje Delhi. Alleen bleef ik nu maar een nachtje. Ik kreeg namelijk een smsje van Jeet die ochtend: een van de tourguides van vorig jaar. Waar ik was? Wanneer ik in Delhi was? En wanneer ik hem zou ontmoeten, want hij zou het leuk vinden om me te zien! Ik moest de volgende ochtend uitchecken en dan kon ik bij hem slapen in het appartement van hem en zijn junior college boys, een soort van kleine broertjes, Ok, I'm in!!

Na wat gesms en geplan ging ik met mijn backpack met de metro naar de afgesproken plek. Volgens hem een ritje van 20 minuten. Wat ik nog weet van vorig jaar: dat soort inschattingen maken is niet zijn sterkste punt (en na 3 dagen leer ik hem "whatever you say, always double the time"). Na en klein uurtje en 5 smsjes "where r u?" ontmoette ik na een jaar een van mijn vriendjes. Met rickshaw gingen we naar een klein appartement met matrassen op de grond, een tv, een keuken met hulpje, een badkamer compleet uitgerust met 'bucketshower', een koelkast gevuld met bier, rum, wodka en sigaretten.
"There's only one problem. No toiletpaper."
Ach joh, maak je niet druk. Wc papier is een van de meest overbodige gebruiksvoorwerpen van de Westerse beschaving.
Oh ja, ik vergeet 3 fantastische jongen, stuk voor stuk schatjes die stonden te popelen om me te ontmoeten en erg verlegen werden van mijn aanwezigheid.
"sit!"
"our home is your home"
"what do you want for lunch?" gevolgt door wat Hindoestaans gebrabbel richting het keukenhulpje.
"are you comfortable?"
Ja, ja, ja, don't worry about that!!
De rest van de middag gekaart. En erg gelachen. Ook nog een koffietje gedronken en wat rond gelopen. De mannen erg trots om met mij in de buurt rond te lopen en veel bekijks van locals wat dat blondje in godesnaam met 3 Indiers doet.
2 bioscoopjes later ontmoette ik dan toch ook weer Mahendra, tijdens een etentje. Mahendra was mijn tourguide in het eerste deel van mijn trip en het is een van de beste gidsen die je kunt hebben. Erg recht door zee, eerlijk, sincere. Terwijl de mannen illegaal wodka regelen en vechten over wie de rekening gaat betalen, sluit ik aan bij een shoestringgroep die ook zit te dineren. Altijd fijn om effe Nederlands te kunnen lullen.

De volgende dag is Diwali, of Deepavali, of Deevali, of hoe je het dan ook wilt schrijven. 'n Soort van kerst. En op een ander front een soort van nieuwjaar: Firecrackers. Nee, dit kun je geen vuurwerk meer noemen. Explosieven. Dynamietstaven. Handgranaten. Dat past beter. Gezellig avondje met Jeet, Mahendra en een andere tourguide die ik de avond ervoor heb leren kennen. Samen koken, samen eten van 1 groot bord met onze handen: I love it!!!

Ik neem afscheid van Mahendra en Jeet en word veilig op de bus gezet naar tourguide nummer 3: Raj. Raj is in Jodhpur aan het werk en dat is mooi, want ze hebben daar ook een Vipassana centrum. Perfect timing! Ik meet met Raj, we kletsen 2 dagen en nachten bijna aan een stuk door en we eten met zijn shoestringgroep bij zijn stagair thuis. Easy on the spices is niet helemaal doorgekomen en na een avondje met deze oerhollanders heb ik bijna medelijden met Raj.

De volgende dag vervolgt hij zijn reis en voor mij wordt besloten dat ik naar de familie van Mahendra ga, voordat ik op 10 november mijn cursus Vipassana start.

"are you comfortable?"
Vraagt Mahendra als hij belt na het warme onthaal dat ik krijg van alle cousin sisters, aunty, grams, mami, sister en Sapu (neefje of cousin brother) die eigenlijk Bhanu heet.
De mannen zijn werken en de vrouwen blijven thuis. Zoals het hoort. Bij het aanrecht. En om het huis. En ze kletsen de oren van mijn kop. Hoewel ik er geen reet van versta, hoor ik in bijna elke zin "Mahendra". Ik beantwoord elke nieuwsgierige blik met een glimlach. Ik ben uitgeput na een paar uur. Maar het eten van mami maakt veel goed. "I love a home cooked meal". Aldus Mahendra. En ik snap nu waarom. Maar ze hebben dan ook tijd zat om te oefenen. Ik bedoel: 5 vrouwen doen samen 2 huishoudens van totaal 9 personen. Buiten kletsen, poetsen, koken, kletsen en boodschappen doen, regelen ze Mahendra's bruiloft half februari 2011. Of ik ook kom? Ja nou, heel eerlijk gezegd was ik niet van plan om dat te plannen aangezien ik niet plan. Maar na de 10de uitnodiging, ook van grams, geloof ik dat ik er niet meer onderuit kan.

In het huis staan 3 bedden verdeeld over verschillende kamers en dat is dan ook zo'n beetje het enige meubulair. Als we 's avonds naar bed gaan, zie ik dat er allerlei matrassen van zolder af worden gehaald. Alleen de gasten, Sapu en ik, slapen op een bed. De rest slaapt op de grond, wat normaal schijnt te zijn. Ik en sister slapen op de voorkamer.
"are you comfortable?"
Jaaaaaaaaa!!!

De volgende dag word ik opgetuigd als kerstboom en moet ik poseren als een prinses in een traditionele Rajasthaanse jurk. Ook krijg ik een nieuwe naam: Tara Baisa. Tara betekent sterren en baisa is een respectvolle manier om een vrouw aan de spreken. Hilarisch. Alleen nemen zij het allemaal wel erg serieus. In de gesprekken is "Mahendra" inmiddels vervangen door "Tara Baisa" en ik krijg complimenten als "very smart" -vooral niet te verwarren met intelligentie, het betekent namelijk mooi- en "good nature" -wat ik nog steeds niet helemaal snap-. Heel veel meer aan Engels komt er niet uit.

Missie Tara Baisa afleveren bij het meditatiecentrum verloopt vlekkenloos: na 80 telefoontjes ben ik veilig aangekomen.

Oh ja, een belangrijk detail is misschien wel dat ik nergens geld aan uitgeef omdat ik dat simpelweg niet mag. "Dankjewel" of "Dan ya waad" is ook geen optie. Ik moet even bijkomen van deze achtbaan en ongekende gastvrijheid. Hier kunnen wij in de verste verte niet aan tippen. Dit is ongekend en ik maak het mee! Wat een warmte, wat een liefde! Ik heb dikke 10 dagen om bij te komen en denk er geregeld aan terug.

"Were you comfortable?"
Vraagt de manager van het Vipassana centrum nadat ze vraagt hoe de cursus was geweest.

Ik keer voor een nachtje terug naar mijn nieuwe familie en oma is bij om me te zien. Ik voel me een stuk meer comfortable dan de vorige keer. Tara Baisa is terug en dit keer gaat het over haar huid, die door de Vipassana een stuk slechter is geworden.

Operatie "hoe krijgen we Tara Baisa veilig in Udaipur" gaat van start. Een heel netwerk wordt ingezet: Raj belt mij, ik geef sister, die belt met cousin brother, die weer belt met Mahendra en met de bus-sjoof, en Mahendra belt weer met Raj. Als ik in de bus zit belt Raj mij. Als ik aankom word ik opgepikt door een van zijn vrienden die mij dropt bij het hotel. Ik zie 1 gemiste oproep van Mahendra, maar ik check eerst even in. 1 Gemiste oproep verandert in 2 en ik besluit toch maar even terug te bellen.
"I already called the Raj, coz u didnt pick up the phone".
Daarna bel ik nog met Raj en sister om te vertellen dat ik veilig op de hotelkamer zit met de deur op slot.

De volgende dag: op naar nogggggggggg meer familie!
Raj pikt mij op bij het hotel. Hij is inmiddels klaar met zijn groep. Op naar de grote stad: cousin brothers en cousin sister en aunty en uncle van Raj. Wat een verademing, deze halve kopieen van onze eigen Westerse cultuur. We hangen 3 dagen rond n de stad, bij het meer en kijken tot diep in de nacht sitcoms en films op tv. Raj en zijn nichtje zijn nogalll close. Of nou ja, ze zijn eerder elkaars bezit. Ik vraag me af wat voor een soort liefde zij voor elkaar voelen. Is dit familieliefde? Of hebben zij geen idee hoe het voelt om van een partner te houden en verwarren ze deze liefde met liefde voor een familielid? GSM's worden gecontroleerd op smsjes van indringers van het andere geslacht, roken en drinken worden verboden, het hebben van een relatie wordt verboden, enigszins schunnige scenes in films worden doorgespoeld. Deze mensen zijn de beste leugenaars ter wereld besef ik me nu en mijn natuurlijk Westerse wantrouwen steekt gelijk de kop weer op. Iedereen hier heeft relaties, drinkt, rookt en kijkt porno.

Had ik al gezegd dat ik van Vipassana een soort van jetlag heb gekregen? Heel erg fijn! Ik word telkens om 4 of met een bietje geluk om 5 uur wakker. Maar deze keer komt het vooral doordat cousin sister telefoon krijgt om 4 uur. Ik slaap bij haar op de kamer en de mannen slapen op een andere kamer. Het telefoontje komt van de schoonzus van Raj, de vrouw van zijn broer. Haar man is niet thuisgekomen die nacht en ze is in paniek. Uiteindelijk komt hij thuis; hij was bij vrienden. Ik begin te lachen, wat word erg melig na al die tijd zo close te zijn met Hindoestanen.
"What happened?"
Ik vertaal mijn gedachtes hardop in het Engels.
"That's what happens with lovemarriages."
Raj zijn broer trouwde als enige vanuit liefde, in plaats van gearrangeerd. Nogal een groot ding hier. Een van de 3 liefdeshuwelijken strandt. Dat is een herkenbaar cijfer voor ons. Van de gearrangeerde huwelijken strandt 1 op de 300. (Maar het is dan ook verboden om te scheiden. Of tenminste, de man mag wel weg, maar dan is de vrouw voor haar leven getekend. Het is namelijk haar schuld. Ze kan nooit meer hertrouwen en zal uit de community gezet worden).
Misschien pap en mam en mijn zusjes toch maar eens vragen om iemand voor me te zoeken en te matchen op minstens 19 van de 32 geselecteerde astrologische ijkpunten.

Ik vraag naar het amulet om de nek van Raj:
"It's a local god".
Ik vraag naar de andere kant:
"The same, only on motorbike"
What?? Are all the animals occupied? Rats, lions and bulls they usually ride??
"No, it's a new god".

An idea can change your life!

Ik en Raj verhuizen naar 3 heerlijke, ontspannen dagen naar het platte land. Village. Paps en mams en grams wonen er. Over 2 jaar komt er iemadn bij: de toekomstige vrouw van Raj. Hij eist van zijn familie van ze een vrouw voor hem zoeken die voor zijn ouders kan zorgen en bij hen gaat wonen. Joined-familiysystem. Ze zijn nu maar met z'n drieen omdat Raj zijn broer in de stad werkt (F&B manager van een hotel) en woont met zijn vrouw en zijn zus woont bij haar inlaws. Maar paps vertelt mij dat ze een hogopgeleide vrouw zoeken, met een baan. Wat is dit? Terwijl ik hele dagen met de bezitterige nicht van Raj sms, die mij aan het uittesten is op 'de 10 verboden', kom ik stukje bij beetje meer te weten over de cultuur en de tradities.

Zelfs de hele dag niks doen en dan luisteren naar die tradities is echt een van de meest uitputtende bezigheden. Ik wist niet dat emoties en sensaties zoveel energie konden kosten. Ik ben echt kapot. Deze familie is zo intelligent, maar zo onwetend. De vader heeft gelijk, hij weet precies wat er gaat gebeuren. Vanuit de geschriften wordt Hindoestanen geleerd hoe ze tradities moeten voorzetten en om welke achterlijke reden, terwijl wij in het westen alles vanuit een wetenschappelijke manier willen benaderen. India is hard op weg om het westen te kopieren. De tradities vervagen. En uiteindelijk zullen ze grotendeels verdwijnen. Zonde?
Zonde als het moorden om liefdestrouwerijen eindigt?
Zonde als het moorden om trouwen buiten de kasten eindigt?
Zonde als het mogen dragen van een vuurwapen omdat je bij een van de hogere kasten hoort, eindigt?
Zonde als het zogenaamde 'facecoveringssystem' verdwijnt, wat ongeveer inhoudt dat getrouwde vrouwen hun gezicht moeten bedekken in het bijzijn van hun man of een ouder persoon, ook niet hardop mogen praten in het bijzijn van deze personen en niet mogen lachen met ontblootte tanden?
Zonde als al die gekke gewoontes zoals voeten aanraken bij het zien van een ouder persoon verdwijnen?
Zonde als uithuweling verdwijnt?

Nee.

Mijn haren staan recht overeind en het kost me vele kilowatturen aan energie om dit alles ter verwerken in mijn brein, dat alleen maar tegen kan stribbelen.
Laat me alleen, laat me met rust, laat me even in mijn eigen Westerse wereld waar we maar 1 God hebben in plaats van ontelbaar, die ook nog eens gewoon de naam God draagt. Waarom houden mensen toch zo vast aan entiteiten en objecten buiten ons lichaam, het verleden en de toekomst? Het enige dat is, is nu. En het enige dat dat is, is niet permanent. Het leven zit in ons, niet buiten ons.

Momenteel kan ik alleen maar stellen dat de familiebezoekjes me even te veel zijn. Ik ben een attractie voor de neighberhood girls, mag niks doen, voel me afgezonderd en achtergesteld omdat ik nooit goed genoeg zal zijn om in deze beschaving te passen. Nee, dat is niet zo erg, uiteraard ben ik alleen maar een toerist. Maar het doet pijn van binnen om te zien dat mensen eigenlijk helemaal niet gelijk zijn. Enerzijds ben ik een topattractie, mooi, smart, intelligent, good nature, high educated, blahblahblahblah, anderzijds zal ik nooooit een van hen kunnen zijn omdat ik al 28 ben en niet getrouwd, geen baan heb, afgestudeerd ben in vastgoed (wat helemaal geen studie is hier), rare enkelbandjes draag en wit/ blond haar heb -dat een teken is van veroudering- What the fuck?? Mijn hersenen kunnen deze paradoxen niet aan. Dit is rocketscience en ik ben normaal best goed in wiskunde, maar dit gaat boven mijn petje.

Mijn Ipod is werkelijk de enige manier om mij even terug naar het westen te teleporten. Ik luister mijn muziek en zit letterlijk even in mijn eigen wereld. Fijn.

India kopieert het westen. Helaas vooral de slechte gewoontes. Maar het westen evolueert ook: we worden ons steeds bewuster van de universele waarheden en wetten. Ook deze waarheden zijn in bepaalde kringen van India bekend (je leert er bijvoorbeeld over tijdens Vipassana en Vipassana wordt in India veel door Indiers gvolgd) en zullen, nadat alle slechte gewoontes op-mis-bruikt zijn, op steeds meer plaatsen in India doordringen. Dit is een proces dat generaties gaat duren. Tot die tijd kijkt India tegen het westen op, kopieert het slechte gewoontes en probeert deze te combineren met de Hindoestaanse tradities. Bidden voor een betere gezondheid met gebruik van tabak, alcohol en drugs. Uithuwelijken met vreemdgaan. Gezichten bedekken met schaars gekleede Bollywoodsterren. Bezitterigheid ten opzichte van elkaar met liegen.

Amen. Praise the Lord. Alle 3,3 miljoen als het moet. No, I am totally uncomfortable.