Chocolate dreams

Dharmalaya -Bir

Gedane zaken...

Vandaag, 23 april ga ik Dharmalaya na 3 paradijselijke weken verlaten voor een duizend-en-een-nachten huwelijk in koninklijk Jodhpur. Het vooruitzicht van cake & chocolade in Mcleod Ganj waar ik voor 2 nachten blijf voordat ik verder ga en het vooruitzicht op het buffet op het huwelijksfeest verwarmen me enigszins van binnen! Maar van afscheid nemen word ik altijd stil; hopelijk zie ik je weer terug.

3 Weken lang mudplastering, modder bakstenen maken, sjouwen en lekker buiten zijn! Ik heb zelfs in mijn enthousiasme mijn pinkie geblesseerd. Na een paar dagen rust ben ik met links gaan werken en nu ben ik een 2-handige modderpleisteraar.

We hebben wat korte tripjes gemaakt in de omgeving, een heel aantal wandelingen van 10 km retour naar de beschaving (hoewel je na Dharmalaya -waar vervuiling verruild is voor bewustzijn- je afvraagt waar de 'echte' beschaving is) om te genieten van dierlijke eiwitten en chocola, aangezien Dharmalaya geheel veganistisch is. Ook heb ik alles geleerd over non-meditatie, na een anti-meditatie periode die was ontstaan na het lezen van een stuk van Krishnamurti over zelfdiscipline. Goeie timing, echt mijn ding! Het gaat erom dat je je geest laat rusten en ontspant, in plaats van inspant en duwt in een bepaalde focus.

Op meditatie- en 'Dhamma'-gebied hebben de intelligente menschen en de boeken die ik van ze gelezen heb de laatste maanden me aan het denken gezet. Wat heeft het leven voor zin als je bezig bent om jezelf allerlei dingen op te dringen én je te verzetten tegen aardse heerlijkheden, zoals chocolade? Waar eindigen je dromen en begint 'realiteit'? Alsof het bestaat... Het willen, verlangen naar wat dan ook -vrijheid, rust, liefde, verlichting- is een stressvolle bezigheid voor je geest! Waar is de balans? Deze ligt, denk ik nu, altijd in een stressvrije zone en zoveel als het kan in het nu.

De laatste dagen heb ik gevuld met niks doen en het afmaken van het pleisterwerk in de woonkamer. Er waren teachings van een bekende Lama van hoge orde waarvan ik de naam steeds maar niet kan onthouden en ook daar heb ik een dagje doorgebracht. Mensen kwamen en gingen in drie weken. En we hebben het wel erg naar ons zin gehad met een klein groepje met een bijna dagelijks kampuur met muzikaliteit en thee.

Maar ... reizen is geen reizen zonder afscheid, zonder het besef dat aan alles een einde komt en ook weer een nieuw begin brengt. Geen idee hoevaak ik dit al geschreven heb; het wordt wellicht wat saai.

"Who are you but my reflection? Who am I to judge and strike you down?"

Tool - Pushit

Over op iets smeuigers dan! Ik verbaas me er vaak over hoe ik gewend ben geraakt aan ranzigheid. Kleren die nooit helemaal schoon worden is slechts de laagste gradatie. Plees met geur, kleur en smeur; restaurants op 't randje van beschaving, boeren, scheten en roggelen zonder gêne. Bijzonder toch ook hoe dit gestoorde land met mijn geest blijft fucken. Het ene moment wil ik nooit meer naar huis en het andere moment wil ik niets liever. Terugkomend in Mcleod Ganj vanuit het serene en brandschone (voor India-begrippen) Bir, is als met een parachut gedropt worden in Delhi. Ik dacht dat Mcleod Ganj vredig was; ik heb serieus mijn vorige blogs terug gelezen om te kijken of ik ook niet zoiets geschreven had.

Bir is niet anders dan een dorp en een Tibetaanse kolonie gebouwd rondom een Paragliding landingsplek. Prachtig begroeide bergriffen met naaldbos (ruikend naar Europa) en theeplantages in de vallei. Thee zou naar mijn mening overal moeten groeien, vanuit esthetische optiek. Heerlijk afgelegen en stil! Een plek om tot jezelf te komen.

Mcleod Ganj is een uit de kluiten gegroeide trekpleister (voor zowel nationale als internationale toeristen) met veels te nauwe straatjes voor de hoeveelheid verkeer dat er door wil, inclusief het oorverdovende toetergebruik en ronkende motor geluiden.
Contradicties als ronde & gezonde Punjabi's (die met die tulbanden), minstens 8 gepropt in een taxi vs. een praktisch in de goot levende lepra patient maken deel uit van de dagelijkse realiteit.

Een vroege start voor mij, want ik moet om 04.00u opstaan voor de taxi, die mij naar de bus brengt die om 05.00u naar Pathankot brengt voor de 11.00u trein richting Rajasthan. Ik heb een treinrit van 18 uur voor de boeg. Tussen het boeken van het ticket en het vertrek heb ik alweer genoeg horror verhalen gehoord van deze en gene. Alsof alle Indiers criminelen zijn. Het meest achterlijke verhaal is dat van de she-males die klappend in hun handen de trein in komen, bij je blijven staan en min of meer eisen dat je ze geld geeft. Daar snap ik geen moer van.
Ik heb na mijn laatste treinrit met Tom, bijna 2 maanden geleden (alweer!) maar weer sleepersclass geboekt, ook bij gebrek aan beschikbare tickets in een betere klasse. Ik durf het aan! Mijn bed is 't dichts bij de wc, maar gelukkig rijdt de trein de goeie kant op, dat wil zeggen dat de stank van de plee door de luchtstroom mijn neus niet kan bereiken.

 God is simple. Everything else is complex. Do not seek absolute values is a relative world of nature"

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

Too hot to handle

Na een rustige rit kom ik op tijd aan in Jodhour. Mahendra pikt me op en dropt me in een hotel. We kletsen bij. Een minuut of 10 en daar moet ik het de komende dagen mee doen, want hij heeft het razend druk met de bruiloft van Mona, zijn jonge zusje.
Dit hele circus heb ik al vaker gezien en gedeeld, hoewel dit de eerste trouwerij is die ik mee maak vanuit de kant van de bruid. Het grootste verschil: ik heb nog nooit eerder Indiase vrouwen aan de drank gezien. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Tijdens de eindeloze zitpartijen bij Mahendra thuis, tussen enigszins ongeschoolde Rajput (de tweede kaste van boven) dames houd ik mezelf bezig met me afvragen wat de onderlinge relaties zijn tussen de familieleden: wie is wiens zus, dochter of welk meisje is getrouwd met wiens zoon? Daarnaast test ik mijn kennis van Rajput 'customs' en blijf ik me verwonderen over 't ongemak van het dragen van zo'n stomme sluier. Oh ja, wat ook een van mijn favo bezigheden is, is om in te schatten of de setjes kleding die gedragen worden door de dames en meisjes van origine bij elkaar horen of misschien is de sluier of sjaal bij de rok gezocht en is het een losse aankoop geweest. Vandaag koos ik voor een rok, dat kunnen ze wel waarderen dacht ik, met legging dat wel, anders kan ik niet fatsoenlijk op de grond zitten. Had ik van morgen mijn lange bijna uit elkaar vallende legging korter gemaakt en opgelapt, worden de stoppels op mijn benen niet onopgemerkt gelaten. Maar of ze dat in positieve of negatieve zin bedoelen, geen idee. We zullen maar van het beste uitgaan.

Van de 25 vrouwen die ik om me heen heb, weet ik van een stuk of 7 hoe het zit met de familiaire banden.  Van de overige 18 probeer ik het te raden door de customs (wel of niet dragen van sluier, het wel of niet aantikken van voeten en van wie bij binnenkomst) te combineren met de uiterlijke overeenkomsten. Je kunt aan de kledij zien of een vrouw weduwe is.
Als ik dan vraag bij wie een van de tienerjongers hoort, blijkt het de broer van de vrouw van Mahendra te zijn. Ik vond 'm nog wel zoveel op een neef van Mahendra lijken. Ik denk dat ze de bruid destijds iets te dicht bij huis hebben gezocht (wat mahendra destijds overigens ook vond.).

Ondertussen probeer ik mijn hoofd en lichaam koel te houden, want het is echt belachelijk heet. Meestal zitten we met vier op een vierkante meter en voel ik de stroompjes zweet over mijn rug rollen. Mijn hoofd koel houden is een biedhha-opdracht, als er geen communicatie met de buitenwereld mogelijk is, door gebrekkig Engels en Hindi; ik begin maar tegen mezelf praten. Maar die familiepuzzel is onoplosbaar. Tegelijkertijd word ik gestoord van de tienermeisjes die elke 5 seconde "hello, what is yor nem?" zeggen, me aantikken en aanstaren, de ladies die verwachten dat ik honderden keren per dat "Khamagani" zeg (een begroeting in Rajasthani lokale taal) en aan me vragen of ik al gegeten heb. Of vragen ze nou of ik nog moet eten?

Er is niks veranderd.

Er wordt druk gespeculeerd over mijn burgelijke staat, natuurlijk gesuggereerd dat ik ook Rajasthani dress moet dragen en een bindi. En ik zou mijn haar zwart moeten verven! Ik heb geen idee of ze nu denken dat ik één van hen wíl zijn, of dat zij willen dat ik één van hen ben. Ze vinden het zeker amusant om me te zien dansen in zo'n prachtige jurk. Heel stiekem vind ik het leuk om er een te dragen, maar al dat andere circus mogen ze houden.

Er is niks veranderd. Behalve misschien mijn reactie op de intensheid van een bruiloft, hoewel ik me ervan bewust ben dat ik na anderhalve dag toch écht minder vriendelijk ben. De volgende dag neem ik een middagje voor mezelf, welliswaar in mijn hotelkamer, maar als ik me 's avonds weer bij de familie voeg wordt zelfs opgemerkt dat ik er relaxed uit zie! Zo hobbel ik de dagen door. Saai! Intens! Heet! En eigenlijk is het op een paar momenten na, niet leuk.

Ik snap ook helemaal niet waarom een bruiloft daar "leuk" moet zijn. Een meisje wordt uit de familie geplaatst om een nieuw leven op te bouwen bij een man naar keus van de fam. Als Mahendra's zusje op de laatste dag afscheid neemt, breekt de hysterie los! 25 Huilende vrouwen en een aantal hysterische meisjes. Zelfs Mahendra huilt, hoewel ik het idee heb dat dat niet echt gewaardeerd wordt. Ik sta verdrukt tussen hordes vrouwen in de brandende zon met ook tranen in mijn ogen, te staren naar iets waar ik helemaal niet bij wil zijn. Ik probeer me los te wrikken en de schaduw op te zoeken, want ik denk dat ik gek word!

En alsof één verscheurde familie, al dit verdriet en opgehaalde herinneringen, omdat de deze dames allemaal ervaringsdeskundige zijn in het verlaten van hun familie, nog niet genoeg is; binnen een half uur na Mona's vertrek duwen ze er de verloving van een andere cousin sister door! Iedereen lijkt weer te lachen en ik vraag me af: is het een pleister op een open wond? Of is het acceptatie van het systeem en nemen ze hun verantwoordelijkheden? Zoals het hoort. Een van de nichtjes is open naar me en vertelt dat het systeem vreselijk is en dat India gedomineerd wordt door mannen. Waarop ik zeg dat als er niemand op staat om iets te veranderen, het nooit zal gebeuren. Een betonnen sociale constructie. Maar wie weet wil het gros wel helemaal geen afscheid nemen?

Ik wel in ieder geval. Ik weet niet eens of ik nog ooit een huwelijk bij wil wonen; ik heb (na 4,5 huwelijk) eigenlijk mijn buik wel vol van het drama, mijn almaar tollende hoofd en de belachelijke aandacht. Maar voordat ik mijn backpack weer gepakt heb, heb ik alweer 3 nieuwe uitnodigingen. Geen idee of ik dan uberhaupt in India ben. Ik denk van niet.

Na het vertrek en de verlovingsceremonie wil ik terug naar mijn hotel. Ik ben moe en het is veel te heet. Het antwoord dat ik moet wachten, accepteer ik niet. Ik weet dat jullie het allemaal druk hebben, jullie zusje net hebben afgegeven, kapot zijn (mentaal en fysiek), maar ik zit ook over mijn grenzen.

Terug in het hotel raak ik aan de diarree. Ik geloof dat dit de eerste keer is dat ik voedselvergiftiging heb in India! Lang leven het bruiloftsbuffet dat me wel heel letterlijk heeft verwarmd van binnen, want 's nachts krijg ik ook koorts en daardoor besluit ik mijn treinticket van de volgende dag te annuleren. Ook besluit ik om in plaats van een nieuwe plek, Haridwar - Rishikesh, te kiezen voor een vertrouwde plek waar ik me zo gelukkig voelde. Mcleod Ganj & Bir. Als ik weer opgeknapt ben van al het drama, zie ik wel weer verder!

"It is often forgotten that He, who has surrounded us with this ever-evolving mystery of creation has also implanted in us the desire of question and understand" 

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

--------------------------------------------------------

Chocolate dreams

When I look into your eyes
I see a sincere and gentle heart
When I look at your smile
I see a hardworking and open mind
When I look at your body
I see a courageous and humble soul

Possible that my perception
contains nothing of truth
Do I want to live in a dream recreating your reflection
into a story of its own?
Or do I satisfy my mind's eye
with judgeless reality
Alone?

Choises in this pathless life
are mine to make. I thrive
in equality and balance
To infinite love in it's simplicity!
With a spark of healthy challenge
And on my way to now I hope
To share a piece of road,
few bars of chocolate and
some sunsets for a while
With the one behind that sweetest smile

Onbestemde Master Plaster

Bir; uitzicht vanaf de weg richting Garden Cafe met Wifi en cake

5 april 2013:

Eigenlijk ben ik veel te gaar om een berichtje te typen. Ik ben namelijk kei hard aan het werk geweest vandaag en gisteren. Ik heb eindelijk iets gevonden dat ik super cool vind, en ik blijk ook nog eens een natuurtalent te zijn: mud plastering! Het is zoiets als stucadoren met modder en koeienschijt. Ik heb eergisteren Mcleodganj ingeruild voor Bir, een gat zo'n 4 uur oostwaards. Daarnaast heb ik ook mijn kleine roze schoenendoos slaapkamer, precies groot genoeg voor een bed, een nachtkastje en een stoel, ingeruild voor een tent. Ook supersnel draadloos internet en dagelijkse porties cake & brownies heb ik ingeleverd. Daarvoor in de plaats heb ik een fantastisch mooi eco-project in de middle of nowhere, waar je 's nachts de sterren niet kunt tellen en overdag de tel kwijt raakt bij het tellen van de migrerende vlinders en waar ik mijn hart kan ophalen aan m'n ondergeschoven lievelingsvak van mijn studie. Ik weet weer waarom ik bouwkunde leuk vind! Bouwmaterialen, dakconstructies, oplossingen voor riolering en dat alles op z'n Indiaas met een laagje koeienpoep! Heerlijk!

De laatste 2 weken in Mcleod Ganj besteedde ik nuttig. 's Ochtends in mijn roze schoenendooskamer een boterham smeren met tahin en tomaat en eentje met tahin en banaan. Daarna rond lopen, al dan niet gecombineerd met een praatje met m'n local homies. 's Middags 1,5 uur Engelse conversation classes met m'n Tibetaanse vrinden en daarna lekker eten. Veelal op mezelf zijn en besluiten om gewoon in Mcleod Ganj te blijven heeft me goed gedaan.

Het werk met de Tibetanen gaf erg veel voldoening. Het was simpel van opzet: vrijwilligers en studenten kwamen zonder aankondiging binnen om 14.00u (wat dus wil zeggen dat de verhouding tussen deze twee soms ver te zoeken was, 1 op 2 of soms 1 op 6). De vrijwilligers verzinnen een onderwerp met 3 vragen, bijvoorbeeld:

Happiness

1. What does happiness mean to you?

2. What was the happiesf moment in your life and do you want to experience that moment again?

3. Do you think happiness is possible fod every living human being? Why?

De studenten, meestal zo'n 25 man en vrouw en monk, hebben een uur de tijd om de vragen te beantwoorden en op te schrijven. Als 'teachu' help je dan mef formuleren, uitspreken en verbeteren van spelling. Na een uur beantwoordt iedere student één vraag klassikaal.

Het interessants waren de antwoorden! Zo was iedereen (op 2 bewuste niet- monniken na) het er mee eens dat:

- geld belangrijk is;

- mannen harder werken dan vrouwen;

- vrouwen beter thuis kunnen blijven bij de kinders;

- religie belangrijk is, omdat je daardoor weet wat goed en slecht is;

- en we maar beter contact kunnen leggen met leven op andere planeten omdat we daarvan kunnen leren.

Nadat Tom wegging (zie mijn vorige blogpost), heb ik nog 'n aantal nachtjes in de duurdere kamer geslapen voordat ik naar Guesthouse Ladies Venture - for men, women and children- vertrok. Ik heb nog bijna 2 weken heerlijk geslapen in 't roze kamertje. Uiteraard heeft de kleur van deze bezemkast een belangrijke rol gespeeld in 'herstel'.

Toen ik besloten had om gewoon lekker in Mcleod Ganj te blijven zonder mezelf al te druk te maken over mijn volgende bestemming, werd het lekker rustig in mijn bovenkamer. Opties zijn maar opties. Als je ze links laat liggen verdwijnen ze vanzelf. Maar één optie bleef spoken. Naar Bir, om vrijwilligerswerk te doen bij Dharmalaya, een eco-instituut. Ik stuurde wat emails, maar kreeg weinig respons. De startdatum van het project kwam steeds dichterbij en ik besloot om zonder respons op weg te gaan naar deze nieuwe plek. In het ergste geval kan ik nog altijd terug gaan naar Mcleod Ganj. Op 3 april ging ik dus op de bonnefooi op weg naar Bir.

 "Chalo Mud Plastering!!"

Eenmaal in Bir aangekomen nam ik een tuk tuk richting Dharmalaya. Die arme tuk tuk chauf had spijt nadat hij er achter kwam dat het verder en hobbeliger dan verwacht. Toen we eindelijk iemand tegen kwamen om de weg te vragen, bleek hij ook op weg te zijn naar Dharmalaya. Khemsingh, mijn projectmaat uit Gujarat (een Indiase staat, ten zuiden van Rajasthan) stond te wachten op een telefoontje om de 'short cut' te weten te komen. We besloten om met zijn drieen, de tuk tuk chauf met één van mijn tassen, Khemsingh en ik, om verder te lopen. 

Na 20 minuutjes up hill werden we ontvangen door een aantal buitenlanders en een aantal locals op een prachtige open plek midden op een heuvelrug aan de voet van de Himalaya, met uitzicht op de besneeuwde pieken en gevarieerde flora en fauna. Dit project is om van te smullen voor mij omdat het verre van af is en het een zogenaamde showcase is, wat wil zeggen dat er verschillende bouwtechnieken en -materialen gebruikt worden. Het is de bedoeling dat vooral de lokale bevolking leert van de traditionele manier van eco-bouwen omdat het vele voordelen (zowel financieel als praktisch) heeft ten opzichte van modern beton-bouw. De komende weken zit ik hier, op een paar weekjes na ter onderbreking voor een wedding in Rajasthan van mijn favoriete zusje, te spelen met koeienpoep en modder! Maar het voelt fijn om eindelijk weer geinspireerd te zijn en iets te doen waar ik goed ik ben! Ik weet nog niet precies wat ik met mijn pleisterwerk-talent naar toe moet, maar wellicht is het toch minder onbestemd dat in eerste instantie gedacht...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Destination Unknown - Smashing Pumpkins

Life is so strange

When you don't know

How can you tell

Where you're going to

You can't be sure

Of any situation

Something can change

Then you won't know 

You ask yourself

Where do we go from here

It seems so all too near

Just as far beyond as I can see

I still don't know what this all means to me

I have nowhere to go

I don't know what to do

And I don't even know the time of day

I guess it doesn't matter anyway

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

When will my time come

Has it all been said and done

I know I'll leave when it's my time to go

Till then I carry on with what I know

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Bittere vrijheidspilletjes

Klimfotootje.. Hampi

Half februari...

De Hampi wereld draait door! Vertrekkende 'vrienden', gedemotiveerde, luie klimmers, opengekrapte muggenbulten die niet willen genezen, geïnfecteerde wonden, de furieuze zon die gaten brandt in ieders perceptie, stakende buschauffeurs in Karnataka, de Indiase regering die weer een deel van Hampi neerhaalt met bulldozers. Mensen zitten weer vast op Hampi Island Prison, maar omdat hun ticket over een paar dagen staat heeft het weinig zin om ergens anders vakantie te vieren als je net super lang in boulderparadijs bent geweest. Hoewel we allemaal snappen dat "change of scenery" het hier goed zou doen. Ik moest WEG voordat ik door ging draaien. En ik was niet de enige. Al dagen lang vertrekken er vrienden en op een of andere manier jaagde me dat op. Het herinnerde me weer aan het feit dat ik een plan moet maken of in ieder geval een volgende stap moet zetten, op lange of korte termijn. En dat herinnert me er weer aan dat ik niet weet wat ik wil in mijn leven. Ik kwam er achter dat de geweldige 'materiële' vrijheid die ik nu heb vrij nutteloos is als je niet weet wat je wil, maar nog belangrijker: ik ben op zoek naar vrijheid, terwijl ik moeite heb met commitment, vastberadenheid. Die twee zijn bijna elkaars tegenovergestelden. Dat ik alle vrijheid heb, weet ik nu wel. Maar hoe werk ik nu aan die vastberadenheid?

Terwijl ik mezelf aan het gek maken ben over mijn volgende bestemming kom ik erachter dat het wederom geen zin heeft om iets te forceren. In mijn geest zitten we allemaal in een trechter richting verdorvenheid. Er zijn een aantal klimmers met wat open wonden en door de hitte en de in aantal stijgende vliegen genezen ze slechter. Als klap op de vuurpijl krijg ik een mailtje van Mastercard dat mijn credit card gescimmed is, wat in dit geval betekent dat ze mijn magneet strip hebben gekopieerd en met de gegevens een nepkaart hebben gemaakt om te gebruiken. Of ik voor 105 Dollar bij de Wallmart in de U.S. heb gekocht? Nee, dus. Dat dachten ze al. Gelukkig dekt Mastercard alles (zo'n € 175) en ik mag mijn kaart netjes vernietigen, want er is een nieuwe onderweg. Ik bedenk me dat ik wel van geluk mag spreken dat mijn portemonnee vorige week is teruggebracht, anders had ik nu dus zonder betaalmiddelen gezeten.

Op 22 februari besloot ik toch, op een wat betere dag, om Hampi te verlaten. En wel een dag later en om via Pune richting Aurangabad te gaan om vervolgens naar het noorden te gaan om een stukje samen met een vriend te reizen. Op de avond voor het uitchecken horen we dat de regering de volgende dag een nieuwe molest actie heeft gepland aan de andere kant van de rivier. Zeer treurig! Verder ben ik op de dag van vertrek teleurgesteld in het aantal knuffels dat ik krijg. Ik heb nog maar net geld genoeg om de obers een minimale tip te geven. En natuurlijk ben ik verdrietig dat ik dit paradijs, hoewel het me de laatste tijd meer zorgen oplevert dat vreugde, verlaten ga.

Naast mij in de bus zit Louisa uit U.K. en ik ben blij at een praatje me afleidt van mijn drama. Er staat een nachtbus te wachten van 12 uur en om 5 uur 's ochtends word ik gedropt aan de Express Highway in Pune. Even geklooi met het zoeken naar een hotel, want Pune is posh en de hotels zijn niet echt budget. Uiteindelijk kies ik voor een hotel van R/ 1000,- per nacht en ik besluit min of meer om de volgende dag naar Aurangabad te gaan; daar is het stukken goedkoper.

Vervolgens word ik genaaid waar ik bij sta door de tuk tuk chauffeur, om half 6 's ochtends, omdat ik gaar ben. Een klassieker! Ik weet dat hij veel te veel rekent en ik word pisnijdig op hem, maar hij wordt nog pisnijdiger en ik ben te weerloos om het te overstemmen. De receptie jongen doet niks en ik betaal de goeie man waar hij geen recht op heeft om er maar vanaf te zijn. We hebben het hier over €25 ,- wat in dit land heel veel geld is voor een taxi ritje, en zelfs veel geld voor Nederlandse begrippen als je bedenkt welke afstand ik heb afgelegd!

Vervolgens val ik ik keihard in een gat! Ik ben moe. Alleen. Wil naar huis. Of terug naar Hampi, maar niet echt. Ik mag van de andere hoteljongen de computer achter de receptie gebruiken en ik ga wanhopig op zoek naar mensen op facebook die naar me een luisterend oor, of eigenlijk een lezend oog kunnen bieden. Vervolgens kom ik er na 2 uur achter dat ik tegen de verkeerde "Lauren" zit te vertellen. Niet de Lauren uit Australië die ik in Peru heb leren kennen en die een tijdje in Canada heeft gewoond, maar de Lauren uit Canada die ik al 5 jaar niet gesproken heb, in Australië heb leren kennen. Ik moet zeggen dat deze hoogblonde actie toch wel een glimlach op mijn gezicht tovert. Vervolgens kom ik er achter er ook gewoon Wifi is, en dat ik dus mijn eigen laptop kan gebruiken.

Ik baalde zelfs zo erg dat ik bijna Pune dezelfde dag alweer had verlaten. Maar mijn chatsessies waren zo lang dat ik uiteindelijk geen tijd meer heb om er tussenuit te piepen. Ik heb besloten om met een vriend samen te gaan reizen, ondanks dat hij een route kiest die ik al voor een deel gedaan heb. Maar gewoon om voorlopig even geen beslissingen te hoeven nemen en daardoor wat stabiliteit te hebben en iemand om maaltijden en bus en treinreizen mee te delen en gezelschap te hebben in plaats van eenzaamheid. En bovendien iemand die ik heb leren kennen in Hampi, maar geen complexe klimmert is, dat zorgt voor simpliciteit. Ik ga mezelf op sleeptouw laten nemen en even meeliften. 

"And my heart bled within me; for you can only be free when even the desire of seeking freedom becomes a harness to you, and when you cease to speak of freedom as a goal and a fulfilment"

Kahlil Gibran

Eind februari...

Ellora caves

De volgende ochtend in Pune check ik om 6 uur uit; 24 uurs regel -6 uur inchecken, betekent om 6 uur uitchecken. Ik pak om een uurtje of half 8 de bus naar Aurangabad, die er zo'n 5 uur over doet. Aldaar aangekomen neemt een tuk tuk chauffeur me mee naar het Youth Hostel. Eerst twijfel ik omdat er welgeteld 5 toeristen zijn in dit immense complex, maar uiteindelijk wint de prijs van de leegheid. Ik betaal R/ 120,- per nacht, nog geen € 2,-. Ik slaap in een dorm, maar het is een privé dorm want ik ben de enige.

Diezelfde middag ga ik op pad naar de Ellora grotten, zo'n 30 km van Aurangabad vandaan. Eigenlijk voelt het heel fijn om weer eens alleen op pad te zijn en om als een echte toerist dingen te gaan bekijken. De grotten zijn voornamelijk Boeddhistische en bestaan uit uit steen gehouwen tempels en kloosters. Indrukwekkend! Vooral omdat er een clubje monniken zit te chanten en te mediteren. Dit geeft het een extra dimensie!

Diezelfde avond eet ik een heerlijk home-cooked maaltijdje in het hostel, waar de eigenaar en zijn gezin ook wonen. Ik sluit vriendschap met 3 zoons en met een Japanner, waarmee ik de volgende ochtend vroeg vertrek naar de Ajanta grotten, zo'n 110 km verderop. Deze grotten zijn iet wat minder aantrekkelijk, en ik vraag me af of het komt omdat ik gisteren iets soortgelijks heb gezien, of gewoon omdat ze voor mij minder aantrekkelijk zijn. Het is in ieder geval snikheet en na een paar uur rondslenteren heb ik het wel gezien en gelukkig mijn Japanse vriend ook.

De derde dag doe ik weinig, behalve een SIM-kaart roggelen. En dat viel ook niet mee, want je hebt als buitenlander een Indiase referentie nodig om een SIM-kaart aan te vragen. Uiteindelijk heb ik de meneer van de telefoonwinkel betaald om mijn referentie te zijn en heb ik nu een Indiaas nummer.

Vanuit Aurangabad neem ik mijn eerste nachttrein, alleen! Ik was altijd een enorme schijtert als het gaat om Indiase treinen. Het aanzicht van tralies voor de ramen en een coupé delen met 100 anderen is niet echt iets waar ik naar uit kijk. Maar voor nu heb ik geen probleem, want ik heb een 3de klas ticket; je krijgt een dekentje en lakens en er is Airco.

Ik deel het treinstel met een familie uit Punjab, zo'n 30 man, die uiteraard één voor één naar mij komen kijken. Ze bemoeien zich heel erg graag met mijn treinticket. Ik heb namelijk besloten om door te reizen naar Delhi (en aldaar te meeten met mijn maat Tom) en volgens de meneer van de reserveringen in Aurangabad kan ik daarvoor de conducteur betalen. Ze willen allemaal voor mij met de conducteur gaan praten. Dat komt me wel handig uit, dus ik laat ze hun gang gaan. Verder hebben ze een neef in Duitsland wonen die ook in de trein zit en die komt graag even Duits met mij praten - want ik kan natuurlijk Duits, want ik kom uit Nederland....  Al met al verloopt mijn treinreis rustig en ik zie wat licht aan het einde van de tunnel..

"Evolution is not a straight line"

Paolo Coelho - 11 minutes

Begin maart...
Uiteindelijk kom ik in de loop van de ochtend aan in Delhi. Tom adviseerde om te slapen in Shiva guesthouse: "cheap, uncomfortable rooms". Hier word ik een beetje nerveus van. Ik ben nog nooit in dit deel van Delhi geweest en heb geen idee over welke mate van uncomfortable we het hier hebben. Maar ik besluit toch een gokje te wagen voor R/ 300,-. Uiteindelijk valt het reuze mee! Bovendien is het in Delhi een stuk koeler! Ondanks dat het een mierennest is, ben ik toch blij om hier weer te zijn. Delhi stinkt, maar rules! Ook omdat 's ochtends Tom aan komt en ik weer een bekend gezicht zie. En daarnaast ga ik ook na 2 jaar weer met Mahendra meeten over een paar dagen! Het kan niet op!

We blijven drie nachten in Delhi, lopen wat rond, eten heerlijke dingen! Zo ga ik 's ochtends met een bakje naar de melkman, waar ik verse yoghurt haal en naar de dry fruit-man voor nootjes en rozijntjes voor uberverse yoghurt met muesli en honing. En we eten twee dagen op een rij butter chicken, gewoon, omdat het zo lekker is. Na Delhi nemen we de nachttrein naar Amritsar, de stad van de Golden Tempel van de Sikh religie. Ik ga nog een stapje verder met treinen, nu dat Tom erbij is. In plaats van derde klas, nemen we de sleepers-class, dat is de klasse waar je normaal gesproken je coupé deelt met ontelbaar anderen, waar je geen dekentje krijgt, waar bedelaars vrij toegang toe hebben en daar dankbaar gebruik van maken. Het is er koud 's nachts, maar het ticket kost R/ 230,-, wat gelijk is aan € 3,30. Voor een 10 uur durende reis!

In Amritsar ben ik al geweest, twee jaar geleden, maar het is er heel gaaf, rustig, vredig en bovendien gratis, tenzij je een donatie achter wilt laten, wat we natuurlijk doen. We leren een meisje uit Marokko kennen waar we mee optrekken en een man uit Australië. Deze laatste besluit met ons mee te reizen naar Mcleod Ganj, Dharamsala. Ook hier ben ik al geweest, maar dat geeft niet, want dit zou wel eens een plek kunnen zijn waar ik zou willen blijven hangen. 

De laatste 2 weken...

In Dharamsala is het heerlijk lente weer! Rond de 15 graden en ik zie zelfs af en toe wolken en regen.! Langzamerhand lijkt het alsof ik me beter begin te voelen. Ik lees weer boeken, mijn geest komt tot rust. Ik begin weer wat te tekenen, creatief te zijn. Ik zou graag wat meer willen settelen: wat routine, zelf koken, iets nuttigs doen. Hampi verlaten was een goede keuze. Met Tom samen reizen was ook een goede keuze. Maar als we dan een paar dagen verder zijn, merk ik toch dat er wat wrijving ontstaat. Ik kan niet echt zeggen dat het van zijn kant afkomt, of van mijn kant. Ik denk dat ik me beter begin te voelen en ook daarmee wat onafhankelijker. Als het uiteindelijk een keertje knalt, klaart de lucht op en we hebben het weer gezellig als voorheen.

Mcleod Ganj is de plek waar Dalai Lama woont en met hem vele Tibetaanse vluchtelingen. Ze hebben kleine restaurantjes, shopjes en guesthouses. Er zijn veel projecten die meehelpen aan een beter bestaan en ontwikkeling van de (vrouwelijke) bevolking. Als ik mezelf nuttig wil maken, is dit the place to be.

We leren Caroline kennen uit de U.S. Als ze vertelt dat ze de volgende dag naar een goeie Tibetaanse dokter gaat, besluit ik om mee te gaan. Ik zou graag zijn mening horen over mijn huid en fantastische darmstelsel. Ik moet een plasje meenemen en hij voelt mijn beide polsen. Het consult is vluchtig, maar hij weet me te vertellen dat mijn verteringstelsel niet goed werkt en als we er niets aan doen, dat ik dan twee keer mijn omvang ga zijn op den duur. Mijn slechte huid komt volgens hem ook af van mijn darmen en ik krijg pilletjes voor 10 dagen. Deze bittere pilletjes heb ik al eens eerder gehad. Ze zien er uit als konijnenkeutels. Geen idee of ze er naar smaken, maar ze zijn niet te kanen. En je MOET er op kauwen, anders werken ze niet. 

Vorige week had ik een dip omdat ik me nutteloos voelde in het leven en wederom dat ik geen keuzes kan maken. Ik bedacht dat het niet kunnen maken van keuzes te maken heeft met het feit dat ik mezelf niet durf te zijn, omdat ik denk niet genoeg waardering te krijgen. Ik ken mijn passies en toch is er niets waarin ik me voor 100% durf te geven. Ik hou van schrijven, maar maakt weinig af. Ik hou van creëren, maar ik geloof er niet in dat iemand waardeert wat ik maak. Ik hou van horeca, maar durf me niet te commiten. Ik hou van klimmen, maar geef supersnel op. Gitaarspelen... Ik zet nergens in door. Eerst dacht ik dat ik graag garanties wilde en dat ik daardoor niet durfde te kiezen. 

"This is the greatest anguish, anxiety. You cannot leave the world that chains you, you cannot leave those who have become your hindrances in life, because they are also your attachments, your joy" 

Osho - Freedom; the courage to be yourself

Ik moet mezelf continue herinneren aan het feit dat ik geen plannen moet maken. Het enige dat ik kan zeggen is dat ik morgen waarschijnlijk nog steeds in Mcleod Ganj ben. Ik wil niet denken aan volgende maand en eigenlijk zelfs niet eens aan volgende week. Zoals gewoonlijk heb ik tientallen opties: ik kan vrijwilligers werk doen, ik kan naar een ander land, zelfs naar huis gaan voor de lente en koninginnendag passeren mijn gedachten. Er is een bruiloft waar ik heen kan eind april, van het zusje van Mahendra. Ik zou met nog een andere vriend kunnen reizen. Mogelijkheden te over; YES!

Tom en ik doen verder weinig spannends. We lopen rond de tempel, wat "kora" wordt genoemd. We lezen een boek; hij LOTR, ik ben overgestapt op Krisnamurti "Total freedom", en we eten lekkere cakejes en drinken chai masala. We lopen een lichte hike van een paar uur, die prachtig is! Met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van de Himalaya en door de bloeiende Rhodondendron bossen.
Om ons wat meer te interesseren voor de Tibetaanse achtergrond kijken we documentaires die worden aangeboden door verschillende stichtingen hier, samen met heerlijk Tibetaans eten. Ik bied me aan in de "conversation classes" om te praten met Tibetanen om hun Engels te oefenen en praat met hen onder andere over de tocht die ze te voet hebben afgelegd door de Himalaya om hun "vrijheid" terug te krijgen in India. Sommige bekopen het met de dood, als ze worden afgeschoten in de sneeuw door de Chinese grenspolitie. 

Vorige week pikte ik een boek op over Vrijheid, van Osho. Dit is de eerste keer dat ik een boek van hem lees. Volgens Osho zit vrijheid nooit alleen in vrij zijn 'van' iets. Vrij zijn van iets betekend altijd dat je voor vrijheid afhankelijk bent van iets dat van buitenaf komt, terwijl echte vrijheid alleen maar van binnenuit kan komen. Het komt voort uit de volledige verantwoordelijkheid voor je eigen leven; gedachtes, woorden en acties. Het komt voort uit de verantwoordelijkheid nemen om jezelf te zijn. De vrijheid die ik mezelf gegeven heb, een paar maanden geleden, door alles te verkopen en zonder plan door het leven te gaan, is vrijheid van buitenaf. Vrijheid 'voor' iets is de andere kant van de medialle en als je niet weet waarvoor je vrijheid nodig hebt, heb je ook niets aan vrijheid 'van' iets. Dat heb ik inmiddels zelf uitgevonden. 

De bittere pilletjes van de vrijheid en die van de Tibetaanse dokter plagen me dagelijks, maar ik begin toch een heel aantal dingen te begrijpen en te accepteren. Ik was op zoek naar vrijheid omdat ik mijn leven voluit wil leven zonder dat ik het gevoel heb dat het door mijn vingers glipt. Nu ik de vrijheid 'van' heb, zoals Osho het noemt, kom ik erachter van ik ook moet verzinnen waarvoor ik die vrijheid nodig heb. Dan kom ik er ook achter dat zolang ik niets heb verzonnen, mijn leven nogsteeds tussen mijn vingers glipt. En dit alles in een omgeving waar je je bijna schaamt om over vrijheid na te denken..

Tom is vandaag weggegaan; zijn visum verloopt deze week en hij gaat lekker naar Nepal. De laatste dagen ben ik weer aan het bedenken waar ik heen ga. Onze kamer wordt ineens dubbel zo duur voor mij en hij is super luidruchtig. Reden te meer om of te zoeken naar een kamer met een eigen keukenblokje, waar ik zelf kan koken, of een kamer wat meer op afstand waar het lekker rustig is en waar een andere Hampi vriend zit.

Ik heb in ieder geval vandaag een "pill crusher" gekocht, zodat ik niet meer op die bittere, ranzige pillen hoef te kauwen, maar gewoon in gruis door kan slikken.

"Why does one ever to discipline one's self? Why does one discipline, force one's self to mold after a particular pattern? Why do so many people belong to the various schools of discipline, supposed to lead to spirituality, to greater understanding, greater unfoldment of thought? You will see that the more you discipline the mind, train the mind, the greater its limitations"

Krishnamurti - Total Freedom 

Part of the deal

Daar zit ik dan, aan de voet van de Himalayas, op zo'n 1500 m hoogte. Het wordt al wat kouder hier, overdag zo'n 15 -20 gr terwijl 's nachts zeker rond de 5 is. Het is hier rustig. Weinig getoeter, minder zooi op straat, de lucht is vele malen schoner. Vooral vandaag is 't rustig, want heel Mcleod Ganj is uitgerukt naar een of andere school in de buurt, waar vanmorgen Dalai Lama zijn gezicht heeft laten zien. Ik was er ook bij! Hij zat voorin de tweede auto. Maar ik keek achterin de auto, dus eigenlijk heb ik 'm niet gezien... Hij is hier alles! Je ziet in elk cafe, winkeltje, restaurant, waar dan ook zijn foto hangen. Mensen, Tibetanen, rekenen op hem.
Nou ik heb ' m wel gezien hoor, op de video van m'n nieuwe vriendin Alicia, from Oztralia, die naast mij zat te filmen:

Gemiddeld sluit je na 1 halve dag optrekken een vriendschap. Bijzonder. Maar wel fijn; je bent nooit alleen en je deelt de momenten met zo'n persoon. Dat maakt zo iemand toch wel speciaal. Afscheid nemen is daardoor vaak minder leuk. Je kunt er voor "kiezen" om minder gehecht te raken aan die nieuwe vrienden, maar dat brengt ook wel een bepaalde oppervlakkigheid met zich mee die ik nu juist niet zoek. Ik heb wel geleerd om, het komen en gaan van mensen waarmee je bijzondere momenten deelt, te zien als " part of the deal" en onderdeel van het leven. Want zoals de cliche zo mooi zegt: aan alles komt 'n end.

Ik ben op 20-10 veilig geland in Delhi en opgehaald door de taxiservice van het hostel. Prima hostel met veel gratis dingen (tja,je bent backpacker of niet...) waar ik drie nachtjes gebleven ben. Veel lieve mensen leren kennen, waarmee ik leuke dingen heb ondernomen: dagje Delhi ( dingen die ik nog niet had gezien zoals de Lotustempel waar ik wederom als filmster werd gefotografeerd), lekker eten, en gewoon lekker luieren. Toen was 't tijd om Delhi te verlaten. Ik was alweer gewend geraakt aan de smerigheid, de troep, stank, getoeter, mensen, en starende ogen.

Ik heb met mezelf afgesproken om zo min mogelijk te plannen en zoveel mogelijk op het moment en mijn gevoel van dat moment af te gaan. En dat is echt het beste gevoel ooit!!! Ik heb echt altijd moeite gehad met vertrouwen in het nu en overgave aan het moment. Maar nu kan ik voluit oefenen en alles loopt op rolletjes!
Ik besloot dus op vrijdagavond om Delhi achter me te laten voor Amritsar. Dat is een plaatsje in Punjab, land van de Sikhs, vlak aan de Pakistaanse grens. De Sikhs zien zichzelf als soort van " warriors" van de wereld en zijn zo gastvrij naar alle andere religies of andersdenkenden, dat ze gewoon gratis onderdak geven en gratis eten. Dus...
Ik heb op zaterdagochtend een nachtbus geboekt voor diezelfde avond (treinen boeken op 't laatste moment werkt niet, omdat ze met wachtlijsten werken, dus als je op 't laatste moment boekt, weet je pas een uur van te voren of je plaats hebt). Ik betaalde 950,- rupees (ongeveer 15 euro). Toen ik vroeg aan de reisbureau-meneer wat voor soort bus t was, zei hij "volvo". Ahh, een volvo dus. Nou dat zit wel goed, of zo. Toen ik terug kwam na de lunch bij mijn hostel, lag er een briefje en 400 rp voor mij. De volvo werd gerepareerd en ik kreeg een andere bus en daarom een refund. Nice!
Toen ik ' s avond om 9 uur in Old Delhi stond, bij het krakkemikkige hokje vanwaar mijn bus zou gaan, kreeg ik nog eens 400 rp in mijn handen gedrukt, omdat een andere bus zou komen. Na 3 pogingen eerlijk proberen te zijn ( "I already had a refund!") gaf ik op! Maar was vervolgens wel benieuwd was voor een bus ik zou krijgen. Inmiddels werd 't later en later en mensen begonnen hun krotjes te sluiten, honden kwamen de overgebleven zooi opeten en 'untouchables' kwamen om zichzelf enigszins te wassen bij een openbaar kraantje recht voor mijn neus. De man die ik had leren kennen en allerlei gekke dingen van me wilde weten (Indiers zijn mega, mega nieuwsgierig!!) had zijn bus gevonden en plaatsgemaakt voor een lief meisje, met een grote bek, die dezelfde bus als ik bleek te nemen. Mooi! Want kon wel wat hulp gebruiken. Ze regelde mooie plaatsen met veel beenruimte voor ons voorin de bus. We kletsten over reizen, werkt en dat soort dingen. Haar plan was om naar Australie te gaan en daar te werken, zei ze heel trots tegen me. Later bleek dat ze uitgehuwelijkt werd en dat haar verloofde in Australie woont. Ze was bang voor wat er komen ging. Nog 1,5 maand en dan zou 't zover zijn, en ze had hem alleen nog maar gezien via de webcam en aan de telefoon gehad. Het erme meske had tranen in haar ogen. Pfff, dit zijn echt lastige momenten, want je kunt niets doen of zeggen dat haar troost.

Eenmaal in Amritsar aangekomen, na een dikke 10 uur in de bus te hebben gezeten, regelde ze een riksja voor me. Ik heb haar een dikke knuffel gegeven en ben gegaan. Op naar de 'Golden Temple', de heiligste plaats voor de Sikhs.


Gratis accomodatie en eten!! Yeah! Backpackers walhalla! In een enorm complex worden buitenlanders opgevangen en naar een speciale dorm gebracht die bewaakt wordt, met kluisjes en een eigen badkamertje. Ook hier is contact binnen no time gelegd. Ik trek nu nog steeds op met mijn nieuwverworven vriendjes van daar. Er zijn een paar dingen die je echt niet moet missen in Amritsar: Golden Temple (echt goud), inclusief het eten in de enorme keuken, die een loopt als een geoliede machine! Werkelijk waar prachtig om te zien hoe tientallen vrijwilligers onderdeel uitmaken van supersonisch systeem dat dagelijks duizenden mensen van lekker(!) eten voorziet! Verder moet je echt gaan kijken bij het ontzettende circus aan de grens dat elke dag opgetuigd wordt. Deze ceremonie is ontzettend nutteloos en minstens zo chovinistisch. Maar we wisten al dat Indiers hierin koning zijn. Hilarisch om te zien hoe de langste en knapste Indiers van het land in apenpakjes gehesen worden (ze zijn zeg maar de douane, maar je maakt mij niet wijs dat de gemiddelde Indier hier niet goed genoeg voor zou zijn) en in 1,5 uur een menigte van honderden amuseren met het sluiten van de grens. De Pakistaniers doen overigens braaf mee. Amusant!

Wat ook erg amusant was: de hindoe tempels in de stad; de een min of meer een kopie van de Golden Temple, de andere een kopie van het ons allen bekende lunapark op de kermis- wie is er nou nooit op zijn plaat gegaan op die ronddraaiende schrijven. Compleet met trappen, grotten, spiegels en aangeklede hindoegoden! En als je door de grot heen kruipt met water en van papiermachee gemaakte koeie uiers ben je extra vruchtbaar! Wat een feest!

Vanuit Amritsar zijn we na 2 nachten vertrokken naar Dharamsala of Mcleod Ganj, waar ik nu ben. Home of his holiness 14th Dalai Lama. Erg prettig dorpje, midden in de bergen! Wat een rust, en wat mis ik temperamentvol India buiten de heuvels. Hier doe ik weinig anders dan veel kletsen met gezellige mensen en locals, heerlijk eten, filmpje kijken, rondhangen, mediteren, eten van lekkere cakejes, af en toe een stukje lopen -up hill and downhill again- voor de lichaamsbeweging, mijn diarree proberen kwijt te raken met Tibetaanse medicijnen en lekker en gezond eten.
Waarschijnlijk vertrek ik een dezer dagen weer. Waarheen weet ik nog niet!!