Ayahuasca; dualiteit in realiteit - Deel 4

Deel 1 nog niet gelezen?

Deel 2 nog niet gelezen?

Deel 3 nog niet gelezen?

De bovenstaande en onderstaande verslagen zijn mijn ervaringsverhalen van een Ayahuasca retraite die ik heb bijgewoond in Peru. Wil je vooral lezen wat Ayahuasca is? Lees dan deel 1!

De voorzijde van de lodge met een bordje: verboden toegang i.v.m. retraite

Dag 5 Realistische stilte?

Na mijn privé meditatiesessie van vanochtend voel ik me dus eindelijk weer kiplekker en happy! Vandaag hebben we weer een ceremonie-loze avond, maar ook stilte dag. Ik kijk er naar uit, omdat het best fijn is om even niet over Lady Aya te praten. Niet dat je er omheen kunt, want het is zo ingrijpend en aanwezig dat het voor ieder van ons top of mind is. Een dagje stilte is niet mis. Er wordt aan iedereen gevraagd om stil te zijn, tenzij er behoefte is om te praten en je kunt iemand vinden die wil luisteren. De meeste van ons blijken die behoefte inderdaad te hebben. Aan hen wordt gevraagd om niet rondom de lodge te hangen, maar een plekje op te zoeken waar ze anderen niet storen. Maar het werkverkeer in en rond de lodge (dus het personeel en de vrijwilligers) gaat gewoon door. Echt stil is het dus eigenlijk niet.

's Middags sluiten we weer aan bij een satsang. Wederom vind ik het fijn om de verhalen van anderen te horen en om mijn eigen zegje te doen. Hoewel ik meestal wat verlegen word bij dit soort gelegenheden (wie had dat gedacht). Buiten de ervaringsverhalen wordt er gevraagd van deze en gene om een persoonlijk gesprek met Gume, de sjamaan. Vele vragen zich af wat alles nu eigenlijk te betekenen heeft; de visioenen, de pijnen, de gekke dingen in je hoofd, en ook de dingen die bij anderen gebeuren, maar op jou invloed hebben, zoals de ceremonies van Aiva en Andris, die iedereen lijken te beïnvloeden behalve henzelf. Er wordt besloten om een van de volgende dagen een groeps-vragenuurtje te doen met Gume en tolk.

Wat bijzonder is om te beseffen is dat we allemaal ons eigen verhaal hebben, dat zich afspeelt in onze eigen geest, ons eigen universum. De ene heeft in visioenen demonen gezien, de ander engelen. Tijdens een Ayahuasca ceremonie ben je zo diep in trance dat hetgeen dat je meemaakt de enige realiteit is. Het kan niet zo zijn dat we oordelen over wat een ander meemaakt, of het echt is of niet. Het ís echt, want het is echt in de realiteit van die ander. Maar ook als we niet in trance zijn, geldt dit: ieder leeft vanuit een eigen geest en dus een eigen wereld. 

Langzaam maar zeker verandert een stilte dag in een dag als geen ander. Blijkbaar is communiceren met elkaar wat we nodig hebben vandaag en in tegenstelling tot dag 2, heb ik nu zelf ook behoefte om erover te praten.

Vandaag geen ceremonie en dus diner, maar niet voor Aiva en Andris. Er is besloten door de begeleiding dat hun ceremonies te heftig zijn en ook te storend voor anderen, daarom krijgen zij twee een persoonlijke ceremonie vanavond. Terwijl de rest van de groep zich afvraagt wat er allemaal gebeurd in de ceremonieruimte, worden Aiva en Andris door Gume, Alex en Ryan onder handen genomen.

Heldervrouwtje

Ondertussen discussieert de rest van de groep om een aantal kaarsjes, omdat de elektra er 's avonds af gaat, over de ranzigheid die Ayahuasca heet en over dat we bij de gedachte alleen al, moeten kokhalzen. De geur, als je met je neus boven het kopje hangt om je intentie uit te spreken, maakt dat je niet eens je lippen aan het kopje wilt zetten. En de smaak...een dikke substantie smakend naar gefermenteerde aarde en planten, dat bij doorslikken naar je maag kruipt en een plakkerig laagje achterlaat in de slokdarm. Bocht! Nu ik dit type, 9 maanden later, voel ik mijn maag nog een keertje omdraaien. 

Die ochtend tijdens de meditatiesessie leerde ik mijn lichamelijke reactie los te koppelen van mijn gedachtes. Door te denken aan Ayahuasca en vervolgens te observeren wat het met je lichaam doet, zonder verzet (!), verdwijnt de reactie weer en kun je zonder lichamelijke reactie aan iets denken. Dus ik denk aan Aya, ik voel mijn maag in opstand komen, maar zonder dat ik dat weg probeer te duwen, observeer ik deze reactie. We zullen zien of het ook helpt als Ryan rond gaat met een grote kan stinkende plantenprut tijdens de ceremonie morgenavond. 

Dag 6 Diet Break!

Dag 6 vandaag en de vierde ceremonie staat gepland voor vanavond. Zonder Aiva en Andris dus, die hebben vandaag rustdag. We zijn allemaal reuze benieuwd wat er gisteren met hen is gebeurd en vragen hen de oren van de kop. Het was een heftige ceremonie. Gume heeft het demonen-duo tijdens de ceremonie gewassen met petroleum en heeft letterlijk de duivels uitgedreven. Voor de meeste van ons een geruststelling, vooral voor de dames die bij Aiva op de kamer slapen. Zij voelde zich niet veilig meer bij Aiva op de kamer. 

Een van de meiden (Alexa), heeft een verleden met exorcisme. Haar vader is priester en zij heeft op haar twaalfde een duiveluitdrijving meegemaakt (bij een ander). Ze slaapt bij Aiva op de kamer en kon niet meer van haar nachtrust genieten. Tijdens de retraite worden deze onderwerpen ineens dagelijkse kletspraat en ik sta ook nergens meer van te kijken. Het kan allemaal bij Ayahuasca! Het is niet aan mij om te beoordelen of dit soort verhalen bullshit is of niet; het gebeurt in haar wereld, dus is het realiteit voor haar. Voor mij is het niet belangrijk of het echt of nep is, want ik maak het namelijk niet mee. De mensengeest is complex. 

Wat wel voor iedereen realiteit is vandaag: het dieet mag gebroken worden! In de ochtend nemen we allemaal onder leiding en begeleiding van Ryan of Gume ceremonieel een theelepel zout in onze mond. Niet doorslikken! Nee, want schijnbaar moet je dan meteen overgeven, waardoor het hele effect weg valt. Het zout is bedoeld om de tekorten aan te vullen en die worden door het speeksel en het slijmvlies in de mond opgenomen. De rest van de dagen mogen we in ieder geval weer eten met smaak en is er weer meer variatie in de theesoorten! Verder eten we nog gezond en karig, zeker vandaag, om onze lichamen weer te laten wennen aan voedingsmiddelen.

In 10 seconds to the moon!

Ik riep gisteren, na mijn helse nacht, tegen mezelf dat ik nóóit meer zou drinken. Uiteraard ben ik vandaag weer van gedachte veranderd, zoals ik elke dag weer doe. Want het is toch wel zonde om, als ik hier toch ben niet eruit te halen wat er in zit. Hoe vaak krijg ik in mijn leven nu nog de kans om Ayahuasca te drinken en rommel op te ruimen? Dus, op naar vanavond! Omdat het dieet wegvalt, valt ook de treebark-tea sessie weg. Die was me inmiddels ook behoorlijk tegen gaan staan, dus heel erg vond ik dat niet. Wel staat er meditatie op het programma en 's middags natuurlijk het uitputtende Qi Gong, waar ik toch trouw weer aan meedoe. Ik voel me goed en geïnspireerd en langzaam begin ik, zonder angst dit keer, te bedenken hoeveel ik vanavond wil drinken en wat mijn intentie gaat zijn.

Ik ga vanavond weer strategisch op de plek zitten waar ik de eerste nacht ook zat: naast de kachel en bij de poster van mijn lievelings god Shiva, de god van de vernietiging. Vanuit deze plek kijk ik recht op de Mesa, zit ik dicht bij de deur (voor het geval dat) en zit ik ongeveer halverwege de uitdeelronde. 

Zoals bij aanvang van elke ceremonie zegent Gume de Aya en de ruimte en sealt hij de ruimte af tegen het binnendringen van energieën of demonen die er niet thuis horen. Gume verzegelt de deuren en blijft bij de laatste, die aan de andere kant van de kachel is, wat langer staan. Hij staart naar buiten en ik heb het vermoeden dat hij iets ziet staan. Vervolgens loopt  hij naar buiten en blijft een tijdje weg.

Intussen zitten we allemaal klaar voor de start. Ik voel me goed en besluit het op een half kopje te wagen. Ryan schenkt het voor me in. Het was alleen wel ietsje meer dan een halfje.

Laat me mijn plek op aarde zien

"Salud!"

Ik heb het idee dat het opruimen van het stukje identiteit voor nu wel gedaan is en ik kan voor mijn gevoel wel door naar een volgend onderwerp. Waar hoor ik? Ik voel me niet thuis in Nederland, maar wil ook de rest van mijn leven niet ongesetteld blijven rondzwerven. En ik heb dromen! Maar waar ga ik deze tot uitvoer brengen en passen ze eigenlijk wel bij mij? Dus het is enerzijds een vraag naar de plek op aarde en anderzijds de vraag naar mijn taak in het leven.

Nog voordat Ryan zijn ronde had afgemaakt, wordt de Ayahuasca naar mijn hoofd afgevuurd. Hard en hoogst oncomfortabel! Lady Aya stuurt me in 10 seconde naar de maan! Ik voel mijn hersens onder invloed raken. Mijn zicht vertroebelt, het zweet breekt me uit, ik ben ineens doodsbang voor het onbekende. Bad timing Ireen, want panieken op het moment dat je een half kopje hallucinogenen in je mik hebt geduwd, is niet echt handig. Onder het mom van never suffer in silence, roep ik Ryan bij me.

Mijn reddende engel komt vliegensvlug en probeert me te kalmeren. Het enige dat ik kan denken is "Ik wil niet, ik wil dat het stopt, ik wil eruit, ik ga te hard!" Ondanks dat ik weet dat ik dit uit moet gaan zitten, kan ik mezelf niet kalmeren. Ryan loopt terug naar de Mesa om zijn tabak te halen voor een rituele ventiada. In de tussentijd moet ik boven mijn emmertje gaan hangen om de overtollige Ayahuasca af te tappen.

Zo, het scherpe randje is eraf. Ryan komt terug en het grote probleem is eigenlijk al opgelost. Vreemd natuurlijk, want de Ayahuasca die al naar mijn hoofd was gestegen, zat al in mijn bloedbaan en kon ik natuurlijk niet meer uitkotsen. Toch voel ik me stukken beter. Zou Aya inderdaad een ziel hebben? Hoe dan ook geeft Ryan me een ritueel en ben ik dankbaar voor zijn hulp.

De rest van de ceremonie verloopt rustig voor me. Ik krijg nog een lachkick met een van mijn buurmannen, geen idee wie. Ik moet lachen om zijn lachen, waarop hij weer moet lachen om mijn lachen. Later in de nacht moet ik even naar de wc, maar durf eigenlijk niet zo goed. Ik had natuurlijk eerder gezien dat Gume naar buiten was gegaan om een energetische indringer af te weren. Maar als je moet, dan moet je. Ik voel me beschermd en trek de stoute schoentjes aan. Nog geen minuut later ren ik zonder door te trekken terug de ceremonieruimte in, omdat het licht in de wc begon te knipperen!

Ik lig lekker op mijn rug te genieten van mijn eigen mareado trip en ieder die het nodig heeft, werp ik een "Love & light" toe. Ineens krijg ik dan zelf ook het licht te zien! Ayahuasca wil me vertellen dat ik véél te snel ga door te vragen naar mijn plek op aarde. Het is nog helemaal niet belangrijk. De enige plaats die belangrijk is is hier en nu. De wereld is enorm en het maakt niet uit waar ik ben. Verder zie ik India op een kaartje voorbij vliegen, maar dat kan ook mijn eigen visuele fabricage zijn geweest. De wens is de vader van de gedachte? Gume komt nog even checken of alles in orde is met me, waar ik erg dankbaar voor ben. God, wat houd ik van die man! Een vredige nacht met veel love, peace & harmony!

Spooky Stories

Natuurlijk verliep niet voor iedereen de avond even rustig. Blijkbaar stond er inderdaad iets buiten de ceremonieruimte en volgens de slaapkamergenootjes van Aiva is het hen 's nachts na de ceremonieruimte gevolgd. Alexa, de exorcist-dochter, heeft 'het' duidelijk zien lopen en in de kamer gezien. Blijkbaar heeft 'het', met krulstaart en hoorntjes, hun geprobeerd uit slaap te halen en te tergen. Terwijl ik heel de nacht lekker veilig in de ceremonieruimte heb liggen slapen, hebben de meiden de schrik van hun leven gehad. Wat een begin van dag 7, de laatste ceremonieavond!

Ayahuasca and the hole in the Universe - Deel 3

Deel 1 nog niet gelezen?

Deel 2 nog niet gelezen?

Deze blog is onderdeel van een reeks Ayahuasca ervaringsverhalen van mijn retraite week in Peru, in november 2012. Deel 1 en 2 heb ik vrij snel kunnen schrijven, mijn persoonlijke reis en proces in India hebben deel 3 wat vertraagd. Hier is ie dan!

 

De Mesa - het "altaar" van de sjamaan

Rustdag; dag 3

Na twee heftige avonden en dagen (de introductie dag vol nieuwe indrukken en gelijk de eerste avond kennismaken met Ayahuasca en de tweede dag met hoofdpijn en angst en een avond vol gekke dingen) hebben we vandaag, de derde dag, een dag rust. Ik hoef vandaag helemaal niets! Een avond niet drinken betekent ook: Diner! Daar hebben we met z'n allen best naar uit gekeken, hoewel het waarschijnlijk weer zal bestaan uit een combinatie van ei, groente, quinoa en geen smaak.

Het onderwerp van gesprek is Aiva, en haar vriend Andris, die gisterenavond behoorlijk wat aandacht trokken met hun dierentuingeluiden. Verder heb ik vandaag heel de dag een lichte hoofdpijn, nog steeds. Die weerhoudt me er niet van om me mentaal goed te voelen. Ik voel me opgelucht over gisterenavond. Ayahuasca heeft bewezen dat ze te vertrouwen is en dat ze inderdaad geeft wat je aankan. Ook mijn buik heeft het redelijk zwaar te verduren, maar ook dat gevoel kan mijn staat van zijn niet geheel eronder krijgen.

Vandaag hebben we voor de eerste keer een Satsang, een bijeenkomst waar we elkaars ervaringen kunnen delen. We zitten met z'n allen in de ceremonie ruimte en ieder kan om de beurt zijn of haar verhaal doen. Ik vind het persoonlijk interessant om ieders verhaal te horen, het geeft ander licht op de zaken. Natuurlijk is iedereen reuze benieuwd naar de verhalen van Aiva; hoe heeft zij haar avond ervaren? Ze geeft aan er weinig van meegekregen te hebben en dat het voor haar gevoel een fijne ceremonie is geweest. Niet gek dat haar visioenen erg sterk waren, vooral ten opzichte van anderen. Het is wel duidelijk uit de verhalen dat haar ceremonie, de ceremonie van anderen flink heeft verstoord. Daar kan niemand iets aan doen, en dit is precies één van de onderdelen van een persoonlijk proces.

Een van de anderen van onze groep heeft in totaal al een halve liter Aya weggetikt, maar er is nog helemaal niets gebeurd. Nada! Hij is overduidelijk teleurgesteld. De leiding geeft aan dat het kan zijn dat iemand zo geblokkeerd is, dat Ayahuasca haar werk niet kan doen. Ze stellen voor om een "perge" sessie met tabacco te doen. Dit houdt in dat er onder begeleiding -want dit is niet zonder risico- in eens 2 liter tabaksthee wordt gedronken, dat hoe dan ook overgeven opwekt en ook het een en ander mentaal op gang kan brengen. Dit gaat de volgende ochtend plaats vinden.

Verder doe ik eigenlijk niet zo heel erg veel vandaag. We kletsen wat, we lopen wat rond. In de avond eten we inderdaad de genoemde combinatie en we krijgen als toetje zoete komkommer (een vrucht smakend naar peer en komkommer door elkaar). 's Avonds zitten we gezellig bij elkaar terwijl de vrijwilligers en wat leden van de crew een Aya-ceremonie hebben. Gume's ratel en icaro's klinken tot ver in de avond, tot we besluiten dat nachtrust niet geheel onverstandig zou zijn.

Goedemorgen Huaraz!

De volgende ochtend word ik wakker met nog steeds lichte hoofdpijn en behoorlijke pijn in mijn buik, maar verder met een vrolijk gevoel. Gisteren heb ik de hele dag niet aan Ayahuasca hoeven denken, vanmorgen begin ik me toch weer enigszins zorgen te maken over vanavond, de derde ceremonie. Ik ben verrast dat het me tot nu toe weinig kruim heeft gekost en vraag me ook om die reden af wanneer het nu zwaar gaat worden, echt zwaar. Ik bedoel, die pijn in mijn buik ben ik wel gewend, al zo'n 10 jaar. Verder is het redelijk zacht geweest allemaal. De laatste ceremonie was alles behalve wat ik had verwacht.

  

's Middags doe ik voor de eerste keer mee aan Qi Gong, een yoga-achtige set oefeningen uit de Chinese leer, ter bevordering van geestelijke en fysieke gezondheid. We verzamelen in de ceremonieruimte en zijn met een klein groepje. De rest van mijn nieuwe familie is waarschijnlijk aan het rusten of rustig aan het wandelen in de omgeving van groene weides, boulders en wat schapen helders.
In eerste instantie heb ik het gevoel dat ik meedoe aan "goedemorgen Nederland". Het tempo ligt laag, er lijkt niet veel energie verbruikt te worden. Maar na 20 minuten hijgen we allemaal als een stelletje bejaarden. Een combinatie van de altitude (ongeveer 3700 meter) en een verzwakt gestel door het dieet. Onze geest, collectief en individueel, is opengereten door de Ayahuasca.

Na de Qi Gong lunchen we en maken we ons klaar voor een nieuwe ronde tree bark tea en daarna voor de meditatie en de aanvang van de derde ceremonie.   

 

 

10 jaar in 1 nacht geperst

 

De zorgen van die ochtend beginnen enigszins om te slaan in angst. Ayahuasca heeft me tot nu toe erg mild behandeld en het lijkt allemaal té gemakkelijk te gaan: de eerste avond zag ik in dat ik mezelf al jaren een stukje identiteit aanmeet, dat helemaal niet bij me hoort: vuur & vechtlust. De tweede avond maakt Ayahuasca me duidelijk dat het een kwestie is van loslaten. Gewoon, laten gaan. Ik had gedacht dat dat wel meer moeite zou kosten, of misschien ben ik er nog niet? Er hangt een bijzondere spanning in de ceremonieruimte. Iedereen zit midden in zijn of haar eigen proces en niemand vindt Ayahuasca lekker.

 

De tweede ceremonie zat ik naast de Mesa. Vanavond ga ik iets verder zitten, nog steeds vrij vooraan in de uitdeelvolgorde. Het schijnt niet aan de kwantiteit te liggen van de Ayahuasca, welke uitwerking het op je heeft en hoe diep er gegraven wordt in je mentaal. De eerste avond dronk ik 3/4 kopje, gisteren dronk ik 1/4 en voor vanavond zal ik weer 1/4 kop bestellen. Ik ben nog steeds niet helemaal gerust op dat loslaten van dat stukje identiteit en het accepteren van het aarde en water, dat ik altijd van me af heb geschopt. Voor vanavond heb ik daarom de volgende intentie bedacht:

 

Help me om mezelf te accepteren in alle elementen
en van mezelf te houden

 

 

"Salud!"

 

 

Mijn buik was al heel de dag van streek en met de angst voor de avond was mijn goede humeur van die dag snel door Ayahuasca weggespoeld. Ik kon op mijn klompen aanvoelen dat vanavond een moeilijke avond zou worden. Of ging het een moeilijke avond worden, omdat ik dat mezelf voorhield?

 

Mijn buikpijn werd van kwaad tot erger. Ik kon niet overgeven, hoewel Ayahuasca erg zwaar op de maag lag. Al snel ging ik vanuit mijn zittende meditatiepositie liggen. Zelfs liggend werd ik niet rustig. Voor mijn gevoel was ik niet onder invloed, ik had geen gekke visioenen, maar die buikpijn! Het leek alsof de buikpijn die me al 10 jaar tergde, symbolisch in één avond was gepropt. Ondanks dat ik op mijn rug lag, voelde ik dat ik flauw ging vallen. De angst voor flauwvallen wakkerde een paniekstaat bij me aan en ineens kreeg ik in de ceremonie ruimte, die blauw stond van de pure tabaksrook, niet genoeg zuurstof. Ik keek om me heen en zag geen hand voor ogen. Ik moest naar buiten!

 

Eenmaal buiten kreeg ik weer wat frisse lucht, maar ik voelde mezelf continue wegglijden. Ik greep naar mijn buik om de pijn te verzachten. Tevergeefs. Ik begon te huilen en te beseffen dat ik dit niet alleen zou kunnen. Ik had hulp nodig!

Geen idee hoelang ik al buiten was, maar toen ik vanaf de deur naar binnen riep dat ik hulp nodig had, was assistent Leo al onderweg naar me toe. Hij vertelde me dat het weer tijd was om naar binnen te gaan, maar ik stribbelde tegen. Ik had nog even frisse lucht nodig. Leo probeerde me duidelijk te maken dat de paniek geheel door mezelf was aangepraat, maar ik stribbelde tegen. Uiteindelijk voelde ik me rustig genoeg, door een tijdje met Leo te praten, om weer mee naar binnen te gaan en ging terug naar mijn eigen plek.

 

Ik wilde kotsen en kakken en ik kon geen van beide. Er zat zoveel dwars! Ik voelde me een aansteller omdat ik lag te janken en zolang buiten was geweest. Ryan kwam bij me en zei dat ik het fantastisch deed. Ik had geen idee dat ik überhaupt iets deed. Ik had gewoon zoveel buikpijn dat ik er van flauw viel en voor de rest was er weinig aan de hand, dacht ik. Ik bleef huilen en met mijn handen mijn buik omklemmen. De pijn was voor een deel fysiek, maar grotendeels mentaal. Ik voelde me al zo'n tien jaar ongezond en had al zoveel geprobeerd om het te verhelpen, maar niets hielp goed genoeg. Diëten, medicijnen, supplementen, therapie, nog meer diëten, darmspoelingen, leverreinigingen. En nog meer diëten. Ik was niet goed genoeg.

 

 

Madness at the Mesa

 

Ondertussen om me heen gebeurde ook van alles natuurlijk! De dierentuin van de tweede ceremonie was minstens net zo erg als twee dagen geleden! Aiva en Andris leken op elkaar te reageren en een inrichting was er niks bij. Ze lachten, huilden, gromden en gilden. Ze kregen veel aandacht van onze sjamaan en zijn assistenten. Ze leken beide bezeten te zijn en Gume was de exorcist! Speciale Icaro's, rituelen, reinigingen, alles werd uit de kast getrokken! Geen idee of het echt hielp. Ik had het druk met mijn eigen ellende. Ik hoorde natuurlijk ook overal kotsgeluiden om me heen en benijdde ieder die inmiddels zijn maaginhoud had kunnen legen in het emmertje. Mij lukte het niet; Aya wilde me graag nog even pijnigen en frustreren. Gume riep me naar voren, naar de Mesa. Mijn ego voelde zich wel heel erg speciaal nu ik ook een speciale behandeling kreeg voor mijn aanstelleritis.

 

Ik moest op de grond gaan liggen, vlak voor de Mesa, op mijn rug. Eerst begon Gume mijn blote buik te masseren. Hij kon precies voelen waar het geblokkeerd was en gaf er extra aandacht aan. Hij zong een aantal Icaro's voor mij en mijn buikje. Na een tijdje vroeg hij over het beter met me ging. Ik moest helaas toegeven dat dat niet het geval was. Toen gebeurde er iets bijzonders. Hij vroeg Ryan om een emmertje en een fles water. Hij nam water in zijn mond en voelde met zijn handen op mijn buik waar de blokkades zaten. Met zijn mond ging hij naar mijn buik en begon te zuigen op de plek die hij had gevonden. Heel hard! Het water gorgelde in zijn mond en daarna spuugde hij het uit in de emmer. Dat deed hij tot drie keer toe op drie verschillende plekken, alsof hij de blokkades eruit zoog. Ik vroeg Ryan wat hij eruit zoog en Ryan gaf aan dat het negatieve energieën waren. Gume trok een vies gezicht bij het spugen, alsof hij zure melk had gedronken. Ik begon te hyperventileren. Gume kalmeerde me en ik moest plaats maken voor een ander, maar mocht in de buurt van de Mesa blijven. Ik bleef nog een tijdje liggen, geen idee voor hoelang.

 

 

"Ayahuasca kent geen tijd. Alleen kotsen en ervoor en erna."

 

 

Daarna leek het alsof ik dan toch eindelijk moest overgeven. Er leek weer beweging in mijn buik te zitten! En inderdaad, het kwam! Ik moest ook naar het toilet. Wat een opluchting! Mijn buikpijn was niet verdwenen, maar in ieder geval voelde het niet meer als beton.

Toen ik terug kwam zag ik dat inmiddels ieder om de beurt naar de Mesa werd gehaald voor een persoonlijke aanpak van wat dan ook. Het was een speciale avond en Gume had vooraf voorspelt dat er veel los zou komen. 

 

Ik moest nu heel erg heftig huilen en snikken. Maar op een of andere manier voelde ik me toch geremd. Ryan kwam vragen hoe het met me ging en hij kon raden dat ik me in hield. Hij vroeg of ik daadwerkelijk van plan was om los te laten wat in mijn zat of dat ik het liever vast wilde houden. Natuurlijk wilde ik loslaten, maar ik wist niet hoe! Ik wist ook niet wat ik moest loslaten! Ik wilde gewoon nooit geen buikpijn meer, diezelfde pijn die er al die jaren al zat.

 

Na een paar uur waren mijn tranen op. Gume kwam nog even vragen hoe het met me ging. Ik was inmiddels nogmaals naar de plee geweest en had ook nogmaals boven de emmer gehangen. Ik wilde slapen. Alleen maar slapen. Rust. De ceremonie liep op een einde. Ik viel half in slaap en hoorde mensen naar bed gaan. Ik wilde niet weg, want ik voelde me veilig in de ceremonieruimte.

 

Ryan zette mantra's op en het leek alsof er pure liefde uit de luidsprekers kwam. Pure liefde werd via mijn oren mijn lichaam binnen gegoten, alsof ik in een warm bad zakte. Ik heb de hele nacht in de ceremonieruimte gelegen en een paar cyclussen van slapen, kotsen en kakken doorgemaakt.

 

 

The morning after

 

's Ochtends was ik op tijd wakker. Vandaag hadden we weer een rustdag. Dat was een fijn vooruitzicht. Natuurlijk wilde ik nooit van mijn leven meer Ayahuasca drinken. Ik kan er nog steeds geen wijs uit, wat de connectie met deze helse nacht is en mijn intentie van die ceremonie, mezelf accepteren en van mezelf houden. Het leek wel als of lady Aya me wilde vertellen dat er eerst opgeruimd diende te worden; er was nog geen ruimte voor zelfliefde.
 

Ik liep om 7.30u naar de lodge voor ontbijt. Blijkbaar had mijn tranenvat zich in mijn slaap weer opgevuld, want zodra ik aan tafel ging zitten, begonnen ze weer te rollen. Zonder direct aanwijsbare reden. Ik had geen helse buikpijn meer. Ik was niet eens echt verdrietig of angstig ofzo. Het liep er gewoon uit en ik kon het niet stoppen. Het werd opgemerkt door een aantal mensen en gelukkig kreeg ik ook hulp. Mathieu, een vrijwilliger, schoot me te hulp. Hij gaf aan healingwerk te doen en wilde graag naar buiten om een sessie met me te doen. Ik moest deze hulp aannemen, want anders zou ik die dag niet meer gaan lachen, was ik bang.

 

We liepen na het ontbijt een stukje weg van de lodge, naar een stille plek. Ik ging op een kleine steen zitten en sloot mijn ogen. Mathieu tikte met zijn vingers op mijn schouders, terwijl ik probeerde te focussen op mijn ademhaling, om dichter bij mezelf te komen. Hij praatte op me in, met een warme stem en zei dat ik me moest focussen op mijn buikpijn.

 

 

"Could you welcome the feeling as much as you can,

as an old friend?"

 

 

Dat was mijn teken! Ineens besefte ik dat ik al die oude pijnen altijd had weggeduwd, in plaats van geaccepteerd. Ineens besefte ik dat ik door te vechten, iets in stand had gehouden. Door het nu, na al die tijd te verwelkomen, kon ik het goed maken. Ik huilde het aller hardst van mijn hele leven! Ik gooide er alles uit! Het was mijn oude vriend verdriet, opgeslagen in mijn darmstelsel.

 

Toen de hevigheid ophield, verplaatsten we de aandacht naar mijn schouders, waar al sinds jaar en dag spanning op staat. We vonden frustratie, boosheid, verdriet, eenzaamheid. Eén voor één kwamen ze naar boven gedreven en één voor één kon ik ze eindelijk laten gaan, with a little help from my friend.

 

Een dik uur later voelde ik me éindelijk opgelucht en blij! Mijn buik was nog steeds niet 100% in orde, er was nog wat achter gebleven. Alex kwam met het verhaal dat er altijd wat oud zeer blijft plakken, om van te leren. Om jezelf eraan te herinneren wat de strijd is die je voert die bij een bepaalde pijn of vastzittende emotie hoort. Daar kan ik wel vrede mee hebben. In ieder geval voor vandaag. 

Ayahuasca & Ayurveda - Deel 2

Ceremonieruimte - The Way Inn - Huaraz Peru

Deel 1 nog niet gelezen?

Goodmorning!

Mijn slaap was diep en rommelig. Mijn brein was overduidelijk nog niet klaar met afgelopen avond en bleef 's nachts aan het stoeien. 's Ochtends werd ik vroeg wakker met een enorme kater. Hoofdpijn, gaar, depressief. Maar ergens voelde het ook wel goed. Het voelde alsof er iets in gang was gezet. We hadden een dagelijks schema waarin stond dat we tussen 8.00u en 10.00u konden ontbijten. Het eerste dieet-ontbijt was geloof ik het lekkerste van de hele week: een omelet gevuld met quinoa en spinazie en nog wat erbij en een lekker bietensapje. Ik had honger! Helaas was de eerste maaltijd al gelijk zoutloos. Op een of andere manier heb je daardoor helemaal niet het idee dat je (lekker) gegeten hebt.

Tijdens het ontbijt kwamen de verhalen los en eigenlijk had ik noch zin om erover te praten noch zin om ernaar te luisteren. Het bleek moeilijk te ontwijken, aangezien ons gezelschap voor 80% uit luidruchtige Amerikanen bestond. Ik ging aan de wandel. Ik wilde wel bij mensen in de buurt zijn, maar ik had geen zin in Aya-praat. Ik probeerde een andere tafel met de directe vraag of zij het over de ervaringen van gisterenavond hadden en zo niet, of ik er dan bij mocht zitten.

Ayurveda

Om 11.30u stond mijn ayurveda consult gepland met Mike. Ik had er al het een en ander over gelezen in India. Ook omdat ik tijdens mijn reis een ayurveda arts heb bezocht omdat ik ziek was. Ayurveda is de oude Indiase geneeskunde. Ayur betekent leven en Veda betekent kennis. Het is een holistische wetenschap van het leven die ervan uit gaat dat elk mens is opgebouwd uit de 5 elementen, water, aarde, vuur, lucht en ether, ieder in een eigen unieke combinatie. Ayurveda verdeelt ze onder in 3 hoofd constituties of wel dosha's: Pitta, kapha en vata. Pitta = vuur. Kapha = aarde en water. Vata = lucht en ether. Ieder heeft één of twee dominante dosha's en bij uit balans zijn, maar ook preventief als algehele leefstijl is het handig om te handelen naar jouw unieke combinatie. Heel erg interessant! Om een voorbeeld te noemen: een pitta persoon die veel pittig eet en in de zon ligt kan wel eens last hebben van emotionele, temperamentvolle uitbarstingen. Maar om er rekening mee te kunnen houden, moet je natuurlijk wel eerst weten welke dosha of dosha's je bent. Hiervoor kun je veel testjes vinden op het wereld wijde web en ik geloof dat ik het al verschillende keren heb ingevuld, maar telkens denk ik dat ik te sociaal wenselijk antwoord. Sociaal wenselijk? Ja, volgens mij wilde ik altijd dat er Pitta uitkwam...met lucht wel eens waar, maar dat vuur wilde ik erin hebben!!

Mike dus. Een andere manier voor een ayurveda arts is om de pols op te nemen. Ayurveda artsen zijn getraind om op die manier te kunnen voelen welke constitutie je bent. Well, what do you know?

"Interesting"

Ik was de tweede persoon bij wie hij Vata en Kapha voelde of mat. Nu zeg ik je, die twee zijn bijna elkaars tegenovergestelden! Waar Vata lucht is en beweeglijk, staat Kapha voor stabiliteit door het element aarde. Mike gaf me een aantal aandachtspunten mee op het gebied van routine, mijn dieet was in orde. Ik stond, maar dat raadt je al, meer te kijken van de conclusie dat Pitta nagenoeg ontbreekt. Pitta-personen bezitten onder andere strijdlust, doortastendheid, drijvende energie en leiderschapskwaliteiten. Had Aya me gisteren geen spiegel voorgehouden en gezegd dat mijn kracht hetgeen was dat ze wellicht af ging nemen?

Dan buiten de pitta die er niet is, is er ineens wel aarde en water?! Dat is een nieuw stukje van mezelf dat ik zal moeten leren kennen en accepteren, in plaats van ontkennen en wegduwen. 

Na mijn consult was het eigenlijk tijd voor de dagelijkse Chi Qong, maar, ik was te laat en daardoor besloot ik deze eerste sessie over te slaan. Ik heb geen idee meer wat ik daarna heb gedaan, maar het hele verhaal van de ontbrekende pitta en de reflectie van de vorige avond bleven door mijn hoofd heen spoken.

Na de lunch, geen idee meer wat het was, maar ik denk iets met quinoa, besloten Steve en ik om een klein eindje op te lopen. Niet te veel want tijdens de dieta dagen ben je te zwak voor zware lichaamsbeweging. Onderweg had ik dan toch eindelijk wel de behoefte om mijn ervaring van vorige avond te delen met iemand. En daarmee kwamen ook gelijk de eerste tranen, want hoe schijnbaar onverschillig ik de vorige avond had gereageerd op Ayahuasca's aankondiging, vandaag werd ik er ineens doodsbang voor. Ik heb namelijk echt al jaren het idee dat die kracht iets is dat bij me hoort. Kennen jullie deze nog? Ik geef in deze blog letterlijk aan dat ik mezelf al jaren voordoe als zijnde een "jager" op jacht naar hobbels om haar leven niet saai te maken en om -denk ik- zichzelf te bewijzen. Ook geef ik in die blog aan hoe bang ik ben om toe te geven aan een rustiger leven, hoe ontzettend schijt ik ben om van de afgrond te springen.

Never suffer in silence - Ceremonie 2

Die angst kwam er ineens uit. Het stond dan eindelijk voor de deur. Ayahuasca zou me iets gaan ontnemen en ik had geen idee of dat pijn zou doen, fysiek of mentaal, en ik had geen idee hoe ik me erna zou voelen. De angst kwam van het feit dat ik doodsbang was om iets te verliezen, mijn ego. En fysieke pijn, omdat de problemen in mijn buik rondom mijn 3e chakra (solar plexus, is de chakra van het vuur = pitta) er mee te maken hebben. Het was tijd om terug te lopen en het gesprekje met Steve had me enigszins op doen luchten. We waren ietsje te laat voor tree bark time (die wij uiteraard alsnog kregen) en daardoor konden we geen eigen plekje meer kiezen in de ceremonieruimte. Ik koos de overgebleven plek naast de Mesa, Gume en Ryan. De tranen kwamen meteen terug en nog voordat de ceremonie begonnen was, wel na de meditatie, vroeg ik Ryan om hulp. Ik moest huilen omdat ik doodsbang was voor vanavond en voor Ayahuasca. Ik zei dat ik eigenlijk echt niet wilde drinken, maar Ryan legde uit dat een klein beetje drinken nog altijd beter was dan niets drinken. Ik was er nu toch, had al die moeite gedaan om naar Peru te komen en mijn ego wilde gaan vertellen dat het beter was om niet te drinken. Ego's zijn altijd bang om kapot te gaan... Ryan stelde me gerust en beloofde naast me te zitten.

Omdat ik aan de goede kant naast de Mesa zat, was ik het eerste aan de beurt om te drinken. Ik kwam met Ryan overeen dat ik een kwart kopje zou drinken, een stuk minder dan gisteren dus.

Wees alsjeblieft lief voor me

"Salud!"

In tegenstelling tot gisteren was de smaak vandaag mega, mega smerig. Ik moest kokhalzen van de geur nog voordat ik het dronk en het doorslikken van het brouwsel zorgde voor kotsneigingen. Zo kwam het dat binnen 30 seconden een theelepeltje Ayahuasca in de emmer verdween. Ik geloof, omdat het me verteld is en omdat ik het zelf heb meegemaakt, dat Ayahuasca een eigen intelligentie bezit en ik geloof dat wat ik dronk, net ietsje te veel was. Anders was namelijk mijn hele maag inhoud wel mee terug gekomen.

Over de smaak; het was echt niet anders dan gisteren. Maar tijdens de eerste ceremonie had ik geen idee wat ik moest verwachten en nu wel. Bovendien is mijn geest de smaak van Ayahuasca gaan associëren met overgeven. 

Voordat de ronde was afgelopen waren de eerste overgevers al weer bekend. Telkens vroeg ik me af uit welke hoek het ongeveer kwam. Na die ene theelepel uitgekotst te hebben, voelde ik me best prima. Ik voelde me bijzonder zwak, zowel fysiek als mentaal. Maar dat zorgde ook voor weinig weerstand en een vredige staat. Door het dieet, slaapgebrek en wellicht was vochtgebrek kon ik niet meer de sterke Irene uithangen en bovendien had Aya afgelopen 24 uur korte metten gemaakt met datzelfde stukje ego. Nodeloos te zeggen dat Ayahuasca overdag gewoon doorwerkt!

Gume begon met zijn Icaro's. Ryan was vandaag als enige als hulp aanwezig en de hele energie in de ceremonieruimte gaf aan dat het een zware nacht zou gaan worden. Ik wachtte rustig af wat ze mij zou gaan geven, maar het beloofde niet veel goeds na vannacht en vandaag; de ayurveda conclusie en de huilbui.

Angels & Demons

Ik ging vrij snel liggen, omdat ik te zwak was om rechtop te zitten. Met mijn hoofd richting de Mesa en lekker dik ingepakt. Ondanks dat ik dit keer niet naast de kachel lag, had ik het lekker warm. De angst was verdwenen en wonder boven wonder voelde ik een gevoel van intense liefde opkomen en als een mantra herhaalde Aya in mijn hoofd "laat maar los, dat vuur. Het is niet van jou. Het hoort niet bij je. Laat maar los". Keer op keer op keer. Achter elkaar door en allemaal met de zelfde warmte en compassie. Ik bedacht me dat ik Ayahuasca zo had gewantrouwd en dat ze het door zo ontzettend mild te zijn, mijn vertrouwen dubbel en dwars had verdiend! Ik had echt geen idee dat ze ook zo lief kon zijn. En ik was bijzonder dankbaar. Ik was zo angstig geweest en ze gaf me een zalfje. Ik moest het vuur, dat ik me al jarenlang voorhield als een onderdeel van mijn diepste identiteit, gewoon loslaten.

En gek genoeg voelde ik ook gewoon dat het ging, heel langzaam. Wederom moest ik na een paar uur overgeven. Wederom kort, maar krachtig.

Ineens werd ik me weer meer bewust van mijn omgeving. Ik hoorde gelach en gebrul. Een van de mede-drinkers, het vrouwtje uit Latvia -maar op dat moment had ik geen idee wie het was- begon harde duivelse geluiden te maken. Ze moest overgeven en daarmee kwamen allerlei gekke geluiden mee, tot krijsende en huilende demonen toe. De hele dierentuin kwam aan de beurt. Soms moest ze ook een beetje lachen, maar wel op een heel erg gemene manier. Iedereen hoorde het, en het stoorde bijna iedereen in de mareado-staat. Ik had er persoonlijk niet veel last van. Iemand wilde de ruimte verlaten, maar kreeg geen toestemming van Ryan. De reden is dat iedereen onderdeel is van de ceremonie en dat de ceremonie ruimte een goed beschermde plek is, de veiligste plek in omstreken. En de belangrijkste reden is wel, dat als je mentaal last hebt van iets in je omgeving, dat dat dan een leerpuntje is, want die storing zit tussen je oren.

Niemand wist precies wat er aan de hand was met Aiva, onze duivelin. Ze kreeg veel persoonlijke aandacht van Gume. Soms hielp het even, maar daarna kwam het weer terug. Toen begon op een gegeven moment een vriend van haar uit Latvia, die één persoon van haar verwijderd lag (arme Tommy lag ertussen in...) "mee" te doen. Hij begon ook gekke geluiden te maken en het leek zelfs of ze met elkaar communiceerden.

Het was een lange nacht, voor mij dus heel vruchtbaar en liefdevol. Ik was dankbaar en nog meer opgelucht. Ayahuasca had me gisteren laten zien wat er voor nodig was om nog dichter bij mezelf te komen, vandaag had Mike me gewezen op mijn ayurveda-constitutie (ether-lucht-aarde-water) en vanavond hielp Aya me weer met het mentaal loslaten van de vechtlust, die ik me al jaren voor houd als identiteit. 

Toen we permissie kregen om de ruimte te verlaten, ben ik direct gegaan. Ik was de dierentuin moe en wilde naar mijn eigen bedje.

The morning after

De volgende ochtend tijdens het ontbijt was de duiveluitdrijving natuurlijk onderwerp van gesprek. Iedereen vroeg zich af of Aivia eigenlijk wel bewust was van het feit dat ze zoveel gekke geluiden maakte. De 2 meiden die bij haar op de kamer sliepen waren niet heel erg gerust meer. Aiva en haar man, en de vriend (die ook last had van duivels), kwamen binnen en een beetje onwennig werden er wat vragen gesteld. Volgens Aiva was de nacht helemaal niet zo vreselijk als dat het klonk. Door Ayahuasca kwam het eerder allemaal nogal grappig over, maar ze kon wel voelen dat er iets zat dat er niet hoorde. Ze kon het ook zien in haar visioenen. Ze gaf ook aan dat ze die geluiden niet zelf maakte, dat ze er geen controle over had. Het leek wel of we met zijn alle midden in "The Exorcist" terecht waren gekomen. De rest van de dag bleven zij onderwerp van gesprek en we wisten allemaal niet zo goed wat we er mee aan moesten.

To be continued...

 

Cielo, cielo Ayahuasca - Deel 1

The Way Inn - Huaraz - Peru

Voor mezelf, maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in Ayahuasca en in mijn persoonlijke reis, ben ik begonnen aan het beschrijven van mijn ervaringen van de retraite week in Huaraz. Omdat het veel te uitgebreid en te complex is om in één blog te proppen, maak ik er maar een reeks van, te beginnen bij de introductie. De introductie van de week evenals de introductie van het medicijn. 

Ayahuasca dus. Ik maak jullie graag onderdeel van mijn reis, maar wil jullie vragen respect te hebben voor mijn ervaringen en Ayahuasca zelf, het medicijn. Het is een individueel proces dat alleen om mij gaat, mij persoonlijk. Ik kan het nooit precies overbrengen zoals ik het heb ervaren. Ik kan alleen maar aanraden om ook kennis te maken met Mother Aya.

Wat is Ayahuasca?

Ayahuasca is een plantenmedicijn, een drank, uit de Amazone, gemaakt door sjamanen van verschillende soorten planten met een geestverruimend effect. Het belangrijkste ingrediënt is de Banisteriopsis caapi, of wel Ayahuasca "Liaan der zielen". Dit is veel te kort gezegd de praktische beschrijving van dit ontzettend ranzige drankje. De sjamanen hebben het altijd bedoelt als medicijn dat je lichaam en geest reinigt.

Maar wat is het nu eigenlijk echt? Ayahuasca is een levende spirit dat je energieke, fysieke en emotionele lichaam reinigt en je leert wat je nodig hebt op dat moment. Mama Aya reflecteert, projecteert en implementeert. Ze haalt onbewuste en onderbewuste processen boven en zorgt dat je ze bewust met je mee gaat dragen of bewust af gaat stoten. Ze geeft inzicht en wijsheid. Soms in harde lessen met veel fysieke pijnen, soms vol liefde en compassie. Soms met visioenen, maar visioenen zijn slechts een bijproduct van de DMT. Het echte werk gebeurt met een helder hoofd, een hart met liefde in overvloed en een gezond lijf.

Ik ben zeer dankbaar voor wat me is overkomen in de retraite week en het herschrijven van dit hoofdstuk geeft alles wat er is gebeurt nog extra fundament. Al wat mij toe is gekomen in die week, is precies wat ik zocht en precies waarover ik al maanden blog. Het is perfect, zoals het is. Met ongemak en discomfort. Hemel en hel, zwart en wit. Alles is één en perfect zoals het is.

"Everything is perfect. Except for the mind that says it's not"

In Peru, vooral in de jungle, stikt het van de sjamanen, die zichzelf sjamaan noemen maar eigenlijk meer een soort van zwarte magiër zijn. Geld opstrijken van naïeve toeristen die een keertje willen trippen. Ik heb gekozen voor Ayahuasca Satsangha omdat zij instaan voor hun visie en missie: het vergroten van (collectief) bewustzijn, het helen van de aarde en haar bewoners en het verbeteren van de voorzieningen van de plaatselijke bevolking. Het geld dat er verdient wordt aan de retraites wordt geïnvesteerd in eigen projecten die te maken hebben met duurzaamheid en verbetering ten aanzien van energiebronnen, permacultuur en educatie van locale bevolking. Ayahuasca Satsangha mixt het sjamanisme (vooral medicinale planten) met de Oosterse filosofie van het Hindoeïsme en het Boeddhisme. Vooral dit laatste is wat me aansprak aan de organisatie. Ik geloof heilig in de kracht van meditatie, vooral na mijn Vipassana retraite, en draag dit voor altijd mee in mijn ontwikkeling.

Dag 1

Op 25 november ontmoet ik een deel van de groep mensen waarmee ik komende week in retraite ga in California Cafe in Huaraz. Een beetje onwennig zit iedereen bij elkaar, wat te drinken, wat te kletsen. Als dan om 12.00u onze begeleider binnenkomt, Moose, en aangeeft dat we nog beter maar wat kunnen eten, omdat we direct op dieta gaan, bestel ik voor de zekerheid nog maar een soepje, want ik heb niet zo'n zin om met honger een ceremonie in te gaan. Wist ik veel op dat moment. Geen idee wat me te wachten staat, wie deze mensen zijn, wat we voor elkaar zouden gaan betekenen en hoe mijn leven zou veranderen. Ik heb het allemaal op me af laten komen. Mensen die nieuw voor je zijn bezorgen je hoofd gelijk een hoop huiswerk. Wie zijn ze? Waarom zijn ze hier? Vind ik ze misschien wel of niet aardig?

Na een uurtje, zoals gezegd, vertrokken we met een mannetje of 15 in een stuk of  4 taxi's naar "boven". De bergen in. De lodge "The Way Inn" ligt op 3700 meter hoogte en zo'n 45 minuten rijden met de auto vanaf het centrum van Huaraz (3200m). Aldaar aangekomen bleef ik handjes schudden met mensen die ik nog nooit heb gezien en waarvan ik me afvroeg wat ze zouden gaan betekenen in het proces. Behoorden ze tot de staff? Of misschien waren ze deelnemer net als ik? Ik had geen enkel idee. We kregen coca cake en konden thee pakken. Nog even, want na 16.30u zouden we beginnen met dieta.

Dieta

Een streng dieet ter ondersteuning van fysieke reiniging en ter ondersteuning van Ayahuasca. Het dieta zou 5 dagen aanhouden en houdt ongeveer in: geen zout, geen suiker, geen alcohol, geen drugs, geen zoetigheid, geen cafeïne, geen vet, geen kruiden en specerijen, geen granen, geen melkproducten, geen troep, geen niks, behalve witte voeding zoals kip, ei, witvis, witte rijst, aardappel, quinoa, en een beperkt aantal soorten groentes zoals komkommer, wortel, yuca, kool, courgette, zoete komkommer (soort vrucht, kruising tussen peer en komkommer), bieten, spinazie, bepaalde pomppoensoort en ik geloof dat het dat zo'n beetje was. Dit hield in dat we dagelijks ei en quinoa aten, gecombineerd met wat van dat andere. Vooral geen zout is iets waarvan je in eerste instantie zou denken dat het weinig inpakt heeft, behalve smakeloos eten. Maar geen zout maakt je behoorlijk slapjes en futloos. Verder houdt dieta in dat we elke dag tree bark tea drinken, om 16.30 en dat we een uur voor tea bark time geen water meer mochten drinken (of thee). Dan hebben we nog de andere dieta regels: zo min mogelijk prikkels van buiten af, zo veel mogelijk stilte. Geen seks, of masturbatie of zelfs maar "perverse"gedachtes.

Introductie

Na cake met thee werden onze kamers gewezen. Ik sliep in "the cave", een dorm gemaakt van boulders en metselwerk. Heel erg cool! Ik sliep in de dorm samen met Morgan. Verder was het op een enkele vrijwilliger na vrij rustig in the cave. Nadat we onze zware bepakking hadden gedropt in de slaapvertrekken zijn we richting de oude ceremonieruimte gegaan voor een introductie: een voorstelronde, introductie van de staff, introductie van Ayahuasca, hoe de week zou gaan verlopen etc. Ook werd kort uitgelegd hoe de avond zou verlopen.

"Golden rule: never trust an Ayahuasca fart"

Het was vooral een enorme berg info. Wat niet toegestaan was tijdens een ceremonie: praten met anderen, andere helpen (ieder heeft zijn persoonlijke emotionele proces), weglopen van de ceremonie en wegblijven (alleen naar de wc gaan mocht om te piesen en te kakken, kotsen doe je gewoon binnen). Verder was een dringende regel:

"Never suffer in silence" 

Aan het einde ging Mike, de ayurvedische ondersteuning (Ayurveda is de oude Indiaase geneeswijze) iedereen langs om de pols op te nemen. Zo kon hij voelen hoe gespannen iedereen was en of je veel last had van de hoogte. 

Tree bark time!

Om 16.30u (de eerste 5 dagen van de retraite) was het voor de allereerste keer tree bark time: een koude thee gemaakt van boomschors, ter ondersteuning van de lichaamsreiniging en ter ondersteuning van de Ayahuasca. Gume, onze gouwe sjamaan, ´zegende´ de thee vooraf met gefloten Icaro's en daarna kregen we allemaal, één voor één, een kop. Een Icaro is een sjamanistisch medicijnenlied uit de Amazone.  Bij het aannemen van het kopje, konden we eerst onze intenties ´uitspreken´, hoewel niet hardop. Mijn intentie voor de thee was om me te beschermen tegen alles wat komen gaat, tijdens de retraite. Voor het drinken, van zowel de thee als de Ayahuasca roep je ´Salud!´ (proost) en de groep reageert vervolgens ook in koor met ´Salud´. Na tree bark time hadden we nog wat tijd om in onze kamer spullen te pakken, die we nodig hadden voor de ceremonie.

De eerste ceremonie - aangenaam kennis maken

Ik ging naar mijn kamer om gemakkelijke schoenen aan te trekken, want ze moeten uit in de ruimte, maar ook weer aan als je naar buiten naar de wc wilt. Ik was een beetje schijt om het koud te krijgen, ik ken mezelf, dus nam ik mijn dikke vest mee voor over de 3 lagen kleding die ik al aan had en een extra dekentje voor over de deken die al in de ceremonieruimte lag.
We zouden de eerste groep zijn die de nieuwe ceremonieruimte zou gaan betreden: de ceremonie ruimte is een grote ronde tent, met een kachel (normaal gesproken vindt Ayahuasca drinken vooral plaats in de jungle, waar je uiteraard geen kachel nodig hebt) en een Mesa: een soort van altaar voor de plek van de sjamaan met allerlei heilige en energieke attributen. In het geval van Ayahuasca Satsangha gaat meditatie vooraf aan de ceremonie. Verder gaat de ceremonie niet eerder van start als dat het donker is, omdat je dan minder prikkels binnen krijgt die de trance staat kunnen verstoren.

In de ceremonieruimte liggen matrassen in de rondte, ieder zijn eigen plek, met de kopse kant naar de Mesa. Mijn plekje was naast de kachel. Verder hadden we allemaal een kotsemmer, een rol wc-papier, een flesje water en een zaklamp. De kotsemmer spreekt voor zich lijkt me, de rol plee papier was om je mond af te vegen na het drinken en na het overgeven, het flesje water was om je mond te spoelen na het drinken en na het overgeven en de zaklamp was om de weg naar je schoenen te vinden en eventueel om te kijken wat er allemaal in je emmertje dreef. Water drinken mocht alleen na de ceremonie. Als je water met Ayahuasca drinkt, komt alles er binnen no-time uit.

Er hing een aangename spanning in de ruimte. Niemand wist wat er komen ging. Mike, onze meditatie en ayurveda deskundige, ging de ceremonie voor met meditatie en een stukje theorie over het ayurvedische systeem, ongeveer een uurtje in totaal. Intussen begon het ook donker te worden en het licht van de kachel gaf een warme, ontspannen gloed aan de ruimte. De stilte, de positieve energie van Mike en alle mensen die deelnamen zorgden ervoor dat we allen onze nervositeit los konden laten en klaar waren voor Lady Aya.

Na een uurtje kwamen Gume, Alex (eigenaar van lodge en apprentice) en Ryan binnen. Ryan was 1,5 jaar geleden op het medicijnpad terecht gekomen en hij heeft ons alle dagen met hart en ziel bijgestaan tijdens de ceremonies. Gume had het brouwsel bij zich en begon met het energetisch reinigen van zichzelf, de drank en de ruimte met Tobacco. Tobacco, in de puurste vorm, wordt ook beschouwd als een medicinale plant en zit zelfs in het Ayahuasca brouwsel. Het helpt bij het reinigen van je lichaam. Na het "zegenen" van de drank, het uitspreken van de intenties door de maestro, ging Alex rond met een kopje en keek in de aantekeningen van Mike om te kijken wat je pols was. Geen idee hoe smerig het zou zijn, maar de waarschuwingen waren niet voor niets. Toen hij mij aan kwam was ik min of meer gespannen. Ik had al honderden keren mijn intentie geoefend in mijn hoofd, vreemd genoeg allemaal in het Engels, omdat als ik reis en veel Engels praat, ik ook in het Engels ga denken. Hij zei dat mijn pols goed was en vroeg hoeveel ik wilde. Weet ik veel, jij bent hier de expert... Of ik ervaring had met psychedelics? Nee, maar wel met Vipassana meditatie. Oh, oke, geen probleem, dan kun je drinken wat je wilt en als je straks meer wilt, kunnen we kijken of dat een goed idee is. Juist ja, doe mijn maar 3/4 kopje dan.

Ik hoop dat je me beschermd tegen alles wat er komen gaat. Wat het ook is waar ik vanaf moet, weg ermee!!

 
"Salud!"

De smaak viel eigenlijk reuze mee. Lekker was het niet, maar blijkbaar ook niet ranzig genoeg om meteen achteruit te drinken. Het was aangeraden om zolang mogelijk rechtop te blijven zitten, met een rechte rug. In meditatiepositie. En dan maar afwachten. Ayahuasca lag toch enigszins als een blok op mijn maag, maar niet zo erg dat ik zou willen overgeven. Ik voelde me echt supersterk! Met een kaarsrechte rug en een glimlach op mijn gezicht kon ik alles aan wat er zou gaan komen. Niets zou mij eronder krijgen. Ik had Ayahuasca  gevraagd om bescherming en ging er eigenlijk vanuit dat ze me dat ook wel zou geven. Ik bedacht me het eigenlijk wel heel hels zou worden om op te ruimen wat opgeruimd zou moeten worden. Al dat geklooi rondom mijn buik, solar plexus (derde chakra), het feit dat ik zo ontzettend slecht kan loslaten, dat ik geen rust durf te nemen omdat ik bang ben dat mijn leven saai wordt, het zogenaamde gejaag, de hobbels die ik mezelf altijd cadeau doe, alles. Maar wat het ook was, hetgeen waar ik al maanden geen vinger op kon leggen, ik was er klaar mee en ik wilde dat het wegging. En met een glimlach ging ik het tegemoet. Ik had aardig wat ervaringsverhalen gelezen: demonen, engelen, slangen, donkere grotten, geometrische figuren. Mensen hadden allerlei visioenen. Ik was voor niets of niemand bang op dat moment. Ik zou alles met liefde en warmte aangaan. Irene op haar sterkst. Degene die mij kennen weten waarschijnlijk precies wat ik bedoel. Nu ik Ayahuasca gedronken had, was er geen weg meer terug. Ik kon alleen maar afwachten tot Aya haar werk gedaan had en vertrouwen dat ze me zou geven wat ik nodig had.

Heel langzaam begin ik me een beetje 'mareado' te voelen, duizelig of onder invloed. Mijn ogen waren gesloten en voor me zag ik een warboel van figuurtjes. Niet heel heftig, eigenlijk wel gezellig. Vooral veel ogen en gezichten. Groene ogen, rode ogen, allemaal op een rijtje. Ze keken me allemaal aan, wel honderden ogen heb ik gezien. Met een neutrale uitdrukking, gewoon observerend.
Maar ik glimlachte nog steeds en mijn ruggengraat was nog steeds kaarsrecht.

Op de achtergrond hoorde ik Gume Icaro's zingen en fluiten, prachtig. Verder hoorde ik de eerste kotsgeluiden. Ik had nooit gedacht dat ik er zo goed tegen zou kunnen. Het leek bij sommige uit de tenen te komen! Maar door de Ayahuasca interesseerde het me eigenlijk niet zoveel. Ik voelde eerder compassie voor de kotsers, dan dat ik het smerig vond om te horen. Ik hoorde mensen om hulp roepen, want sommige van ons hadden het moeilijk met alleen naar de wc lopen.

Net toen ik me afvroeg waarom iedereen al leek over te geven en ik niet en net toen ik me afvroeg of het hierbij zou blijven, de mareado-staat, de figuurtjes voor mijn ogen, mijn ijzersterke ruggengraat en mijn eeuwige glimlach, nam Lady Aya het roer van me over. Het was alsof de camera van me wegdraaide en naar me omdraaide. Ik observeerde de observerende. Ze gaf me een spiegel en zei luid en duidelijk tegen me:
"Wat als die zogenaamde kracht van je, nou precies datgene is dat ik van je af ga nemen?"
Tja. Daar had ik eigenlijk niet van terug. Ik schrok er wel een beetje van, hoewel het niet de glimlach van mijn gezicht veegde. Ik begon erover na te denken. Als ik deze ruggengraat, deze kracht verlies, hetgeen dat me op de been houdt, dan blijft er niets van me over, want het is het enige dat ik heb. Ik heb al zolang en zoveel aan mezelf gewerkt en ik dacht toch eigenlijk echt dat ditgene iets was dat echt bij me hoorde. Geen ego, geen masker. Ik dacht dat dit mijn onderliggende identiteit was, mijn centrum, mijn core. Dus als je dat weg neemt, dan blijft er niets over. Maar dat is niet zo erg, dacht ik, dan ben ik gewoon niets. Gewoon een onderdeel van het grote geheel. Van het universum.

Haar woorden bleven een tijdje door mijn hoofd galmen, tot ik uiteindelijk, ik schat in na een uurtje of 3 toch ook eindelijk moest overgeven. Het duurde een halve minuut, dat was alles. Omdat mijn buik al heel de dag een beetje knorrig was, van de spanning waarschijnlijk, was ik bang dat ik de golden rule zou overtreden. En elke keer als ik enige druk in mijn darmen voelde, galmde de stem van Alex door mijn hoofd: "de golden rule is to never trust an Ayahuasca fart...". Ik ging liggen, ik was moe. Moe van de gedachtes, moe van de figuurtjes, moe van de spanning van de dag, moe van de kotsende mensen om me heen en de Icaro's. In mijn gedachtes kwam Inaki verschillende keren voor bij. Het leek zo lang geleden, maar ik had pas diezelfde ochtend afscheid van hem genomen. Ik bedacht me waarom ik hem niet gewoon een knuffel had gegeven die vorige avond, toen ie met zijn dronken hoofd naast mij kwam liggen in plaats van in zijn eigen bed. Ik had hem gewoon kunnen knuffelen en daarna naar zijn eigen bed kunnen sturen, in plaats van als een plank in mijn bed liggen.
Ik ging liggen met alle dekens om me heen en mijn muts van mijn vest op mijn hoofd. Heerlijk slaaptemperatuurtje, heerlijk comfortabel bedje en ik wilde nooit meer weg van deze plek. Hmm, heerlijk slapen. Ik had nog nooit zo lekker gelegen. Ik lag op mijn rug, want onze ruggengraat moest zoveel mogelijk recht zijn, met mijn hoofd naar de Mesa, want met je voeten naar de Mesa is respectloos. Echt zo fijn had ik nog nooit gelegen. Ik hoorde mensen lachen, gekke geluiden maken, huilen, kotsen, op staan om naar de wc te gaan, boeren, en dat allemaal op het ritme van Gume's Icaro's en chakapas (een soort boeket van heilige planten dat het geluid maakt van een tamboerijn). Ik wilde dat het eeuwig duurde.

Ik viel een beetje in slaap en ik werd een beetje wakker. Ik hoorde Gume rondgaan, één voor één kregen we een persoonlijke Icaro voor reiniging en bescherming, wat ventiada heet. Ik hoorde hem dichterbij komen, kruipend. Hij had het overduidelijk ook zwaar. Hij en zijn assistenten drinken ook Ayahuasca, alhoewel een klein beetje, om in dezelfde energie te komen als wij. Op die manier kunnen ze ons beter helpen. Hij zat aan mijn hoofdeinde, op zijn knieen. "Que tal?" Hoe gaat het? "Muy bien!" Hij begon te fluiten en te zingen en het voelde alsof er een warme deken van liefde over me heen gelegd werd. Heel speciaal, deze persoonlijke speciale aandacht, helemaal voor mij alleen. Ik ademde diep in en uit en voelde dat ik nog rustiger werd. Ik hield meteen van deze nobele, liefdevolle man! Van zijn stem en zijn lach! Na de Icaro blies hij Tobacco rook over de kruin van mijn hoofd, dat heet supla. Ook ter reiniging en bescherming van je energetische lichaam.

Toen Gume klaar was met zijn ventiada ronde, was de ceremonie afgelopen. Geen idee hoe laat het was. Je kon horen dat iedereen een beetje wakker werd, uitgelaten, opgelucht. We mochten wat drinken, voorzichtig. We mochten gaan, of in de ceremonieruimte slapen.
Ik probeerde op te staan om naar de wc te gaan (wat prima ging!) en aldaar kotste ik mijn water uit. Toch iets te snel en iets te veel gedronken. We kregen thee. "What kind of tea?", vroeg ik een beetje skeptisch. Thee van medicinale planten. Flikker op met je fokking planten! Toch waagde ik me aan de plantenthee, die dit keer warm was en velen malen lekkerder dan de Aya en de tree bark. Daarna zocht ik mijn bedje op, moe maar voldaan, klaar voor een diepe, rare slaap. Bedankt Aya, voor deze rustige, fijne introductie!

To be continued...

In hogere sferen

Laguna de Llanganuco - Yungay - Peru

Een laatste adembenemende zonsondergang en een heerlijk BBQ-diner maakte mijn laatste dag in Huanchaco perfect af. Tijd om op de bus te springen naar Huaraz, op 3200 meter hoogte in de Andes. In de nachtbus, als goeiekope backpackert neem je natuurlijk nachtbussen want dat scheelt een nacht slapen in een hostel, ontmoette ik mijn nieuwe maat Inaki. Inaki komt uit Baskenland en is minstens net zo streng als mijn Spaans leraar. Hij wil dat ik de hele dag Spaans praat want anders leer ik het nooit. Maar ik heb een beetje last van de hoogte en slaaptekort van de busreis en kan het me dus eigenlijk niet zo heel veel boeien. 

Ik had al een reservering staan bij hostel Churup en Inaki besloot om mee te gaan. We deelden samen een kamer met Bianca, een Duits meisje dat ook in dezelfde bus zat. Vóór 't inchecken gaan we op zoek naar een ontbijtje en onderweg moeten we even stoppen om voor Inaki een paar (12-pak..) biertjes te scoren. Ik kijk een beetje skeptisch als hij om 10.30u zijn tweede biertje opentrekt, maar probeer niet te oordelen. Ná het ontbijtje en het inchecken gaan Inaki en ik op zoek naar een lunchje waarbij Inaki natuurlijk een biertje bestelt (0,5L). Als we na de lunch door wat straatjes lopen en even stoppen bij een Bodega (drankenwinkel) om voor Inaki een biertje te scoren lopen we Sitara tegen het lijf. Sitara is een vrouwtje van een jaar of 45, uit Canada en ze leeft met haar hoofd aan de andere kant van het universum, zo het lijkt. Ik probeer niet te oordelen en Inaki en ik besluiten om met haar mee te gaan naar een cafeetje om te kletsen en koffie te drinken. Zij koffie, of ik 'm wil betalen want ze is haar geld vergeten (...), ik thee en Inaki, juist ja. Maar voordat we naar binnen gaan moet hij eerst zijn blikje leeg drinken. 

Inaki en Sitara blijken bijzonder goed overweg te kunnen met elkaar. Als ik om 20.00u gek word van de scherpe sfeer en de discussies omdat Sitara volgens Inaki loco is en Inaki volgens Sitara een alcoholist besluit ik om af te rekenen en te vertrekken. Een echte gentlemen laat een meisje niet alleen over straat lopen, dus ad Inaki zijn laatste biertje en gaan we samen op weg naar ons hostel. 't Zou best dichtbij moeten zijn, theoretisch, maar ik word nog chagrijniger als we na 2 uur voor de 5e keer een straat tegenkomen die '28 de Julio' heet. Ik word zelfs een beetje boos op Inaki, die op elke hoek van de straat vraagt waar we moeten zijn, maar er maar niet in slaagt om ons thuis te brengen. Hij blijkt te tipsie om de aanwijzingen te kunnen onthouden. 

De volgende ochtend pakken we onze spullen voor een dagtochtje. Inaki pakt gauw zijn eerste biertje om van zijn trillende handen af te komen en de laatste 3 biertjes van het 12 pak van de vorige dag gaan mee in de tas. We halen nootjes en chocola voor onderweg (mijn keuze) en pakken de bus naar Yungay, een dorpje zo'n uurtje rijden vanaf Huaraz. Inaki belooft me dat we een rustig wandeltochtje gaan maken want ik heb nog steeds last van slaaptekort en ook merk ik dat ik kortademig ben van de hoogte. Het national park met de meren dat we gaan opzoeken ligt op 4200 meter hoogte. Eenmaal aangekomen na de busrit en nog eens een taxirit van 1,5 uur blijkt het een prachtig gebied en ik ben ontzettend blij dat we zijn gegaan, hoewel ik niet sneller dan 2 km per uur kan wandelen. 

Na uitdrogingsverschijnselen in de woestijn heb ik last van hoogteziekte in de bergen. Het heeft op iedereen een andere uitwerking, maar ik voel me stoned! Ik word zelfs een beetje giechelig. Ik kan echt geen stap verzetten zonder helemaal uitgeput te raken en mijn hoofd te laten tollen. Maar Inaki heeft overal een oplossing voor en stelt voor om cocabladeren te eten, je weet wel, van de plant waarvan cocaine wordt gemaakt. Cocaplanten zijn een van de belangrijkste inkomstenbronnen voor Peru en het verbieden van het kweken zou een absolute ondergang van de economie betekenen. Ik heb geen idee wat het effect precies is van het zuigen op de bladeren, maar binnen 15 minuten voel ik me weer mens en met beide beentjes op de grond staan. Fantastisch spul! Je kunt er thee van maken en cake. Eens googelen of Europa het fijn vindt als ik een zakje mee neem in het vliegtuig, want dit is mooi spul!

Diezelfde avond eten we pollo (kip) met bier voor Inaki in Polleria Jenny (kipperia Jenny) in een dorpje onderweg. Een heerlijke maaltijd en zeer welkom na mijn avontuur op grote hoogte. Als we terugkomen in het hostel staat een vriendinnetje dat ik heb leren kennen in Huanchaco op ons te wachten om een biertje te gaan drinken. Ik ben de tel kwijt geraakt onderweg, maar als we de kroeg uitrollen om 2.00u denk ik dat het beter is als ik dit keer de weg wijs. 

De volgende ochtend is het alweer tijd om mijn nieuwe vriend gedag te zeggen. Hij besluit terug te gaan naar het dorpje van kipperia Jenny om vanuit daar een trekking te gaan doen en ik heb om 12.00u afgesproken in California Cafe met de mensen waarmee ik komende week in retraite ga. Ik heb een introductiefilmpje voor jullie. Veel kijkplezier en to be continued!!