Over veranderingen en dagelijkse kost

Hier in Zweden verschijnt de lente eerst in het zuiden van het land en vloeit dan langzaam naar het noorden. De herfst komt het eerst in het noorden en trekt dan als een groep migrerende kraanvogels over het land richting het zuiden. Ik kan het moment dat de herfst hier aankwam niet precies aanwijzen, maar met de eerste tekenen was het nog 25 graden en maakte ik liters appelsap van de idiote hoeveelheid appels die ik had gekregen en geraapt. 

De wereld verkleurt en verandert langzaam. De blauwe bessenplantjes in de bossen kleuren naar roodbruin, de berkenbomen kleuren geel, de varens bruin en de populieren rood. Natuurlijk blijft het overgrote deel gewoon altijd donkergroen. 

Ik raakte tijdens de zomermaanden ernstig verslaafd aan zwemmen. Het water werd steeds kouder en mijn lijf deed het er goed op. Ik voelde de oxytocine en endorfine door mijn lijf jagen tijdens en na het baden. Springlevend! Nu is het dan toch echt te koud om te zwemmen, helaas. Ik zou misschien kunnen dippen, maar ik zou het ook niet kunnen doen. Mijn hoofd en mijn lijf vechten erom: gewoon doorzetten of zacht zijn voor jezelf. Toen ik afgelopen weekend tot mijn middel in het water stond, voelde ik mijn spieren in mijn kuiten samentrekken en mijn huid werd langzaamaan zo koud, dat ik dacht dat een poot van de hond op mijn blote been een amputatie zou veroorzaken. Enfin, het zwemmen laat ik maar even. 

Een andere nieuwe hobby is paddenstoelen zoeken, met name cantharellen. Maar ook eekhoorntjesbrood en gele stekelzwammen zijn welkom in mijn mandje. Mijn hart maakt een sprongetje als in een goudgele rakker in het mos zie staan! Helemaal fantastisch zijn de groepjes van "het goud van het bos", zoals cantharellen hier in Zweden genoemd worden. We eten dan ook sinds eind juli twee keer in de week cantharellen. Inmiddels hebben we cantharellenpasta, risotto met cantharellen, bospaddenstoelensoep, quiche, gebakken cantharellen met steak en omelet met cantharellen op de menukaart staan en heb ik wat ingemaakt, gedroogd en ingevroren. Mocht je nog een interessant recept hebben, dan hoor ik het graag. Inmiddels hebben de gele cantharellen plaats gemaakt voor de trechtercantharellen. Die hoef je niet te zoeken, daar struikel je over.

Hoe gaat het nu eigenlijk écht hier? Heel erg goed. De kwaliteit van leven is zo veel groter (voor ons) dan in Nederland. Dat komt onder meer door de ruimte en de natuur die altijd binnen handbereik is. Het bos aan de overkant van de weg, het meer aan de andere kant en de velden overal om ons heen; we kijken onze ogen uit, zelfs tijdens de dagelijkse ritjes naar de stad voor werk, school en boodschappen. Elk moment is een schilderijtje. De dromerige luchten zijn adembenemend mooi. De beestjes die we dagelijks zien, zoals reeën, zeearenden, vossen, elanden, libellen, kraanvogels en vele andere, brengen ontzettend veel plezier. De heldere sterrenhemel, het noorderlicht, de zonsopgangen...we vergapen ons verstand. 

En wat de rust en ruimte betreft, waar al die geëmigreerde Nederlanders over praten: er wonen hier nog geen 10 miljoen mensen en Zweden is 11 keer groter dan Nederland. Als je het Zweedse inwonersaantal zou relateren aan de Nederlandse oppervlakte, zou dat neerkomen op nog geen 900.000 inwoners in Nederland. Dat kun je je niet voorstellen, toch? 

Ik ben in de zomer gestart met werken bij een lokaal restaurant, Magdakullan, waar ik als familie ben ontvangen en -met liefde- echt de benen onder mijn lijf uit gerend heb. Het voelt fijn om bij te dragen, ook financieel thuis en maatschappelijk. De taallessen gaan gewoon door en gaan voorspoedig. Adan gaat als een malle en praat steeds minder Engels op school. Op dinsdag tennist hij en om de week op vrijdag brengen we 'm in de avond naar de fritidsgard, een soort kindersoos op het platteland. Jeroen is nog steeds tevreden met zijn werk. Langzaamaan groeit ons sociale netwerk, via werk en school. 

De grasmaaier zal nog een keer zijn werk moeten doen en dan hoeft ie pas in april weer van stal gehaald te worden. We stoken de houtkachel inmiddels bijna dagelijks om het huis behaaglijk warm te houden, of gewoon heet, omdat we dat fijn vinden. De zomerbanden worden eind deze maand omgewisseld voor winterbanden. De, soms subtiele, veranderingen geven ons richting en houvast. En het is heerlijk om je daaraan over te kunnen geven. Het is letterlijk onze dagelijkse kost: het stilt op alle fronten onze honger.

Vaak leggen onze camera's niet goed vast wat we zien, maar desalniettemin hier een fotorapportage van ons uitzicht op het oosten van begin juli tot nu:

8 juli

28 juli

21 augustus

29 augustus

3 september

5 september

17 september

30 september

3 oktober

5 oktober

8 oktober

Bittere vrijheidspilletjes

Klimfotootje.. Hampi

Half februari...

De Hampi wereld draait door! Vertrekkende 'vrienden', gedemotiveerde, luie klimmers, opengekrapte muggenbulten die niet willen genezen, geïnfecteerde wonden, de furieuze zon die gaten brandt in ieders perceptie, stakende buschauffeurs in Karnataka, de Indiase regering die weer een deel van Hampi neerhaalt met bulldozers. Mensen zitten weer vast op Hampi Island Prison, maar omdat hun ticket over een paar dagen staat heeft het weinig zin om ergens anders vakantie te vieren als je net super lang in boulderparadijs bent geweest. Hoewel we allemaal snappen dat "change of scenery" het hier goed zou doen. Ik moest WEG voordat ik door ging draaien. En ik was niet de enige. Al dagen lang vertrekken er vrienden en op een of andere manier jaagde me dat op. Het herinnerde me weer aan het feit dat ik een plan moet maken of in ieder geval een volgende stap moet zetten, op lange of korte termijn. En dat herinnert me er weer aan dat ik niet weet wat ik wil in mijn leven. Ik kwam er achter dat de geweldige 'materiële' vrijheid die ik nu heb vrij nutteloos is als je niet weet wat je wil, maar nog belangrijker: ik ben op zoek naar vrijheid, terwijl ik moeite heb met commitment, vastberadenheid. Die twee zijn bijna elkaars tegenovergestelden. Dat ik alle vrijheid heb, weet ik nu wel. Maar hoe werk ik nu aan die vastberadenheid?

Terwijl ik mezelf aan het gek maken ben over mijn volgende bestemming kom ik erachter dat het wederom geen zin heeft om iets te forceren. In mijn geest zitten we allemaal in een trechter richting verdorvenheid. Er zijn een aantal klimmers met wat open wonden en door de hitte en de in aantal stijgende vliegen genezen ze slechter. Als klap op de vuurpijl krijg ik een mailtje van Mastercard dat mijn credit card gescimmed is, wat in dit geval betekent dat ze mijn magneet strip hebben gekopieerd en met de gegevens een nepkaart hebben gemaakt om te gebruiken. Of ik voor 105 Dollar bij de Wallmart in de U.S. heb gekocht? Nee, dus. Dat dachten ze al. Gelukkig dekt Mastercard alles (zo'n € 175) en ik mag mijn kaart netjes vernietigen, want er is een nieuwe onderweg. Ik bedenk me dat ik wel van geluk mag spreken dat mijn portemonnee vorige week is teruggebracht, anders had ik nu dus zonder betaalmiddelen gezeten.

Op 22 februari besloot ik toch, op een wat betere dag, om Hampi te verlaten. En wel een dag later en om via Pune richting Aurangabad te gaan om vervolgens naar het noorden te gaan om een stukje samen met een vriend te reizen. Op de avond voor het uitchecken horen we dat de regering de volgende dag een nieuwe molest actie heeft gepland aan de andere kant van de rivier. Zeer treurig! Verder ben ik op de dag van vertrek teleurgesteld in het aantal knuffels dat ik krijg. Ik heb nog maar net geld genoeg om de obers een minimale tip te geven. En natuurlijk ben ik verdrietig dat ik dit paradijs, hoewel het me de laatste tijd meer zorgen oplevert dat vreugde, verlaten ga.

Naast mij in de bus zit Louisa uit U.K. en ik ben blij at een praatje me afleidt van mijn drama. Er staat een nachtbus te wachten van 12 uur en om 5 uur 's ochtends word ik gedropt aan de Express Highway in Pune. Even geklooi met het zoeken naar een hotel, want Pune is posh en de hotels zijn niet echt budget. Uiteindelijk kies ik voor een hotel van R/ 1000,- per nacht en ik besluit min of meer om de volgende dag naar Aurangabad te gaan; daar is het stukken goedkoper.

Vervolgens word ik genaaid waar ik bij sta door de tuk tuk chauffeur, om half 6 's ochtends, omdat ik gaar ben. Een klassieker! Ik weet dat hij veel te veel rekent en ik word pisnijdig op hem, maar hij wordt nog pisnijdiger en ik ben te weerloos om het te overstemmen. De receptie jongen doet niks en ik betaal de goeie man waar hij geen recht op heeft om er maar vanaf te zijn. We hebben het hier over €25 ,- wat in dit land heel veel geld is voor een taxi ritje, en zelfs veel geld voor Nederlandse begrippen als je bedenkt welke afstand ik heb afgelegd!

Vervolgens val ik ik keihard in een gat! Ik ben moe. Alleen. Wil naar huis. Of terug naar Hampi, maar niet echt. Ik mag van de andere hoteljongen de computer achter de receptie gebruiken en ik ga wanhopig op zoek naar mensen op facebook die naar me een luisterend oor, of eigenlijk een lezend oog kunnen bieden. Vervolgens kom ik er na 2 uur achter dat ik tegen de verkeerde "Lauren" zit te vertellen. Niet de Lauren uit Australië die ik in Peru heb leren kennen en die een tijdje in Canada heeft gewoond, maar de Lauren uit Canada die ik al 5 jaar niet gesproken heb, in Australië heb leren kennen. Ik moet zeggen dat deze hoogblonde actie toch wel een glimlach op mijn gezicht tovert. Vervolgens kom ik er achter er ook gewoon Wifi is, en dat ik dus mijn eigen laptop kan gebruiken.

Ik baalde zelfs zo erg dat ik bijna Pune dezelfde dag alweer had verlaten. Maar mijn chatsessies waren zo lang dat ik uiteindelijk geen tijd meer heb om er tussenuit te piepen. Ik heb besloten om met een vriend samen te gaan reizen, ondanks dat hij een route kiest die ik al voor een deel gedaan heb. Maar gewoon om voorlopig even geen beslissingen te hoeven nemen en daardoor wat stabiliteit te hebben en iemand om maaltijden en bus en treinreizen mee te delen en gezelschap te hebben in plaats van eenzaamheid. En bovendien iemand die ik heb leren kennen in Hampi, maar geen complexe klimmert is, dat zorgt voor simpliciteit. Ik ga mezelf op sleeptouw laten nemen en even meeliften. 

"And my heart bled within me; for you can only be free when even the desire of seeking freedom becomes a harness to you, and when you cease to speak of freedom as a goal and a fulfilment"

Kahlil Gibran

Eind februari...

Ellora caves

De volgende ochtend in Pune check ik om 6 uur uit; 24 uurs regel -6 uur inchecken, betekent om 6 uur uitchecken. Ik pak om een uurtje of half 8 de bus naar Aurangabad, die er zo'n 5 uur over doet. Aldaar aangekomen neemt een tuk tuk chauffeur me mee naar het Youth Hostel. Eerst twijfel ik omdat er welgeteld 5 toeristen zijn in dit immense complex, maar uiteindelijk wint de prijs van de leegheid. Ik betaal R/ 120,- per nacht, nog geen € 2,-. Ik slaap in een dorm, maar het is een privé dorm want ik ben de enige.

Diezelfde middag ga ik op pad naar de Ellora grotten, zo'n 30 km van Aurangabad vandaan. Eigenlijk voelt het heel fijn om weer eens alleen op pad te zijn en om als een echte toerist dingen te gaan bekijken. De grotten zijn voornamelijk Boeddhistische en bestaan uit uit steen gehouwen tempels en kloosters. Indrukwekkend! Vooral omdat er een clubje monniken zit te chanten en te mediteren. Dit geeft het een extra dimensie!

Diezelfde avond eet ik een heerlijk home-cooked maaltijdje in het hostel, waar de eigenaar en zijn gezin ook wonen. Ik sluit vriendschap met 3 zoons en met een Japanner, waarmee ik de volgende ochtend vroeg vertrek naar de Ajanta grotten, zo'n 110 km verderop. Deze grotten zijn iet wat minder aantrekkelijk, en ik vraag me af of het komt omdat ik gisteren iets soortgelijks heb gezien, of gewoon omdat ze voor mij minder aantrekkelijk zijn. Het is in ieder geval snikheet en na een paar uur rondslenteren heb ik het wel gezien en gelukkig mijn Japanse vriend ook.

De derde dag doe ik weinig, behalve een SIM-kaart roggelen. En dat viel ook niet mee, want je hebt als buitenlander een Indiase referentie nodig om een SIM-kaart aan te vragen. Uiteindelijk heb ik de meneer van de telefoonwinkel betaald om mijn referentie te zijn en heb ik nu een Indiaas nummer.

Vanuit Aurangabad neem ik mijn eerste nachttrein, alleen! Ik was altijd een enorme schijtert als het gaat om Indiase treinen. Het aanzicht van tralies voor de ramen en een coupé delen met 100 anderen is niet echt iets waar ik naar uit kijk. Maar voor nu heb ik geen probleem, want ik heb een 3de klas ticket; je krijgt een dekentje en lakens en er is Airco.

Ik deel het treinstel met een familie uit Punjab, zo'n 30 man, die uiteraard één voor één naar mij komen kijken. Ze bemoeien zich heel erg graag met mijn treinticket. Ik heb namelijk besloten om door te reizen naar Delhi (en aldaar te meeten met mijn maat Tom) en volgens de meneer van de reserveringen in Aurangabad kan ik daarvoor de conducteur betalen. Ze willen allemaal voor mij met de conducteur gaan praten. Dat komt me wel handig uit, dus ik laat ze hun gang gaan. Verder hebben ze een neef in Duitsland wonen die ook in de trein zit en die komt graag even Duits met mij praten - want ik kan natuurlijk Duits, want ik kom uit Nederland....  Al met al verloopt mijn treinreis rustig en ik zie wat licht aan het einde van de tunnel..

"Evolution is not a straight line"

Paolo Coelho - 11 minutes

Begin maart...
Uiteindelijk kom ik in de loop van de ochtend aan in Delhi. Tom adviseerde om te slapen in Shiva guesthouse: "cheap, uncomfortable rooms". Hier word ik een beetje nerveus van. Ik ben nog nooit in dit deel van Delhi geweest en heb geen idee over welke mate van uncomfortable we het hier hebben. Maar ik besluit toch een gokje te wagen voor R/ 300,-. Uiteindelijk valt het reuze mee! Bovendien is het in Delhi een stuk koeler! Ondanks dat het een mierennest is, ben ik toch blij om hier weer te zijn. Delhi stinkt, maar rules! Ook omdat 's ochtends Tom aan komt en ik weer een bekend gezicht zie. En daarnaast ga ik ook na 2 jaar weer met Mahendra meeten over een paar dagen! Het kan niet op!

We blijven drie nachten in Delhi, lopen wat rond, eten heerlijke dingen! Zo ga ik 's ochtends met een bakje naar de melkman, waar ik verse yoghurt haal en naar de dry fruit-man voor nootjes en rozijntjes voor uberverse yoghurt met muesli en honing. En we eten twee dagen op een rij butter chicken, gewoon, omdat het zo lekker is. Na Delhi nemen we de nachttrein naar Amritsar, de stad van de Golden Tempel van de Sikh religie. Ik ga nog een stapje verder met treinen, nu dat Tom erbij is. In plaats van derde klas, nemen we de sleepers-class, dat is de klasse waar je normaal gesproken je coupé deelt met ontelbaar anderen, waar je geen dekentje krijgt, waar bedelaars vrij toegang toe hebben en daar dankbaar gebruik van maken. Het is er koud 's nachts, maar het ticket kost R/ 230,-, wat gelijk is aan € 3,30. Voor een 10 uur durende reis!

In Amritsar ben ik al geweest, twee jaar geleden, maar het is er heel gaaf, rustig, vredig en bovendien gratis, tenzij je een donatie achter wilt laten, wat we natuurlijk doen. We leren een meisje uit Marokko kennen waar we mee optrekken en een man uit Australië. Deze laatste besluit met ons mee te reizen naar Mcleod Ganj, Dharamsala. Ook hier ben ik al geweest, maar dat geeft niet, want dit zou wel eens een plek kunnen zijn waar ik zou willen blijven hangen. 

De laatste 2 weken...

In Dharamsala is het heerlijk lente weer! Rond de 15 graden en ik zie zelfs af en toe wolken en regen.! Langzamerhand lijkt het alsof ik me beter begin te voelen. Ik lees weer boeken, mijn geest komt tot rust. Ik begin weer wat te tekenen, creatief te zijn. Ik zou graag wat meer willen settelen: wat routine, zelf koken, iets nuttigs doen. Hampi verlaten was een goede keuze. Met Tom samen reizen was ook een goede keuze. Maar als we dan een paar dagen verder zijn, merk ik toch dat er wat wrijving ontstaat. Ik kan niet echt zeggen dat het van zijn kant afkomt, of van mijn kant. Ik denk dat ik me beter begin te voelen en ook daarmee wat onafhankelijker. Als het uiteindelijk een keertje knalt, klaart de lucht op en we hebben het weer gezellig als voorheen.

Mcleod Ganj is de plek waar Dalai Lama woont en met hem vele Tibetaanse vluchtelingen. Ze hebben kleine restaurantjes, shopjes en guesthouses. Er zijn veel projecten die meehelpen aan een beter bestaan en ontwikkeling van de (vrouwelijke) bevolking. Als ik mezelf nuttig wil maken, is dit the place to be.

We leren Caroline kennen uit de U.S. Als ze vertelt dat ze de volgende dag naar een goeie Tibetaanse dokter gaat, besluit ik om mee te gaan. Ik zou graag zijn mening horen over mijn huid en fantastische darmstelsel. Ik moet een plasje meenemen en hij voelt mijn beide polsen. Het consult is vluchtig, maar hij weet me te vertellen dat mijn verteringstelsel niet goed werkt en als we er niets aan doen, dat ik dan twee keer mijn omvang ga zijn op den duur. Mijn slechte huid komt volgens hem ook af van mijn darmen en ik krijg pilletjes voor 10 dagen. Deze bittere pilletjes heb ik al eens eerder gehad. Ze zien er uit als konijnenkeutels. Geen idee of ze er naar smaken, maar ze zijn niet te kanen. En je MOET er op kauwen, anders werken ze niet. 

Vorige week had ik een dip omdat ik me nutteloos voelde in het leven en wederom dat ik geen keuzes kan maken. Ik bedacht dat het niet kunnen maken van keuzes te maken heeft met het feit dat ik mezelf niet durf te zijn, omdat ik denk niet genoeg waardering te krijgen. Ik ken mijn passies en toch is er niets waarin ik me voor 100% durf te geven. Ik hou van schrijven, maar maakt weinig af. Ik hou van creëren, maar ik geloof er niet in dat iemand waardeert wat ik maak. Ik hou van horeca, maar durf me niet te commiten. Ik hou van klimmen, maar geef supersnel op. Gitaarspelen... Ik zet nergens in door. Eerst dacht ik dat ik graag garanties wilde en dat ik daardoor niet durfde te kiezen. 

"This is the greatest anguish, anxiety. You cannot leave the world that chains you, you cannot leave those who have become your hindrances in life, because they are also your attachments, your joy" 

Osho - Freedom; the courage to be yourself

Ik moet mezelf continue herinneren aan het feit dat ik geen plannen moet maken. Het enige dat ik kan zeggen is dat ik morgen waarschijnlijk nog steeds in Mcleod Ganj ben. Ik wil niet denken aan volgende maand en eigenlijk zelfs niet eens aan volgende week. Zoals gewoonlijk heb ik tientallen opties: ik kan vrijwilligers werk doen, ik kan naar een ander land, zelfs naar huis gaan voor de lente en koninginnendag passeren mijn gedachten. Er is een bruiloft waar ik heen kan eind april, van het zusje van Mahendra. Ik zou met nog een andere vriend kunnen reizen. Mogelijkheden te over; YES!

Tom en ik doen verder weinig spannends. We lopen rond de tempel, wat "kora" wordt genoemd. We lezen een boek; hij LOTR, ik ben overgestapt op Krisnamurti "Total freedom", en we eten lekkere cakejes en drinken chai masala. We lopen een lichte hike van een paar uur, die prachtig is! Met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van de Himalaya en door de bloeiende Rhodondendron bossen.
Om ons wat meer te interesseren voor de Tibetaanse achtergrond kijken we documentaires die worden aangeboden door verschillende stichtingen hier, samen met heerlijk Tibetaans eten. Ik bied me aan in de "conversation classes" om te praten met Tibetanen om hun Engels te oefenen en praat met hen onder andere over de tocht die ze te voet hebben afgelegd door de Himalaya om hun "vrijheid" terug te krijgen in India. Sommige bekopen het met de dood, als ze worden afgeschoten in de sneeuw door de Chinese grenspolitie. 

Vorige week pikte ik een boek op over Vrijheid, van Osho. Dit is de eerste keer dat ik een boek van hem lees. Volgens Osho zit vrijheid nooit alleen in vrij zijn 'van' iets. Vrij zijn van iets betekend altijd dat je voor vrijheid afhankelijk bent van iets dat van buitenaf komt, terwijl echte vrijheid alleen maar van binnenuit kan komen. Het komt voort uit de volledige verantwoordelijkheid voor je eigen leven; gedachtes, woorden en acties. Het komt voort uit de verantwoordelijkheid nemen om jezelf te zijn. De vrijheid die ik mezelf gegeven heb, een paar maanden geleden, door alles te verkopen en zonder plan door het leven te gaan, is vrijheid van buitenaf. Vrijheid 'voor' iets is de andere kant van de medialle en als je niet weet waarvoor je vrijheid nodig hebt, heb je ook niets aan vrijheid 'van' iets. Dat heb ik inmiddels zelf uitgevonden. 

De bittere pilletjes van de vrijheid en die van de Tibetaanse dokter plagen me dagelijks, maar ik begin toch een heel aantal dingen te begrijpen en te accepteren. Ik was op zoek naar vrijheid omdat ik mijn leven voluit wil leven zonder dat ik het gevoel heb dat het door mijn vingers glipt. Nu ik de vrijheid 'van' heb, zoals Osho het noemt, kom ik erachter van ik ook moet verzinnen waarvoor ik die vrijheid nodig heb. Dan kom ik er ook achter dat zolang ik niets heb verzonnen, mijn leven nogsteeds tussen mijn vingers glipt. En dit alles in een omgeving waar je je bijna schaamt om over vrijheid na te denken..

Tom is vandaag weggegaan; zijn visum verloopt deze week en hij gaat lekker naar Nepal. De laatste dagen ben ik weer aan het bedenken waar ik heen ga. Onze kamer wordt ineens dubbel zo duur voor mij en hij is super luidruchtig. Reden te meer om of te zoeken naar een kamer met een eigen keukenblokje, waar ik zelf kan koken, of een kamer wat meer op afstand waar het lekker rustig is en waar een andere Hampi vriend zit.

Ik heb in ieder geval vandaag een "pill crusher" gekocht, zodat ik niet meer op die bittere, ranzige pillen hoef te kauwen, maar gewoon in gruis door kan slikken.

"Why does one ever to discipline one's self? Why does one discipline, force one's self to mold after a particular pattern? Why do so many people belong to the various schools of discipline, supposed to lead to spirituality, to greater understanding, greater unfoldment of thought? You will see that the more you discipline the mind, train the mind, the greater its limitations"

Krishnamurti - Total Freedom 

Minty sauce & Chocolate balls

Heerlijk herinneringen ophalen in Hampi! Na mijn -ik zou haast zeggen- mislukte Thailand poging was ik zo blij als een klein kind toen ik in Hampi aankwam, maar ook in Mumbai sloeg ik een diepe zucht van geluk.

Mijn eerste Palak Paneer met garlic naan (mijn lievelingsgerecht) was een feit in Anjali guesthouse in Mumbai. Ik was nogal hongerig na mijn lange reis: een nachtbus van Chiang Mai naar Bangkok, een paar uur later een vlucht van Bangkok naar Mumbai. Op BKK airport begon de India voorpret al: ik moest smakelijk lachen bij de incheckbalie, omdat de flatscreen tv's schijnbaar in de aanbieding waren in Bangkok. Inchecken duurde 1,5 uur omdat 50% van de passagiers (allen van Indiase afkomst) een 40 inch Samsung Smart tv in moest checken. Bij het ophalen van mijn bagage in Mumbai was ik minder geamuseerd. Mijn backpack kwam pas van de band na alle tv's. De taxi chauffeur van het hostel heeft zeker anderhalf uur op me moeten wachten.

In Mumbai sliep ik bij Raj, de eigenaar van Anjali guesthouse, midden in een woonwijk op de eerste verdieping van een appartement. Een beetje vreemd, maar verder was alles dik in orde: warme douches, eten op bestelling, dichtbij station en bushalte. Een van de boys regelde een busticket naar Hampi voor de volgende dag. Ik kon niet wachten om het magische landschap weer te zien! Mijn tweede thuis in Karnataka.

Ik gonsde van geluk toen ik over de rijstvelden naar Goan Corner Guesthouse liep en een warm onthaal ontving van de eigenaren en personeel dat ik nog ken van 2 jaar geleden. 's Middags wandelde ik door de boulder area rondom Goan Corner en gelukkig was alles nog zoals ik het 2 jaar geleden achter had gelaten. Zelfs de menukaart van Goan Corner is nagenoeg hetzelfde gebleven! Ze serveren nog steeds de lekkerste mintsaus ter wereld bij al mijn lievelingsgerechten (hoewel het waarschijnlijk mijn lievelingsgerechten zijn door die mintsaus). De German Bakery om de hoek heeft nog steeds Chocolate Balls voor R/ 20 (= ongeveer € 0,36).

De eerste dagen loop ik over van vreugde, alleen al door het ophalen van zulke goede herinneringen! Ik besef maar al te goed dat het ook heel gevaarlijk kan zijn om terug te gaan naar een plek waar het zo fijn is geweest, want het creëert verwachtingen en waar verwachtingen zijn, kunnen teleurstellingen te voorschijn komen. Maar voor NU wil ik helemaal niet denken aan de consequenties van mijn keuze. Ik wil alleen maar genieten van de magie die hangt in de lucht die de ruimte tussen alle duizenden boulders van Hampi opvult.

Al snel leer ik mensen van mijn nieuwe Goan Corner familie kennen. Klimmers met de intentie om langer te blijven, oude bekenden en bekenden van oude bekenden. Mijn ubergelukkige stemming is onverwringbaar voor tenminste 4 dagen.

Het voordeel van ergens lang blijven is dat je je nieuwe vrienden goed leert kennen. Het nadeel van ergens lang blijven is dat je je nieuwe vrienden goed leert kennen. Want hoe goed wil je ze eigenlijk kennen? Ik hoef er persoonlijk het drama, de persoonlijkheidscomplexen en jeugdtrauma's niet bij te hebben. Als je maar lang genoeg op een plek blijft hangen, zijn ze gratis en onvermijdelijk.

Door alle complexheid van de personen om me heen (de theorie die ik hoorde over dat klimmers allemaal een grote rugzak jeugdtrauma hebben, gaat wellicht wat te ver), wordt mijn alles-is-liefde-mood omgezet naar een 'hoe-lieg-ik-tegen-mezelf-zodat-ik-geaccepteerd-word-in-de-groep'- stemming. Heel gek, want ik leek het zo goed onder controle te hebben. Ik weet niet waar het mis ging, maar het is natuurlijk boelsjit om de complexheid van een ander de schuld te geven, aangezien de wereld om mij heen een reflectie is van mijn eigen geest. Door 't klimmen en me onzeker voelen over mijn kracht en kunnen ten opzichte van anderen, door omgang met leuke mannen en daardoor geconfronteerd te worden van mijn eigen zwakheden, door omgang met irritante vrouwen die eigenlijk alleen irritant zijn omdat ze blijkbaar mijn eigen zwakheden versterken. It's all in the head en natuurlijk komt het neer op onzekerheid en dus gebrek aan eigenwaarde. Hoewel ik graag wil geloven dat ik simpeler ben dan de rest, minder complex, moet ik toegeven dat de ingewikkeldheid gewoon in mijn eigen hoofd zit. Tijd om me terug te trekken voor een paar dagen.

Een nieuw element in mijn Hampi verblijf is het hardlopen. Ik heb thuis, bij het herinrichten van mijn backpack tussen Peru en Thailand, mijn hikeschoenen en mijn sneakers omgeruild tegen trimschoenen zodat ik lekker kan gaan rennen. Niet ver, niet lang, 's ochtends vroeg rond klimtijd (=6.30 u). En ik merk dat het me goed doet om even op mezelf te zijn.

Als ik op een avond film ga kijken in een ander guesthouse met 4 mannen, verlies ik mijn onzekerheid (omdat ik ter voorbereiding de moeite heb genomen om er bijna onweerstaanbaar uit te zien), en daarmee verlies ik ook mijn portemonnee. Zodra ik er achter kom, waarschijnlijk nog geen 10 minuten later ren ik terug over de hoofdstraat van Hampi -ook wel Gazastrook genoemd vanwege het hoge gehalte Israeliers-, helaas zonder resultaat. Een van de locals biedt aan om met een scooter op en neer te rijden en onderweg droppen we de boodschap hier en daar bij wat shops. Fuck! Die paar honderd rupees kunnen me gestolen worden, letterlijk, maar ik heb echt geen zin om weer een nieuwe bankpas aan te vragen en te activeren. De film blijkt een teleurstelling doordat het geluid nagenoeg ontbreekt en dus besluiten we om terug te gaan naar Goan Corner. En als mijn kamergenoot Nick niet nog honger had gehad om 9 uur 's avonds, had ik niet in het restaurant gezeten toen Joseph mijn portemonnee met bankpas en rupees terug kwam brengen! Omdat ie zelf pas zijn bankpas had verloren, besloot ie om de zoektocht naar de eigenaar van de gevonden portemonnee te starten. En omdat wij hier en daar de boodschap hadden gedropt op de Gazastrook, kwam mijn portemonnee godzijdank dezelfde avond nog terug bij me. Geweldig dat er zulke fijne mensen rondlopen op de wereld!

Ik ben inmiddels zo'n 3 weken in Hampi. En omdat het einde van het seizoen nadert maken de mensen om mij heen plannen om verder te gaan. Sommige gaan reizen, sommige klimmen en sommige naar huis. Ik had plannen maken tot nu toe voor me uit geschoven, omdat ik het niet de leukste bezigheid vind. Het herinnert me aan mijn eigen ontwetenheid en strijd rondom de invulling van mijn leven. Klinkt misschien wat ver gezocht, maar ik raak in de war van alle vrijheid die ik heb. Ik heb moeite met me oriënteren in het grote veld der mogelijkheden. Soms voel ik me heel vrij en besef ik dat de wereld letterlijk aan mijn voeten ligt. Soms heb ik heel veel inspiratie, soms voel ik me een loser. Soms zou ik willen dat ik een grote passie had, en soms realiseer ik me dat het allemaal niet zo veel uit maakt, omdat bijna geen beslissingen die ik neem onomkeerbaar zijn en ze gewoon leiden tot nieuwe ervaringen in het leven.

De belangrijkste conclusie van afgelopen dagen is toch wel dat ik geen ruk aan vrijheid heb als ik niet weet wat ik wil. Geen idee waarom het nou zo ontzettend moeilijk is om uit alle dingen ter wereld iets te kiezen.

Mijn kamergenoot Nick gaat rondom 19 februari Hampi verlaten en ik denk dat ik hetzelfde doe. Geen idee waarheen, daar ga ik me de komende dagen eens druk over maken. Misschien eens wat serieus doen zoals helpen in een project of een retraite of misschien nog een beetje rondreizen en me overgeven aan het moment.

Het gaat niet slecht met me, al klinkt ver bovenstaande verhaal niet bijzonder vrolijk. Er zijn fijne mensen. Het eten is lekker. De zon is heet. En het landschap en de vogeltjes die 's ochtends vroeg fluiten op de achtergrond van onze klimsessies, zorgen voor een paradijselijk bestaan hier in Hampi. En een mooie bijkomstigheid is dat ik zojuist mijn rekening (accommodatie, eten, drinken en was) heb betaald van afgelopen 3 weken en die was R/ 12000,- = € 170 ,-.

Van Rebelse Eenvoud naar Rebelse Vrijheid

Klaar met de eenvoud

Het volstaat niet meer, de naam Rebelse Eenvoud. Het volstond totdat ik de eenvoud gevonden had of heb die ik zocht. Want dat is wat wij doen in onze relatieve wereld: wij onderzoeken net zolang de uiterste polen van de omgeving totdat we overtuigd zijn van het punt tussen deze polen waarmee onze ziel resoneert. Voor mezelf heb ik genoeg meervoud en eenvoud gevoeld en ervaren om te weten waarmee ik resoneer: eenvoud, met de kwalitatieve voordelen van het geboren worden in een Westers land. Ik voel me nog steeds gezegend dat ik Nederlandse wortels heb, ookal is mijn bosje penen erg dun gezaaid; heerlijk om in de supermarkt op jacht te gaan naar mijn prooi van diezelfde avond -biologische groentes, gekweekt aan de andere kant van Europa of de aardbol, heerlijk om mijn vieze was bij elkaar te sprokkelen en in de wasmachine te kegelen, op een kort programma met milieuvriendelijk wasmiddel. Mijn geest vertrouwt mijn ziel voldoende om op gevoel bepaalde beslissingen te maken omtrent eenvoud. En dat geeft rust en vertrouwen. Want als mijn ziel eigenhandig beslissingen mag nemen over onderwerp eenvoud, dan is grote kans dat in de toekomst de verantwoordelijkheden uitgebreid zullen worden. YES!!

Angsten blijven onderzoeken

Ik veroordeel mezelf nogal eens dat ik dan weer zo nodig op reis moet. Kan ik mijn reis niet gewoon hier maken? Moet ik daarvoor per se naar de andere kant van de wereld? Waarom kan ik niet gewoon normaal zoals iedereen een baan nemen, op één plek blijven wonen een gezin stichten en blij zijn? Ik denk soms dat ik bang ben voor een dergelijk leven, dat ik bang ben voor stilstand en daarom maar de extreemheid op zoek. De chaos. Want chaos doet leven. Ik weet waarom ik er angst voor heb, omdat ik bang ben dat ik mijn herinneringen aan mijn diepe zelf kwijt raak, sinds ik ze weer gevonden heb. Misschien ben ik te zeer gehecht geraakt aan mijn grenzeloze leven? Werken - reizen - werken - reizen - werken - reizen.... En ondertussen onderzoek ik mijn persoonlijke polen in onze relatieve wereld, zonder me vast te leggen op een bepaalde plek binnen die twee uiterste polen. Dit klinkt misschien wel heel abstract...

Zoals gezegd kun je zonder pieken geen dalen ervaren en zonder zwart geen wit. Zonder stilte geen geluid. Maar zonder pieken en dalen ook geen heuvels, zonder zwart en wit ook geen grijs en zonder stilte en geluid ook geen gefluister. Ergens tussen die twee uiterste polen ligt een punt dat het allerbeste past bij de "zijn"-toestand van onze ziel. Dat punt, is volgens mij wat we zoeken in ons leven, en misschien verandert het wel continue. Dat punt is er voor vele aspecten in het leven: je probeert je ziel rust en balans te geven als het gaat om duurzaamheid, seksualiteit, gezondheid, vrijheid, noem maar op, educatie. 

Het geeft onrust om op en neer te bewegen tussen twee uiterste polen, voor mij. Maar het geeft nog meer onrust om te kiezen voor een balanspunt, terwijl je daar eigenlijk niet mee resoneert, maar omdat het beter is om te rusten, of omdat het beter is voor een ander. Voor mij geldt dus eigenlijk dat ik door ga met "fine tunen" totdat ik de juiste frequentie gevonden heb. Maar die vrije bewegingsruimte tussen die polen en die onrust die in ieder geval nooit stilstand betekenen (en stilstand is achteruitgang) zorgen in ieder geval dat ik nooit een saai en rustig leven heb.

In de blogpost "Boeren of Jagen" haalde ik twee levensstijlen aan en mijn angst om te kiezen voor de ene. Nu bij nader inzien denk ik niet dat ik per se bang ben om te kiezen voor een van deze twee, ik ben bang om te resoneren met een bepaalde levensstijl om er vervolgens achter te komen dat mijn intuïtie, de kompas van mijn ziel, het mis had. Ik ben bang om me te berusten tussen twee polen, terwijl ik er niet thuis hoor. En ik ben bang dat ik dan niet meer terug kan. Of misschien zeg ik tegen mezelf dat ik bang ben dat ik het mis heb, terwijl ik eigenlijk veel banger ben dat ik het er naar mijn zin heb en dat ik niet meer terug wíl. Dat ik mijn "freewheel" positie kwijtraak. Het enige dat ik nu kan doen is proberen eerlijk te blijven, te blijven onderzoeken en in ieder geval te doen wat fijn voelt of in ieder geval experimenteren met toegeven aan wat fijn voelt. En voor nu is dat toch op reis gaan. Want Peru voelt fijn. India nog niet, daarom heb ik nog niet geboekt. 

Collectief bewustzijn en verantwoordelijkheidsgevoel

In het oneindige spanningsveld dat onze wereld (wereld is de omgeving waarin onze ziel gedijt, je kunt het zo groot maken als je fijn vindt), is alles afhankelijk is van elkaar. Letterlijk en figuurlijk: Niets kan zonder het ander bestaan en alles hangt af van iets anders. Wit kan niet zonder zwart bestaan en grijs hangt af van de hoeveelheid zwart en wit. Waarom is het spanningsveld oneindig? Omdat niemand weet hoe zwart het zwartste is en hoe wit het witste is, er is geen einde aan. Elke ervaring en elke perceptie van dit spanningsveld -die tegenoverliggende polen- is anders.

Buiten dat elke individuele ervaring anders is, zoeken we met onze groep als geheel ook continue de grenzen op. De wereldbevolking slingert tussen oorlog en honger en allesomvattende ultieme liefde en overvloed heen en weer, om uiteindelijk te resoneren met iets waarin iedereen zich herkent. Collective Consciousness. Collectief bewustzijn is één van de redenen dat ik op zoek blijf gaan naar de juiste frequentie bij mijn ziel, omdat het effect heeft op de hele planeet en de mensheid. Sinds ik me bewust ben van het grotere geheel, is de verantwoordelijkheid niet gegroeit, maar verandert. Ik voel me niet meer verantwoordelijk voor oorlogen en honger (wat eerst wel het geval was) en draag die last dus niet meer. Wel voel ik me verantwoordelijk voor de evolutie van ons collectieve bewustzijn. Collectief is hier de som van alle kleine stukjes bewustzijn: ik en jij en jij en jij....
Dat we heen en weer slingeren tussen twee polen is onvermijdbaar; zonder oorlog kunnen we geen vrede ervaren en zonder honger geen overvloed. Dat is de natuur van de dualiteit. En om eenheid te ervaren, zullen we moeten weten wat dualiteit is. 

Daarin ligt precies de verantwoordelijkheid en hetgeen dat ik in mijn leven na wil streven: te begrijpen dat eenheid een samensmelting is van dualiteit, en dus geen oordeel te vellen over wat goed is en wat slecht. Er is geen goed en slecht, er zijn alleen relatieve polen waartussen wij op en neer slingeren om het te kunnen ervaren, zodat we daarna terug kunnen naar de eenheid in alle eenvoud. Dat is vrijheid.

Bucket list Vol. 2.0

Dynamisch lijstje...

Tijd voor een vernieuwde bucketlist. Een jaar geleden ongeveer maakte ik mijn eerste bucketlist. Mensen veranderen en ook mijn ideeen over de dingen die nog graag zou willen doen of zien in mijn leven. Daarom een aangepaste versie, met plaatjes! Sommige dingen zijn hetzelfde gebleven, andere zijn geschrapt. Sommige dingen zijn al dik voor mekaar! En er zijn vele nieuwe dingen bijgekomen!



Tool live zien spelen
Gitaarlessen nemen okt 2011 - aug 2012
Zanglessen nemen
Pianolessen nemen
Antikraak wonen - niet zo heel boeiend meer
Alles opzeggen en alles verkopen wat ik heb en maar zien - eind 2012
Een busje kopen en als kampertje inrichten en erin wonen of rondreizen
Een boek schrijven en uitgeven
Mensen inspireren om moeite te doen voor een betere wereld - doorlopend proces
Een guesthouse beginnen met gepimpte caravans
Een pickup-truck rijden - ook niet meer zo boeiend
Een spiegelreflexcamera aanschaffen
Een tatoeage bij laten zetten
Een ludieke actie verzinnen en uitwerken die mensen op een kritische en constructieve, maar liefdevolle manier aan het denken zet
Hindi studeren  - maart 2012 begonnen
Nederlands of literatuur -of aanverwante cursussen- volgen - kan mijn tijd wel beter spenderen dan aan deze droge kuch
Stage lopen of meewerken aan een aardehuis bouwen
Nog meer retraites volgen en een meditatie expert worden
Ouder dan 100 worden
Naar een Theo Maassen voorstelling gaan kijken - liefst in juni 2012...
Elk jaar naar een plek gaan waar ik nog nooit ben geweest - doorlopend proces
Oud worden met de man van mijn leven
Mijn eigen moestuin hebben en daarmee zelfvoorzienend zijn
In andere landen wonen 
Spaans studeren
Mijn bewustzijn blijven verruimen 
Mezelf financieel draaiende kunnen houden zonder vaste verblijfplaats in Nederland 
Kruiden en permacultuur opleiding

Reis-wijs:
Noorderlicht zien
Namibië
Liftend naar de Balkan en dan rondtrekken 
Lopend naar Santiago de Compostella
Trans-Siberië expres nemen
Istanbul
Rome  feb 2012
Parijs (nog nooit geweest!)
Jordanië
Peru  - nov 2012
Argentinië
Kersenbloesem, Japan (voorjaar)
Midzomernacht meemaken op Scandinavië
Heel India uitkammen  - flauw
Vancouver en the Rockies - Canada
Caribisch gebied
Fairy pools, Isle of Skye- Scotland
Leh, Ladakh - India
Base camp Mount Everest trek - Nepal (14 dagen)
San Francisco 
Yangshuo -China  --->

Magie in Heidi-land

Een maandje geleden (een maand geleden alweer??) ging ik voor een dag of 5 naar Zwitserland. Ik ging vrienden opzoeken. Een stel dat ik vorig jaar in Magisch Hampi had leren kennen. De magie bleek niet alleen in India te hangen, maar ook in Swiss. Mijn conclusie is dan ook dan magische ontmoetingen niet perse van de plek afhangen, maar vooral van de "state of mind" van jouzelf op dat moment. Elke ontmoeting kan magisch zijn, zolang je al je verwachtingen maar overboord gooit en door een magische bril de wereld in alle detail blijft bekijken. 

Magische treinreis

Zowel de heen als terugreis, maar vooral het financiële aspect van mijn Zwitserland transport zijn om over naar huis te schrijven. Nu ben ik inmiddels alweer thuis, ik deel het graag met jullie. Wisten jullie dat je voor het luttele bedrag van € 29,- een enkele reis Zurich te pakken hebt? Weliswaar op een doordeweekse dag, maar met een beetje flexibiliteit ben je dus voor € 58,- op en neer naar Heidi-land. Ikzelf had één weekenddag erbij, zodat er 2 tientjes bij opgeteld werden. 

De trein vertrekt vanuit Amsterdam, maar je kunt ook instappen in Utrecht en Arnhem. Ik nam de trein naar Utrecht, dus. Op het perron werd me duidelijk wat voor soort vakantiegangers er onderweg waren naar een nieuw avontuur: vooral veel fietsers! Je kunt inderdaad ook met de fiets deze trein nemen. Let wel op: op de website van NS Hispeed moet je specifiek naar de nachttreinen zoeken voor dit traject tegen deze prijs. Een dagtrein is 3 keer zo duur. Maar als je gewoon op de homepage een trein gaat zoeken, laten ze de nachttreinen achterwegen. Het linkje: http://www.nshispeed.nl/nl/overige-internationale-treinen/nachttrein

Op de heenweg had ik een gratis upgrade. Ik kreeg een bedje aangeboden omdat ze een bepaald treinstel niet hadden aangekoppeld. Dus ik kon heerlijk slapen. Op een bepaald moment werd ik wakker omdat er mensen in mijn coupé kwamen (ik deelde een 6-persoons coupé met een ander meisje dat al vanaf A'dam lag te pitten en enkel "Hallo" tegen me had gezegd) en ik meende Hindi te horen. Nu weten de meeste wel hoe gek ik op Indiërs ben, dus ik spitste mijn ogen. Anderhalf uur later ging ik weer slapen; we hadden gegevens uitgewisseld en ik was uitgenodigd om naar hun thuis in Pune (vlakbij Mumbai) te komen, de volgende keer dat ik weer in India zou zijn.

Op de terugweg had ik minder geluk; tenminste dat dacht ik. Ik had nu een zit-coupé en ik zat tot Basel alleen. Ik had de conducteur al gevraagd wat de vooruitzichten waren. "Fully booked!". Damn!

In Basel kwam er een Nederlands dametje bij me zitten. Uit Haarlem. En ietsje later een man van een jaar of 40, ook uit Nederland. Hier bleef het bij en dat was maar goed ook, anders hadden we nooit languit kunnen liggen: ik op de grond en mijn medereizigers op ieder een bank. Zo hebben we van 02.30u tot 06.30 geslapen. Voor die tijd hebben we aan één ruk door gekletst en gelachen. Het was echt reuze gezellig en ik had het voor geen goud willen inruilen voor een zogenaamd comfortabel bedje in een slaapcoupé.

Magische momenten

In Zwitserland aangekomen, op het uitgestorven station van Zurich (het was zondagochtend) kocht ik een kaartje naar Walenstadt. Daar schrok ik echter, ondanks de waarschuwingen van mijn vriend aldaar vooraf, wel van de prijzen van de treintickets. Nederland blijkt dus niet het allerduurste openbaar vervoer te hebben van Europa; da's Zwitserland. Maar goed, dat mocht de prijs, ehm, pret niet drukken. Ik kocht een kaartje voor € 22,- ongeveer en zat welgeteld 1 uur en 15 minuten in de trein. Aldaar aangekomen leek ik heel even alleen op de wereld. Wederom een uitgestorven plek, in een Heidi-landschap en niemand om me te begroeten en te omhelzen. 

Ik liep het station uit en na een halve minuut zag ik een klein wit autootje de hoek om scheuren met 2 bekende gezichten erin. Twee ferme omhelzingen en nu al een hoop gelach bezorgden me een warm welkom in het regenachtige Zwitserland. 

 

De bagage thuis gedropt en daar piepte de zon piepte door 't dikke wolkenpak. Dat betekende: naar buiten, want het zou wel eens de laatste zon van die dag kunnen zijn. We maakten een magische wandeling op een magische bergtop(je) met bloemetjes, bijtjes, prachtig uitzicht, een buiten kerk én kolibrietjes! Nog nooit gezien in mijn leven! Dit inie minie vogeltje is zo groot als een hommel alleen heeft ie een snaveltje. 

Het heeft véél geregend. Tussen de buien door probeerden we naar buiten te gaan: naar een nabij gelegen dorpje om wat kunstwerken te bekijken en in een (edel)stenen winkeltje wat moois te kopen: "bags of magic". Ik kocht 2 zakken stenen, ruw en gepolijst, voor €8,- samen! Ze liggen hier op mijn vensterbankje magisch te wezen. 

Magisch eten

Tijdens de buien bleven we maar binnen, om magisch te eten. Ik maakte voor de eerste keer in mijn leven kennis met echte "Raw food", volledig voorzien van alle levende vitamientjes en enzymen. We maakten de meest verrukkelijke pizza die ik ook heb gegeten, ja rauw. Ja, ook het deeg. Tenminste, de bodem is gedehydreerd. Het is ook niet echt te vergelijken met Italiaanse pizza, wat toch behoorlijk in de buurt komt van mijn lievelingseten. Ik kan niet anders zeggen dat -na 3 dagen voorbereiden- ik voor 100% blij verrast was bij de eerste hap van deze frisse pizza. Het lijkt wel of het nog leeft als je het in de hand hebt en het blijft leven zodra je het verpulverd met je kiezen. Het leeft zelfs als het in je maag zit en wordt aangevallen door zuur. Het blijft zelfs in leven als je voelt dat het je darmen passeert. 

Ga ik nu over op rauw? Nee, want ik geloof er ook in dat warm voedsel heel helend kan zijn in de winter of als je je niet zo lekker voelt. Het is wel ongelooflijk wat dat eten met je doet. Bovendien is het een hels karwei om dit voedsel te bereiden. De schrijfster van een kookboek wat bij mijn vrienden in de schappen stond noemt het "artwork". Zo kun je het gerust noemen, ja. Toen ik thuis kwam, heb ik gelijk een voor een fortuin aan ingrediënten gekocht bij de bio-winkel. Ik begon vol enthousiasme met het wellen van boekweit en spelt (voor het deeg, en je moet hier dus 48 uur voordat je die pizza wilt eten, mee beginnen). Blijkt dat mijn oven én niet op 50 graden kan, wat nodig is voor dehydreren van het deeg (of je moet zo'n dure dehrydreer-machine kopen voor op de aanrecht, wat ik voor 1 pizza per jaar niet zie zitten - of zou ik 'm meer gebruiken als ik er een zou hebben?) én de deur kan niet open, want officieel mag je raw food maximaal op 40 graden bereiden (met de ovendeur op een kier maak je dus van 50 graden, 40 graden). Wordt vervolgd dus. 

Magisch Zwitserland?

Ik bekeek Zwitserland en haar neutrale status binnen Europa altijd vol ontzag. Ik dacht dat je het toch goed voor elkaar moest hebben als je zo vrij kunt zijn van banden, connecties en samenwerkingen. Op zich denk ik daar nog steeds zo over, alleen heb ik ook gezien wat de keerzijde van de medaille is. Zwitsers zijn over het algemeen weinig meegaand, conservatief en neutraal -inderdaad, de breedste zin van het woord. Er zit weinig "schwung" in het land. Het is er PRACHTIG! Het is er weids en vrij! Maar ondanks dat zou ik niet in Heidi-land willen wonen.

(Overigens bestaat dit echt, het is een klein gebiedje, vlakbij Walenstadt, waar Heidi is opgegroeid en haar verhalen zijn ontstaan.)

Magische conclusie

Ik heb in Zwitserland geleerd om zelfs het snijden van groente in een magisch moment te doen. Magisch = mindfull. Het hele leven is magisch, als je in staat bent om van elk moment de magie die het bezit er uit te filteren. Het maakt niet uit waar je bent, maar voor de beginner helpen bepaalde omstandigheden wel. Geen stress, lekker weer, goede gezondheid, vrijheid. Vrijheid is voor mij iets dat vooral tussen je oren zit (vooral tussen de mijne), maar daarmee nog niet overgewaardeerd is. Vrijheid is in contact staan met je ware zelf, zonder dat je daarbij gestoord wordt door prikkels van buiten af, of van binnenuit. De beslissing om gestoord te worden, ligt bij jezelf. En oefening baart kunst. Sommige omstandigheden laten het gewoon beter toe om die staat van vrijheid te bereiken. Zoals reisomstandigheden. Vaak, nog té vaak, zijn deze omstandigheden ook nog "te kort" in tijd. Ondanks de beperkingen en de kaders om mijn bewustzijnsstatus, onvrijheid dus, heb ik af en toe mogen meemaken hoe het is om een tijdje in de wereld van de magie te leven. Die momenten drijven me. Ik kijk er naar uit om terug te gaan naar de wereld van de magie!  

Principes: Leren, Leven, Loslaten

Principieel ongeloof

Ik vorm mijn eigen religie door me te verdiepen in vele kleuren, smaken en culturen en daaruit de elementen te halen die mij het meest logisch lijken en de meeste zingeving opleveren. Ik haal overwegend veel uit het Boeddhisme, maar ik noem mezelf geen Boeddhist. Enerzijds, omdat ik me niet kan verenigen met bepaalde aspecten van deze levenswijze. Anderzijds, omdat ik me niet aan een geloof wil verbinden, omdat ik hiermee een verkeerd beeld schets over het leven dat ik leid. Een geloof of religie roept nu eenmaal vaak het beeld op dat men gelooft in een bepaalde machtige entiteit buiten ons. God.

Ik geloof dat wat de meeste mensen 'God' noemen, binnen in ons zit. En wel verstopt in elk minuscuul deeltje van ons lijf. Ik geloof zelfs dat alles in het universum gemaakt is van dezelfde materie en dat in de kern van elk afzonderlijk deeltje een stukje van dit zogenaamde God zit. God is in mijn ogen levenslicht. De kern die alles verbindt en zorgt dat het trilt, leeft en evolueert. Ik geloof ook dat er geen enkel deel in het hele universum kan voortbestaan zonder de aanwezigheid van alle andere dingen. Alles is één. In mijn ogen althans. Ik baseer dit alles op de kwantumfysica en op geschriften van religies en culturen. Bovendien baseer ik dit op mijn ervaring met de Vipassana meditatietechniek.
Interesse in zulke onderwerpen heeft mij mindfulness laten ontdekken. Leven in het NU zorgt ervoor dat ik in contact sta met het levenslicht in mij en buiten mij. Het leven leeft en herkleurt mijn wereld! Een vredig en verenigd gevoel waar elke cel in mijn lichaam en mijn geest zich volledig aan overgeven. Voor mij is dit balans. De weg die ik wil bewandelen in het leven. De weg van het midden? Of weg van het midden?

Deze levenskunst heeft mij ertoe doen besluiten geen alcohol en drugs meer te gebruiken. Een principiële afweging dus. Ik heb dit met mezelf afgesproken omdat de werking van verdovende middelen mijn levensbalans innig verstoord en hierdoor mijn lichaam en geest te ver van elkaar verwijderd raken. Vanuit medisch oogpunt zijn drank en drugs natuurlijk ook niet goed voor mijn lichaam en mijn lichaam is mijn tempel, maar eerlijk gezegd ben ik nog te hypocriet om dit als argument aan te dragen in de verdediging van mijn principe, dus laat ik het achterwege laten in deze beschouwing.

Zorgen principes er nu voor dat ik netjes op mijn pad des levens blijf lopen? Of zorgt het afwijken van deze principes, al is het maar voor een enkele keer, juist voor balans in mijn leven? Het leven bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit positieve elementen; zonder negativiteit is er geen balans, want zonder dalen kan men geen pieken ervaren. 

  Van het pad af raken

Ik lijk een uitzondering te zijn als het gaat om niet gebruiken van drugs en alcohol. Kijkend om me heen, zie ik dat er vaak overvloedig gebruik wordt gemaakt van drank, pillen of wiet. Ik mediteer, klim, ren en eet gezond. Ik lees boeken over Boeddhisme en wil in mijn leven het liefst anderen inspireren. Ben ik een zweverige boomknuffelaar en zijn die mensen om mij heen nu juist degenen die de balans in hun leven hebben gevonden?

Discussiëren over dit onderwerp vind ik lastig. De ultieme vraag voor mij is: Wat geeft het als je een paar keer per jaar over de relatieve schreef gaat in ruil voor een avontuurlijke avond? Wat geeft het als je een paar keer per jaar een pilletje neemt, een schijnbaar onuitputtelijke bron van lichaamsenergie aanbreekt en los gaat? Ik durf geen antwoord op deze vraag te geven. Ik zou van de daken willen schreeuwen dat het een halsmisdaad is om je lichaam en geest zo te mishandelen, maar ik kan niet beargumenteren waarom. Misschien weet ik diep van binnen dat het inderdaad niet rampzalig is, maar durf ik dit niet toe te geven omdat ik dan van mijn pad afwijk. Wat ik wel weet, is dat ik juist op het moment dat ik drugs of drank gebruik, mezelf kwijt raak. Mijn ego neemt het roer over en de volgende dag heb ik spijt dat ik me heb laten gaan, lijden en misleiden.

Niet al te lang geleden ben ik door een periode van alcoholmisbruik heen gegaan. Ik gebruikte alcohol om mezelf te verdoven. Het ging me niet om de smaak. Het gebruik diende puur om niet te hoeven zien dat ik verdwaald was. Niet beseffende dat het gebruik er alleen maar voor zorgde dat ik nog meer van het pad af raakte.
In de winter van 2010/2011 heb ik ruim vier maanden doorgebracht in mijn lievelingsland India, waar ik in een labiele periode over ben gegaan op het gebruik van softdrugs. Ik werd met de neus op de feiten gedrukt en er aan herinnerd dat drugs niet voor mij zijn. Mijn trip sloeg om in een paranoïde 'bad trip' en ik heb urenlang tussen verschillende lagen van bewustzijn gehopt, terwijl ik in bed lag ondergedoken. Ik was me ervan bewust dat ik totaal de weg kwijt was en dat mijn ego de show wilde stelen. Ik liet het niet toe, maar daarvoor in de plaats werd ik krankzinnig van de vicieuze cirkel waarin ik me bevond.
Het blijkt dus dat als ik al uit balans ben, het gebruik van alcohol en drugs ervoor zorgen dat ik verder uit balans en van mijn pad af raak. Of zoals we in Noord-Brabant zeggen: "van het padje af zijn" of "van de kaart af zijn."

Oordelende (mensen)geest

 

 Van hét pad of dé weg afraken, impliceert dat er een soort van algemene middenweg is. Een pad met een pijl rechtdoor en een bord waarop staat "dé gemiddelde weg naar het einde van je leven." Als er een soort van gemiddelde weg is, dan zijn er wegen die daarvan afwijken, want uitzonderingen bevestigen nu eenmaal de regel. Wie bepaalt welke weg het beste is? Waarom is een omweg naar Rome door de natuur, beter of slechter dan de route over de snelweg die de gemiddelde automobilist rijdt?

Ik oordeel te snel, als ik merk dat mijn naasten die ik liefheb zichzelf de vernieling in helpen door het gebruik van de besproken middelen. Het maakt me verdrietig dat zij niet een andere weg kiezen, mijn weg bijvoorbeeld. Ik voel me eenzaam als ik merk dat ik tot de zeldzamen behoor die er niet aan mee doen. Dat maakt mij ineens het buitenbeentje, de extremist, terwijl ik juíst zo bewust leef. Wat gebeurt er als ik met de mainstream mee drijf, als een mak schaapje achter de rest aan hobbel en af en toe mee ga over de dam? In het weekend drinken met maten of een paar keer per jaar XTC, wellicht een lijntje coke? Terwijl ik dit schrijf, voel ik mijn lijf in opstand komen. De eeuwige rebel in mij, de doorsnee recalcitrant doet gewoon principieel niet mee aan mainstream praktijken en wijkt liever af van de -door de mainstream maatschappij geasfalteerde- gemiddelde weg rechtdoor, door 'nee' te zeggen tegen drank en drugs.

De aversie tegen mainstream (de ruimste doelgroep denkbaar) komt af van het feit dat ik vind dat we door (religieuze, educatieve en politieke) autoriteiten geconditioneerd zijn en daardoor gestopt zijn om voor onszelf te denken. Er werd en wordt voor ons bepaald hoe we ons behoren te gedragen en wat we op welke manier dienen te labelen. Een alziend oog houdt ons nauwlettend in de gaten en wee je gebeente als je afwijkt van dat wat geacht wordt normaal te zijn. Maar Vrouwe Justitia oordeelt niet alleen over normen en waarden. Evolutie heeft gezorgd dat wij oordelen over alles wat we aan zintuiglijke waarneming binnen krijgen.

De dagelijkse hobby van mijn zieke ego is om overal een oordeel over te vellen. Dit reikt van een simpel oordeel over de geur van het toilet dat mijn vriend zojuist heeft verlaten en de jurk van de overbuurvrouw tot een complex oordeel over het gebruik van drugs en drank door mijn naasten. Het reikt zelfs tot het veroordelen van mijzelf over het feit dat ik me soms als gemiddeld mens gedraag en zogenaamd hypocriet acteer door af te wijken van mijn eigen principes ofwel de wegen, geplaveid door wijzen die al tijden niet meer onder ons zijn, die ik wil bewandelen.   

Geloven is vertrouwen

Alsof ze dranghekken voorstellen naast het pad dat ik bewandel, kunnen principes zorgen voor een krampachtig leven. Een controleerbare afbakening. Maar principes zijn geen garantie voor niet afdwalen en uitblijven van diepe dalen. Alcohol en drugs zorgen ervoor dat mijn lichaam van mijn geest verwijderd raakt. Krampachtig vasthouden aan principes brengt precies hetzelfde teweeg.

Volgens Aristoteles (Griekse filosoof, ca. 350 v. Chr.) wil de gulden middenweg vinden in de dingen des levens niet per se zeggen dat je moet matigen. Het wil zeggen dat je balans vindt tussen twee uiterste eigenschappen, waarvan de één gekenmerkt wordt door teveel en de ander door tekort. De deugd die het midden houdt tussen lafheid en overmoed is dapperheid. Het gaat er niet alleen om dat je wegloopt van de vijand, ook roekeloos gedrag voorkomen zodat je jezelf en naasten geen schade toebrengt, is noodzaak.

Volgens mij (ca. 2000 na Chr.) ben je dapper als je trouw blijft aan jezelf en jouw levenspad met de juiste intentie en erop vertrouwt dat de volgende stap de enige juiste is. Principes heb ik in de loop der tijd bewust en zorgvuldig gekozen op basis van kennis én ervaring. Ze herinneren me aan de levensintenties waarmee mijn ziel en zaligheid zich verenigen. Het loslaten van principes is voor mij belangrijker dan het ontwikkelen en leven ervan. Loslaten en de controle uit handen geven, zijn inherent aan vertrouwen in de volgende stap. Het zijn niet principes die mij op mijn pad houden. Vertrouwen houdt me op mijn pad en principes wijzen slechts de weg.

Beseffen dat bijna zeven miljard mensen op deze aardkloot dezelfde richting op gaan, maakt oordelen overbodig. We zijn allen één, maar ieder heeft met individuele perceptie een unieke weg te gaan. Geplaveid of ongeplaveid, alle wegen leiden naar Rome.

----------------------------------------------------------------------------

Dit is een essay dat ik een jaar geleden voor een wedstrijd heb geschreven. Ik ben niet meer dezelfde als vorig jaar, dus ook mijn mening is niet meer hetzelfde. Maar de strekking van het verhaal is voor mij nog belangrijker geworden. Ik kwam erop om dit stukje hier te plaatsen omdat het weer bijna Koninginnedag is, waar ik behoorlijk tegen op hik. Toch mijn eigen woorden nog maar eens lezen :-) 

Bovendien las ik bij haar een blogje, dat me inspireerde om dit te plaatsen. 

"Be the change you want to see in the world..." Gandhi

Je kunt aardig depressief worden van alle negativiteit die de wereld omgaat: van voedsel dat weggegooid wordt, tot dierenleed, van oorlogen om olie tot vissen waarvan de maagjes gevuld zijn met plastic. Over het algemeen bekijk ik deze onderwerpen en probeer er mee te leven en er zo min mogelijk aan mee te werken. Alles hier in ons land staat in schraal contrast met de armoede die heerst aan de andere kant van de aardbol, waar wij allemaal bewoner van zijn. Alles.  

De wereldberoemde quote van Gandhi Ji "Be the change you want to see in the world" kom ik nu al 2 maal in 2 weken tegen bij 2 heren die zich allebei hebben gedistantieerd van geld. En zij inspireerde me om toch weer wat meer in voedselafval de duiken - dumpster diving. Ik heb wat documentaires gekeken, o.a.: Taste of waste.

De heren waarover ik spreek zijn: 

Mark Doyle

en

Raphael

Een aantal voor mij belangrijke onderwerpen worden aangestipt: Voedsel, geld en de invloed op ons bewustzijn, terug naar de natuur, en het milieu.

Het doet me erg veel verdriet om te zien dat er zoveel voedsel wordt weggegooid en dat er zo weinig respect wordt getoond voor levende wezens (planten inbegrepen...) die onze lichamen voeden. Ik zie het ook op mijn werk (ik werk in een restaurant). Heel erg pijnlijk en verdrietig. Ik heb echt een gruwelijke hekel aan voedsel weggooien, vooral levend voedsel. Maar helaas moet ik toegeven dat ik soms niet op let en dat het dan ligt te rotten in mijn koelkast. Tot een paar maanden terug. 

Ik ben minder gaan werken: 25 uur per week. Tegen een lager salaris: € 10 bruto per uur. Daarnaast krijg ik zorgtoeslag en huurtoeslag van de staat (en hoewel ik graag onafhankelijk ben, maak ik principieel gebruik van de mogelijkheid). Dat genereert een inkomen van ongeveer € 1100,- per maand.

Mijn vaste lasten zijn huur, verzekeringen, telefoon en internet abonnement, abonnement op de boulderhal, GWL. Dan koop ik natuurlijk grotendeels biologische boodschappen. In totaal geef ik ongeveer 850,00 uit per maand aan deze dingen. Dan kan ik nog een klein beetje apart zetten en ik kan ook wat leuks doen, zoals wat drinken na het klimmen of uit eten met vrienden. 

Ik vind dit echt een hele verrijking. Ik heb namelijk geen geldzorgen omdat ik mijn financiën ongecompliceerd houd, ik heb eigenlijk geen eten meer om weg te gooien want ik koop zeer scherp in; alléén als ik het nodig heb. Door biologisch te kopen heb ik ook minder afval: ik gooi 3 maal per maand een vuilniszakje van 20 liter weg in de kliko. Als ik alles zou scheiden en een composthoop zou maken, zou het nog veel minder zijn. Misschien maar eens per maand, omdat de biologische spullen in plastic zijn verpakt dat kan composteren. Daarnaast wat oud papier, maar uiteraard heb ik een nee-nee sticker. En het allerbeste van alles is: Ik heb meer vrije tijd!

Toch is het dit nog niet voor mij. Ik ben namelijk nog niet van het gebruik van geld af en ik ben nog lang niet bij mijn eigen natuur. Ik kweek wel wat groentjes zelf, maar dat is meer hobbymatig omdat ik weinig ruimte heb om er mezelf echt weken van te eten te geven. Dat brengt me terug bij de quote van Gandhi:

Welke verandering zie ik nu het allerliefst in de wereld, zodat ik er daadwerkelijk naar kan gaan leven?

Dat is iets om over na te denken, want ik weet het eigenlijk niet zo goed. Geen honger meer in de wereld? geen dierenleed? Meer bewustzijn? Respect voor al het levende? 

"Als je niet eens de verantwoordelijkheid kan nemen over een fucking pak yoghurt, wat moet dat dan worden met de maatschappij?" 

Utopie of Illusie?

Een paar stellingen:

Vechten en vrijheid gaan niet samen

Vrijheid is mijn hoogste goed

Ik wil mezelf zijn in mijn leven

Kennis moet gratis zijn

Het leven kost geen geld. De maatschappij kost geld. 

Ik ben al een tijdje aan het vechten met mezelf in de zoektocht naar mijn passie. Want je passie vinden in het leven, dat is me toch wat. Als je je passie vindt, dan wordt je gelukkig. Als je voor je passie betaald wordt, dan wordt je gelukkig. Nu ben ik helemaal vóór het stoppen met een 9 tot 5 baan en het terugnemen van je eigen tijd en je eigen leven! Maar op zoek gaan naar je passie en vervolgens zorgen dat je er voor betaald krijgt, dat is ook echt niet waarnaar ik op zoek ben. Het is natuurlijk prachtig om betaald te krijgen voor iets dat je het allerliefste heel de dag doet. De voorwaarde is dan echter wel dat je ook precies doet wat jij wilt, zonder concessies. Dus niet kijkend naar je eindafnemer, alleen creeren wat jou ziel en jou lichaam de wereld in brengen. 

Als je dit wilt, dan zijn er talloze bloggers die je voor zijn gegaan en ze bieden je allemaal een dergelijk product aan: een online cursus om jou mee te helpen je passie te vinden en om betaald te krijgen voor wat je het liefste doet. We hebben:

Chris Guillebeau en zijn unconventional guides
Jonathan Mead en zijn Illuminated Mind

Right Brain Rockstar Dan, die al deze mensen op een rijtje voor je zet, is veel gemakkelijker. Thanks Dan!

Deze mensen hebben, mijn inziens, allemaal hetzelfde product. Ze willen jou, of mij, helpen om te worden wie je bent, zodat je vervolgens ook zulk soort internetproducten kunt lanceren en kunt worden zoals zij. 

Het probleem zit 'm echter niet in die passie, of in dat creëren, maar het probleem zit 'm wederom in het geld. 

1. Als het om geld gaat, hebben we de neiging om concessies te doen om er meer uit te halen. We gaan zorgen dat de aanbod kant perfect aansluit aan de behoefte van de klant, zodat er meer geld verdiend kan worden. Daardoor doen we concessies aan de creatie-zijde, die er waarschijnlijk voor zorgen dat we niet voor de volle 100% in vrijheid kunnen creeren. 

2. Je gaat op zoek naar je passie, ik geloof niet dat er maar 1 ding is dat je passie kan zijn. Een passie is een bezigheid of activiteit, waaraan je vreugde beleeft, liefde in kunt stoppen met heel je ziel en zaligheid en het allerbelangrijkste: waar je brein van stil gaat liggen. Als je op zoek gaat naar je passie om er vervolgens geld aan te willen verdienen, dan ben je de verkeerde kant op aan het lopen. Volgens mij kun je beter per ongeluk geld verdienen aan je passie, omdat je je dan volledig over hebt gegeven aan je creativiteit. Ons brein zoekt naar waarde in geld, en ons hart naar expressie en die twee zijn in gevecht met elkaar zodra ze tegelijk gaan zoeken. Gedurende dat gevecht ben je nooit in vrijheid!

3. Waarom moet toch alles om geld draaien? Ik vind dat zo'n vies woord. Geld. In mijn geval wil ik helemaal niet eens dat zoiets puurs als creativiteit geassocieerd wordt met zoiets gemeens en belastend als geld. Vrijheid voor mij betekent buiten volledig kunnen creëren wat ik wil, ook in het uit het systeem stappen. Ik wil niet heel mijn leven gemoeid zijn met geld. Het leven kost geen geld. De maatschappij kost geld. Leven is creëren. En andersom en dat kun je niet bevuilen met geld.

Ik ben al een tijdje op zoek, ook in mijn vorige blog te lezen, naar iets wat mij draaiende houdt, financieel, als ik over de wereld reis. Om die reden was ik geabonneerd op een aantal 'rockstar' nieuwsbrieven. Ik merk dat altijd iets me tegenstaat in het lezen van die nieuwsbrieven. Het gaat om dat geld. Ik wil helemaal geen geld voor mijn passie. Ik wil gewoon doen wat ik het allerfijnste vind. Ik heb gewoon liever een mand boodschappen, niet meer dat ik nodig heb. 

Gisteren las ik over de verlossing; Mark Boyle- the no-cash man:

http://www.guardian.co.uk/environment/green-living-blog/2009/oct/28/live-without-money

Als ik nu eens gewoon op reis ga en ga leren wat ik wil leren en daarna ook zo ga wonen. Misschien is het een illusie, dit lijkt een utopie! Voor mij althans.