Geluk of ...?

Jeetje, krijgt de blog ineens toch een filosofisch tintje. Ik ga het toch even van me afschrijven, terwijl ik op de achtergrond Roeb Roerdomp (zo hebben we hem genoemd) vanuit het riet hoor blazen op zijn hoorn. Schrijven geeft me helderheid, het ordent mijn gedachtes. Hebben wij nu zoveel geluk gehad met ons pad naar Zweden? 

Ik volg een aantal podcasts, vlogs, blogs en Instagrammers: allen Nederlanders die net zoals wij in Zweden zijn beland. Allemaal een eigen verhaal te vertellen, een eigen weg te bewandelen en geen enkele weg is zoals de onze. Mijn hart maakt een sprongetje als ik iets in hun verhaal herken, als mijn brein overeenstemming bereikt tussen hetgeen dat mijn zintuigen oppikken en oude data, opgeslagen in de diepste krochten van mijn harde schijf. 

Vele wegen leiden naar Zweden, maar een ding heeft iedere weg gemeen: er moet geld zijn of binnenkomen om van te leven en onderdak. De een verkoopt zijn huis met flinke overwaarde en koopt hiervan een houten huis. De ander gaat huren, ondanks de overwaarde. En natuurlijk zijn er Nederlanders die de overwaarde bijleggen bij een camping of BnB en zich daarmee zowel onderdak als een inkomstenbron verschaffen. Wij lieten twee huurappartementen achter en kozen bewust om opnieuw te gaan huren in Zweden, omdat het bijna onmogelijk is om op afstand een locatie uit te zoeken en we daarin onszelf niet wilden vastleggen én omdat er nog niet genoeg spaargeld is om iets fatsoenlijks te kopen. 

Tijdens de voorbereiding van onze emigratie gaf het me vertrouwen verhalen te lezen of te horen van gezinnen die zonder koopwoning vertrokken naar Zweden, om te zien wat zij deden, waar ze tegen aan liepen, wat we niet moesten doen en wat precies wel. Maar een huurwoning achterlaten en kinderen meenemen zijn slechts twee van de vele variabelen die een emigratie specifiek maken.  

In mijn vooronderzoek, en ook nu nog, hoorde ik veelal verhalen van Nederlanders die roepen dat je absoluut Zweeds moet kunnen alvorens je gaat bedelen om een baantje. En ik zeg bewust baantje, want de baan díe je vervolgens weet te bemachtigen na tig brieven, maanden wachten, vele gesprekken en afwijzingen, is in Nederland alleen maar te bestempelen als slecht betaalde bijbaan. Het huis waar je in terecht komt, is vaak een slecht onderhouden onderkomen en je betaalt je scheel aan stookkosten en/of renovatiekosten. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. 

ge·luk (het; o)1gunstige loop van omstandigheden; = voorspoed: hij heeft altijd geluk boft altijd; van geluk mogen spreken veel geluk hebben; op goed geluk op de gok2aangenaam gevoel van iem. die zich verheugt
*Geluk volgens de Dikke van Dalen

Ineens zijn we hier. Bijna dagelijks, zelfs op grijze dagen, verwonderen we ons over het veranderende landschap om ons heen, het groeiend aantal vogels in de tuin, de sporen van wild in de bossen en de weerspiegeling van de prachtige lucht op het meer. Ook over de schijnbaar simpele weg die we hebben moeten bewandelen om hier te komen. Solliciteren, huis huren, spullen inpakken en gaan. Hebben we dan zoveel geluk gehad? Of hebben we het helemaal zelf voor elkaar gebokst met onze instelling? Heeft alles dat we in ons leven hebben meegemaakt ertoe geleid dat we uiteindelijk hier nu zijn? Of van alles een beetje?

Mijn man solliciteerde vanuit Nederland met een zeer zwak woordje Zweeds, werd uitgenodigd na de tweede serieuze poging voor een eerste online gesprek en vervolgens werd hij op locatie hartelijk ontvangen voor een assessment en tweede gesprek met een zelfgebakken taart. We hoefden niet lang te zoeken naar een huurvilla op het platteland in het mooiste gebied van de regio, een half uur met de auto van het werk. 

Vier maanden later pakken we de dozen uit. Vanaf het ijs aanschouwen we de kleurrijke zonsondergang en vergeten we in één klap alle hobbels op de weg.

Het gevaar van de ervaringen van andere mensen tot me nemen, is dat ik de magie van het leven uit het oog kan verliezen. Ik weet nu eenmaal nooit wat het leven voor ons in petto heeft. Ik weet nooit wat er om de hoek van ons leven op ons staat te wachten. Bouw het juiste momentum op. Vertrouw en dwing niet te veel af. Hou de stip op de horizon in de gaten, maar bemoei je niet met hoe je er moet komen. En onderweg: "hold on tightly, let go lightly" zoals Ram Dass gezegd zou hebben. You win some, you lose some. Dit alles schrijf ik, om mezelf hieraan te blijven herinneren. Ik weet niet of we geluk hebben gehad of dat het eigen toedoen is geweest, maar ik weet wel dat geloven dat je het zélf voor elkaar het gekregen helpt om het opgebouwde momentum in stand te houden. 

Over de tegenvallers schrijf ik een andere keer. 

Kunstmatige positiviteit... HAPPY!!

www.tut.com

Vandaag moest ik toegeven: ik moet mezelf soms kunstmatig positief houden. Maar liever dat, dan verzuipen in ellende. 

Mijn baan is in principe tijdelijk (thank God...) en dat wil zeggen dat ik daar tot eind maart, hopelijk half april aan de gang ben. Per 1 april betrek ik mijn nieuwe appartement, wat natuurlijk (iets te hoge) woonlasten vergt. Dat wist ik vooraf. 

Maar. Ik moet natuurlijk zorgen dat ik voor, laten we zeggen, mei/ juni ergens woon, waar mijn kleine baby geboren kan gaan worden. Daarnaast is het fijn als het een veilige plek, een huiselijke plek is en een plek waar ik niet te veel aan hoef te doen (liefst niets), want mijn bankrekening laat dat niet toe. Ik geloof dat ik liever maandelijks wat meer betaal, dan een behoorlijke soms geld uitgeef bij de start aan een vloerbedekkinkje, een schuurpapiertje en een verfje.

Fake it till you make it!

Waarom is kunstmatig positief blijven zinnig? Omdat je als je maar lang genoeg een glimlach op je smoel plakt, je vanzelf echt gaat lachen. Omdat je niet beter wordt van verdrinken in ellende, wat juist vaak zorgt dat je dieper en verder in een vicieuze cirkel van negativiteit terecht komt. Omdat het je vechtlust in stand houdt. Omdat je vanuit positiviteit creatiever bent dan vanuit negativiteit. Omdat niemand zin heeft om naar je gezeur te luisteren. Volgens mij redenen genoeg. 

Hoe doe ik dat?

In beweging blijven. Niet alleen fysiek, hoewel dat minstens zo belangrijk is (zelfs met een pens), maar vooral mentaal. Ik blijf schrijven. Ik blijf zoeken. Ik blijf lezen in interessante boeken. Soms heb ik de neiging om hierin wat paniekerig om me heen te gaan slaan en te veel dingen tegelijk te willen ondernemen. Vooral met mijn zwangerschap: geen goed idee. Stress is niet fijn, vooral als je het associeert met slecht voor je lijf, zoals ik in deze blog schreef. 

Ik blijf ook bewust weg van negativiteit. Ik lees al jaren geen krant of kijk geen nieuws. Ik blijf uit de buurt van mensen die ik niet fijn vind om om me heen te hebben. Het fijne is, dat ze mij meestal ook niet opzoeken. 

Draai de negatieve gedachtes om! Dat lijkt een heel gekunsteld proces, maar het is echt de enige manier om uit een negatieve gedachtestroom te komen. Als je kijkt naar de leercurve (onbewust onbekwaam - bewust onbekwaam - bewust bekwaam - onbewust bekwaam) zitten we als we ons bewust zijn van negatieve gedachtes, die we niet graag hebben, in bewust onbekwaam. Zoiets als de eerste keer autorijden. Je hebt er geen idee van dat dat nog ooit geautomatiseerd kan gaan! Maar, oefening baart kunst. 

Dus telkens als ik denk "dat kan ik niet betalen", denk ik erachteraan "het leven voorziet me in alles wat ik nodig heb in op het juiste moment" of gewoon simpel "ik heb middelen genoeg om het te betalen". 

En last but not least: geven aan anderen wat je tekort komt en dankbaar blijven voor alle kleine dingen die je overkomen. Kom je positiviteit te kort? Geef het dan aan anderen! Kom je een glimlach te kort? Schenk hem dan aan anderen! Regent het niet onderweg naar je werk? Bedankt! Krijg je een langverwachte reply op een email? Niet mopperen, maar bedanken!

En nu...mijn eigen blog lezen en toepassen! Yeah!

Dit filmpje kijken, helpt ook gewoon nog steeds!

Eerste ...

... week werken

En meteen bijna 39 uur! Je hoort me niet klagen hoor, ik mot cashen. Maareh, ik moest wel weer een beetje wennen, na een maand of 15 niet gewerkt te hebben. Nieuwe mensen, nieuwe info, nieuw ritme. Het is een heerlijke stressvrije baan en ik heb het erg naar mijn zin gehad de eerste week. 

Waar ik vooral stress van kreeg was van donderdagavond om 21.15u de bus pakken richting mijn ouders, met de wetenschap dat ik niet voor 23.00u in bed zou liggen, om vervolgens de volgende ochtend weer om 8.00u te moeten beginnen, waarvoor ik om 6.10u uit bed moest. En bij de gedachte aan stress, kreeg ik ook stress. 

Stress is een blinde vlek van me, ik ben er als de dood voor. Ik kwam erachter dat het een blinde vlek was toen ik dit TED-filmpje bekeek: 

Onderzoek wijst uit dat stress zelf niet slecht is voor je gezondheid, maar de angst dat stress slecht is voor je gezondheid. Het vernauwt je bloedvaten, terwijl we genoeg hormonen in ons lijf hebben die de lichamelijke gevolgen van stress goed op kunnen vangen. Het draait dus wederom om de mindset! 

Als de lichamelijke gevolgen/ symptomen van stress gezien worden als een goeddoener (je lichaam bereidt je voor om de komende uitdaging aan te kunnen) en niet als een boosdoener (je hebt stress en dat is slecht!) ontspant je lichaam, je bloedvaten en verdwijnen alle dodelijke gevolgen van stress als sneeuw voor de zon! 

Vanaf nu dus stress dus gewoon toelaten, maar met een andere mindset!

... opdracht afgerond

Voor een vriendin loste ik een lijstje klusjes op afgelopen weken. Ze vroeg me onder andere om uit te zoeken of zij niet een betere internet en Tv verbinding kon krijgen, of ik muziek van The Boss wilde branden op een cdke en of ik uit kon zoeken of de door haar kat kapot gemaakte laptop opgegeven kon worden aan een door haar af te sluiten inboedelverzekering. 

Bedankt voor alle leuke reacties op mijn blog "Manusje" en voor het vele delen. De views op de blog bereikten ongekende hoogtes die dagen! 

Ik hoop dat ik mijn eerste tevreden klantje heb en dat er nog veel mogen volgen!

... babykleed in de maak!

Onder het mom van upcycling, creatief bezig zijn en mama worden heb ik een gat in de markt bedacht op het gebied van speelkleden! Ik ben afgelopen weekend begonnen met mijn eerste prototype hiervan. Van gebruikte materialen, fijn om de kosten laag te houden en fijn voor het milieu, maak ik een baby- en oudervriendelijk speelkleed. Ben je benieuwd, zoek je een cadeautje of is het voor jezelf? Hou me in de gate! 

Manusje :-)

Ja, dit kan ik ook. Alleen wordt mijn buik steeds dikker ;)

Manusje-van-alles

We weten allemaal wel wat wie Manusje van alles is, toch? Nu ben ik onlangs begonnen om me te profileren als zodanig. Wat houdt dit in?

In opdracht van zoek ik verschillende dingen voor je uit. Ik zoek uit welke aanbieder van elektra of glasvezel het goedkoopst is, welke inboedelverzekering de beste voorwaarden heeft, waar je het goedkoopst je vliegticket of vakantie kunt boeken, help je met budgetteren als er een krappe periode aan komt, help je om je leven te verduurzamen en te minimaliseren als je het idee hebt dat het beter kan.
Staan deze dingen al weken op je lijstje, maar Heb Je Er Geen Tijd Voor?

Ik neem de klusjes graag van je over, tegen een mooi tarief, zodat je niet tijdens je werktijd hoeft te bellen, je humeur niet hoeft te verpesten aan callcenters, je niet hoeft te verdiepen in het verschil tussen groene en grijze energie.

• Particuliere administratie uitzoeken
• Verzekeringen, GWL, telefonie, TV, Internet 
• Inkoop voor feestjes en partijen
• Koken; laag budget, biologisch
• Vakanties en vliegtickets
• Budgetteren van huishouden, vakanties en feesten
• Huisdieren verzorgen
• Minimaliseren
• Verduurzamen

Heb jij ook nog een heel lijstje aan dingen die je moet regelen en kom je er maar niet aan toe terwijl de lijst groeit?

Ik help je graag. Bijna alles kunnen we via email en telefoon regelen. Het enige dat ik van jou wil is een lijstje, daarna geef ik door wat ik aan aanvullende informatie van je nodig heb en hoelang ik erover doe om het een en ander uit te zoeken en/ of in gang te zetten en wat het gaat kosten. Mail me: ihm.swinkels apenstaartje gmail punt com.

Ik zoek ook nog een leuke naam. Als jij een leuke naam voor me verzonnen hebt, wil ik hem graag ruilen tegen een klus!

Hernieuwd vertrouwen in alleenstaande mama's 

Natuurlijk is het de bedoeling dat ik mijn keiharde knaken verdien met het opknappen van die klote klussen. Omdat ik ook graag iets terug wil doen voor de maatschappij, wil ik me graag inzetten voor alleenstaande moeders. Ik ben zelf alleenstaande moeder in spe, en ik erger me dood aan de kommer en kwel op het wereld wijde web. Het lijkt alsof de maatschappij standaard minder vertrouwen heeft in deze @liEn$. Wat even aan ons voorbij gaat is dat al dit wantrouwen als een soort van negatieve toverspreuk blijft hangen in de collectieve en individuele geest. We kunnen er beter in geloven, dat zij ('wij' over een maandje of 5) het wél kunnen, want in 2013 telde Nederland ruim 500.000 eenoudergezinnen! Overigens ben ik niet voor een zogenaamd alleenstaande moeder-feminisme: soort van doorgedraaid en overactief ego ter aansporing van het alleenstaand ouderschap (...I'm a single parent. What's your super power?...)

Ik vind dat deze doelgroep wel wat extra vertrouwen en hulp kan gebruiken. Als we met z'n allen maar roepen dat het oh, zo zwaar is, dan wordt het dat vanzelf. Overigens is het altijd zwaar in de ogen van een stel, of van een eenoudergezin dat eerder een twee-oudergezin was. En minder zwaar in de ogen van een alleenstaande ouder.

Om bij te dragen aan een positieve spirit van de maatschappij ga ik een nieuwe blog opzetten. Vooral weer over mezelf, in dezelfde geest als deze blog. Heel handig voor degene die niet zo'n interesse hebben in mijn mama-perikelen; daar zal ik hier weinig over bloggen. Het zal gaan over mijn leven op weg naar het alleenstaand moederschap, waar ik tegenaan loop en hoe de negativiteit om te turnen in positiviteit. De nieuwe blog is onderweg, nog niet af: 

Van Nomade naar Mama

Hiervoor zoek ik nog affiliate producten of producten die ik kan testen tegen een review!
Heb je ideeën hierover, schrijf me via smoelenboek of email me: ihm.swinkels apenstaartje gmail punt com.

Om in daden iets terug te doen voor deze doelgroep, wil ik me ook graag kosteloos (niet gratis, maar tegen sociale waarde) gaan inzetten voor alleenstaande mama's. Ik help ze graag met budgetteren, verduurzamen en minimaliseren. Dit is iets dat ik komende maanden vorm wil gaan geven. Als je hierover ideeën hebt, dan hoor ik ze graag! 

$uperrr $nelle result@ten!

YES!

In één week tijd kwamen mij toe: een nieuwe baan én woonruimte! Positief blijven baat; wat een prachtig resultaat! Solliciteren en verhuizen zijn nog wel dé twee dingen in het leven waar ik echt een teringhekel aan heb, nooit zoveel zin in heb, het liefst al mijn energie aan spendeer!

Karma fiksen

Dacht ik heel eventjes halverwege vorige week dat ik echt te veel hooi op mijn vork nam. Al dat genetwerk, gesolliciteer, op en neer gefiets tussen verschillende hotspots en afspraken en het blijven lachen...het leek op te breken! Mijn eeuwige glimlach verdween eventjes van mijn gelaat donderdagavond. De relatie met de papa van mijn ongeboren kindje loopt niet vlekkeloos- heeft het dat ooit gedaan? En ik besefte dat daar eigenlijk nog best wel wat te halen valt, qua verwerking van emoties. Waar ligt de balans tussen die onfeilbare positieve instelling en het toelaten van "negatieve" emoties? Ik ben zo sterk en moedig, maar waar is de ruimte om te verwerken dat ik een heftige periode achter de rug heb, zowel in India als hier in ons natte kikkerlandje? Nergens! Die ruimte is er niet. Die geef ik mezelf niet. Relativeringsuitdaging. 

Natuurlijk geef je altijd wat karma mee aan je kinderen, maar ik was van plan om toch een heel belangrijk stukje voor mezelf af te sluiten vóór de geboorte. Er is een reden waarom ik, alles dat gebeurd is afgelopen tijd, heb aangetrokken. En nu is hét moment bij uitstek om die dingen boven te hengelen en te verwerken, voordat ik alles opsla en als welkomstgeschenk meegeef aan het prulleke. 

Solliciteren kun je leren?

"Nee, ik ga nu écht, écht niet meer op reis. Echt niet".

Ik moest lullen als Brugman om de andere kant van de tafel te overtuigen dat ik niet van plan ben om weer een gat in mijn CV te boren met een reisje, zonder bloot te geven dat ik wel met verlof zal moeten over een maand of 5. Nee, ik ben niet verplicht om te vertellen dat ik zwanger ben, maar ik vraag me wel af wat voor een relatie ik met mijn kersverse werkgever aan wil gaan door het niet te melden. Moeilijke kwestie. Uiteindelijk heb ik het niet verteld. En mijn blog van Google afgehaald. De noodzaak voor een baan is iets groter dan mijn streven naar eerlijkheid op dit moment. Bovendien hebben ze er niet naar gevraagd; dat mag namelijk niet.

Na een telefonische intake, een stressvolle callcentertest, een telefonisch rollenspel én een sollicitatiegesprek kreeg ik afgelopen vrijdag een telefoontje dat ik ben aangenomen op de Hulp Bij Aangifte-afdeling bij de Belastingtelefoon. De reden waarom ik zo soepeltjes door deze enorme procedure heen rolde, is dat het ten tijde van mijn Start People carrière de Belastingtelefoon mijn klant was. Ach ja, elk voordeel heb zijn nadeel. Ik ben in ieder geval nog nooit zo blij geweest met een baan. En ik begin maandag al!

"You must give up the life you planned, 

in order to have the life that is waiting for you"

Joseph Campbell

Home is where the heart is?

Natuurlijk! Maar ik heb écht, écht behoefte aan rust, routine en stabiliteit momenteel. Echt.
Afgelopen weken logeerde ik bij aanstaande suikertante. Met haar hippe fiets reed ik heel Eindhoven en omstreken af voor werk & woonruimte. Zo kwam vorige week maandag ineens een tijdelijke woonruimte voorbij: vlakbij het centrum van Eindhoven, voor een zeer acceptabele prijs. 't Broertje van een vriend van me vertrok die volgende dag naar... jawel, India. Of ik tot 1 april wil onderhuren? Ja, perfect!

Vanaf 1 april heb ik eventueel woonruimte in Valkenswaard. Dat zou dus perfect uitkomen!

De bijstand-route

Om te zorgen dat er in ieder geval iets aan inkomen binnenkomt terwijl ik als een dolle solliciteer, besloot ik me te beroepen op Neerlandsch sociaal vangnet. Maar onder 't mom van de participatie-samenleving, zijn de regeltjes aangescherpt. Desalniettemin heb ik een poging gewaagd. Ik moest tot mijn laatste salaris (november 2012...) bankafschriften aanleveren van mijn bankrekeningen en mijn creditcard, voor alle contante stortingen deugdelijk bewijsmateriaal aanleveren (yeah, right..) en verklaren waaraan ik in India mijn geld heb opgebrast. En als dat in de ogen van de bijstandswet onverantwoordelijk zou zijn, zou ik als straf gekort worden voor een maand. Het zou uiteindelijk maar om een dag of 20 gaan en ik zou mijn verhuurder flink moeten lastig vallen met verklaringen en vliegtickets. Ik heb besloten om maar geen aanspraak te maken op ons gemeenschapsgeld. Wat een opluchting!

Ik denk dat ze bij het aanscherpen van de bijstandsregels ook de personeelsextraatjes voor het WWB-team hebben geschrapt. Mijn inkomenscasemanager vroeg me na het gesprek of hij een privévraag mocht stellen. Ik dacht, misschien is hij geïnteresseerd in mijn gecompliceerde situatie?

Maar nee het ging niet om mij, hij wilde relatie advies voor zichzelf; hoe hij om moest gaan met zijn nieuwe vriendin, die jaloers werd als hij met zijn ex-vrouw en moeder van zijn kinderen communiceert.

Ik was niet van plan om door de mand te vallen. Gelukkig deed hij dat voor me.

"Follow your bliss and 

the universe will open doors for you 

where there were only walls"

Joseph Campbell

Onbestemde Master Plaster

Bir; uitzicht vanaf de weg richting Garden Cafe met Wifi en cake

5 april 2013:

Eigenlijk ben ik veel te gaar om een berichtje te typen. Ik ben namelijk kei hard aan het werk geweest vandaag en gisteren. Ik heb eindelijk iets gevonden dat ik super cool vind, en ik blijk ook nog eens een natuurtalent te zijn: mud plastering! Het is zoiets als stucadoren met modder en koeienschijt. Ik heb eergisteren Mcleodganj ingeruild voor Bir, een gat zo'n 4 uur oostwaards. Daarnaast heb ik ook mijn kleine roze schoenendoos slaapkamer, precies groot genoeg voor een bed, een nachtkastje en een stoel, ingeruild voor een tent. Ook supersnel draadloos internet en dagelijkse porties cake & brownies heb ik ingeleverd. Daarvoor in de plaats heb ik een fantastisch mooi eco-project in de middle of nowhere, waar je 's nachts de sterren niet kunt tellen en overdag de tel kwijt raakt bij het tellen van de migrerende vlinders en waar ik mijn hart kan ophalen aan m'n ondergeschoven lievelingsvak van mijn studie. Ik weet weer waarom ik bouwkunde leuk vind! Bouwmaterialen, dakconstructies, oplossingen voor riolering en dat alles op z'n Indiaas met een laagje koeienpoep! Heerlijk!

De laatste 2 weken in Mcleod Ganj besteedde ik nuttig. 's Ochtends in mijn roze schoenendooskamer een boterham smeren met tahin en tomaat en eentje met tahin en banaan. Daarna rond lopen, al dan niet gecombineerd met een praatje met m'n local homies. 's Middags 1,5 uur Engelse conversation classes met m'n Tibetaanse vrinden en daarna lekker eten. Veelal op mezelf zijn en besluiten om gewoon in Mcleod Ganj te blijven heeft me goed gedaan.

Het werk met de Tibetanen gaf erg veel voldoening. Het was simpel van opzet: vrijwilligers en studenten kwamen zonder aankondiging binnen om 14.00u (wat dus wil zeggen dat de verhouding tussen deze twee soms ver te zoeken was, 1 op 2 of soms 1 op 6). De vrijwilligers verzinnen een onderwerp met 3 vragen, bijvoorbeeld:

Happiness

1. What does happiness mean to you?

2. What was the happiesf moment in your life and do you want to experience that moment again?

3. Do you think happiness is possible fod every living human being? Why?

De studenten, meestal zo'n 25 man en vrouw en monk, hebben een uur de tijd om de vragen te beantwoorden en op te schrijven. Als 'teachu' help je dan mef formuleren, uitspreken en verbeteren van spelling. Na een uur beantwoordt iedere student één vraag klassikaal.

Het interessants waren de antwoorden! Zo was iedereen (op 2 bewuste niet- monniken na) het er mee eens dat:

- geld belangrijk is;

- mannen harder werken dan vrouwen;

- vrouwen beter thuis kunnen blijven bij de kinders;

- religie belangrijk is, omdat je daardoor weet wat goed en slecht is;

- en we maar beter contact kunnen leggen met leven op andere planeten omdat we daarvan kunnen leren.

Nadat Tom wegging (zie mijn vorige blogpost), heb ik nog 'n aantal nachtjes in de duurdere kamer geslapen voordat ik naar Guesthouse Ladies Venture - for men, women and children- vertrok. Ik heb nog bijna 2 weken heerlijk geslapen in 't roze kamertje. Uiteraard heeft de kleur van deze bezemkast een belangrijke rol gespeeld in 'herstel'.

Toen ik besloten had om gewoon lekker in Mcleod Ganj te blijven zonder mezelf al te druk te maken over mijn volgende bestemming, werd het lekker rustig in mijn bovenkamer. Opties zijn maar opties. Als je ze links laat liggen verdwijnen ze vanzelf. Maar één optie bleef spoken. Naar Bir, om vrijwilligerswerk te doen bij Dharmalaya, een eco-instituut. Ik stuurde wat emails, maar kreeg weinig respons. De startdatum van het project kwam steeds dichterbij en ik besloot om zonder respons op weg te gaan naar deze nieuwe plek. In het ergste geval kan ik nog altijd terug gaan naar Mcleod Ganj. Op 3 april ging ik dus op de bonnefooi op weg naar Bir.

 "Chalo Mud Plastering!!"

Eenmaal in Bir aangekomen nam ik een tuk tuk richting Dharmalaya. Die arme tuk tuk chauf had spijt nadat hij er achter kwam dat het verder en hobbeliger dan verwacht. Toen we eindelijk iemand tegen kwamen om de weg te vragen, bleek hij ook op weg te zijn naar Dharmalaya. Khemsingh, mijn projectmaat uit Gujarat (een Indiase staat, ten zuiden van Rajasthan) stond te wachten op een telefoontje om de 'short cut' te weten te komen. We besloten om met zijn drieen, de tuk tuk chauf met één van mijn tassen, Khemsingh en ik, om verder te lopen. 

Na 20 minuutjes up hill werden we ontvangen door een aantal buitenlanders en een aantal locals op een prachtige open plek midden op een heuvelrug aan de voet van de Himalaya, met uitzicht op de besneeuwde pieken en gevarieerde flora en fauna. Dit project is om van te smullen voor mij omdat het verre van af is en het een zogenaamde showcase is, wat wil zeggen dat er verschillende bouwtechnieken en -materialen gebruikt worden. Het is de bedoeling dat vooral de lokale bevolking leert van de traditionele manier van eco-bouwen omdat het vele voordelen (zowel financieel als praktisch) heeft ten opzichte van modern beton-bouw. De komende weken zit ik hier, op een paar weekjes na ter onderbreking voor een wedding in Rajasthan van mijn favoriete zusje, te spelen met koeienpoep en modder! Maar het voelt fijn om eindelijk weer geinspireerd te zijn en iets te doen waar ik goed ik ben! Ik weet nog niet precies wat ik met mijn pleisterwerk-talent naar toe moet, maar wellicht is het toch minder onbestemd dat in eerste instantie gedacht...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Destination Unknown - Smashing Pumpkins

Life is so strange

When you don't know

How can you tell

Where you're going to

You can't be sure

Of any situation

Something can change

Then you won't know 

You ask yourself

Where do we go from here

It seems so all too near

Just as far beyond as I can see

I still don't know what this all means to me

I have nowhere to go

I don't know what to do

And I don't even know the time of day

I guess it doesn't matter anyway

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

When will my time come

Has it all been said and done

I know I'll leave when it's my time to go

Till then I carry on with what I know

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Het geheim van de verdwijnende sleutelbos

Het eerste blogberichtje vanaf mijn nieuwe netbook. Even wennen aan het toetsenbord: van 17 inch laptop met volledig toetsenbord, naar 10 inch is nogal een verandering. Maar, alles is beter dan alle blogberichten typen op mijn ipod, die inmiddels plaatsgemaakt heeft voor iphone vanwege functionaliteit, zoals op mijn vorige reis. Een behoorlijk klerenwerk, zo blijkt, is het overzetten van alle bestanden op mijn netbook, middels een externe harde schijf. Het goede nieuws is dat ik deze externe harde schijf niet heb hoeven kopen. Want ik vond hem na 1,5 jaar kwijt te zijn geweest, en alle uithoeken van de wereld af te hebben gezocht, in een geheim vakje in mijn laptoptas. Yes! Wie wat bewaard, heeft wat. 

Gisteren had ik mijn laatste dag op mijn werk. Ik word altijd een beetje stil van afscheid nemen, zo bleek wederom. "Fijne reis, Irene", "Bedankt voor de fijne samenwerking", "Veel plezier" et cetera. En het enige dat ik kan uitkramen is "Ja. Bedankt". Woorden schieten me letterlijk te kort. Afscheid nemen is niet leuk. Niet van vrienden en familie en ook niet van collega's. Met collega's deel je iets dat je met niemand anders deelt. Je brengt vaak het grootste gedeelte van je tijd (naja, ikke niet..) op je werk door en dan is het maar beter om omringt te zijn door fijne mensen. Ik was dat ook. Na 8 jaar (ik begon hier als student in 2004) komen en gáán en weer komen en gaan (want langer dan 1,5 jaar aan één stuk ergens min of meer fulltime werken, is me nog nooit gelukt), was nu de tijd om te gaan weer gekomen. Vanuit mijn hart: Bedankt voor de onwijs fijne tijd en als ik er tijd voor heb, ga ik jullie missen! 

Ik leverde daar gisteren avond laat mijn sleutels in en bedacht me dat er niet veel meer overblijft van mijn sleutelbos. Ik had er 4:

1. Sleutelbos van mijn eigen huis. Huis weg, sleutels weg

2a. Sleutelbos met fietssleutel en brommer sleutel: Fiets is verkocht. Brommer is later ook verkocht.

2b. Sleutelbos met fietssleutel van nieuwe fiets: Gejat, dus weggegooid.

3. Sleutelbos met alle sleutels van dingen die niet van mij zijn: sleutels van mijn werk heb ik dus gisteren teruggegeven. Sleutels van mijn ouders' huis zitten er nu nog aan. Oh ja, en de key van de zonnebank :P. Die ga ik vanmiddag afgeven als ik mijn huid een beetje zon-klaar ga maken.

De sleutels die ik nu nog heb, zijn eigenlijk niet eens van mij. Ik heb niets dat ik op slot wil draaien! Wat heerlijk is dat, niets dat je wilt beschermen, niets waardoor je bij vermissing ernstige financiële schade op loopt. Want daar in zit 'm meestal die bescherming.

Helaas zou ik liegen als ik zou beweren dat ik deze vrijheid heb. Ik moet nog naar de outdoorwinkel om nieuwe cijferslotjes voor mijn backpack te kopen, want ja, het zou heel erg zonde zijn van mijn zuurverdiende geld als ze mijn net aangeschafte netbook (tweedehands uiteraard) zouden jatten. 

Voor de allereerste keer in mijn leven....

... heb ik het idee iets gevonden te hebben wat ik écht heel interessant vind. Nu écht. Echt écht. 

Het begon ongeveer 10 jaar geleden, toen ik na mijn supersuffe MBO opleiding Bank & Verzekeringen koos voor nog meer saaie boeken op HBO Management, Economie en Recht, afstudeerrichting Vastgoed en Makelaardij. Nee, makelaar worden is echt geen optie (boooooring). Sowieso heb ik alle commerciële kantoorbanen na ervaringen in de hypotheekbranche en de uitzendbranche uit mijn leven gebannen. Nooit meer ga ik 40 uur per week ( en minder ook niet, en meer al helemaal niet) achter een PC zitten, in volle stress omdat je ALTIJD tijd te kort komt en ALTIJD té veeleisende klanten te woord moet staan en onmogelijke dingen voor ze moet regelen. Er is altijd té veel emailverkeer en té veel telefoon. Loonslaaf.

Daartegenover stond dat ik op school van alle klassen en alle seksen het beste was in bouwkunde van mijn jaar. En dat voor een meisje! Ik tekende zonder moeite een dwarsdoorsnede van een fundering en van een schuine dakconstructie. Nu met enig oefenen nog. Maar een technische baan in de bouwkunde is geen optie voor iemand met een commercieel economische studie; er zijn genoeg mensen met een technische studie achtergrond die véél meer verstand hebben van materiaal, bouwtechniek en tekenen dan ik. 

Bovendien, ben ik een idealist. Ik wil mijn leven geven voor een betere wereld, niet voor een betere portemonnee en niet de vervuiling van het milieu. 

Een paar jaar later werd mijn interesse in spiritualiteit gewekt en begon ik de Happinezz te lezen. Lekker commercieel ook, maar ik heb er toch aardig wat fijne momenten mee beleefd en veel inspiratie uit opgedaan. Zo begon ook mijn liefde voor wonen en bouwen weer te bloeien na het lezen van verschillende artikelen over ecologische woningbouw, van bijvoorbeeld Micheal Reynolds en zijn inmiddels beroemde Earthships (hier lees je meer). Ik ben enorm nieuwsgierig naar zelfbouw, recycling, zelfvoorziening en natuurlijk in het niet hoeven aansluiten op Het Systeem (elektra, water en gas). 

Toen ik las dat in Nederland bij Olst een woonwijk van Earthships wordt gebouwd, heb ik me ingeschreven als vrijwilliger. Dat is nu 1,5 jaar geleden en ik ben nog steeds niet geweest. Ik wil wel graag. Het staat eigenlijk hoog op mijn prioriteitenlijst. Ik wil namelijk meer weten van bouwen en bouwen met afval. Ik zie het als soort stage. 

Nu ik wegga, poppen er overal initiatieven en informatiestromen op over ecologische woningbouw. En ik voel me er zó toe aangetrokken. Maar. Ik ga weg..... Zou dit mijn roeping zijn? Misschien is het de bedoeling dat ik ecologische bouw ga combineren met mijn idealen? Maar hoe zit het dan met mijn vertrek en reisplannen? Zou dit misschien het einde zijn van mijn 30ers-dilemma? En daarbij komt dat ik redelijk emo aan het worden ven door het afscheid nemen van mensen. De therapiesessie van afgelopen vrijdag speelt op en daar ben ik heel blij mee (hier kom ik nog op terug), maar ik word er ook een beetje labiel van. Deze strijd (weggaan en geroepen worden door iets specifieks) is onaanvaardbaar.

To be continued...

€ 10.000.... cha-ching!

Yes! Dat is mijn goal! Jij dacht vast dat ik het had gewonnen of zo, met de postcodeloterij. Helaas, dat zou natuurlijk helemaal mooi zijn. Maar daar doe ik niet aan mee.

Voor de 3e keer in bijna 4 jaar tijd ga ik zorgen dat ik 10.000 euri op mijn bankrekening heb om te reizen. Waarom 10.000? Geen idee eigenlijk. Dat is gewoon een soort van magische grens. Ik heb het gevoel dat als ik dat heb, dat ik dan wel even weg kan blijven. Of de big spender uit kan hangen.

De eerste keer ging ik naar Australië, in het voorjaar van 2008. In drie maanden tijd verteerde ik daar bijna € 8.000, waarvan € 1.200 aan een vliegticket. Toen ik terug kwam had ik: geen huis, geen baan en geen vent. Dik 2 jaar later besloot ik weer te reizen in 2010, ditmaal 8 maanden en zonder plan. Na 4,5 maand was ik weer thuis, € 3.000 euro lichter. Ik had toen wel een huis, geen baan en nog steeds geen vent.

De huidige situatie: Ik werk 25 uur in de horeca (geen topsalaris, maar wel een baan met passie!) en ik moet nog een paar k sparen voordat ik weer de deur uit kan.

Waarom gaat het lukken als ik maar 25 uur werk?
Geld sparen komt van 2 kanten: aan de ene kant komt er geld binnen, aan de andere kant geef je het uit. Niets nieuws. Als je geld over wilt houden betekent dat dus dat je aan de ene kant meer binnen moet halen en aan de andere kant minder uit moet geven.
Geld uitgeven heeft altijd te maken met wat je nodig hebt in je leven. 
Geld binnen harken (zoals een van mijn vriendinnen het graag noemt, vooral als het gaat om geld dat mee op reis moet) is een gevolg daarvan!

De onderstaande acties heb ik ondernomen om te zorgen dat ik geld overhoud, zonder de dingen die ik graag doe en de dingen die ik belangrijk vind uit het oog te verliezen:
- mijn rechtsbijstand verzekering opgezegd (€ 15 ..nog wat)
- TV opgezegd (van €17,50 naar 0)
- lid geworden van de klimhal (ja,€ 36,50 per maand in plaats van €8,50 per keer te betalen, en 2 tot 3 keer per week te gaan)
- overgestapt naar een andere energieleverancier (van €82 naar €60)
- mijn boodschappenlijstje drastisch ingeperkt! (van €35 naar €20 per week, nog steeds 90%  biologisch!)
- mijn telefoonabonnement ge-downgrade (van €17,50 naar €6,50)

Waar het nu eigenlijk op neer komt: Ik kan alleen nog maar geld besparen op internet-abo, woonlasten en ziektekostenverzekering. Dat laatste is bijna niet te doen. De eerste twee zijn te overwegen, hoewel ik echt goede deals heb en dan in kwaliteit achter uit ga.
Zo denk ik erover om na de zomer anti-kraak te gaan wonen. Dan is het weer slechter, heb ik fijn heel zomer op mijn galerij plantjes kunnen kweken en tegen die tijd wil ik van mijn spullen af. Wat me brengt bij het laatste punt, om de laatste eurootjes bij elkaar te schrapen: selling my crap! Als ik ga verhuizen, wil ik ook van mijn rommel en niet-rommel af.  

10.000 euro! Het is me al twee keer eerder gelukt, en dus zal het me nu ook gaan lukken!

Lukt het jou om geld bij elkaar te krijgen voor je doelen?
Wat zijn jouw tips?
Waardoor lukt het niet?

Mijn nieuwe baan! Een slechte deal?

Als ik op sta vanaf mijn bureau en om me heen kijk, zie ik mijn honderden collega's druk bezig achter hun beeldscherm. Ik zit in een kantoortuin in een zee van digitaal tijdperk apparatuur. Overal hoor ik rammelende telefoons en gebrabbel. Voor me hangt een klok. Ik ben om 7.30u begonnen vandaag, dus mag ik om 16.00u naar huis. Ik heb er best wel weer zin in hoor, ook al had ik het afgezworen om nog ooit op kantoor te zitten. Het is best te doen. Weer eens wat anders. Een nieuwe baan is in het begin meestal inspirerend.  Gelukkig woon ik dicht bij mijn werk; in dezelfde toren, alleen dan een aantal verdiepingen hoger. In een klein appartement dat meer weg heeft van een goedkope hotelkamer, compleet met bordeauxrode lambrisering.

Gelukkig geen nachtmerrie, maar een lachwekkende droom die ik heb onthouden van vorige nacht. Vooral typerend dat ik tegenwoordig heel bewust ben van mijn gevoel in de droom. 

Ik voelde overduidelijk dat ik een compromis aan het sluiten was met mezelf en ik moest mezelf continue overtuigen dat het een goede deal was!

Soms zijn compromis nodig; je moet rekening houden met anderen. Maar als je géén rekening moet houden met iemand, behalve met jezelf en je eigen leven, tot hoever ga je dan een deal sluiten?  

Zijn deze compromis die je met jezelf maakt niet altijd slechte deals,  aangezien je het maximale uit je leven wilt halen?

Ja. 

En als je deze vraag toch stiekem met "nee" wilt beantwoorden, of met een "ja, maar" dan daag ik je uit, want volgens mij zijn dit slechts excuses of angsten. 

Ik werk voor een baas, parttime weliswaar, en heb afgesproken dat nog een tijdje te doen. De compromis zit 'm in de volgende deal die ik heb gesloten met mezelf: Ik werk om mijn vaste lasten te bekostigen en voor de rest werk ik lekker aan mezelf en spendeer ik mijn tijd aan leuke dingen en aan het veranderen van de wereld. Ik spreek met mijn werkgever af dat ik voorlopig nog blijf zodat zij op mij kunnen rekenen, omdat ik het wel best vind, hoewel ik niet kan gaan en staan waar ik wil en wanneer ik wil. Een slechte deal dus, aangezien vrijheid (kunnen doen wat ik wil, wanneer ik wil) het hoogste goed is in mijn leven.  

Waar is de tijd gebleven dat ik mijn werk als onderdeel van mijn vrijheid zag? Toen ik deze beslissing net genomen had, voelde het helemaal niet als een compromis. Dat was een half jaar geleden, toen ik minder verantwoordelijkheden had, minder werkte en niet het gevoel had dat ik iets voor mijn werkgever deed; ik had het gevoel er te werken voor mezelf. Ik let even niet op en *plop* ... het maximale uit mijn leven halen is in een klap verandert in een slechte deal. Blijven opletten dus!

Belangrijker is: hoe ga ik zorgen dat die deal de deur uit vliegt en ik weer het gevoel heb het maximale uit mijn leven te halen? Door de scheefgetrokken verhouding weer recht te trekken: verantwoordelijkheden op mijn werk te verlagen, de focus te verleggen naar mijn privéleven (en dus minder uren te werken) en doelen te stellen voor mezelf. Als ik iets heb om naartoe te werken, dan verandert werk in bijzaak en doel in in hoofdzaak. Ik hou je op de hoogte!

Welke deal heb jij gesloten met jezelf momenteel?