Onbestemde Master Plaster

Bir; uitzicht vanaf de weg richting Garden Cafe met Wifi en cake

5 april 2013:

Eigenlijk ben ik veel te gaar om een berichtje te typen. Ik ben namelijk kei hard aan het werk geweest vandaag en gisteren. Ik heb eindelijk iets gevonden dat ik super cool vind, en ik blijk ook nog eens een natuurtalent te zijn: mud plastering! Het is zoiets als stucadoren met modder en koeienschijt. Ik heb eergisteren Mcleodganj ingeruild voor Bir, een gat zo'n 4 uur oostwaards. Daarnaast heb ik ook mijn kleine roze schoenendoos slaapkamer, precies groot genoeg voor een bed, een nachtkastje en een stoel, ingeruild voor een tent. Ook supersnel draadloos internet en dagelijkse porties cake & brownies heb ik ingeleverd. Daarvoor in de plaats heb ik een fantastisch mooi eco-project in de middle of nowhere, waar je 's nachts de sterren niet kunt tellen en overdag de tel kwijt raakt bij het tellen van de migrerende vlinders en waar ik mijn hart kan ophalen aan m'n ondergeschoven lievelingsvak van mijn studie. Ik weet weer waarom ik bouwkunde leuk vind! Bouwmaterialen, dakconstructies, oplossingen voor riolering en dat alles op z'n Indiaas met een laagje koeienpoep! Heerlijk!

De laatste 2 weken in Mcleod Ganj besteedde ik nuttig. 's Ochtends in mijn roze schoenendooskamer een boterham smeren met tahin en tomaat en eentje met tahin en banaan. Daarna rond lopen, al dan niet gecombineerd met een praatje met m'n local homies. 's Middags 1,5 uur Engelse conversation classes met m'n Tibetaanse vrinden en daarna lekker eten. Veelal op mezelf zijn en besluiten om gewoon in Mcleod Ganj te blijven heeft me goed gedaan.

Het werk met de Tibetanen gaf erg veel voldoening. Het was simpel van opzet: vrijwilligers en studenten kwamen zonder aankondiging binnen om 14.00u (wat dus wil zeggen dat de verhouding tussen deze twee soms ver te zoeken was, 1 op 2 of soms 1 op 6). De vrijwilligers verzinnen een onderwerp met 3 vragen, bijvoorbeeld:

Happiness

1. What does happiness mean to you?

2. What was the happiesf moment in your life and do you want to experience that moment again?

3. Do you think happiness is possible fod every living human being? Why?

De studenten, meestal zo'n 25 man en vrouw en monk, hebben een uur de tijd om de vragen te beantwoorden en op te schrijven. Als 'teachu' help je dan mef formuleren, uitspreken en verbeteren van spelling. Na een uur beantwoordt iedere student één vraag klassikaal.

Het interessants waren de antwoorden! Zo was iedereen (op 2 bewuste niet- monniken na) het er mee eens dat:

- geld belangrijk is;

- mannen harder werken dan vrouwen;

- vrouwen beter thuis kunnen blijven bij de kinders;

- religie belangrijk is, omdat je daardoor weet wat goed en slecht is;

- en we maar beter contact kunnen leggen met leven op andere planeten omdat we daarvan kunnen leren.

Nadat Tom wegging (zie mijn vorige blogpost), heb ik nog 'n aantal nachtjes in de duurdere kamer geslapen voordat ik naar Guesthouse Ladies Venture - for men, women and children- vertrok. Ik heb nog bijna 2 weken heerlijk geslapen in 't roze kamertje. Uiteraard heeft de kleur van deze bezemkast een belangrijke rol gespeeld in 'herstel'.

Toen ik besloten had om gewoon lekker in Mcleod Ganj te blijven zonder mezelf al te druk te maken over mijn volgende bestemming, werd het lekker rustig in mijn bovenkamer. Opties zijn maar opties. Als je ze links laat liggen verdwijnen ze vanzelf. Maar één optie bleef spoken. Naar Bir, om vrijwilligerswerk te doen bij Dharmalaya, een eco-instituut. Ik stuurde wat emails, maar kreeg weinig respons. De startdatum van het project kwam steeds dichterbij en ik besloot om zonder respons op weg te gaan naar deze nieuwe plek. In het ergste geval kan ik nog altijd terug gaan naar Mcleod Ganj. Op 3 april ging ik dus op de bonnefooi op weg naar Bir.

 "Chalo Mud Plastering!!"

Eenmaal in Bir aangekomen nam ik een tuk tuk richting Dharmalaya. Die arme tuk tuk chauf had spijt nadat hij er achter kwam dat het verder en hobbeliger dan verwacht. Toen we eindelijk iemand tegen kwamen om de weg te vragen, bleek hij ook op weg te zijn naar Dharmalaya. Khemsingh, mijn projectmaat uit Gujarat (een Indiase staat, ten zuiden van Rajasthan) stond te wachten op een telefoontje om de 'short cut' te weten te komen. We besloten om met zijn drieen, de tuk tuk chauf met één van mijn tassen, Khemsingh en ik, om verder te lopen. 

Na 20 minuutjes up hill werden we ontvangen door een aantal buitenlanders en een aantal locals op een prachtige open plek midden op een heuvelrug aan de voet van de Himalaya, met uitzicht op de besneeuwde pieken en gevarieerde flora en fauna. Dit project is om van te smullen voor mij omdat het verre van af is en het een zogenaamde showcase is, wat wil zeggen dat er verschillende bouwtechnieken en -materialen gebruikt worden. Het is de bedoeling dat vooral de lokale bevolking leert van de traditionele manier van eco-bouwen omdat het vele voordelen (zowel financieel als praktisch) heeft ten opzichte van modern beton-bouw. De komende weken zit ik hier, op een paar weekjes na ter onderbreking voor een wedding in Rajasthan van mijn favoriete zusje, te spelen met koeienpoep en modder! Maar het voelt fijn om eindelijk weer geinspireerd te zijn en iets te doen waar ik goed ik ben! Ik weet nog niet precies wat ik met mijn pleisterwerk-talent naar toe moet, maar wellicht is het toch minder onbestemd dat in eerste instantie gedacht...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Destination Unknown - Smashing Pumpkins

Life is so strange

When you don't know

How can you tell

Where you're going to

You can't be sure

Of any situation

Something can change

Then you won't know 

You ask yourself

Where do we go from here

It seems so all too near

Just as far beyond as I can see

I still don't know what this all means to me

I have nowhere to go

I don't know what to do

And I don't even know the time of day

I guess it doesn't matter anyway

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

When will my time come

Has it all been said and done

I know I'll leave when it's my time to go

Till then I carry on with what I know

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Destination unknown

When you don't know

Your destination

Something can change

It's unknown

Then you won't know

Destination unknown

Life is so strange

Bittere vrijheidspilletjes

Klimfotootje.. Hampi

Half februari...

De Hampi wereld draait door! Vertrekkende 'vrienden', gedemotiveerde, luie klimmers, opengekrapte muggenbulten die niet willen genezen, geïnfecteerde wonden, de furieuze zon die gaten brandt in ieders perceptie, stakende buschauffeurs in Karnataka, de Indiase regering die weer een deel van Hampi neerhaalt met bulldozers. Mensen zitten weer vast op Hampi Island Prison, maar omdat hun ticket over een paar dagen staat heeft het weinig zin om ergens anders vakantie te vieren als je net super lang in boulderparadijs bent geweest. Hoewel we allemaal snappen dat "change of scenery" het hier goed zou doen. Ik moest WEG voordat ik door ging draaien. En ik was niet de enige. Al dagen lang vertrekken er vrienden en op een of andere manier jaagde me dat op. Het herinnerde me weer aan het feit dat ik een plan moet maken of in ieder geval een volgende stap moet zetten, op lange of korte termijn. En dat herinnert me er weer aan dat ik niet weet wat ik wil in mijn leven. Ik kwam er achter dat de geweldige 'materiële' vrijheid die ik nu heb vrij nutteloos is als je niet weet wat je wil, maar nog belangrijker: ik ben op zoek naar vrijheid, terwijl ik moeite heb met commitment, vastberadenheid. Die twee zijn bijna elkaars tegenovergestelden. Dat ik alle vrijheid heb, weet ik nu wel. Maar hoe werk ik nu aan die vastberadenheid?

Terwijl ik mezelf aan het gek maken ben over mijn volgende bestemming kom ik erachter dat het wederom geen zin heeft om iets te forceren. In mijn geest zitten we allemaal in een trechter richting verdorvenheid. Er zijn een aantal klimmers met wat open wonden en door de hitte en de in aantal stijgende vliegen genezen ze slechter. Als klap op de vuurpijl krijg ik een mailtje van Mastercard dat mijn credit card gescimmed is, wat in dit geval betekent dat ze mijn magneet strip hebben gekopieerd en met de gegevens een nepkaart hebben gemaakt om te gebruiken. Of ik voor 105 Dollar bij de Wallmart in de U.S. heb gekocht? Nee, dus. Dat dachten ze al. Gelukkig dekt Mastercard alles (zo'n € 175) en ik mag mijn kaart netjes vernietigen, want er is een nieuwe onderweg. Ik bedenk me dat ik wel van geluk mag spreken dat mijn portemonnee vorige week is teruggebracht, anders had ik nu dus zonder betaalmiddelen gezeten.

Op 22 februari besloot ik toch, op een wat betere dag, om Hampi te verlaten. En wel een dag later en om via Pune richting Aurangabad te gaan om vervolgens naar het noorden te gaan om een stukje samen met een vriend te reizen. Op de avond voor het uitchecken horen we dat de regering de volgende dag een nieuwe molest actie heeft gepland aan de andere kant van de rivier. Zeer treurig! Verder ben ik op de dag van vertrek teleurgesteld in het aantal knuffels dat ik krijg. Ik heb nog maar net geld genoeg om de obers een minimale tip te geven. En natuurlijk ben ik verdrietig dat ik dit paradijs, hoewel het me de laatste tijd meer zorgen oplevert dat vreugde, verlaten ga.

Naast mij in de bus zit Louisa uit U.K. en ik ben blij at een praatje me afleidt van mijn drama. Er staat een nachtbus te wachten van 12 uur en om 5 uur 's ochtends word ik gedropt aan de Express Highway in Pune. Even geklooi met het zoeken naar een hotel, want Pune is posh en de hotels zijn niet echt budget. Uiteindelijk kies ik voor een hotel van R/ 1000,- per nacht en ik besluit min of meer om de volgende dag naar Aurangabad te gaan; daar is het stukken goedkoper.

Vervolgens word ik genaaid waar ik bij sta door de tuk tuk chauffeur, om half 6 's ochtends, omdat ik gaar ben. Een klassieker! Ik weet dat hij veel te veel rekent en ik word pisnijdig op hem, maar hij wordt nog pisnijdiger en ik ben te weerloos om het te overstemmen. De receptie jongen doet niks en ik betaal de goeie man waar hij geen recht op heeft om er maar vanaf te zijn. We hebben het hier over €25 ,- wat in dit land heel veel geld is voor een taxi ritje, en zelfs veel geld voor Nederlandse begrippen als je bedenkt welke afstand ik heb afgelegd!

Vervolgens val ik ik keihard in een gat! Ik ben moe. Alleen. Wil naar huis. Of terug naar Hampi, maar niet echt. Ik mag van de andere hoteljongen de computer achter de receptie gebruiken en ik ga wanhopig op zoek naar mensen op facebook die naar me een luisterend oor, of eigenlijk een lezend oog kunnen bieden. Vervolgens kom ik er na 2 uur achter dat ik tegen de verkeerde "Lauren" zit te vertellen. Niet de Lauren uit Australië die ik in Peru heb leren kennen en die een tijdje in Canada heeft gewoond, maar de Lauren uit Canada die ik al 5 jaar niet gesproken heb, in Australië heb leren kennen. Ik moet zeggen dat deze hoogblonde actie toch wel een glimlach op mijn gezicht tovert. Vervolgens kom ik er achter er ook gewoon Wifi is, en dat ik dus mijn eigen laptop kan gebruiken.

Ik baalde zelfs zo erg dat ik bijna Pune dezelfde dag alweer had verlaten. Maar mijn chatsessies waren zo lang dat ik uiteindelijk geen tijd meer heb om er tussenuit te piepen. Ik heb besloten om met een vriend samen te gaan reizen, ondanks dat hij een route kiest die ik al voor een deel gedaan heb. Maar gewoon om voorlopig even geen beslissingen te hoeven nemen en daardoor wat stabiliteit te hebben en iemand om maaltijden en bus en treinreizen mee te delen en gezelschap te hebben in plaats van eenzaamheid. En bovendien iemand die ik heb leren kennen in Hampi, maar geen complexe klimmert is, dat zorgt voor simpliciteit. Ik ga mezelf op sleeptouw laten nemen en even meeliften. 

"And my heart bled within me; for you can only be free when even the desire of seeking freedom becomes a harness to you, and when you cease to speak of freedom as a goal and a fulfilment"

Kahlil Gibran

Eind februari...

Ellora caves

De volgende ochtend in Pune check ik om 6 uur uit; 24 uurs regel -6 uur inchecken, betekent om 6 uur uitchecken. Ik pak om een uurtje of half 8 de bus naar Aurangabad, die er zo'n 5 uur over doet. Aldaar aangekomen neemt een tuk tuk chauffeur me mee naar het Youth Hostel. Eerst twijfel ik omdat er welgeteld 5 toeristen zijn in dit immense complex, maar uiteindelijk wint de prijs van de leegheid. Ik betaal R/ 120,- per nacht, nog geen € 2,-. Ik slaap in een dorm, maar het is een privé dorm want ik ben de enige.

Diezelfde middag ga ik op pad naar de Ellora grotten, zo'n 30 km van Aurangabad vandaan. Eigenlijk voelt het heel fijn om weer eens alleen op pad te zijn en om als een echte toerist dingen te gaan bekijken. De grotten zijn voornamelijk Boeddhistische en bestaan uit uit steen gehouwen tempels en kloosters. Indrukwekkend! Vooral omdat er een clubje monniken zit te chanten en te mediteren. Dit geeft het een extra dimensie!

Diezelfde avond eet ik een heerlijk home-cooked maaltijdje in het hostel, waar de eigenaar en zijn gezin ook wonen. Ik sluit vriendschap met 3 zoons en met een Japanner, waarmee ik de volgende ochtend vroeg vertrek naar de Ajanta grotten, zo'n 110 km verderop. Deze grotten zijn iet wat minder aantrekkelijk, en ik vraag me af of het komt omdat ik gisteren iets soortgelijks heb gezien, of gewoon omdat ze voor mij minder aantrekkelijk zijn. Het is in ieder geval snikheet en na een paar uur rondslenteren heb ik het wel gezien en gelukkig mijn Japanse vriend ook.

De derde dag doe ik weinig, behalve een SIM-kaart roggelen. En dat viel ook niet mee, want je hebt als buitenlander een Indiase referentie nodig om een SIM-kaart aan te vragen. Uiteindelijk heb ik de meneer van de telefoonwinkel betaald om mijn referentie te zijn en heb ik nu een Indiaas nummer.

Vanuit Aurangabad neem ik mijn eerste nachttrein, alleen! Ik was altijd een enorme schijtert als het gaat om Indiase treinen. Het aanzicht van tralies voor de ramen en een coupé delen met 100 anderen is niet echt iets waar ik naar uit kijk. Maar voor nu heb ik geen probleem, want ik heb een 3de klas ticket; je krijgt een dekentje en lakens en er is Airco.

Ik deel het treinstel met een familie uit Punjab, zo'n 30 man, die uiteraard één voor één naar mij komen kijken. Ze bemoeien zich heel erg graag met mijn treinticket. Ik heb namelijk besloten om door te reizen naar Delhi (en aldaar te meeten met mijn maat Tom) en volgens de meneer van de reserveringen in Aurangabad kan ik daarvoor de conducteur betalen. Ze willen allemaal voor mij met de conducteur gaan praten. Dat komt me wel handig uit, dus ik laat ze hun gang gaan. Verder hebben ze een neef in Duitsland wonen die ook in de trein zit en die komt graag even Duits met mij praten - want ik kan natuurlijk Duits, want ik kom uit Nederland....  Al met al verloopt mijn treinreis rustig en ik zie wat licht aan het einde van de tunnel..

"Evolution is not a straight line"

Paolo Coelho - 11 minutes

Begin maart...
Uiteindelijk kom ik in de loop van de ochtend aan in Delhi. Tom adviseerde om te slapen in Shiva guesthouse: "cheap, uncomfortable rooms". Hier word ik een beetje nerveus van. Ik ben nog nooit in dit deel van Delhi geweest en heb geen idee over welke mate van uncomfortable we het hier hebben. Maar ik besluit toch een gokje te wagen voor R/ 300,-. Uiteindelijk valt het reuze mee! Bovendien is het in Delhi een stuk koeler! Ondanks dat het een mierennest is, ben ik toch blij om hier weer te zijn. Delhi stinkt, maar rules! Ook omdat 's ochtends Tom aan komt en ik weer een bekend gezicht zie. En daarnaast ga ik ook na 2 jaar weer met Mahendra meeten over een paar dagen! Het kan niet op!

We blijven drie nachten in Delhi, lopen wat rond, eten heerlijke dingen! Zo ga ik 's ochtends met een bakje naar de melkman, waar ik verse yoghurt haal en naar de dry fruit-man voor nootjes en rozijntjes voor uberverse yoghurt met muesli en honing. En we eten twee dagen op een rij butter chicken, gewoon, omdat het zo lekker is. Na Delhi nemen we de nachttrein naar Amritsar, de stad van de Golden Tempel van de Sikh religie. Ik ga nog een stapje verder met treinen, nu dat Tom erbij is. In plaats van derde klas, nemen we de sleepers-class, dat is de klasse waar je normaal gesproken je coupé deelt met ontelbaar anderen, waar je geen dekentje krijgt, waar bedelaars vrij toegang toe hebben en daar dankbaar gebruik van maken. Het is er koud 's nachts, maar het ticket kost R/ 230,-, wat gelijk is aan € 3,30. Voor een 10 uur durende reis!

In Amritsar ben ik al geweest, twee jaar geleden, maar het is er heel gaaf, rustig, vredig en bovendien gratis, tenzij je een donatie achter wilt laten, wat we natuurlijk doen. We leren een meisje uit Marokko kennen waar we mee optrekken en een man uit Australië. Deze laatste besluit met ons mee te reizen naar Mcleod Ganj, Dharamsala. Ook hier ben ik al geweest, maar dat geeft niet, want dit zou wel eens een plek kunnen zijn waar ik zou willen blijven hangen. 

De laatste 2 weken...

In Dharamsala is het heerlijk lente weer! Rond de 15 graden en ik zie zelfs af en toe wolken en regen.! Langzamerhand lijkt het alsof ik me beter begin te voelen. Ik lees weer boeken, mijn geest komt tot rust. Ik begin weer wat te tekenen, creatief te zijn. Ik zou graag wat meer willen settelen: wat routine, zelf koken, iets nuttigs doen. Hampi verlaten was een goede keuze. Met Tom samen reizen was ook een goede keuze. Maar als we dan een paar dagen verder zijn, merk ik toch dat er wat wrijving ontstaat. Ik kan niet echt zeggen dat het van zijn kant afkomt, of van mijn kant. Ik denk dat ik me beter begin te voelen en ook daarmee wat onafhankelijker. Als het uiteindelijk een keertje knalt, klaart de lucht op en we hebben het weer gezellig als voorheen.

Mcleod Ganj is de plek waar Dalai Lama woont en met hem vele Tibetaanse vluchtelingen. Ze hebben kleine restaurantjes, shopjes en guesthouses. Er zijn veel projecten die meehelpen aan een beter bestaan en ontwikkeling van de (vrouwelijke) bevolking. Als ik mezelf nuttig wil maken, is dit the place to be.

We leren Caroline kennen uit de U.S. Als ze vertelt dat ze de volgende dag naar een goeie Tibetaanse dokter gaat, besluit ik om mee te gaan. Ik zou graag zijn mening horen over mijn huid en fantastische darmstelsel. Ik moet een plasje meenemen en hij voelt mijn beide polsen. Het consult is vluchtig, maar hij weet me te vertellen dat mijn verteringstelsel niet goed werkt en als we er niets aan doen, dat ik dan twee keer mijn omvang ga zijn op den duur. Mijn slechte huid komt volgens hem ook af van mijn darmen en ik krijg pilletjes voor 10 dagen. Deze bittere pilletjes heb ik al eens eerder gehad. Ze zien er uit als konijnenkeutels. Geen idee of ze er naar smaken, maar ze zijn niet te kanen. En je MOET er op kauwen, anders werken ze niet. 

Vorige week had ik een dip omdat ik me nutteloos voelde in het leven en wederom dat ik geen keuzes kan maken. Ik bedacht dat het niet kunnen maken van keuzes te maken heeft met het feit dat ik mezelf niet durf te zijn, omdat ik denk niet genoeg waardering te krijgen. Ik ken mijn passies en toch is er niets waarin ik me voor 100% durf te geven. Ik hou van schrijven, maar maakt weinig af. Ik hou van creëren, maar ik geloof er niet in dat iemand waardeert wat ik maak. Ik hou van horeca, maar durf me niet te commiten. Ik hou van klimmen, maar geef supersnel op. Gitaarspelen... Ik zet nergens in door. Eerst dacht ik dat ik graag garanties wilde en dat ik daardoor niet durfde te kiezen. 

"This is the greatest anguish, anxiety. You cannot leave the world that chains you, you cannot leave those who have become your hindrances in life, because they are also your attachments, your joy" 

Osho - Freedom; the courage to be yourself

Ik moet mezelf continue herinneren aan het feit dat ik geen plannen moet maken. Het enige dat ik kan zeggen is dat ik morgen waarschijnlijk nog steeds in Mcleod Ganj ben. Ik wil niet denken aan volgende maand en eigenlijk zelfs niet eens aan volgende week. Zoals gewoonlijk heb ik tientallen opties: ik kan vrijwilligers werk doen, ik kan naar een ander land, zelfs naar huis gaan voor de lente en koninginnendag passeren mijn gedachten. Er is een bruiloft waar ik heen kan eind april, van het zusje van Mahendra. Ik zou met nog een andere vriend kunnen reizen. Mogelijkheden te over; YES!

Tom en ik doen verder weinig spannends. We lopen rond de tempel, wat "kora" wordt genoemd. We lezen een boek; hij LOTR, ik ben overgestapt op Krisnamurti "Total freedom", en we eten lekkere cakejes en drinken chai masala. We lopen een lichte hike van een paar uur, die prachtig is! Met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van de Himalaya en door de bloeiende Rhodondendron bossen.
Om ons wat meer te interesseren voor de Tibetaanse achtergrond kijken we documentaires die worden aangeboden door verschillende stichtingen hier, samen met heerlijk Tibetaans eten. Ik bied me aan in de "conversation classes" om te praten met Tibetanen om hun Engels te oefenen en praat met hen onder andere over de tocht die ze te voet hebben afgelegd door de Himalaya om hun "vrijheid" terug te krijgen in India. Sommige bekopen het met de dood, als ze worden afgeschoten in de sneeuw door de Chinese grenspolitie. 

Vorige week pikte ik een boek op over Vrijheid, van Osho. Dit is de eerste keer dat ik een boek van hem lees. Volgens Osho zit vrijheid nooit alleen in vrij zijn 'van' iets. Vrij zijn van iets betekend altijd dat je voor vrijheid afhankelijk bent van iets dat van buitenaf komt, terwijl echte vrijheid alleen maar van binnenuit kan komen. Het komt voort uit de volledige verantwoordelijkheid voor je eigen leven; gedachtes, woorden en acties. Het komt voort uit de verantwoordelijkheid nemen om jezelf te zijn. De vrijheid die ik mezelf gegeven heb, een paar maanden geleden, door alles te verkopen en zonder plan door het leven te gaan, is vrijheid van buitenaf. Vrijheid 'voor' iets is de andere kant van de medialle en als je niet weet waarvoor je vrijheid nodig hebt, heb je ook niets aan vrijheid 'van' iets. Dat heb ik inmiddels zelf uitgevonden. 

De bittere pilletjes van de vrijheid en die van de Tibetaanse dokter plagen me dagelijks, maar ik begin toch een heel aantal dingen te begrijpen en te accepteren. Ik was op zoek naar vrijheid omdat ik mijn leven voluit wil leven zonder dat ik het gevoel heb dat het door mijn vingers glipt. Nu ik de vrijheid 'van' heb, zoals Osho het noemt, kom ik erachter van ik ook moet verzinnen waarvoor ik die vrijheid nodig heb. Dan kom ik er ook achter dat zolang ik niets heb verzonnen, mijn leven nogsteeds tussen mijn vingers glipt. En dit alles in een omgeving waar je je bijna schaamt om over vrijheid na te denken..

Tom is vandaag weggegaan; zijn visum verloopt deze week en hij gaat lekker naar Nepal. De laatste dagen ben ik weer aan het bedenken waar ik heen ga. Onze kamer wordt ineens dubbel zo duur voor mij en hij is super luidruchtig. Reden te meer om of te zoeken naar een kamer met een eigen keukenblokje, waar ik zelf kan koken, of een kamer wat meer op afstand waar het lekker rustig is en waar een andere Hampi vriend zit.

Ik heb in ieder geval vandaag een "pill crusher" gekocht, zodat ik niet meer op die bittere, ranzige pillen hoef te kauwen, maar gewoon in gruis door kan slikken.

"Why does one ever to discipline one's self? Why does one discipline, force one's self to mold after a particular pattern? Why do so many people belong to the various schools of discipline, supposed to lead to spirituality, to greater understanding, greater unfoldment of thought? You will see that the more you discipline the mind, train the mind, the greater its limitations"

Krishnamurti - Total Freedom 

What happend in Hampi Island Prison part II

Vanochtend, 1 februari 2011, in alle vroegte vertrokken naar Mundgod waar ik nu lig op een uitgevouwen, kartonnen doos, 2 yogamatten, een deken als matras en in mijn eigen lakentje en onder mijn eigen dekentje. We verblijven illegaal in een monestry, naast de kamer van een teacher die ons onderdak heeft gegeven en ik zou nergens anders willen zijn hier.

Na een dag reizen, wachten op Mikeal die kamers checkt voor ons en op en neer lopen met zware bagage op mijn nog steeds verrotte enkel (iemand heeft me ooit eens verteld dat ik zo nu en dan de chaos op moet zoeken. Nou is India in zijn geheel al chaotisch dus dan moet je op zoek naar ander soortement van chaos en avontuur...backpacken met hindernissen), praten met minimaal 10 verschillende Tibetaanse monks die samen maximaal 100 woorden Engels kunnen, zijn we dan uiteindelijk toch goed opgevangen in kamp 3. Een hoogopgeleide monnik geeft ons illegaal onderdak. Normaal gesproken dien je een permit te hebben om in een monestry te mogen overnachten. Die hebben we dus niet. Voor ons minder problematisch als we gepakt worden door Indiase politie als voor deze Tibetaanse monnik die overduidelijk blij is met zijn gasten. Hij voorziet ons van simpel, maar smakelijk eten en probeert in zijn beste Engels (....hij haalt het gemiddelde van hierboven flink omlaag...) met ons te communiceren. Hij lacht hard en hartelijk als hij onzeker wordt over zijn verhaal: wat een heerlijke man!! Wij zijn erg blij met deze simpele accomodatie en fantastische gastheer.

Na een goede nacht slapen staan we vroeg op om met een met monks volgepakte bus naar kamp 6 te gaan. Want in kamp 6 daar gebeurt het!
Het is hectisch! Altijd weer bijzonder om in een Tibetaanse colonie rond te lopen. Wat een wereld van verschil met India. India is rood en Nepal is blauw heb ik wel eens gezegd. Tibet is groen. Terwijl de Tibetanen hun straten schoon houden met speciale opruim teams met groene hesjes, zorgen de Indiers dat de rupees blijven rollen: Indiers maken handel. Zij besturen bussen, jeeps en tuk tuks, zij verkopen suffe souvernirs en wat helemaal bijzonder is in een leefgemeenschap van een volk dat gevlucht is om politieke redenen, waardoor ze geen vrijheid meer hebben en geen paspoort: het zijn de Indiers die bedelen.
Eenmaal gesettled in de hal waar Dalai Lama zijn performance gaat geven, beginnen de monikken met herhalende mantra's met hun buikstem wat zo ongeveer klinkt als een hele lage didgeridoo. Heel bijzonder, want de trillingen gaan door merg en been. Dalai Lama doet zijn aantreden en we gaan allemaal staan. Dikke 2,5 later rollen we de zaal uit gaar van het luisteren naar Tibetaanse lessen in bewustzijn, eenheid en kwantymfysica en de ontzettende hitte. Het is hier bloedheet! De vibe is fantastisch en ik snap waarom deze man zo geliefd is nu. Als je vriendelijkheid in het woordenboek opzoekt, zie je een foto van deze breedlachende Tibetaan met pretoogjes. Vanmiddag is er een public talk waar we ook nog heen willen. Mijn energielevel zakt en ik merk dat ik afgekickt ben van India door 4 weken Hampi, dat wil zeggen dat ik bedelende Indiers, toeterende Indiers, muziek maken Indiers, en eigenlijk alle soorten Indiers momenteel slecht kan verdragen. Maar we zijn bij Dalai Lama en het niet verdragen van een volk past niet echt bij de buddhistische filosofie. Ik ben blij als we aan het eind van de middag weer in ons tijdeljke huisje zijn. Onze vriend kookt voor ons vanavond: lekkere Tibetaanse soep met huisgemaakt noedels en groente. Als toetje fruit. Prima dineertje! Op tijd naar bed want morgen is 't weer vroeg dag.

Om 6.30u ging de wekker. Veel vroeger dan gisteren. Tenminste..zo voelt het . Damn, ik kan niet uit mijn bed en die Dalai Lama teaching, excuus voor mijn respectloosheid, kan me gestolen worden. Natuurlijk ga ik mee, want dat hoor je te doen. Ik ga mee en ik interesseer me. Ik merk dat ik prikkelbaar ben. Een Amerikaans vrouwtje achter me is bang dat ik te dicht bij kom en haar plek steel. Op het moment dat er twee grote Amerikanen binnenkomen, verlaat ze onmiddelijk haar plek. Ik snap, denk ik, waarom: een van de mannen is groot, dominant en erg aanwezig met heel zijn lijf en leven. Met zijn lichaamshouding vraagt hij aandacht. Maar waarschijnlijk is mijn prikkelbare humeur en verzwakte energie de reden waarom zijn dominantheid me zo enorm stoort, letterlijk en figuurlijk. Vervolgens ben ik 3,5 uur bezig om mezelf af te schermen voor hem. Als de teachings zijn afgelopen ben ik kapot! Er is nog een debat om 13.00u waar we heen kunnen. Maar zodra we buiten komen en ik nog neer prikkels opvang zoals zonlicht, hitte, toeterende auto's, bedelende Indiers en hordes monniken. Ik besluit om terug te gaan naar ons tijdelijke huis. Ik kruip in bed na een kort b(r)abbeltje met onze huisvriend. Als Anetta en Mikeal thuis komen vertellen ze over het debat: ze zaten 1 meter van de Dalai Lama af en hebben genoten van het debat. Fantastisch! Ik sliep....

Ik gun het ze. Uiteraard. Ik gunde mezelf de slaap ook heel erg, dus alles is prima. Mikeal adviseert me terug te gaan naar Hampi, naar de rust. Maar ik blijf volhouden dat ik die hectiek best aan kan en dat ik gewoon moe ben van de reis.
We besluiten om die dag nog te vertrekken naar Hubli vanwaar het koppel richting Goa gaat en ik besluit een overnight bus te boeken naar Mangalore, een kustplastsje. Van daar af kan ik makkelijk door naar Kerela. Gammel plan, maar komt goed. Dacht ik.

Totdat ik die nacht half slaperig mijn halve lijf open krap van de jeuk. Ik slaap zeer slecht, of eigenlijk niet. Ik word wakker van de wekker om 6 uur (ik wilde mijn vrienden uitzwaaien, ikzelf kan nog heel de dag in mijn hotel blijven totdat mijn bus gaat die avond), voor zover ik dat al niet was, en ik krijg waarempel mijn linkeroog maar half open. De spiegel vertelt me waarom.
Ik zie eruit als een mix tussen 'the Queen of the Hearts' van Tim Burton's Alice in Wonderland en Quasimodo van Disneys Klokkenluider van de Notre Dame. Een of andere tropicana mier of mug of vlieg of vlooi heeft me op een stuk of 15 verschillende plekken verdeeld over mijn onderrug, schouders, armen en mijn voorhoofd gebeten! Een allergische reactie veroorzaakt enorme bulten en mijn eerste ritje Indiaas ziekenhuis. De dokter geeft me 4 pillekes en na een half uurtje en 200 ruppees lichter sta ik alweer in mijn hotel.

Ik besluit met mijn koortsige lijf toch op de bus te stappen naar Mangalore. Stom! Want 's nachts begint de jeuk weer en ik ga bijna van mijn stokje in de bus. Net op tijd zit ik naast de bus op de grond de co-driver is not amused. Ik denk dat ik gek word, hier in deze bus, ik het donker in de middle of fucking Karnataka. Eenmaal aangekomen in Mangalore check ik in in een relatief fatsoenlijk hotel om te kijken wat het beste is voor nu. Ik bel Sharmilla (Goan Corner -Hampi) om te vragen of ze iets weet over Ayurvedic doktoren en ze vraagt of ik naar huis kom.

Koorts, jeuk, bulten, buikpijn, verstopping.. Het hoort er allemaal bij volgens de Ayurvedic dokter. Ik sla de pilletkes van de Westerse medicijnman van gister over en ga naar de homiopaat. Ik ben oververhit. Niet gek, na mijn Dalai Lama avonturen.
Ik boek ondanks te koorts ee de gruwelijke buservaring van afgelopen nacht toch een bus naar Hampi voor vanavond. Ik kan beter thuis in Hampi ziek zijn dan in deze hete, klote stad. Besloten dat ik ook Amma en Kerela over ga slaan deze rit India. Te heet daar.

"Welcome home".
Blij om mij weer te zien zijn mijn mede Hampi Island prisonners. Goan Corner is omgedoopt tot Hampi Island prison en ik hoef niet uit te leggen waarom denk ik. Ik ben ook blij om hen weer te zien.

Ik ben emotiononeel een beetje in de war. Ik ben terug op de plek die ik 4 dagen geleden graag wilde verlaten. Gelukkig trekt de jeuk langzaam weg. De koorts is niet meer op komen zetten. Ik neem een paar trekjes van een joint voor de eerste keer in mijn leven en als ik merk dat ik mijn favoriete muziek daardoor een extra dimendie krijgt besluit ik om een bang lassie te delen met een van mijn vriendjes. Een lassie is een bekend Indiaas yoghurt drankje wat vaak gemixt wordt met fruit. Soort van smoothie. Een bang lassie, ja je raadt het al door de context van mijn verhaal, is een smoothie van yoghurt en eet- en rookbare flora. Ook wel special lassie genoemd. Nu weten de meeste van jullie dat ik echt geen drugs aanraak, dus ik moet haast wel letterlijk en figuurlijk van mijn geloof gevallen zijn. Nu, 2 dagen, later, kan ik zeggen dat ik inderdaad van mijn geloof gevallen was. En dat een hevige verliefdheid, heftige connecties, reizen en ziek zijn mij aan het wankelen hebben gebracht. Geen banglassie meer voor Irene. Hieronder een stukje tekst uit mijn paranoia ervaring, die 2,5 uur geduurd heeft. Gelukkig lag ik in bed want ik had hier echt niemand mee lastig willen vallen.

.....Het is dus maar goed dat je dit opschrijft. Ik kan mijn hoofd niet bjnhouden. Ik wil dat 't stopt. Zou ik kunnen stoppen zal ik proberen. Of is het wederom mijn ego dat wint? Mennnn wij zijn echt verziekt. Ik krijg een Vipassana dejavu. En het gekke is dat ik het ondanks dat toch niet kan stoppen en dat het raar is daarvan bewust te zijn en het op te schrijven en weten dat je weer rond bent en telkens weer denken dat je iets nieuws verzint terwijl je weet dat dat niet zo is en daardoor teleurgesteld bent terwijl dat nergens op slaat omdat je weet dat het allemaal komt omdat je stoned bent ....

De day after is zwaar deprimerend als ik mijn productiviteit van de avond ervoor terug lees. Want zo heb ik ongeveer 2 uur zitten typen op mijn Ipod en dit is slecht een fractie. Een enigszins toonbare fractie. Pffffff......
Gelukkig is het me die avond na 2 uur gelukt om mijn bed uit te komen en in het restaurantgedeelte heeft iemand het briljante idee om mij te laten tekenen. Deze productie is overigens een stuk beter. Het positieve effect van dit tekenen was dat ik me kon focussen op iets, waardoor mijn geest niet tussen verschiilende lagen bewustzijn aan het hoppen was.

We zijn weer een dag verder. Ik heb mezelf bedrogen. Zo voelt 't. Ik begin te lezen in 'Eat, pray, love'. Fijn om gespiegelt te worden op een dag als deze. Het onderste stukje brengt me al direct tranen. Op de vraag wat je moet doen om altijd in contact te staan met God (mijn interpretatie van God is anders dan een religieuze, maar daar ga ik hier niet verder op in) antwoordt de medicijnman in het boek:

Ketut said he could answer my question with a picture. He showed me a sketch he'd drawn once during a meditation. It was an androgynous human figure, standing up, hands clasped in prayer. But this figure had four legs, and no head. Where the head should have been, there was only a wild foliage of ferns and flowers. There was a small, smiling face drawn over the heart.
"To find the balance you want," Ketut spoke through his translator, "this is what you must become. You must keep your feet grounded so firmly on the earth that it's like you have four legs, instead of two. That way, you will know God."

Ik heb overduidelijk niet op de grond gestaan, nog niet eens met 1 been. Laat staan met 4. Waar was ik dan? Mijn focus lag ergens anders. Ik ben zeer snel afgeleid. Nu zit ik hier te typen. Het is inmiddels 8 februari. Nog een week ongeveer hier. Ik kijk uit over boulderproblemen en gebieden met namen als cosmic cave, little cave, acces denied, middle way, cobra en in de verte zie ik de hanuman temple waar ik twee weken geleden samen met Sabina en Phillipp heen ben gelopen. Ik kan nog steeds niet klimnen omdat ik door het reizen naar Mundgod mijn enkel niet echt geholpen heb. Ik probeer niet te hard te zijn voor mezelf. Uiteindelijk heeft die banglassie me toch in ieder geval het inzicht gegeven dat ik afgelopen weken niet de juiste focus had. Of tenminste, niet vaak genoeg. En het bewijst me maar weer dat drugs mij niet brengt in het leven wat ik zoek.

Een van de vele joint wordt mijn richting in ge-paste.
"No i quiet. I started one week ago and now I quiet".
En ik ben er trots op.

De rest van mijn dagen vul ik met lezen, kletsen, ziek zijn, eten, slapen en muziek luisteren, en het spelen van "the murdergame". Dit is onze nieuwe avond vulling. Een spelletje met kaarten, een groepje Hampi Island Prisonners, een klein beetje strategie en vooral veel liegen. Ik ben hier goed in!! Ik win meerdere keren (de moordenaar heeft dan heel het dorp uitgemoord), wat volgens de kenners niet zo heel vaak voor komt. Als ik dan verschillende keren te horen krijg dat ik dan dus goed ben in liegen, baal ik een beetje. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Ik ben juist zwaar slecht in liegen en degene die me goed kennen weten dat mijn gezicht alle delen van de Winkler Prins encyclopedie spreekt. En Winkler Prins liegt niet, toch?

Dan boek ik een overnight bus naar Mumbai voor 15-2 een vlucht van Mumbai naar Jaipur. Ik ga terug naar Rajasthan met gemengde gevoelens. Ik heb mijn telefoon uitgehad afgelopen weken en mijn Indiase vrienden waren niet in staat om me te bereiken. Niet zo netjes van me, maar het ging even niet anders. Ik vind het leuk om ze weer te zien, maar het zit ook nog vers in mijn geheugen hoe ik 2 maanden geleden Rajasthan verlaten heb.

Outbreak! De laatste dag Goan Corner. Weer een emotionele dag. Sharmilla wil er tussen uit naaien om, zoals de laatste keer dat ik vertrok, geen afacheid te hoeven nemen. Maar gelukkig vang ik haar. Ik zeg houdoe en bedankt tegen iedereen en ga weer terug India in. "See you in 5 days" wordt er geroepen. Maar deze keer kom ik niet terug. Niet deze India reis tenminste.

Iets waar ik laatste dagen aan heb zit te denken: waar ga ik heen na Rajasthan? Ik heb geld en tijd. Iets waar veel reizigers een moord voor zouden doen. Ik wil eigenlijk nog geen plan maken. Maar een vliegticket zal toch geboekt moeten worden. Een yogacursus in India tot eind maart en Berlijn half maart, lopen naar Santiago de Compastella, Japan en de US passeren mijn gedachtes. Lekker uiteenlopend. Jullie kennen me. Wie weet wordt 't de Zuid pool....

Part of the deal

Daar zit ik dan, aan de voet van de Himalayas, op zo'n 1500 m hoogte. Het wordt al wat kouder hier, overdag zo'n 15 -20 gr terwijl 's nachts zeker rond de 5 is. Het is hier rustig. Weinig getoeter, minder zooi op straat, de lucht is vele malen schoner. Vooral vandaag is 't rustig, want heel Mcleod Ganj is uitgerukt naar een of andere school in de buurt, waar vanmorgen Dalai Lama zijn gezicht heeft laten zien. Ik was er ook bij! Hij zat voorin de tweede auto. Maar ik keek achterin de auto, dus eigenlijk heb ik 'm niet gezien... Hij is hier alles! Je ziet in elk cafe, winkeltje, restaurant, waar dan ook zijn foto hangen. Mensen, Tibetanen, rekenen op hem.
Nou ik heb ' m wel gezien hoor, op de video van m'n nieuwe vriendin Alicia, from Oztralia, die naast mij zat te filmen:

Gemiddeld sluit je na 1 halve dag optrekken een vriendschap. Bijzonder. Maar wel fijn; je bent nooit alleen en je deelt de momenten met zo'n persoon. Dat maakt zo iemand toch wel speciaal. Afscheid nemen is daardoor vaak minder leuk. Je kunt er voor "kiezen" om minder gehecht te raken aan die nieuwe vrienden, maar dat brengt ook wel een bepaalde oppervlakkigheid met zich mee die ik nu juist niet zoek. Ik heb wel geleerd om, het komen en gaan van mensen waarmee je bijzondere momenten deelt, te zien als " part of the deal" en onderdeel van het leven. Want zoals de cliche zo mooi zegt: aan alles komt 'n end.

Ik ben op 20-10 veilig geland in Delhi en opgehaald door de taxiservice van het hostel. Prima hostel met veel gratis dingen (tja,je bent backpacker of niet...) waar ik drie nachtjes gebleven ben. Veel lieve mensen leren kennen, waarmee ik leuke dingen heb ondernomen: dagje Delhi ( dingen die ik nog niet had gezien zoals de Lotustempel waar ik wederom als filmster werd gefotografeerd), lekker eten, en gewoon lekker luieren. Toen was 't tijd om Delhi te verlaten. Ik was alweer gewend geraakt aan de smerigheid, de troep, stank, getoeter, mensen, en starende ogen.

Ik heb met mezelf afgesproken om zo min mogelijk te plannen en zoveel mogelijk op het moment en mijn gevoel van dat moment af te gaan. En dat is echt het beste gevoel ooit!!! Ik heb echt altijd moeite gehad met vertrouwen in het nu en overgave aan het moment. Maar nu kan ik voluit oefenen en alles loopt op rolletjes!
Ik besloot dus op vrijdagavond om Delhi achter me te laten voor Amritsar. Dat is een plaatsje in Punjab, land van de Sikhs, vlak aan de Pakistaanse grens. De Sikhs zien zichzelf als soort van " warriors" van de wereld en zijn zo gastvrij naar alle andere religies of andersdenkenden, dat ze gewoon gratis onderdak geven en gratis eten. Dus...
Ik heb op zaterdagochtend een nachtbus geboekt voor diezelfde avond (treinen boeken op 't laatste moment werkt niet, omdat ze met wachtlijsten werken, dus als je op 't laatste moment boekt, weet je pas een uur van te voren of je plaats hebt). Ik betaalde 950,- rupees (ongeveer 15 euro). Toen ik vroeg aan de reisbureau-meneer wat voor soort bus t was, zei hij "volvo". Ahh, een volvo dus. Nou dat zit wel goed, of zo. Toen ik terug kwam na de lunch bij mijn hostel, lag er een briefje en 400 rp voor mij. De volvo werd gerepareerd en ik kreeg een andere bus en daarom een refund. Nice!
Toen ik ' s avond om 9 uur in Old Delhi stond, bij het krakkemikkige hokje vanwaar mijn bus zou gaan, kreeg ik nog eens 400 rp in mijn handen gedrukt, omdat een andere bus zou komen. Na 3 pogingen eerlijk proberen te zijn ( "I already had a refund!") gaf ik op! Maar was vervolgens wel benieuwd was voor een bus ik zou krijgen. Inmiddels werd 't later en later en mensen begonnen hun krotjes te sluiten, honden kwamen de overgebleven zooi opeten en 'untouchables' kwamen om zichzelf enigszins te wassen bij een openbaar kraantje recht voor mijn neus. De man die ik had leren kennen en allerlei gekke dingen van me wilde weten (Indiers zijn mega, mega nieuwsgierig!!) had zijn bus gevonden en plaatsgemaakt voor een lief meisje, met een grote bek, die dezelfde bus als ik bleek te nemen. Mooi! Want kon wel wat hulp gebruiken. Ze regelde mooie plaatsen met veel beenruimte voor ons voorin de bus. We kletsten over reizen, werkt en dat soort dingen. Haar plan was om naar Australie te gaan en daar te werken, zei ze heel trots tegen me. Later bleek dat ze uitgehuwelijkt werd en dat haar verloofde in Australie woont. Ze was bang voor wat er komen ging. Nog 1,5 maand en dan zou 't zover zijn, en ze had hem alleen nog maar gezien via de webcam en aan de telefoon gehad. Het erme meske had tranen in haar ogen. Pfff, dit zijn echt lastige momenten, want je kunt niets doen of zeggen dat haar troost.

Eenmaal in Amritsar aangekomen, na een dikke 10 uur in de bus te hebben gezeten, regelde ze een riksja voor me. Ik heb haar een dikke knuffel gegeven en ben gegaan. Op naar de 'Golden Temple', de heiligste plaats voor de Sikhs.


Gratis accomodatie en eten!! Yeah! Backpackers walhalla! In een enorm complex worden buitenlanders opgevangen en naar een speciale dorm gebracht die bewaakt wordt, met kluisjes en een eigen badkamertje. Ook hier is contact binnen no time gelegd. Ik trek nu nog steeds op met mijn nieuwverworven vriendjes van daar. Er zijn een paar dingen die je echt niet moet missen in Amritsar: Golden Temple (echt goud), inclusief het eten in de enorme keuken, die een loopt als een geoliede machine! Werkelijk waar prachtig om te zien hoe tientallen vrijwilligers onderdeel uitmaken van supersonisch systeem dat dagelijks duizenden mensen van lekker(!) eten voorziet! Verder moet je echt gaan kijken bij het ontzettende circus aan de grens dat elke dag opgetuigd wordt. Deze ceremonie is ontzettend nutteloos en minstens zo chovinistisch. Maar we wisten al dat Indiers hierin koning zijn. Hilarisch om te zien hoe de langste en knapste Indiers van het land in apenpakjes gehesen worden (ze zijn zeg maar de douane, maar je maakt mij niet wijs dat de gemiddelde Indier hier niet goed genoeg voor zou zijn) en in 1,5 uur een menigte van honderden amuseren met het sluiten van de grens. De Pakistaniers doen overigens braaf mee. Amusant!

Wat ook erg amusant was: de hindoe tempels in de stad; de een min of meer een kopie van de Golden Temple, de andere een kopie van het ons allen bekende lunapark op de kermis- wie is er nou nooit op zijn plaat gegaan op die ronddraaiende schrijven. Compleet met trappen, grotten, spiegels en aangeklede hindoegoden! En als je door de grot heen kruipt met water en van papiermachee gemaakte koeie uiers ben je extra vruchtbaar! Wat een feest!

Vanuit Amritsar zijn we na 2 nachten vertrokken naar Dharamsala of Mcleod Ganj, waar ik nu ben. Home of his holiness 14th Dalai Lama. Erg prettig dorpje, midden in de bergen! Wat een rust, en wat mis ik temperamentvol India buiten de heuvels. Hier doe ik weinig anders dan veel kletsen met gezellige mensen en locals, heerlijk eten, filmpje kijken, rondhangen, mediteren, eten van lekkere cakejes, af en toe een stukje lopen -up hill and downhill again- voor de lichaamsbeweging, mijn diarree proberen kwijt te raken met Tibetaanse medicijnen en lekker en gezond eten.
Waarschijnlijk vertrek ik een dezer dagen weer. Waarheen weet ik nog niet!!