Van Rebelse Eenvoud naar Rebelse Vrijheid

Klaar met de eenvoud

Het volstaat niet meer, de naam Rebelse Eenvoud. Het volstond totdat ik de eenvoud gevonden had of heb die ik zocht. Want dat is wat wij doen in onze relatieve wereld: wij onderzoeken net zolang de uiterste polen van de omgeving totdat we overtuigd zijn van het punt tussen deze polen waarmee onze ziel resoneert. Voor mezelf heb ik genoeg meervoud en eenvoud gevoeld en ervaren om te weten waarmee ik resoneer: eenvoud, met de kwalitatieve voordelen van het geboren worden in een Westers land. Ik voel me nog steeds gezegend dat ik Nederlandse wortels heb, ookal is mijn bosje penen erg dun gezaaid; heerlijk om in de supermarkt op jacht te gaan naar mijn prooi van diezelfde avond -biologische groentes, gekweekt aan de andere kant van Europa of de aardbol, heerlijk om mijn vieze was bij elkaar te sprokkelen en in de wasmachine te kegelen, op een kort programma met milieuvriendelijk wasmiddel. Mijn geest vertrouwt mijn ziel voldoende om op gevoel bepaalde beslissingen te maken omtrent eenvoud. En dat geeft rust en vertrouwen. Want als mijn ziel eigenhandig beslissingen mag nemen over onderwerp eenvoud, dan is grote kans dat in de toekomst de verantwoordelijkheden uitgebreid zullen worden. YES!!

Angsten blijven onderzoeken

Ik veroordeel mezelf nogal eens dat ik dan weer zo nodig op reis moet. Kan ik mijn reis niet gewoon hier maken? Moet ik daarvoor per se naar de andere kant van de wereld? Waarom kan ik niet gewoon normaal zoals iedereen een baan nemen, op één plek blijven wonen een gezin stichten en blij zijn? Ik denk soms dat ik bang ben voor een dergelijk leven, dat ik bang ben voor stilstand en daarom maar de extreemheid op zoek. De chaos. Want chaos doet leven. Ik weet waarom ik er angst voor heb, omdat ik bang ben dat ik mijn herinneringen aan mijn diepe zelf kwijt raak, sinds ik ze weer gevonden heb. Misschien ben ik te zeer gehecht geraakt aan mijn grenzeloze leven? Werken - reizen - werken - reizen - werken - reizen.... En ondertussen onderzoek ik mijn persoonlijke polen in onze relatieve wereld, zonder me vast te leggen op een bepaalde plek binnen die twee uiterste polen. Dit klinkt misschien wel heel abstract...

Zoals gezegd kun je zonder pieken geen dalen ervaren en zonder zwart geen wit. Zonder stilte geen geluid. Maar zonder pieken en dalen ook geen heuvels, zonder zwart en wit ook geen grijs en zonder stilte en geluid ook geen gefluister. Ergens tussen die twee uiterste polen ligt een punt dat het allerbeste past bij de "zijn"-toestand van onze ziel. Dat punt, is volgens mij wat we zoeken in ons leven, en misschien verandert het wel continue. Dat punt is er voor vele aspecten in het leven: je probeert je ziel rust en balans te geven als het gaat om duurzaamheid, seksualiteit, gezondheid, vrijheid, noem maar op, educatie. 

Het geeft onrust om op en neer te bewegen tussen twee uiterste polen, voor mij. Maar het geeft nog meer onrust om te kiezen voor een balanspunt, terwijl je daar eigenlijk niet mee resoneert, maar omdat het beter is om te rusten, of omdat het beter is voor een ander. Voor mij geldt dus eigenlijk dat ik door ga met "fine tunen" totdat ik de juiste frequentie gevonden heb. Maar die vrije bewegingsruimte tussen die polen en die onrust die in ieder geval nooit stilstand betekenen (en stilstand is achteruitgang) zorgen in ieder geval dat ik nooit een saai en rustig leven heb.

In de blogpost "Boeren of Jagen" haalde ik twee levensstijlen aan en mijn angst om te kiezen voor de ene. Nu bij nader inzien denk ik niet dat ik per se bang ben om te kiezen voor een van deze twee, ik ben bang om te resoneren met een bepaalde levensstijl om er vervolgens achter te komen dat mijn intuïtie, de kompas van mijn ziel, het mis had. Ik ben bang om me te berusten tussen twee polen, terwijl ik er niet thuis hoor. En ik ben bang dat ik dan niet meer terug kan. Of misschien zeg ik tegen mezelf dat ik bang ben dat ik het mis heb, terwijl ik eigenlijk veel banger ben dat ik het er naar mijn zin heb en dat ik niet meer terug wíl. Dat ik mijn "freewheel" positie kwijtraak. Het enige dat ik nu kan doen is proberen eerlijk te blijven, te blijven onderzoeken en in ieder geval te doen wat fijn voelt of in ieder geval experimenteren met toegeven aan wat fijn voelt. En voor nu is dat toch op reis gaan. Want Peru voelt fijn. India nog niet, daarom heb ik nog niet geboekt. 

Collectief bewustzijn en verantwoordelijkheidsgevoel

In het oneindige spanningsveld dat onze wereld (wereld is de omgeving waarin onze ziel gedijt, je kunt het zo groot maken als je fijn vindt), is alles afhankelijk is van elkaar. Letterlijk en figuurlijk: Niets kan zonder het ander bestaan en alles hangt af van iets anders. Wit kan niet zonder zwart bestaan en grijs hangt af van de hoeveelheid zwart en wit. Waarom is het spanningsveld oneindig? Omdat niemand weet hoe zwart het zwartste is en hoe wit het witste is, er is geen einde aan. Elke ervaring en elke perceptie van dit spanningsveld -die tegenoverliggende polen- is anders.

Buiten dat elke individuele ervaring anders is, zoeken we met onze groep als geheel ook continue de grenzen op. De wereldbevolking slingert tussen oorlog en honger en allesomvattende ultieme liefde en overvloed heen en weer, om uiteindelijk te resoneren met iets waarin iedereen zich herkent. Collective Consciousness. Collectief bewustzijn is één van de redenen dat ik op zoek blijf gaan naar de juiste frequentie bij mijn ziel, omdat het effect heeft op de hele planeet en de mensheid. Sinds ik me bewust ben van het grotere geheel, is de verantwoordelijkheid niet gegroeit, maar verandert. Ik voel me niet meer verantwoordelijk voor oorlogen en honger (wat eerst wel het geval was) en draag die last dus niet meer. Wel voel ik me verantwoordelijk voor de evolutie van ons collectieve bewustzijn. Collectief is hier de som van alle kleine stukjes bewustzijn: ik en jij en jij en jij....
Dat we heen en weer slingeren tussen twee polen is onvermijdbaar; zonder oorlog kunnen we geen vrede ervaren en zonder honger geen overvloed. Dat is de natuur van de dualiteit. En om eenheid te ervaren, zullen we moeten weten wat dualiteit is. 

Daarin ligt precies de verantwoordelijkheid en hetgeen dat ik in mijn leven na wil streven: te begrijpen dat eenheid een samensmelting is van dualiteit, en dus geen oordeel te vellen over wat goed is en wat slecht. Er is geen goed en slecht, er zijn alleen relatieve polen waartussen wij op en neer slingeren om het te kunnen ervaren, zodat we daarna terug kunnen naar de eenheid in alle eenvoud. Dat is vrijheid.

Uitschrijfperikelen- Big brother is watching you...

Voor degene die het interessant vinden, ik heb vandaag vier instanties aan de telefoon gehad omtrent het uitschrijven uit Neerlandsch bevolkingsregister, het opzeggen van mijn zorgverzekering en het doen van belasting aangifte. Ik wist dat het niet makkelijk zou zijn; na dit vragenrondje rest de laatste vraag: 

Ga ik toegeven aan dit belachelijk dichtgetimmerde systeem, dat de gemakkelijkste weg is? Of ga ik zelf moeilijk doen en buiten buiten het systeem om?

Het systeem

Het was/ is de bedoeling om:

-me uit te schrijven uit GBA

-mijn zorgverzekering op te zeggen en een globetrotter reisverzekering af te sluiten

-in het nieuwe jaar mijn inkomstenbelasting op te voeren (omdat ik nog wat van ze te goed heb)

-ingeschreven te blijven staan bij de woningcorporatie waarvan ik nu huur, nadat ik mijn huurwoning op zeg en me uitschrijf. 

De laatste partij, de woningcorporatie doet het minst moeilijk. "Ja mevrouw, u kunt ingeschreven blijven staan bij Woningbelang als u geen adres meer hebt in Nederland

Daarna doet de Gemeente het minst moeilijk. "Ja mevrouw, u kunt zich uitschrijven uit de GBA. Dat mag maximaal 5 dagen voor u vertrek, aan de balie of online. Als u het online doet, krijgt u het bewijs thuis gestuurd."

Daarna is de Belastingdienst aan de beurt. "Ja mevrouw, u kunt aangifte doen vanuit het buitenland als u bent uitgeschreven. U dient dan wel een ander aangifteformulier te gebruiken. Nee, dan kan helaas niet online, alleen schriftelijk. Het is aan te raden om het formulier dus mee te nemen als u gaat".

Met stip op één: Zorgverzekeringswet!

"U kunt alleen uw basiszorgverzekering opzeggen indien u gaat emigreren, langer dan 3 jaar gaat backpacken, of een betaalde baan heeft in het buitenland voor 3 jaar of langer. Als u zich hebt uitgeschreven, dient u ons het formulier van de gemeente op te sturen en wij beoordelen aan de hand daarvan of we de verzekering kunnen stopzetten."

De Opties

Mijn opties zijn dus als volgt:

-Ik emigreer op papier. Dan wordt het wel een beetje lastig met het aangeven van mijn IB 2012. Ook loop ik de kans dat de zorgverzekeraar helemaal niet pikt dat ik 'm opzeg en een boete krijg. Ik moet langer dan een jaar wegblijven en mag geen postadres in Nederland hebben. Want het kan zijn dat het uitvoerend orgaan van de zorgverzekeringswet dat als geldig adres ziet en dat ik alsnog de premie plus boete mag betalen wegens ontduiken van mijn zorgverzekeringplicht. Mijn ouders wonen in België, dus daarmee zou ik dat laatste probleem kunnen aftikken (door hun adres als postadres door te geven bij instanties).

Dan heb ik alleen mijn uitgebreide globetrotter verzekering die €43,- per maand kost. Fantastisch!

Los van Nederlandse bodem, vrij van ketens!

-Ik zoek een inschrijfadres in Nederland (mijn ouders wonen in Belgié, dat zou het voor deze optie alleen maar ingewikkelder maken), ga terug naar een basiszorgverzekering, behoudt mijn zorgtoeslag en kan online vanuit het buitenland mijn IB 2012 indienen. Ik betaal dan mijn zorgverzekering minus de zorgtoeslag (€80,- minus €69,- is €11,-) en daarbij sluit ik een aanvullende globetrotter verzekering van ongeveer € 30,- per maand. Op deze manier ben ik voor ongeveer € 41,- goed verzekerd. 

"Think for yourself. Question authority"

Tool -Third eye

De laatste optie is natuurlijk vele malen gemakkelijker! Het enige dat ik daar voor nodig heb is toestemming van een meerpersoonshuishouden (omdat je als éénpersoonshuishouden meer gaat betalen op het moment dat er iemand bij je komt wonen.) om me daar in te schrijven en dat adres als postadres opgeven voor alle lopende zaken. Het is ook goedkoper. Ik voorkom kans op boetes. Ik ben goed verzekerd. Ik kan altijd terug naar Nederland. Het is kortom de beste optie. 

Maar ik kan het gewoon niet uitstaan dat het niet anders kan en dat ik niet om fucking Big brother heen kan. En wat ik ook niet uit kan staan is dat ze het systeem zo in elkaar zetten dat het gewoon veruit de gemakkelijkste optie is om in het zicht van de autoriteit te blijven! 

Boeren of jagen?

Synchroniciteiten - wie is er niet dol op?

Een stukje dialoog uit Kung fu Panda 2: 

Po: How did you do that?

Shifu: Inner peace.

Po: Inner peace. That's cool! Inner peace of what?

Shifu: It is the next phase of your training. 
Every master must find his path to inner peace. Some choose to meditate for fifty years in a cave just like this, without the slightest taste of food or water.

[Po's stomach makes a loud growling noise]

Po: Or?

Shifu: Some find it through pain and suffering, as I did.

Een stukje tekst uit "De beschermengel" van Paulo Coelho (Valkyries in het Engels):

"Jij vertelde me ooit dat de wereld verdeeld was in boeren, die van hun grond houden en van oogsten, en jagers, die van donkere wouden houden en van veroveren. Je zei dat ik een boer was, net als J. Dat ik de weg volgde van de wijsheid die verkregen wordt door contemplatie. Maar dat ik getrouwd was met een jager."

Haar brein werkte als een razende, ze kon niet stoppen met praten. Ze was bang dat de ster begin te schitteren.

"Wat was en wat is het moeilijk om met jou getrouwd te zijn. Je bent net als Vahalla, net als de Walkuren. Nooit zijn ze eens rustig, het enige wat voor hen telt is de sterke emotie van jacht, van het gevaar en van de risico's, van de donkere nachten waarin er naar prooi gezocht wordt. In het begin dacht ik dat het voor mij onleefbaar zou zijn; ik die een leven zocht als dat van zoveel andere vrouwen. Ik was getrouwd met een magiër! Een magiër wiens wereld gestuurd wordt door wetten die ik niet ken - iemand die pas geloofd dat hij zijn eigen leven leidt als hij voor een uitdaging staat."

In een tijdsbestek van een dag of 3 kwamen mij deze stukjes toe. Ik geloof niet in toeval en besloot er mijn hoofd eens over te breken. Vooral, omdat ik het nog niet eens was met mezelf over mijn eigen woorden van mijn vorige blog: 

"Hartstikke fijn om een generalist te zijn! Enig. Zou ik willen ruilen tegen één ding heel, heel erg goed kunnen? Ik heb geen idee, eigenlijk. Wordt je leven daar eenzijdiger van? Wordt je leven daar rustiger van? En wil ik dat van mijn leven? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk hou ik van hobbels, van experimenteren en proberen. Falen en slagen. Vallen en opstaan."

En in de reacties:

"Die interne strijd drijft me soms bijna tot waanzin. Ik denk dat rust hebben in het NU en acceptatie wel op de eerste plaats komen, maar de angst om passief te raken is nog heel erg aanwezig. "

Is meditatie de weg?

Heel stiekem fluistert een stemmetje in mij al een hele tijd de woorden "Meditatie is de weg...". En ondertussen schreeuwt mijn ego er openhartig en luidkeels overheen: "IK WIL HOBBELS!!!" 

Ik schreef in 'Slotakkoord II: Een leven lang hobbels' een aantal blogs terug, dat ik heel langzaam mijn naieviteit ten aanzien van het algehele leerproces in mijn leven aan het verliezen ben. Ik vraag me nu alleen af of ik mijn leerproces niet helemaal om moet gooien. 

Na het lezen van Paulo's Beschermengel bedacht ik me dat ik al jaren vol hou dat ik een jager ben, hoewel niet met die woorden. Al jaren associeer ik het leven van de genoemde boer met een saai leven, een passief leven en een leven dat door je handen glipt zonder dat je daar iets aan kunt doen. Ik heb zo'n leven gehad, voor mijn gevoel, in mijn vorige relatie (als je meeleest, no hard feelings) en dat wil ik nooit meer meemaken. 


Dat heb ik mezelf heilig en plechtig beloofd. Ik beloofde mezelf hobbels, en veel, om maar te zorgen dat ik niet passief zou worden. Want zolang je maar hobbels hebt om te nemen, blijft je leven interessant en actief. Zolang ik over hobbels kan stuiteren, val ik niet in slaap. 

De fluisterende stem die maar door blijft gaan over meditatie, en dat dat de weg zou zijn voor mij, heb ik eigenlijk wel willen geloven, maar zodra ik een poging deed om actie in te zetten en daar daadwerkelijk naar te gaan leven, begonnen de mindtricks van mijn trotse en snel gepikeerde ego: ik had niet de wilskracht om door te zetten en om routine in te zetten. Buiten mijn Vipassana retraite om dan.

Twee van zulke passende stukjes in krap een halve week, dat is me iets te toevallig. Misschien... en het is echt heel erg moeilijk om hierover na te denken, laat staan het te typen zodat anderen het kunnen lezen... Misschien ben ik wel een geboren 'boer' in plaats van de jager die ik mezelf al jaren voorhoud te zijn.

Op zoek naar bewijs: zwart op wit

Vandaag tijdens therapie werd nog even benadrukt dat ik momenteel in een strijd zit om te accepteren. Ik zit verwikkelt in een innerlijke strijd en ben nochtans niet van plan om te gaan accepteren. Ik merk dat mijn geest naarstig op zoek ik naar bewijs voor mijn identiteit. Ik lees boeken, synchroniseer als een debiel, overweeg om toe te gaan geven aan de boer in mezelf, maar trek vervolgens keihard mijn keutel terug. Ik ben er nog niet klaar voor. Nog niet voldoende bewijs!

In mijn hoofd is het momenteel nogal zwart-wit. Of je bent iemand die middels contemplatie, beschouwing, meditatie de weg naar wijsheid, licht en eenheid vindt. Of je gaat over een keiharde hobbelweg. Er is geen tussenweg. Dat maakt het hele verhaal behoorlijk ingewikkeld. Ik gedraag me namelijk nu overduidelijk als een jager. Er aan twijfelen dat ik misschien eventueel mezelf al een aantal jaartjes een heel klein beetje voor de gek zit te houden, is een dramatische gedachte en eentje waaraan mijn ego kapot gaat! Het penetreert mijn geest! Meteen voel ik de zachtheid van mijn diepere zelf van de rust die ik zou kunnen ervaren als de strijd die ik al jaren voer, opgeheven wordt. 

Die strijd die ik voer heb ik misschien al een paar jaar verward met de strijd die je natuurlijk aangaat omdat je een leven leidt als een jager. Die hobbels die je meemaakt, horen er dan van nature bij. Als dat zo is, dat ik dus al een hele tijd die twee door elkaar gooi, dan ben ik dus al jaren dubbel strijd aan het voeren:

1x omdat een jager nu eenmaal van nature de strijd met zichzelf en de wereld om hem/ haar heen aangaat, en 1x omdat ik al jaren een innerlijke strijd voer over het feit dat ik eigenlijk van nature een boer ben en geen jager. Ik hoop dat je me nog volgt.   

Springen of omdraaien?

Ik kan de interne strijdbijl nog niet neergooien, de witte vlag ophijsen en me overgeven. Daar is het nog veel te vroeg voor. Dat voelt als een te snelle, en naïeve beslissing, waar ik paradox genoeg enorm naar verlang. Ik schreef al eerder in 'Leven...dood...leven', dat ik grote behoefte heb aan een wedergeboorte. 

Ik sta op het puntje van een afgrond. Achter me het magische, donkere woud en onder me een stukje rustige, gecultiveerde grond. Twee verschillende werelden: zwart en wit. 

Springen of omdraaien? Springen staat gelijk aan het gevoel van overgeven en accepteren, waarna ik in balans kan experimenteren op eigen terrein, kan observeren en filosoferen over opkomende zaadjes van positiviteit, maar paradox genoeg tegelijkertijd aan het gevoel van springen in een diepe afgrond met dodelijke afloop. Dodelijke verveling en passiviteit. En dáár ben ik bang voor. Omdraaien en terugvluchten in het woud vol spel, magie en enge wezens voelt als veilig en vertrouwd. Me stoten aan uitstekende boomwortels, op de vlucht voor achtervolgingen uit het verleden, op jacht naar nieuwe emoties en verruimd bewustzijn zijn mijn realiteit. Pijn! Pijn die me ook drijft tot waanzin. 

Vorige week bestelde ik een boek op Amazon.com; "The stormy search for the Self" van Christina en Stanislav Grof. Ik kreeg het gisteren binnen en op de voorkant stond een afbeelding van een Feniks: mijn symbool voor wedergeboorte en het symbool dat voor mij vooraan in de rij staat om te absorberen, leren en te leven en om later misschien zelfs wel te laten tatoeëren. 

Ik ga het eens lezen en misschien, heel misschien kan ik daarna een beslissing nemen. Misschien is die wedergeboorte die me op staat te wachten wel in een heel ander thema gegoten, zit ik er naast en kan ik terug naar mijn bos om te gaan jagen. Maar wat ik eerder denk ik dat mijn perceptie van een boerenleventje er flink langs zit en er van langs moet krijgen.

Magie in Heidi-land

Een maandje geleden (een maand geleden alweer??) ging ik voor een dag of 5 naar Zwitserland. Ik ging vrienden opzoeken. Een stel dat ik vorig jaar in Magisch Hampi had leren kennen. De magie bleek niet alleen in India te hangen, maar ook in Swiss. Mijn conclusie is dan ook dan magische ontmoetingen niet perse van de plek afhangen, maar vooral van de "state of mind" van jouzelf op dat moment. Elke ontmoeting kan magisch zijn, zolang je al je verwachtingen maar overboord gooit en door een magische bril de wereld in alle detail blijft bekijken. 

Magische treinreis

Zowel de heen als terugreis, maar vooral het financiële aspect van mijn Zwitserland transport zijn om over naar huis te schrijven. Nu ben ik inmiddels alweer thuis, ik deel het graag met jullie. Wisten jullie dat je voor het luttele bedrag van € 29,- een enkele reis Zurich te pakken hebt? Weliswaar op een doordeweekse dag, maar met een beetje flexibiliteit ben je dus voor € 58,- op en neer naar Heidi-land. Ikzelf had één weekenddag erbij, zodat er 2 tientjes bij opgeteld werden. 

De trein vertrekt vanuit Amsterdam, maar je kunt ook instappen in Utrecht en Arnhem. Ik nam de trein naar Utrecht, dus. Op het perron werd me duidelijk wat voor soort vakantiegangers er onderweg waren naar een nieuw avontuur: vooral veel fietsers! Je kunt inderdaad ook met de fiets deze trein nemen. Let wel op: op de website van NS Hispeed moet je specifiek naar de nachttreinen zoeken voor dit traject tegen deze prijs. Een dagtrein is 3 keer zo duur. Maar als je gewoon op de homepage een trein gaat zoeken, laten ze de nachttreinen achterwegen. Het linkje: http://www.nshispeed.nl/nl/overige-internationale-treinen/nachttrein

Op de heenweg had ik een gratis upgrade. Ik kreeg een bedje aangeboden omdat ze een bepaald treinstel niet hadden aangekoppeld. Dus ik kon heerlijk slapen. Op een bepaald moment werd ik wakker omdat er mensen in mijn coupé kwamen (ik deelde een 6-persoons coupé met een ander meisje dat al vanaf A'dam lag te pitten en enkel "Hallo" tegen me had gezegd) en ik meende Hindi te horen. Nu weten de meeste wel hoe gek ik op Indiërs ben, dus ik spitste mijn ogen. Anderhalf uur later ging ik weer slapen; we hadden gegevens uitgewisseld en ik was uitgenodigd om naar hun thuis in Pune (vlakbij Mumbai) te komen, de volgende keer dat ik weer in India zou zijn.

Op de terugweg had ik minder geluk; tenminste dat dacht ik. Ik had nu een zit-coupé en ik zat tot Basel alleen. Ik had de conducteur al gevraagd wat de vooruitzichten waren. "Fully booked!". Damn!

In Basel kwam er een Nederlands dametje bij me zitten. Uit Haarlem. En ietsje later een man van een jaar of 40, ook uit Nederland. Hier bleef het bij en dat was maar goed ook, anders hadden we nooit languit kunnen liggen: ik op de grond en mijn medereizigers op ieder een bank. Zo hebben we van 02.30u tot 06.30 geslapen. Voor die tijd hebben we aan één ruk door gekletst en gelachen. Het was echt reuze gezellig en ik had het voor geen goud willen inruilen voor een zogenaamd comfortabel bedje in een slaapcoupé.

Magische momenten

In Zwitserland aangekomen, op het uitgestorven station van Zurich (het was zondagochtend) kocht ik een kaartje naar Walenstadt. Daar schrok ik echter, ondanks de waarschuwingen van mijn vriend aldaar vooraf, wel van de prijzen van de treintickets. Nederland blijkt dus niet het allerduurste openbaar vervoer te hebben van Europa; da's Zwitserland. Maar goed, dat mocht de prijs, ehm, pret niet drukken. Ik kocht een kaartje voor € 22,- ongeveer en zat welgeteld 1 uur en 15 minuten in de trein. Aldaar aangekomen leek ik heel even alleen op de wereld. Wederom een uitgestorven plek, in een Heidi-landschap en niemand om me te begroeten en te omhelzen. 

Ik liep het station uit en na een halve minuut zag ik een klein wit autootje de hoek om scheuren met 2 bekende gezichten erin. Twee ferme omhelzingen en nu al een hoop gelach bezorgden me een warm welkom in het regenachtige Zwitserland. 

 

De bagage thuis gedropt en daar piepte de zon piepte door 't dikke wolkenpak. Dat betekende: naar buiten, want het zou wel eens de laatste zon van die dag kunnen zijn. We maakten een magische wandeling op een magische bergtop(je) met bloemetjes, bijtjes, prachtig uitzicht, een buiten kerk én kolibrietjes! Nog nooit gezien in mijn leven! Dit inie minie vogeltje is zo groot als een hommel alleen heeft ie een snaveltje. 

Het heeft véél geregend. Tussen de buien door probeerden we naar buiten te gaan: naar een nabij gelegen dorpje om wat kunstwerken te bekijken en in een (edel)stenen winkeltje wat moois te kopen: "bags of magic". Ik kocht 2 zakken stenen, ruw en gepolijst, voor €8,- samen! Ze liggen hier op mijn vensterbankje magisch te wezen. 

Magisch eten

Tijdens de buien bleven we maar binnen, om magisch te eten. Ik maakte voor de eerste keer in mijn leven kennis met echte "Raw food", volledig voorzien van alle levende vitamientjes en enzymen. We maakten de meest verrukkelijke pizza die ik ook heb gegeten, ja rauw. Ja, ook het deeg. Tenminste, de bodem is gedehydreerd. Het is ook niet echt te vergelijken met Italiaanse pizza, wat toch behoorlijk in de buurt komt van mijn lievelingseten. Ik kan niet anders zeggen dat -na 3 dagen voorbereiden- ik voor 100% blij verrast was bij de eerste hap van deze frisse pizza. Het lijkt wel of het nog leeft als je het in de hand hebt en het blijft leven zodra je het verpulverd met je kiezen. Het leeft zelfs als het in je maag zit en wordt aangevallen door zuur. Het blijft zelfs in leven als je voelt dat het je darmen passeert. 

Ga ik nu over op rauw? Nee, want ik geloof er ook in dat warm voedsel heel helend kan zijn in de winter of als je je niet zo lekker voelt. Het is wel ongelooflijk wat dat eten met je doet. Bovendien is het een hels karwei om dit voedsel te bereiden. De schrijfster van een kookboek wat bij mijn vrienden in de schappen stond noemt het "artwork". Zo kun je het gerust noemen, ja. Toen ik thuis kwam, heb ik gelijk een voor een fortuin aan ingrediënten gekocht bij de bio-winkel. Ik begon vol enthousiasme met het wellen van boekweit en spelt (voor het deeg, en je moet hier dus 48 uur voordat je die pizza wilt eten, mee beginnen). Blijkt dat mijn oven én niet op 50 graden kan, wat nodig is voor dehydreren van het deeg (of je moet zo'n dure dehrydreer-machine kopen voor op de aanrecht, wat ik voor 1 pizza per jaar niet zie zitten - of zou ik 'm meer gebruiken als ik er een zou hebben?) én de deur kan niet open, want officieel mag je raw food maximaal op 40 graden bereiden (met de ovendeur op een kier maak je dus van 50 graden, 40 graden). Wordt vervolgd dus. 

Magisch Zwitserland?

Ik bekeek Zwitserland en haar neutrale status binnen Europa altijd vol ontzag. Ik dacht dat je het toch goed voor elkaar moest hebben als je zo vrij kunt zijn van banden, connecties en samenwerkingen. Op zich denk ik daar nog steeds zo over, alleen heb ik ook gezien wat de keerzijde van de medaille is. Zwitsers zijn over het algemeen weinig meegaand, conservatief en neutraal -inderdaad, de breedste zin van het woord. Er zit weinig "schwung" in het land. Het is er PRACHTIG! Het is er weids en vrij! Maar ondanks dat zou ik niet in Heidi-land willen wonen.

(Overigens bestaat dit echt, het is een klein gebiedje, vlakbij Walenstadt, waar Heidi is opgegroeid en haar verhalen zijn ontstaan.)

Magische conclusie

Ik heb in Zwitserland geleerd om zelfs het snijden van groente in een magisch moment te doen. Magisch = mindfull. Het hele leven is magisch, als je in staat bent om van elk moment de magie die het bezit er uit te filteren. Het maakt niet uit waar je bent, maar voor de beginner helpen bepaalde omstandigheden wel. Geen stress, lekker weer, goede gezondheid, vrijheid. Vrijheid is voor mij iets dat vooral tussen je oren zit (vooral tussen de mijne), maar daarmee nog niet overgewaardeerd is. Vrijheid is in contact staan met je ware zelf, zonder dat je daarbij gestoord wordt door prikkels van buiten af, of van binnenuit. De beslissing om gestoord te worden, ligt bij jezelf. En oefening baart kunst. Sommige omstandigheden laten het gewoon beter toe om die staat van vrijheid te bereiken. Zoals reisomstandigheden. Vaak, nog té vaak, zijn deze omstandigheden ook nog "te kort" in tijd. Ondanks de beperkingen en de kaders om mijn bewustzijnsstatus, onvrijheid dus, heb ik af en toe mogen meemaken hoe het is om een tijdje in de wereld van de magie te leven. Die momenten drijven me. Ik kijk er naar uit om terug te gaan naar de wereld van de magie!  

leven...dood...leven...

De cycles van universele energie. Dood en wedergeboorte zijn onderdeel, net zo goed als leven. Meestal in getransformeerde vorm. Ik verlang naar een wedergeboorte! Ik ben me bewust van de tragiek deze woorden bevatten. De dood is niet zo letterlijk te nemen in dit geval. Elke dag sterft er een stukje van jezelf en worden er nieuwe cellen voor in de plaats geboren. Elke dag sterven er mensen en worden en nieuwe geboren (dat laatste nog steeds meer dat het eerste wat ook een disbalans is). Ergens in het universum ontploft een ster, wat super nova heet, daarbij komen elementen vrij waar vervolgens al het materiële dat wij kunnen waarnemen met onze zintuigen, is opgebouwd. Leven, dood, leven.

Hét symbool voor deze cycles is voor mij de feniks. Gaat op in lichte laden en wordt geboren uit zijn eigen assen, keer op keer. Leven, dood, leven.

Loslaten is ook een stukje laten overlijden en in het geloofsysteem (onderbewuste software programmaatjes over die zintuigelijke ervaringen helpen vertalen naar bruikbaar voedsel voor de brein) van de meeste mensen zit de bewering dat alles wat met dood te maken heeft, pijn doet. Loslaten doet daarom misschien ook wel pijn, beweert mijn onderbewuste. Morgen word ik 30 en aangezien ik vind dat ik lang genoeg rond heb gelopen met allerlei zooi -opgepropte emoties, onafgevoerde gifstoffen, vastzittend oud zeer, onrecyclebare etensresten- ga ik mijn wedergeboorte bespoedigen. 

Mijn vorige Mindlink therapie stond volledig in het teken van loslaten en circulatie, zoals in m'n vorige blog te lezen is. Nu, bijna 2 weken verder komt alle losse zooi naar de oppervlakte en ik kan letterlijk voelen in mijn lichaam dat er van alles ligt opgeslagen wat er niet hoort en wat ik met geen mogelijkheid los kan laten. Ik weet niet hoe dat moet. Het lijkt wel dat ze de optie "loslaten" niet hebben ingebouwd. Maar het is waarschijnlijker dat dat knopje al 30 jaar stof ligt te happen ergens in mijn systeem en ik het daarom niet kan vinden. 

1. Ik begin met een verjaardagscadeautje: een hoge darmspoeling. Het lijkt me heerlijk om me eindelijk eens leeg te voelen van binnen! Ik voel me namelijk altijd alsof ik mijn darmen uit zou willen wringen. Daarmee neem ik letterlijk en figuurlijk afscheid van een stukje oud-mij, zodat nieuw-mij volledig de ruimte heeft om zich te ontwikkelen. (In het Engels klinkt het veel vetter: Litterally getting ridd of old shit, haha.)

2. Ik ga naar Zwitserland, naar vrienden om te genieten van relaxed gezelschap en frisse berglucht. 

3. Vanaf morgen ga ik 95% veganistisch eten en 75% Raw. 

Waar blijven die respectievelijke 2% en die 25%? Nou, dat zit 'm in het feit respectievelijk geen zin heb in sociaal gezeik in verband met mijn zware "dieet" (lees levensstijl) en dat ik een enorme fan ben van soep, thee en chocolade.

4. Als ik terug kom uit Zwitserland heb ik nog een ruime week vakantie en die wil ik in het teken gaan laten staan van vernieuwing en opruiming. Er is zelfs een nieuwe schrijfwedstrijd uitgeschreven op Volzin.nl: maak alles nieuw, heet ie. Vorig jaar heb ik meegedaan en dat schrijfsel vind je hier. Het gaat niet om het winnen, maar schrijven is voor mij een belangrijk onderdeel van het proces van leren en verwerken. Het zorgt dat ik alle woorden, verbanden en processen netjes op een rijtje krijg in mijn hoofd.

"Strive ardently, oh man, and burn! Purity comes by burning away the dross. Gold must pass through crucible in order to be refined"

5. Burn the bitch down! Ja, echt leuk is het niet hoor en ik voel me momenteel vrij belabberd, maar ik ben me enorm bewust van wat er zich afspeelt in mijn lijf en leden en heb absoluut geen medelijden met mezelf - hoewel mijn ego daar anders over denkt. Ik weet dat doorzetten en volharding hier het enige medicijn is om van de oude rommel af te komen. Daarna is het zaak om die loslaat-knop te zoeken en zorgen dat ik niets van andere meer toelaat in mijn systeem...

6. ...daarvoor ga ik 16 juni naar een vrouwtje toe die me helpt met energetisch afsluiten en het vinden van mijn essentie. En ik heb gevraagd of ze ook kan helpen met het afstoffen van die loslaatknop. 

Het fijne van deze tijd is dat ik me ineens veel creatiever voel, wat ik een goed teken vind, omdat dit in mijn ogen blijk geeft van goed contact met onze bron: het universele licht van leven dat zorgt dat alles trilt, beweegt, leeft en evolueert. Ik ben overigens, om de goede balans te bewaren, ook een stuk agressiever.

Utopie of Illusie?

Een paar stellingen:

Vechten en vrijheid gaan niet samen

Vrijheid is mijn hoogste goed

Ik wil mezelf zijn in mijn leven

Kennis moet gratis zijn

Het leven kost geen geld. De maatschappij kost geld. 

Ik ben al een tijdje aan het vechten met mezelf in de zoektocht naar mijn passie. Want je passie vinden in het leven, dat is me toch wat. Als je je passie vindt, dan wordt je gelukkig. Als je voor je passie betaald wordt, dan wordt je gelukkig. Nu ben ik helemaal vóór het stoppen met een 9 tot 5 baan en het terugnemen van je eigen tijd en je eigen leven! Maar op zoek gaan naar je passie en vervolgens zorgen dat je er voor betaald krijgt, dat is ook echt niet waarnaar ik op zoek ben. Het is natuurlijk prachtig om betaald te krijgen voor iets dat je het allerliefste heel de dag doet. De voorwaarde is dan echter wel dat je ook precies doet wat jij wilt, zonder concessies. Dus niet kijkend naar je eindafnemer, alleen creeren wat jou ziel en jou lichaam de wereld in brengen. 

Als je dit wilt, dan zijn er talloze bloggers die je voor zijn gegaan en ze bieden je allemaal een dergelijk product aan: een online cursus om jou mee te helpen je passie te vinden en om betaald te krijgen voor wat je het liefste doet. We hebben:

Chris Guillebeau en zijn unconventional guides
Jonathan Mead en zijn Illuminated Mind

Right Brain Rockstar Dan, die al deze mensen op een rijtje voor je zet, is veel gemakkelijker. Thanks Dan!

Deze mensen hebben, mijn inziens, allemaal hetzelfde product. Ze willen jou, of mij, helpen om te worden wie je bent, zodat je vervolgens ook zulk soort internetproducten kunt lanceren en kunt worden zoals zij. 

Het probleem zit 'm echter niet in die passie, of in dat creëren, maar het probleem zit 'm wederom in het geld. 

1. Als het om geld gaat, hebben we de neiging om concessies te doen om er meer uit te halen. We gaan zorgen dat de aanbod kant perfect aansluit aan de behoefte van de klant, zodat er meer geld verdiend kan worden. Daardoor doen we concessies aan de creatie-zijde, die er waarschijnlijk voor zorgen dat we niet voor de volle 100% in vrijheid kunnen creeren. 

2. Je gaat op zoek naar je passie, ik geloof niet dat er maar 1 ding is dat je passie kan zijn. Een passie is een bezigheid of activiteit, waaraan je vreugde beleeft, liefde in kunt stoppen met heel je ziel en zaligheid en het allerbelangrijkste: waar je brein van stil gaat liggen. Als je op zoek gaat naar je passie om er vervolgens geld aan te willen verdienen, dan ben je de verkeerde kant op aan het lopen. Volgens mij kun je beter per ongeluk geld verdienen aan je passie, omdat je je dan volledig over hebt gegeven aan je creativiteit. Ons brein zoekt naar waarde in geld, en ons hart naar expressie en die twee zijn in gevecht met elkaar zodra ze tegelijk gaan zoeken. Gedurende dat gevecht ben je nooit in vrijheid!

3. Waarom moet toch alles om geld draaien? Ik vind dat zo'n vies woord. Geld. In mijn geval wil ik helemaal niet eens dat zoiets puurs als creativiteit geassocieerd wordt met zoiets gemeens en belastend als geld. Vrijheid voor mij betekent buiten volledig kunnen creëren wat ik wil, ook in het uit het systeem stappen. Ik wil niet heel mijn leven gemoeid zijn met geld. Het leven kost geen geld. De maatschappij kost geld. Leven is creëren. En andersom en dat kun je niet bevuilen met geld.

Ik ben al een tijdje op zoek, ook in mijn vorige blog te lezen, naar iets wat mij draaiende houdt, financieel, als ik over de wereld reis. Om die reden was ik geabonneerd op een aantal 'rockstar' nieuwsbrieven. Ik merk dat altijd iets me tegenstaat in het lezen van die nieuwsbrieven. Het gaat om dat geld. Ik wil helemaal geen geld voor mijn passie. Ik wil gewoon doen wat ik het allerfijnste vind. Ik heb gewoon liever een mand boodschappen, niet meer dat ik nodig heb. 

Gisteren las ik over de verlossing; Mark Boyle- the no-cash man:

http://www.guardian.co.uk/environment/green-living-blog/2009/oct/28/live-without-money

Als ik nu eens gewoon op reis ga en ga leren wat ik wil leren en daarna ook zo ga wonen. Misschien is het een illusie, dit lijkt een utopie! Voor mij althans.

Superhelden....gewone mensen zoals jij en ik

Ook bij E.ON werd ik weer gevraagd hoe ik het doe, dat reizen telkens en dan zo weinig werken. Deze blog is niet helemaal antwoord op die vraag, maar het laat zien dat we allemaal de kansen hebben. 

Niet helemaal origineel overigens; ik lees veel blogs van anderen en soortgelijke blog kwamen afgelopen weken meermaals voorbij. Ik noem een in tegenstelling tot anderen maar een aantal  superhelden; het punt wordt al snel duidelijk:

Wij kunnen allemaal doen wat we willen! Alles wat je tegenhoudt om dromen te realiseren, zijn excuses. 

Dus óf je wilt het niet graag genoeg (bijvoorbeeld omdat je de consequenties van je keuzes niet wilt aanvaarden), óf  je gaat ervoor! Of je hebt geen enkele droom.

Hieronder een lijst van bloggers die ik volg en die allemaal een 'extraordinary' doel hebben in hun leven. Misschien wel een droom die jou belachelijk in de oren klinkt, maar deze mensen durven de stap te zetten om het te realiseren. Ze hebben de angst voor falen in de ogen gekeken en hun middelvinger opgestoken naar middelmatige mainstream. 

• Chris Guillebeau wil voor zijn 35ste (nog een jaar te gaan) alle landen ter wereld hebben bezocht. Nog een stuk of 20 op de teller... Op zijn website lees je zijn "The Art of Non-Conformity" blogs: een verzameling artikelen en gidsen die je helpen je leven niet conventioneel in te richten. 
• Naill Doherty reist de wereld rond over land, terwijl hij een jaar geleden zijn baan op heeft gezegd en nu bezig is om plaats-onafhankelijke geldstroom op te zetten door middel van online coaching, cursussen en diensten. Op zijn website "Disrupting the Rabblement" alles over het laten rammelen van de status quo.
• Caroline Leon is binnenkort dakloos, werkloos en alleenstaand en 30 jaar. Binnenkort gaat ze op reis. Op haar website "Life is limitless" deelt ze alles over de struikelblokken en levenslessen die ze onderweg tegenkomt.
• Tynan liet zijn inboedel gratis ophalen en deed zijn huis van de hand. Daarna verhuisde hij naar een campertje. Hij is inmiddels professioneel gokker en een beroemd versierder en reist de hele wereld rond met een rugzak van 24 liter. Meer over dit alles op "Life outside the box".
• Josh en Ryan pakten alles in wat in hun huis stond en pakte het pas uit als ze het echt echt nodig hadden. Alles wat na een x-periode ingepakt bleef, mocht vertrekken en was overbodig. Op hun website "http://www.theminimalists.com" lees je onder andere het stappenplan naar een minimalistisch of minder materialistisch leven.

Superhelden zijn van alle tijden. De moderne held lijkt veel te reizen en weinig spullen te willen bezitten. Maar ook helden van andere generaties hebben prachtige verhalen die de wereld veranderde door dromen, geloof en doorzettingsvermogen.

• Mahatma Gandhi was een advocaat, werkend in voor een firma die onder andere zaken deed in Zuid-Afrika. Hij veranderde de wereld door zijn geweldloosheid. Bekijk de film "Gandhi" voor een inspirerend verhaal!
• Micheal Reynolds is een architect die klaar was met conventioneel bouwen. Hij begon aan het ontwikkelen van zelfvoorzienende woningen, afgesloten van water, elektra en riool gebouwd van afval! Bekijk de website de "Garbage warrior" of de gelijknamige film voor het verhaal achter zijn droom. Eén van mijn persoonlijke helden overigens!
• Heidemarie Schermer (70 jaar oud) ontdeed zich 15 jaar geleden van al haar bezittingen (op een koffertje met kleding na) en probeerde te leven zonder geld. Natuurlijk is dit niet altijd handig en zou je kunnen zeggen dat ze veel profiteert van anderen, maar het doel is natuurlijk om in te laten zien dat geld te veel ons leven bepaalt en dat we er veel te veel waarde aan hechten. Website: http://livingwithoutmoney.org/

Er zijn nog een heel aantal helden op te noemen, denk aan Moeder Theresa, Martin Luther King, Anne Frank etcetera. Ook nu er nu helden in overvloed! Ik denk zelfs dat 2012 het jaar van het ontluikende heldendom is: overal om ons heen poppen mensen op die een betere wereld willen en hun dromen waar willen maken. Meer dan ooit!

Heej, jij daar! Held! Ik weet dat je mee leest!

Ik heb inmiddels behoorlijk wat lezers! Van een heel aantal mensen weet ik dat ze lezen, maar er wordt zelden gereageerd.

Schrijf je eigen succesverhaal met jouw als held in de hoofdrol. 

Deel je dromen. (wie weet kan iemand je op weg helpen..)

Mijn droom is vrijheid. 

Vrijheid in mijn hoofd, om me heen. Kunnen gaan en staan waar ik wil wanneer ik wil. Geen oud zeer meer. Geen lijntjes die mijn bestaan op aarde verzwaren. Om dat te bewerkstelligen ga ik mijn bezittingen van de hand doen en heel veel aan persoonlijke ontwikkeling doen. Ik wil leven zoals de natuur het bedoeld heeft. 

Door creatief bezig te zijn (scheppen) en te ervaren in vrijheid creëer je momentjes van puur geluk en tevredenheid. Ik zo graag anderen helpen bij deze ultieme gelukzalige momenten zonder luxe, maar met veel kleur, natuur, cultuur, rust en comfort... Bijvoorbeeld in een bed & breakfast in de buurt van een boulder area waar een regenboog is ontploft en de kleuren en het geluk in alle rust zijn neergedaald. 

Ik heb hier een aantal jaren geleden ongeveer 3 kantjes over vol geschreven en lees het nog regelmatig door. Toen had ik een fulltime, stressvolle kantoorbaan. Mijn leven lijkt steeds meer op dat wat ik toen heb omschreven....

Wat zijn jouw dromen? In welk verhaal ben jij de superheld?

Disrupting the Rabblement in Berlin!

Berlijn, een stad vol historie en rebellie, terug te zien in elke bouwsteen waaruit de stad is opgebouwd en elke cel die de Berliners vormen.

Berlijn is een stad naar mijn rebelse hart! Hoewel ik tegenwoordig wat milder en minder agressief probeer te zijn dan dat Berlijn op me over is gekomen: er wordt vooral veel gezopen, gevochten (oost vs. west), gefeest (elk verlaten gebouw wordt een bar of club) en Berliners zijn anti een heleboel dingen. Waaronder anti-kapitalisme, waar ik het wel mee eens ben overigens. De muurschilderingen op de foto hierboven laten het antikapitalisme en de ontmoeting tussen oost en west zien.

Tips voor een (goedkoop) tripje naar Berlijn!
- Als het even kan, neem de auto. Parkeer 'm in een buitenwijk (Raoul van WallenbergStrasse is ons goed bevallen) en neem de tram naar de stad. De enige goedkopere (en enigszins snelle) manier is liften!

- Ga als eerste naar Starbucks, om er vervolgens een gratis kaart te jatten, gebruik te maken van gratis Wifi  en er niet meer terug te komen. Je hebt Starbucks absoluut niet nodig in een Berlijn, waar je all over the place leuke, knusse koffietentjes kunt vinden, waar koffie een eurootje kost. De kaart daarentegen, is de handigste kaart die je kunt hebben, met alle openbaarvervoerlijnen erop vermeldt.

- Zorg dat je het openbaar vervoer snapt en voorkom een hoop stress. Er zijn:
     R lijnen: Treinen
     S lijnen: Metro achtig
     U lijnen: Ook metro achtig, maar ik denk ouder omdat ze veelal ondergronds lopen en een retro interieur hebben. (let op het Brandenburg Tor dessin op de ramen)
     M lijnen: De tram, zoals wij hem ook kennen in de grote steden.

De stations tonen altijd het eindstation van de lijn. Kijk dus op de Starbuckskaart welke richting je uit moet (noord, oost, zuid of west), daarna naar het eindstation om jezelf te verzekeren dat je de goede richting uit gaat (op elke station gaat elke lijn in tegengestelde richting). De kaart laat zien welke lijn op welk punt stopt en waar je eventueel over moet stappen. Op de stations zijn de kaarten heel erg schaars!

Reis zwart. Ik zeg niet dat je nooit een boete zult krijgen, maar wij hebben er in ieder geval geen gehad en 5 dagen lang geen kaartjes gekocht.


- Skip alle toeristische shit, of prop het op dag 1. Berlijn is te uiteenlopend, te mooi, en te rijk aan alternatieve plekken en historie om je tijd te verdoen aan kerstmarkten en kaufhausen.

-Er zijn gratis tours beschikbaar (de tourguide leeft van fooi, dus zorg dat ie dat ook krijgt) via www.alternativeberlin.com. Zeker aan te raden! Een 3,5 uur durende wandeling door oost en west, door allochtonenwijk en de jodenwijk, langs prachtige streetart en graffiti projecten.


-Ga naar het 'Kunsthause' Tacheles op de Oranienburger Strasse, als het er nog is (projectontwikkelaars willen het plat gooien om mooie nieuwe hotels en warenhuizen neer te zetten). Op de bovenste verdieping zie je de expositie van Alexander Robin, een artiest uit Belarus. Het heet Global Warning. Hij waarschuwt de bevolking met zijn surrealisme. Kunst, wederom, naar mijn Rebelse hart. Ik kon er uren rondlopen. Gratis entree, hou je adem even in.

-Ga naar Topographie des Terrors. Een museum bij een oud stukje muur over de WWII. Gratis entree.
-Mocht je na dit museum nog meer trek hebben in WWII-ellende, dan kun je met de tram naar concentratiekamp Sachsenhausen, ten noorden van Berlijn.

-Eten in Berlijn kan echt voor 10-15 euro pp, inclusief drank. Loop zijstraatjes in en kijk in de buitenwijken. Heerlijk eten, een gemoedelijke niet-kapitalistische sfeer!

-Wil je van het nachtleven proeven? Dat kan op veel plekken. Wij zijn bij een concert van Kaiser Chiefs geweest in Huxley's Neue Welt, een prachtig concertzaaltje. En vrijdag naar Tresor, een club in een omgebouwde oude energiecentrale. Zorg voor oordoppen. Ze nemen het niet zo nou met de decibellen. Niet willen missen!

-Wij sliepen in het Odyssee hostel, bij de Warschauwer Strasse in Oost-Berlijn. Een leuke wijk tjokvol coole en alternatieve plekken en dicht bij een S-bahn station. Slapen kun je er vanaf €9,- per nacht en het ontbijt kost €3,-: witte broodjes, bruin en wit brood, appels en sinaasappels, yoghurt, muesli, cornflakes, melk, koffie, thee, vlees en kaas beleg, honing, pasta... all you can eat! Toppie!! 

- Vijf dagen Berlijn inclusief brandstof heeft mij €230,- gekost. En het kan goedkoper! Wil je tips? Mail me!


Ga op reis met een hart vol respect!