Ayahuasca and the hole in the Universe - Deel 3

Deel 1 nog niet gelezen?

Deel 2 nog niet gelezen?

Deze blog is onderdeel van een reeks Ayahuasca ervaringsverhalen van mijn retraite week in Peru, in november 2012. Deel 1 en 2 heb ik vrij snel kunnen schrijven, mijn persoonlijke reis en proces in India hebben deel 3 wat vertraagd. Hier is ie dan!

 

De Mesa - het "altaar" van de sjamaan

Rustdag; dag 3

Na twee heftige avonden en dagen (de introductie dag vol nieuwe indrukken en gelijk de eerste avond kennismaken met Ayahuasca en de tweede dag met hoofdpijn en angst en een avond vol gekke dingen) hebben we vandaag, de derde dag, een dag rust. Ik hoef vandaag helemaal niets! Een avond niet drinken betekent ook: Diner! Daar hebben we met z'n allen best naar uit gekeken, hoewel het waarschijnlijk weer zal bestaan uit een combinatie van ei, groente, quinoa en geen smaak.

Het onderwerp van gesprek is Aiva, en haar vriend Andris, die gisterenavond behoorlijk wat aandacht trokken met hun dierentuingeluiden. Verder heb ik vandaag heel de dag een lichte hoofdpijn, nog steeds. Die weerhoudt me er niet van om me mentaal goed te voelen. Ik voel me opgelucht over gisterenavond. Ayahuasca heeft bewezen dat ze te vertrouwen is en dat ze inderdaad geeft wat je aankan. Ook mijn buik heeft het redelijk zwaar te verduren, maar ook dat gevoel kan mijn staat van zijn niet geheel eronder krijgen.

Vandaag hebben we voor de eerste keer een Satsang, een bijeenkomst waar we elkaars ervaringen kunnen delen. We zitten met z'n allen in de ceremonie ruimte en ieder kan om de beurt zijn of haar verhaal doen. Ik vind het persoonlijk interessant om ieders verhaal te horen, het geeft ander licht op de zaken. Natuurlijk is iedereen reuze benieuwd naar de verhalen van Aiva; hoe heeft zij haar avond ervaren? Ze geeft aan er weinig van meegekregen te hebben en dat het voor haar gevoel een fijne ceremonie is geweest. Niet gek dat haar visioenen erg sterk waren, vooral ten opzichte van anderen. Het is wel duidelijk uit de verhalen dat haar ceremonie, de ceremonie van anderen flink heeft verstoord. Daar kan niemand iets aan doen, en dit is precies één van de onderdelen van een persoonlijk proces.

Een van de anderen van onze groep heeft in totaal al een halve liter Aya weggetikt, maar er is nog helemaal niets gebeurd. Nada! Hij is overduidelijk teleurgesteld. De leiding geeft aan dat het kan zijn dat iemand zo geblokkeerd is, dat Ayahuasca haar werk niet kan doen. Ze stellen voor om een "perge" sessie met tabacco te doen. Dit houdt in dat er onder begeleiding -want dit is niet zonder risico- in eens 2 liter tabaksthee wordt gedronken, dat hoe dan ook overgeven opwekt en ook het een en ander mentaal op gang kan brengen. Dit gaat de volgende ochtend plaats vinden.

Verder doe ik eigenlijk niet zo heel erg veel vandaag. We kletsen wat, we lopen wat rond. In de avond eten we inderdaad de genoemde combinatie en we krijgen als toetje zoete komkommer (een vrucht smakend naar peer en komkommer door elkaar). 's Avonds zitten we gezellig bij elkaar terwijl de vrijwilligers en wat leden van de crew een Aya-ceremonie hebben. Gume's ratel en icaro's klinken tot ver in de avond, tot we besluiten dat nachtrust niet geheel onverstandig zou zijn.

Goedemorgen Huaraz!

De volgende ochtend word ik wakker met nog steeds lichte hoofdpijn en behoorlijke pijn in mijn buik, maar verder met een vrolijk gevoel. Gisteren heb ik de hele dag niet aan Ayahuasca hoeven denken, vanmorgen begin ik me toch weer enigszins zorgen te maken over vanavond, de derde ceremonie. Ik ben verrast dat het me tot nu toe weinig kruim heeft gekost en vraag me ook om die reden af wanneer het nu zwaar gaat worden, echt zwaar. Ik bedoel, die pijn in mijn buik ben ik wel gewend, al zo'n 10 jaar. Verder is het redelijk zacht geweest allemaal. De laatste ceremonie was alles behalve wat ik had verwacht.

  

's Middags doe ik voor de eerste keer mee aan Qi Gong, een yoga-achtige set oefeningen uit de Chinese leer, ter bevordering van geestelijke en fysieke gezondheid. We verzamelen in de ceremonieruimte en zijn met een klein groepje. De rest van mijn nieuwe familie is waarschijnlijk aan het rusten of rustig aan het wandelen in de omgeving van groene weides, boulders en wat schapen helders.
In eerste instantie heb ik het gevoel dat ik meedoe aan "goedemorgen Nederland". Het tempo ligt laag, er lijkt niet veel energie verbruikt te worden. Maar na 20 minuten hijgen we allemaal als een stelletje bejaarden. Een combinatie van de altitude (ongeveer 3700 meter) en een verzwakt gestel door het dieet. Onze geest, collectief en individueel, is opengereten door de Ayahuasca.

Na de Qi Gong lunchen we en maken we ons klaar voor een nieuwe ronde tree bark tea en daarna voor de meditatie en de aanvang van de derde ceremonie.   

 

 

10 jaar in 1 nacht geperst

 

De zorgen van die ochtend beginnen enigszins om te slaan in angst. Ayahuasca heeft me tot nu toe erg mild behandeld en het lijkt allemaal té gemakkelijk te gaan: de eerste avond zag ik in dat ik mezelf al jaren een stukje identiteit aanmeet, dat helemaal niet bij me hoort: vuur & vechtlust. De tweede avond maakt Ayahuasca me duidelijk dat het een kwestie is van loslaten. Gewoon, laten gaan. Ik had gedacht dat dat wel meer moeite zou kosten, of misschien ben ik er nog niet? Er hangt een bijzondere spanning in de ceremonieruimte. Iedereen zit midden in zijn of haar eigen proces en niemand vindt Ayahuasca lekker.

 

De tweede ceremonie zat ik naast de Mesa. Vanavond ga ik iets verder zitten, nog steeds vrij vooraan in de uitdeelvolgorde. Het schijnt niet aan de kwantiteit te liggen van de Ayahuasca, welke uitwerking het op je heeft en hoe diep er gegraven wordt in je mentaal. De eerste avond dronk ik 3/4 kopje, gisteren dronk ik 1/4 en voor vanavond zal ik weer 1/4 kop bestellen. Ik ben nog steeds niet helemaal gerust op dat loslaten van dat stukje identiteit en het accepteren van het aarde en water, dat ik altijd van me af heb geschopt. Voor vanavond heb ik daarom de volgende intentie bedacht:

 

Help me om mezelf te accepteren in alle elementen
en van mezelf te houden

 

 

"Salud!"

 

 

Mijn buik was al heel de dag van streek en met de angst voor de avond was mijn goede humeur van die dag snel door Ayahuasca weggespoeld. Ik kon op mijn klompen aanvoelen dat vanavond een moeilijke avond zou worden. Of ging het een moeilijke avond worden, omdat ik dat mezelf voorhield?

 

Mijn buikpijn werd van kwaad tot erger. Ik kon niet overgeven, hoewel Ayahuasca erg zwaar op de maag lag. Al snel ging ik vanuit mijn zittende meditatiepositie liggen. Zelfs liggend werd ik niet rustig. Voor mijn gevoel was ik niet onder invloed, ik had geen gekke visioenen, maar die buikpijn! Het leek alsof de buikpijn die me al 10 jaar tergde, symbolisch in één avond was gepropt. Ondanks dat ik op mijn rug lag, voelde ik dat ik flauw ging vallen. De angst voor flauwvallen wakkerde een paniekstaat bij me aan en ineens kreeg ik in de ceremonie ruimte, die blauw stond van de pure tabaksrook, niet genoeg zuurstof. Ik keek om me heen en zag geen hand voor ogen. Ik moest naar buiten!

 

Eenmaal buiten kreeg ik weer wat frisse lucht, maar ik voelde mezelf continue wegglijden. Ik greep naar mijn buik om de pijn te verzachten. Tevergeefs. Ik begon te huilen en te beseffen dat ik dit niet alleen zou kunnen. Ik had hulp nodig!

Geen idee hoelang ik al buiten was, maar toen ik vanaf de deur naar binnen riep dat ik hulp nodig had, was assistent Leo al onderweg naar me toe. Hij vertelde me dat het weer tijd was om naar binnen te gaan, maar ik stribbelde tegen. Ik had nog even frisse lucht nodig. Leo probeerde me duidelijk te maken dat de paniek geheel door mezelf was aangepraat, maar ik stribbelde tegen. Uiteindelijk voelde ik me rustig genoeg, door een tijdje met Leo te praten, om weer mee naar binnen te gaan en ging terug naar mijn eigen plek.

 

Ik wilde kotsen en kakken en ik kon geen van beide. Er zat zoveel dwars! Ik voelde me een aansteller omdat ik lag te janken en zolang buiten was geweest. Ryan kwam bij me en zei dat ik het fantastisch deed. Ik had geen idee dat ik überhaupt iets deed. Ik had gewoon zoveel buikpijn dat ik er van flauw viel en voor de rest was er weinig aan de hand, dacht ik. Ik bleef huilen en met mijn handen mijn buik omklemmen. De pijn was voor een deel fysiek, maar grotendeels mentaal. Ik voelde me al zo'n tien jaar ongezond en had al zoveel geprobeerd om het te verhelpen, maar niets hielp goed genoeg. Diëten, medicijnen, supplementen, therapie, nog meer diëten, darmspoelingen, leverreinigingen. En nog meer diëten. Ik was niet goed genoeg.

 

 

Madness at the Mesa

 

Ondertussen om me heen gebeurde ook van alles natuurlijk! De dierentuin van de tweede ceremonie was minstens net zo erg als twee dagen geleden! Aiva en Andris leken op elkaar te reageren en een inrichting was er niks bij. Ze lachten, huilden, gromden en gilden. Ze kregen veel aandacht van onze sjamaan en zijn assistenten. Ze leken beide bezeten te zijn en Gume was de exorcist! Speciale Icaro's, rituelen, reinigingen, alles werd uit de kast getrokken! Geen idee of het echt hielp. Ik had het druk met mijn eigen ellende. Ik hoorde natuurlijk ook overal kotsgeluiden om me heen en benijdde ieder die inmiddels zijn maaginhoud had kunnen legen in het emmertje. Mij lukte het niet; Aya wilde me graag nog even pijnigen en frustreren. Gume riep me naar voren, naar de Mesa. Mijn ego voelde zich wel heel erg speciaal nu ik ook een speciale behandeling kreeg voor mijn aanstelleritis.

 

Ik moest op de grond gaan liggen, vlak voor de Mesa, op mijn rug. Eerst begon Gume mijn blote buik te masseren. Hij kon precies voelen waar het geblokkeerd was en gaf er extra aandacht aan. Hij zong een aantal Icaro's voor mij en mijn buikje. Na een tijdje vroeg hij over het beter met me ging. Ik moest helaas toegeven dat dat niet het geval was. Toen gebeurde er iets bijzonders. Hij vroeg Ryan om een emmertje en een fles water. Hij nam water in zijn mond en voelde met zijn handen op mijn buik waar de blokkades zaten. Met zijn mond ging hij naar mijn buik en begon te zuigen op de plek die hij had gevonden. Heel hard! Het water gorgelde in zijn mond en daarna spuugde hij het uit in de emmer. Dat deed hij tot drie keer toe op drie verschillende plekken, alsof hij de blokkades eruit zoog. Ik vroeg Ryan wat hij eruit zoog en Ryan gaf aan dat het negatieve energieën waren. Gume trok een vies gezicht bij het spugen, alsof hij zure melk had gedronken. Ik begon te hyperventileren. Gume kalmeerde me en ik moest plaats maken voor een ander, maar mocht in de buurt van de Mesa blijven. Ik bleef nog een tijdje liggen, geen idee voor hoelang.

 

 

"Ayahuasca kent geen tijd. Alleen kotsen en ervoor en erna."

 

 

Daarna leek het alsof ik dan toch eindelijk moest overgeven. Er leek weer beweging in mijn buik te zitten! En inderdaad, het kwam! Ik moest ook naar het toilet. Wat een opluchting! Mijn buikpijn was niet verdwenen, maar in ieder geval voelde het niet meer als beton.

Toen ik terug kwam zag ik dat inmiddels ieder om de beurt naar de Mesa werd gehaald voor een persoonlijke aanpak van wat dan ook. Het was een speciale avond en Gume had vooraf voorspelt dat er veel los zou komen. 

 

Ik moest nu heel erg heftig huilen en snikken. Maar op een of andere manier voelde ik me toch geremd. Ryan kwam vragen hoe het met me ging en hij kon raden dat ik me in hield. Hij vroeg of ik daadwerkelijk van plan was om los te laten wat in mijn zat of dat ik het liever vast wilde houden. Natuurlijk wilde ik loslaten, maar ik wist niet hoe! Ik wist ook niet wat ik moest loslaten! Ik wilde gewoon nooit geen buikpijn meer, diezelfde pijn die er al die jaren al zat.

 

Na een paar uur waren mijn tranen op. Gume kwam nog even vragen hoe het met me ging. Ik was inmiddels nogmaals naar de plee geweest en had ook nogmaals boven de emmer gehangen. Ik wilde slapen. Alleen maar slapen. Rust. De ceremonie liep op een einde. Ik viel half in slaap en hoorde mensen naar bed gaan. Ik wilde niet weg, want ik voelde me veilig in de ceremonieruimte.

 

Ryan zette mantra's op en het leek alsof er pure liefde uit de luidsprekers kwam. Pure liefde werd via mijn oren mijn lichaam binnen gegoten, alsof ik in een warm bad zakte. Ik heb de hele nacht in de ceremonieruimte gelegen en een paar cyclussen van slapen, kotsen en kakken doorgemaakt.

 

 

The morning after

 

's Ochtends was ik op tijd wakker. Vandaag hadden we weer een rustdag. Dat was een fijn vooruitzicht. Natuurlijk wilde ik nooit van mijn leven meer Ayahuasca drinken. Ik kan er nog steeds geen wijs uit, wat de connectie met deze helse nacht is en mijn intentie van die ceremonie, mezelf accepteren en van mezelf houden. Het leek wel als of lady Aya me wilde vertellen dat er eerst opgeruimd diende te worden; er was nog geen ruimte voor zelfliefde.
 

Ik liep om 7.30u naar de lodge voor ontbijt. Blijkbaar had mijn tranenvat zich in mijn slaap weer opgevuld, want zodra ik aan tafel ging zitten, begonnen ze weer te rollen. Zonder direct aanwijsbare reden. Ik had geen helse buikpijn meer. Ik was niet eens echt verdrietig of angstig ofzo. Het liep er gewoon uit en ik kon het niet stoppen. Het werd opgemerkt door een aantal mensen en gelukkig kreeg ik ook hulp. Mathieu, een vrijwilliger, schoot me te hulp. Hij gaf aan healingwerk te doen en wilde graag naar buiten om een sessie met me te doen. Ik moest deze hulp aannemen, want anders zou ik die dag niet meer gaan lachen, was ik bang.

 

We liepen na het ontbijt een stukje weg van de lodge, naar een stille plek. Ik ging op een kleine steen zitten en sloot mijn ogen. Mathieu tikte met zijn vingers op mijn schouders, terwijl ik probeerde te focussen op mijn ademhaling, om dichter bij mezelf te komen. Hij praatte op me in, met een warme stem en zei dat ik me moest focussen op mijn buikpijn.

 

 

"Could you welcome the feeling as much as you can,

as an old friend?"

 

 

Dat was mijn teken! Ineens besefte ik dat ik al die oude pijnen altijd had weggeduwd, in plaats van geaccepteerd. Ineens besefte ik dat ik door te vechten, iets in stand had gehouden. Door het nu, na al die tijd te verwelkomen, kon ik het goed maken. Ik huilde het aller hardst van mijn hele leven! Ik gooide er alles uit! Het was mijn oude vriend verdriet, opgeslagen in mijn darmstelsel.

 

Toen de hevigheid ophield, verplaatsten we de aandacht naar mijn schouders, waar al sinds jaar en dag spanning op staat. We vonden frustratie, boosheid, verdriet, eenzaamheid. Eén voor één kwamen ze naar boven gedreven en één voor één kon ik ze eindelijk laten gaan, with a little help from my friend.

 

Een dik uur later voelde ik me éindelijk opgelucht en blij! Mijn buik was nog steeds niet 100% in orde, er was nog wat achter gebleven. Alex kwam met het verhaal dat er altijd wat oud zeer blijft plakken, om van te leren. Om jezelf eraan te herinneren wat de strijd is die je voert die bij een bepaalde pijn of vastzittende emotie hoort. Daar kan ik wel vrede mee hebben. In ieder geval voor vandaag. 

Cielo, cielo Ayahuasca - Deel 1

The Way Inn - Huaraz - Peru

Voor mezelf, maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in Ayahuasca en in mijn persoonlijke reis, ben ik begonnen aan het beschrijven van mijn ervaringen van de retraite week in Huaraz. Omdat het veel te uitgebreid en te complex is om in één blog te proppen, maak ik er maar een reeks van, te beginnen bij de introductie. De introductie van de week evenals de introductie van het medicijn. 

Ayahuasca dus. Ik maak jullie graag onderdeel van mijn reis, maar wil jullie vragen respect te hebben voor mijn ervaringen en Ayahuasca zelf, het medicijn. Het is een individueel proces dat alleen om mij gaat, mij persoonlijk. Ik kan het nooit precies overbrengen zoals ik het heb ervaren. Ik kan alleen maar aanraden om ook kennis te maken met Mother Aya.

Wat is Ayahuasca?

Ayahuasca is een plantenmedicijn, een drank, uit de Amazone, gemaakt door sjamanen van verschillende soorten planten met een geestverruimend effect. Het belangrijkste ingrediënt is de Banisteriopsis caapi, of wel Ayahuasca "Liaan der zielen". Dit is veel te kort gezegd de praktische beschrijving van dit ontzettend ranzige drankje. De sjamanen hebben het altijd bedoelt als medicijn dat je lichaam en geest reinigt.

Maar wat is het nu eigenlijk echt? Ayahuasca is een levende spirit dat je energieke, fysieke en emotionele lichaam reinigt en je leert wat je nodig hebt op dat moment. Mama Aya reflecteert, projecteert en implementeert. Ze haalt onbewuste en onderbewuste processen boven en zorgt dat je ze bewust met je mee gaat dragen of bewust af gaat stoten. Ze geeft inzicht en wijsheid. Soms in harde lessen met veel fysieke pijnen, soms vol liefde en compassie. Soms met visioenen, maar visioenen zijn slechts een bijproduct van de DMT. Het echte werk gebeurt met een helder hoofd, een hart met liefde in overvloed en een gezond lijf.

Ik ben zeer dankbaar voor wat me is overkomen in de retraite week en het herschrijven van dit hoofdstuk geeft alles wat er is gebeurt nog extra fundament. Al wat mij toe is gekomen in die week, is precies wat ik zocht en precies waarover ik al maanden blog. Het is perfect, zoals het is. Met ongemak en discomfort. Hemel en hel, zwart en wit. Alles is één en perfect zoals het is.

"Everything is perfect. Except for the mind that says it's not"

In Peru, vooral in de jungle, stikt het van de sjamanen, die zichzelf sjamaan noemen maar eigenlijk meer een soort van zwarte magiër zijn. Geld opstrijken van naïeve toeristen die een keertje willen trippen. Ik heb gekozen voor Ayahuasca Satsangha omdat zij instaan voor hun visie en missie: het vergroten van (collectief) bewustzijn, het helen van de aarde en haar bewoners en het verbeteren van de voorzieningen van de plaatselijke bevolking. Het geld dat er verdient wordt aan de retraites wordt geïnvesteerd in eigen projecten die te maken hebben met duurzaamheid en verbetering ten aanzien van energiebronnen, permacultuur en educatie van locale bevolking. Ayahuasca Satsangha mixt het sjamanisme (vooral medicinale planten) met de Oosterse filosofie van het Hindoeïsme en het Boeddhisme. Vooral dit laatste is wat me aansprak aan de organisatie. Ik geloof heilig in de kracht van meditatie, vooral na mijn Vipassana retraite, en draag dit voor altijd mee in mijn ontwikkeling.

Dag 1

Op 25 november ontmoet ik een deel van de groep mensen waarmee ik komende week in retraite ga in California Cafe in Huaraz. Een beetje onwennig zit iedereen bij elkaar, wat te drinken, wat te kletsen. Als dan om 12.00u onze begeleider binnenkomt, Moose, en aangeeft dat we nog beter maar wat kunnen eten, omdat we direct op dieta gaan, bestel ik voor de zekerheid nog maar een soepje, want ik heb niet zo'n zin om met honger een ceremonie in te gaan. Wist ik veel op dat moment. Geen idee wat me te wachten staat, wie deze mensen zijn, wat we voor elkaar zouden gaan betekenen en hoe mijn leven zou veranderen. Ik heb het allemaal op me af laten komen. Mensen die nieuw voor je zijn bezorgen je hoofd gelijk een hoop huiswerk. Wie zijn ze? Waarom zijn ze hier? Vind ik ze misschien wel of niet aardig?

Na een uurtje, zoals gezegd, vertrokken we met een mannetje of 15 in een stuk of  4 taxi's naar "boven". De bergen in. De lodge "The Way Inn" ligt op 3700 meter hoogte en zo'n 45 minuten rijden met de auto vanaf het centrum van Huaraz (3200m). Aldaar aangekomen bleef ik handjes schudden met mensen die ik nog nooit heb gezien en waarvan ik me afvroeg wat ze zouden gaan betekenen in het proces. Behoorden ze tot de staff? Of misschien waren ze deelnemer net als ik? Ik had geen enkel idee. We kregen coca cake en konden thee pakken. Nog even, want na 16.30u zouden we beginnen met dieta.

Dieta

Een streng dieet ter ondersteuning van fysieke reiniging en ter ondersteuning van Ayahuasca. Het dieta zou 5 dagen aanhouden en houdt ongeveer in: geen zout, geen suiker, geen alcohol, geen drugs, geen zoetigheid, geen cafeïne, geen vet, geen kruiden en specerijen, geen granen, geen melkproducten, geen troep, geen niks, behalve witte voeding zoals kip, ei, witvis, witte rijst, aardappel, quinoa, en een beperkt aantal soorten groentes zoals komkommer, wortel, yuca, kool, courgette, zoete komkommer (soort vrucht, kruising tussen peer en komkommer), bieten, spinazie, bepaalde pomppoensoort en ik geloof dat het dat zo'n beetje was. Dit hield in dat we dagelijks ei en quinoa aten, gecombineerd met wat van dat andere. Vooral geen zout is iets waarvan je in eerste instantie zou denken dat het weinig inpakt heeft, behalve smakeloos eten. Maar geen zout maakt je behoorlijk slapjes en futloos. Verder houdt dieta in dat we elke dag tree bark tea drinken, om 16.30 en dat we een uur voor tea bark time geen water meer mochten drinken (of thee). Dan hebben we nog de andere dieta regels: zo min mogelijk prikkels van buiten af, zo veel mogelijk stilte. Geen seks, of masturbatie of zelfs maar "perverse"gedachtes.

Introductie

Na cake met thee werden onze kamers gewezen. Ik sliep in "the cave", een dorm gemaakt van boulders en metselwerk. Heel erg cool! Ik sliep in de dorm samen met Morgan. Verder was het op een enkele vrijwilliger na vrij rustig in the cave. Nadat we onze zware bepakking hadden gedropt in de slaapvertrekken zijn we richting de oude ceremonieruimte gegaan voor een introductie: een voorstelronde, introductie van de staff, introductie van Ayahuasca, hoe de week zou gaan verlopen etc. Ook werd kort uitgelegd hoe de avond zou verlopen.

"Golden rule: never trust an Ayahuasca fart"

Het was vooral een enorme berg info. Wat niet toegestaan was tijdens een ceremonie: praten met anderen, andere helpen (ieder heeft zijn persoonlijke emotionele proces), weglopen van de ceremonie en wegblijven (alleen naar de wc gaan mocht om te piesen en te kakken, kotsen doe je gewoon binnen). Verder was een dringende regel:

"Never suffer in silence" 

Aan het einde ging Mike, de ayurvedische ondersteuning (Ayurveda is de oude Indiaase geneeswijze) iedereen langs om de pols op te nemen. Zo kon hij voelen hoe gespannen iedereen was en of je veel last had van de hoogte. 

Tree bark time!

Om 16.30u (de eerste 5 dagen van de retraite) was het voor de allereerste keer tree bark time: een koude thee gemaakt van boomschors, ter ondersteuning van de lichaamsreiniging en ter ondersteuning van de Ayahuasca. Gume, onze gouwe sjamaan, ´zegende´ de thee vooraf met gefloten Icaro's en daarna kregen we allemaal, één voor één, een kop. Een Icaro is een sjamanistisch medicijnenlied uit de Amazone.  Bij het aannemen van het kopje, konden we eerst onze intenties ´uitspreken´, hoewel niet hardop. Mijn intentie voor de thee was om me te beschermen tegen alles wat komen gaat, tijdens de retraite. Voor het drinken, van zowel de thee als de Ayahuasca roep je ´Salud!´ (proost) en de groep reageert vervolgens ook in koor met ´Salud´. Na tree bark time hadden we nog wat tijd om in onze kamer spullen te pakken, die we nodig hadden voor de ceremonie.

De eerste ceremonie - aangenaam kennis maken

Ik ging naar mijn kamer om gemakkelijke schoenen aan te trekken, want ze moeten uit in de ruimte, maar ook weer aan als je naar buiten naar de wc wilt. Ik was een beetje schijt om het koud te krijgen, ik ken mezelf, dus nam ik mijn dikke vest mee voor over de 3 lagen kleding die ik al aan had en een extra dekentje voor over de deken die al in de ceremonieruimte lag.
We zouden de eerste groep zijn die de nieuwe ceremonieruimte zou gaan betreden: de ceremonie ruimte is een grote ronde tent, met een kachel (normaal gesproken vindt Ayahuasca drinken vooral plaats in de jungle, waar je uiteraard geen kachel nodig hebt) en een Mesa: een soort van altaar voor de plek van de sjamaan met allerlei heilige en energieke attributen. In het geval van Ayahuasca Satsangha gaat meditatie vooraf aan de ceremonie. Verder gaat de ceremonie niet eerder van start als dat het donker is, omdat je dan minder prikkels binnen krijgt die de trance staat kunnen verstoren.

In de ceremonieruimte liggen matrassen in de rondte, ieder zijn eigen plek, met de kopse kant naar de Mesa. Mijn plekje was naast de kachel. Verder hadden we allemaal een kotsemmer, een rol wc-papier, een flesje water en een zaklamp. De kotsemmer spreekt voor zich lijkt me, de rol plee papier was om je mond af te vegen na het drinken en na het overgeven, het flesje water was om je mond te spoelen na het drinken en na het overgeven en de zaklamp was om de weg naar je schoenen te vinden en eventueel om te kijken wat er allemaal in je emmertje dreef. Water drinken mocht alleen na de ceremonie. Als je water met Ayahuasca drinkt, komt alles er binnen no-time uit.

Er hing een aangename spanning in de ruimte. Niemand wist wat er komen ging. Mike, onze meditatie en ayurveda deskundige, ging de ceremonie voor met meditatie en een stukje theorie over het ayurvedische systeem, ongeveer een uurtje in totaal. Intussen begon het ook donker te worden en het licht van de kachel gaf een warme, ontspannen gloed aan de ruimte. De stilte, de positieve energie van Mike en alle mensen die deelnamen zorgden ervoor dat we allen onze nervositeit los konden laten en klaar waren voor Lady Aya.

Na een uurtje kwamen Gume, Alex (eigenaar van lodge en apprentice) en Ryan binnen. Ryan was 1,5 jaar geleden op het medicijnpad terecht gekomen en hij heeft ons alle dagen met hart en ziel bijgestaan tijdens de ceremonies. Gume had het brouwsel bij zich en begon met het energetisch reinigen van zichzelf, de drank en de ruimte met Tobacco. Tobacco, in de puurste vorm, wordt ook beschouwd als een medicinale plant en zit zelfs in het Ayahuasca brouwsel. Het helpt bij het reinigen van je lichaam. Na het "zegenen" van de drank, het uitspreken van de intenties door de maestro, ging Alex rond met een kopje en keek in de aantekeningen van Mike om te kijken wat je pols was. Geen idee hoe smerig het zou zijn, maar de waarschuwingen waren niet voor niets. Toen hij mij aan kwam was ik min of meer gespannen. Ik had al honderden keren mijn intentie geoefend in mijn hoofd, vreemd genoeg allemaal in het Engels, omdat als ik reis en veel Engels praat, ik ook in het Engels ga denken. Hij zei dat mijn pols goed was en vroeg hoeveel ik wilde. Weet ik veel, jij bent hier de expert... Of ik ervaring had met psychedelics? Nee, maar wel met Vipassana meditatie. Oh, oke, geen probleem, dan kun je drinken wat je wilt en als je straks meer wilt, kunnen we kijken of dat een goed idee is. Juist ja, doe mijn maar 3/4 kopje dan.

Ik hoop dat je me beschermd tegen alles wat er komen gaat. Wat het ook is waar ik vanaf moet, weg ermee!!

 
"Salud!"

De smaak viel eigenlijk reuze mee. Lekker was het niet, maar blijkbaar ook niet ranzig genoeg om meteen achteruit te drinken. Het was aangeraden om zolang mogelijk rechtop te blijven zitten, met een rechte rug. In meditatiepositie. En dan maar afwachten. Ayahuasca lag toch enigszins als een blok op mijn maag, maar niet zo erg dat ik zou willen overgeven. Ik voelde me echt supersterk! Met een kaarsrechte rug en een glimlach op mijn gezicht kon ik alles aan wat er zou gaan komen. Niets zou mij eronder krijgen. Ik had Ayahuasca  gevraagd om bescherming en ging er eigenlijk vanuit dat ze me dat ook wel zou geven. Ik bedacht me het eigenlijk wel heel hels zou worden om op te ruimen wat opgeruimd zou moeten worden. Al dat geklooi rondom mijn buik, solar plexus (derde chakra), het feit dat ik zo ontzettend slecht kan loslaten, dat ik geen rust durf te nemen omdat ik bang ben dat mijn leven saai wordt, het zogenaamde gejaag, de hobbels die ik mezelf altijd cadeau doe, alles. Maar wat het ook was, hetgeen waar ik al maanden geen vinger op kon leggen, ik was er klaar mee en ik wilde dat het wegging. En met een glimlach ging ik het tegemoet. Ik had aardig wat ervaringsverhalen gelezen: demonen, engelen, slangen, donkere grotten, geometrische figuren. Mensen hadden allerlei visioenen. Ik was voor niets of niemand bang op dat moment. Ik zou alles met liefde en warmte aangaan. Irene op haar sterkst. Degene die mij kennen weten waarschijnlijk precies wat ik bedoel. Nu ik Ayahuasca gedronken had, was er geen weg meer terug. Ik kon alleen maar afwachten tot Aya haar werk gedaan had en vertrouwen dat ze me zou geven wat ik nodig had.

Heel langzaam begin ik me een beetje 'mareado' te voelen, duizelig of onder invloed. Mijn ogen waren gesloten en voor me zag ik een warboel van figuurtjes. Niet heel heftig, eigenlijk wel gezellig. Vooral veel ogen en gezichten. Groene ogen, rode ogen, allemaal op een rijtje. Ze keken me allemaal aan, wel honderden ogen heb ik gezien. Met een neutrale uitdrukking, gewoon observerend.
Maar ik glimlachte nog steeds en mijn ruggengraat was nog steeds kaarsrecht.

Op de achtergrond hoorde ik Gume Icaro's zingen en fluiten, prachtig. Verder hoorde ik de eerste kotsgeluiden. Ik had nooit gedacht dat ik er zo goed tegen zou kunnen. Het leek bij sommige uit de tenen te komen! Maar door de Ayahuasca interesseerde het me eigenlijk niet zoveel. Ik voelde eerder compassie voor de kotsers, dan dat ik het smerig vond om te horen. Ik hoorde mensen om hulp roepen, want sommige van ons hadden het moeilijk met alleen naar de wc lopen.

Net toen ik me afvroeg waarom iedereen al leek over te geven en ik niet en net toen ik me afvroeg of het hierbij zou blijven, de mareado-staat, de figuurtjes voor mijn ogen, mijn ijzersterke ruggengraat en mijn eeuwige glimlach, nam Lady Aya het roer van me over. Het was alsof de camera van me wegdraaide en naar me omdraaide. Ik observeerde de observerende. Ze gaf me een spiegel en zei luid en duidelijk tegen me:
"Wat als die zogenaamde kracht van je, nou precies datgene is dat ik van je af ga nemen?"
Tja. Daar had ik eigenlijk niet van terug. Ik schrok er wel een beetje van, hoewel het niet de glimlach van mijn gezicht veegde. Ik begon erover na te denken. Als ik deze ruggengraat, deze kracht verlies, hetgeen dat me op de been houdt, dan blijft er niets van me over, want het is het enige dat ik heb. Ik heb al zolang en zoveel aan mezelf gewerkt en ik dacht toch eigenlijk echt dat ditgene iets was dat echt bij me hoorde. Geen ego, geen masker. Ik dacht dat dit mijn onderliggende identiteit was, mijn centrum, mijn core. Dus als je dat weg neemt, dan blijft er niets over. Maar dat is niet zo erg, dacht ik, dan ben ik gewoon niets. Gewoon een onderdeel van het grote geheel. Van het universum.

Haar woorden bleven een tijdje door mijn hoofd galmen, tot ik uiteindelijk, ik schat in na een uurtje of 3 toch ook eindelijk moest overgeven. Het duurde een halve minuut, dat was alles. Omdat mijn buik al heel de dag een beetje knorrig was, van de spanning waarschijnlijk, was ik bang dat ik de golden rule zou overtreden. En elke keer als ik enige druk in mijn darmen voelde, galmde de stem van Alex door mijn hoofd: "de golden rule is to never trust an Ayahuasca fart...". Ik ging liggen, ik was moe. Moe van de gedachtes, moe van de figuurtjes, moe van de spanning van de dag, moe van de kotsende mensen om me heen en de Icaro's. In mijn gedachtes kwam Inaki verschillende keren voor bij. Het leek zo lang geleden, maar ik had pas diezelfde ochtend afscheid van hem genomen. Ik bedacht me waarom ik hem niet gewoon een knuffel had gegeven die vorige avond, toen ie met zijn dronken hoofd naast mij kwam liggen in plaats van in zijn eigen bed. Ik had hem gewoon kunnen knuffelen en daarna naar zijn eigen bed kunnen sturen, in plaats van als een plank in mijn bed liggen.
Ik ging liggen met alle dekens om me heen en mijn muts van mijn vest op mijn hoofd. Heerlijk slaaptemperatuurtje, heerlijk comfortabel bedje en ik wilde nooit meer weg van deze plek. Hmm, heerlijk slapen. Ik had nog nooit zo lekker gelegen. Ik lag op mijn rug, want onze ruggengraat moest zoveel mogelijk recht zijn, met mijn hoofd naar de Mesa, want met je voeten naar de Mesa is respectloos. Echt zo fijn had ik nog nooit gelegen. Ik hoorde mensen lachen, gekke geluiden maken, huilen, kotsen, op staan om naar de wc te gaan, boeren, en dat allemaal op het ritme van Gume's Icaro's en chakapas (een soort boeket van heilige planten dat het geluid maakt van een tamboerijn). Ik wilde dat het eeuwig duurde.

Ik viel een beetje in slaap en ik werd een beetje wakker. Ik hoorde Gume rondgaan, één voor één kregen we een persoonlijke Icaro voor reiniging en bescherming, wat ventiada heet. Ik hoorde hem dichterbij komen, kruipend. Hij had het overduidelijk ook zwaar. Hij en zijn assistenten drinken ook Ayahuasca, alhoewel een klein beetje, om in dezelfde energie te komen als wij. Op die manier kunnen ze ons beter helpen. Hij zat aan mijn hoofdeinde, op zijn knieen. "Que tal?" Hoe gaat het? "Muy bien!" Hij begon te fluiten en te zingen en het voelde alsof er een warme deken van liefde over me heen gelegd werd. Heel speciaal, deze persoonlijke speciale aandacht, helemaal voor mij alleen. Ik ademde diep in en uit en voelde dat ik nog rustiger werd. Ik hield meteen van deze nobele, liefdevolle man! Van zijn stem en zijn lach! Na de Icaro blies hij Tobacco rook over de kruin van mijn hoofd, dat heet supla. Ook ter reiniging en bescherming van je energetische lichaam.

Toen Gume klaar was met zijn ventiada ronde, was de ceremonie afgelopen. Geen idee hoe laat het was. Je kon horen dat iedereen een beetje wakker werd, uitgelaten, opgelucht. We mochten wat drinken, voorzichtig. We mochten gaan, of in de ceremonieruimte slapen.
Ik probeerde op te staan om naar de wc te gaan (wat prima ging!) en aldaar kotste ik mijn water uit. Toch iets te snel en iets te veel gedronken. We kregen thee. "What kind of tea?", vroeg ik een beetje skeptisch. Thee van medicinale planten. Flikker op met je fokking planten! Toch waagde ik me aan de plantenthee, die dit keer warm was en velen malen lekkerder dan de Aya en de tree bark. Daarna zocht ik mijn bedje op, moe maar voldaan, klaar voor een diepe, rare slaap. Bedankt Aya, voor deze rustige, fijne introductie!

To be continued...

11 meiden en een steentje

Gisteren had ik de laatste bijeenkomst van mijn mindfulness training. Ik heb er eigenlijk weinig over geschreven, dus trakteer ik jullie nu op een grote lap tekst met veel oninteressante huisgemaakte analyses.

In totaal duurde deze training 8 weken en ik ben er vooral mee begonnen om mezelf wat discipline aan te leren ten aanzien van het mediteren en om mindfuller te worden. Schijnt te werken tegen bijnieruitputtingsverschijnselen. In deze 8 weken heb ik 10 andere dames leren kennen, die allemaal om hun eigen redenen deelnamen aan de cursus. 10 Meiden met hun eigen gedachtes, hun eigen motieven, hun eigen strijd, hun eigen levensverhaal. En de trainer, die 8 weken lang zichzelf -letterlijk en figuurlijk- heeft gegeven om ons het een en ander bij te brengen over mindfulness. Hij moest 8 weken lang de balans op maken tussen 'werk' en privé, zowel voor zichzelf als in de groep.

Nu was ik in het begin zeer fanatiek met oefeningen doen, fanatieker dan ik had mogen wensen. Natuurlijk zag ik al van heinde en ver aankomen dat dat fanatisme geen lang leven beschoren was. Door de voorbereiding van mijn reis, het opruimen van mijn tyfuszooi, het verhuizen naar mijn ouders, het afscheid nemen van vrienden en bekenden, het ontbreken van discipline werd dit minder en minder. In het begin zag ik dat als een meditatiepoging 'mislukte' (in hoeverre kan een poging tot wat dan ook mislukken? Nooit eigenlijk) dat ik dan de dag erop angst kreeg om weer te beginnen, omdat ik als het weer zou mislukken, ik mezelf als mislukkeling af zou schilderen. Vervolgens zou ik én een schuldgevoel hebben over de mislukte poging én over het feit dat ik mezelf mislukkeling noem, in plaats van een beetje lief tegen mezelf te zijn. Maar, als ik niets aan mijn huiswerk deed, had ik ook schuldgevoelens. Dus eigenlijk maakte het niet uit of ik het wel of niet deed: ik was bang voor schuldgevoel, of ik hád schuldgevoel. 

De laatste huiswerkopdracht die we kregen, was het schrijven van een brief naar onszelf. In deze brief zette ik mijn bevindingen van afgelopen 8 weken, mijn tips & trucs voor mezelf en wat compassievolle woorden ter aanmoediging. Deze brief konden we in een envelop, open of dicht, meenemen naar de training en wel of niet voorlezen aan de rest. In alle gevallen zou onze trainer de enveloppen meenemen en op een bepaald moment naar ons terug sturen.
In het kader van "Grenzeloze kwetsbaarheid is onkwetsbaar" had ik mijn envelop open gelaten. Ik geloof dat deze brief schrijven een van de meest liefdevolle dingen is geweest die ik ooit voor mezelf heb gedaan. Het voorlezen ervan was één van de meest ego-vernietigende dingen die ik ooit heb gedaan. 

We hebben 8 weken lang geoefend met bodyscans, zitmeditatie, loopmeditatie, kort en lang. 8 Weken lang hebben we geoefend met onze aandacht, om deze zwaar ongetrainde spier eens een poepie te laten ruiken. 

Na het voorlezen van de brief, begonnen we aan de voorlaatste oefening: Metta meditatie. Metta betekent onbaatzuchtige en onvoorwaardelijke liefde in Pali, de oude taal van de Boedhha. Ik heb dit nooit echt gesnapt. Want hoe kan ik nu onvoorwaardelijk -zonder voorwaarde- van alles dat leeft houden, en óók van mezelf houden? Hoe kan ik nu mezelf aan de kant zetten, wegcijferen, voor alles dat leeft, mijn leven geven voor een betere wereld, én tegelijk van mezelf houden? En hoe kan het, dat als de wereld een afspiegeling is van mezelf, dat ik alles over heb voor een betere wereld, maar niet voor mijn eigen geluk? Want een betere wereld begint bij mezelf. Was mijn compassie voor de wereld om me heen dan onecht? En het kwartje valt heel langzaam. 

Ik kan van mezelf houden en van alle dingen die leven, omdat ik zelf ook onderdeel ben van dezelfde schepping. Zelf ben ik ook een onderdeel van "alles dat leeft". En het is niet zo dat ik mijn liefde weg moet geven, zodat er te weinig overblijft voor mezelf. Het is er in overvloed en dus ook voor mij. Bovendien is het wegcijferen van jezelf ten gunste van een betere wereld ook niet bepaald onvoorwaardelijk.

Tijdens deze Metta oefening moesten we een wens voor onszelf herhalen, als een mantra, op in- en uitademing. Het ontroerde me direct, omdat ik net 1 minuut daarvoor aan mijn brief had voor gelezen aan 11 meiden en onze trainer.

"Ik wens mezelf alle geluk van de wereld toe"

 

Ik zou zo graag mezelf overslaan in deze wereld. Ik zou zo graag mezelf de schuld geven van alles dat er gebeurt. Lekker piepklein blijven en onzichtbaar, zodat niemand opmerkt dat ik er ben geweest. En niet eens om mijn zogenaamde grote daden anoniem te laten blijven, maar gewoon omdat. Omdat ik het niet waard ben? Eigenlijk klinkt het allemaal zo dramatisch dat ik er niet eens over wil schrijven. En dat zou ik ook niet doen als ik er niet van overtuigd was dat het gebrek aan eigenwaarde voor het overgrote deel ten grondslag ligt aan onze relationele en psychologische problemen. Ik leg er in mijn blog natuurlijk een enorme loep op, waardoor een detail uit de problematiek van een doorsnee meisje of net volwassen vrouw enorm wordt opgeblazen. Dat opblazen is nodig om het op te lossen. Het oppakken met beide handen en aanpakken met je aandacht maakt dat het oplost, of op wordt gelost.

Sinds mijn laatste Mindlink therapie ben ik er bewust mee bezig en het blijkt inderdaad dat ik dit onbewust doe, mezelf allerlei verantwoordelijkheden toe-eigenen die niet bij mij horen. Zo gaf ik bijvoorbeeld mezelf de schuld van mijn vaders bekeuring van bijna € 200,- (ik was er niet eens bij...) omdat ik zelf altijd te hard rijd en hem misschien (as if...) op zit te naaien om hetzelfde te doen. Zo trek ik de verantwoordelijkheid naar me toe voor het vervangen van de kapotte PC van mijn ouders, want misschien kan ik de situatie even oplappen met mijn oude laptop, die ik aan mijn zus zou gaan verkopen. Hele vreemde patronen spelen zich af. En mooi om te zien dat ik dus vervolgens mijzelf moet overtuigen van het feit dat die dingen helemaal geen zak met mij te maken hebben, dat ik ze dus niet op mezelf hoef te projecteren en het gewoon kan zien als een gebeurtenis in de relatieve wereld waar het een na het ander gebeurt omdat de wereld om ons heen een afspiegeling is van ieder één. 

Wat ik me nog wel afvraag en waar ik geen antwoord omheen kan analyseren is het feit dat we allen kampen met een discipline-gebrek. Waarom doen we niet de dingen die we zo graag willen doen? Of het nu om gezond eten, afvallen, meer sporten of mediteren gaat. We willen het zó graag. En als het puntje bij het paaltje komt, ontbeert bij ieder de discipline om daadwerkelijk tot actie over te gaan. Waar zit 'm dit in? Dat het ontbreken van tijd het excuus is, is natuurlijk achterhaald. En ook al die andere excuses gaan niet meer op. Gewoon even eerlijk zijn naar mezelf en naar de kern van het probleem kijken. Waarom doe ik iets niet, dat ik wel graag wil? Ik denk dat het gewoon in strijd is met dieper liggende patronen. Rationele discipline staat haaks op mijn gebrek aan eigenwaarde. 

De laatste oefening die we deden was de oefening met een steentje. Een aandachtsoefening of zitmeditatie. Het (edel)steentje mochten we zelf uitkiezen en was een extra cadeautje van onze rots in de branding. Het steentje draag ik met me mee op mijn reis en zo draagt het bij aan mijn reis. Want telkens als ik het tegen kom, kan ik iets wensen. Voor mezelf of iemand anders.

Tot slot een mooie tekst, gebruikt in de training, uit het Tibetaanse boek van leven en sterven -Sogyal Rinpoche.

Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren…ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet.
Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet.
Het duurt nog lang voordat ik eruit ben.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er weer in…het is een gewoonte.
Mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben.
Het is mijn schuld.
Ik kom er direct uit.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik loop eromheen.

Ik loop door een andere straat.

De mooiste tijd om te leven!

Juist! Dat is NU.

En dat kan ook niet anders, want er bestaat alleen nu. Gelukkig maar, dan hoeft dat ook geen discussiepunt te zijn in je hoofd.

Discussie in je hoofd?

Ja, die eindeloze discussie die zich afspeelt in het menselijke brein. Die gestoorde aap die zorgt dat je je aandacht niet bij het moment kunt houden. Dat gekwetter waardoor je je afvraagt wie afgelopen 3 kilometer achter het stuur van je auto heeft gezeten en hoe het in godesnaam mogelijk is dat je geen ongelukken hebt gemaakt. Dat aanhoudende gezeur in je hoofd over die ene persoon die die opmerking plaatste. De eeuwige afweging die wordt gemaakt of je nu wel of niet een smsje moet sturen naar die ene gast. 

Juist die discussie. 

Wie voert die discussie? 

Je brein. Die gedachtes -discussies, gekwetter, gelul- zijn bijproducten van je brein, zoals stront (sorry, ontlasting) een bijproduct is van de vertering in darmen. Er is een continue gedachtestroom in je brein gaande, als een oceaan die blijft golven en nooit stopt. Op het moment dat een golf aanspoelt op het strand, is er alweer een nieuwe onderweg. 

Ben ik niet degene die die dingen denkt dan?

Nee, dat ben je niet. 

Als ik je schop, en je roept auw, wie roept dat dan? Wie heb ik pijn gedaan?

Van wie is die trui die je nu draagt? 

Van wie is de duim aan je linkerhand?

Wie is "mij"?

Het is het ego dat zich identificeert met het lichaam, gedachtes, gevoelens, emoties en spullen. Je kunt het zien als een computerprogramma dat zich in je brein afspeelt. Het tekent je werkelijkheid en kleurt je wereld.

Wie ben ik dan wel?

De diepste kern van je zijn ligt diep, diep verborgen onder een aantal laagjes geest. Het is naakt, maar volledig, kwetsbaar maar beresterk. Het is. Zonder iets.
Verschillende psycho wetenschappers hebben in het verleden deze laagjes geest gedefinieerd. Zie het als een ui die je af kunt pellen, en die kern die overblijft, dat ben jij -spirit-. Daaromheen zitten laagjes als schaduw, ego, denkbeelden van anderen, -afhankelijk van welke "mindmap" je gaat bekijken. Om de kern van de ui zitten de geloofsovertuigingen en een beeld van de werkelijkheid buiten onszelf die ons altijd hebben geholpen met overleving als soort op aarde.

Dus?

Je kunt een "slaaf" zijn van je gedachtestromen die zich eindeloos af lijken te spelen in je hoofd. 

Of.

Je kunt er voor kiezen om bewust te zijn van wat er in je hoofd afspeelt en het te observeren. 

"Neem de denker waar", wordt het genoemd door Eckhart Tolle. Je kunt er dus voor kiezen om die onbelangrijke gedachtes links te laten liggen en er niet te veel aandacht aan te besteden. Je kunt je ego laten praten en zelf verder gaan met wat echt belangrijk is in je leven.

Niemand wil een slaaf zijn, lijkt me, dus ik kies voor het laatste. Klinkt een beetje schizofreen..?!

Gezellig toch! Want een schizofreen is nooit alleen!

Als je de allerbelangrijkste stap in bewustzijn hebt gemaakt (het feit dat je bewust bent geworden van je gedachtestromen en dat je ze kunt waarnemen) kun je er aan gaan werken om je hoofd te gebruiken waarvoor het bedoeld is: creëren, beredeneren, oplossingen te bedenken, dingen te leren en op te slaan, te herinneren, in plaats van dat je hoofd jou gebruikt om alle nutteloze momenten in je leven op te vullen met eindeloos gezever over allerhande negatieve onderwerpen. 

Nou, zo erg is het niet...

Nee, misschien niet bij jou Buddha... Het brein houdt zich voornamelijk bezig met prikkels omzetten in golfjes en opzoeken of het je het al eens eerder mee hebt gemaakt, dus of al ergens is opgeslagen in het brein. 

Zo ja, wat vonden we er toen van? Leuk, fijn, klote, pijnlijk, frustrerend, heerlijk, lekker? Vervolgens hetzelfde effect in de vorm van een emotie en dus een lichamelijke sensatie produceren. 

Zo nee, dan is het nieuw en eng. Of nieuw en spannend. En hoe het ook zij, het zorgt ervoor dat we er meer van willen, of dat we het nooit meer mee willen maken. 

Zie hier: het probleem van het menselijk bestaan. We zijn nooit tevreden. We willen altijd meer van iets, of niets van iets. 

Heb je dan ook de oplossing?

Uiteraard....

Je gedachtestromen onder controle houden. Dan heb ik het over de kwantiteit. 

De kwaliteit van je gedachtes trainen. Liefdevolle gedachtes zijn uiteraard wenselijker.

De beoordeling van de prikkels neutraliseren. Alles wat je meemaakt bewust beoordelen als neutraal: het is niet goed of slecht. Het IS gewoon, en wat het ook is het is altijd iets tijdelijks, aangezien alles in het leven tijdelijk is, inclusief het leven zelf. 

Meditatie is een belangrijk gereedschap, omdat je op deze manier gedwongen wordt om jezelf te observeren. 

Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kan mijn gedachtes nog geen 5 tellen stilzetten! Laat dan maar zitten, liever toch slaaf...

Ook goed. Maar als je eenmaal bewust bent geworden van je ego en het feit dat die een illusionair wereldbeeld creeert, wil je toch nooit meer terug.

Het is zo moeilijk omdat je de geest als een spier kunt zien, waarmee je in al je jaren van je bestaan nog nooit mee naar de sportschool bent geweest. Je traint je lichaam en eet gezond om je lichaam vitaal te houden, maar je geest heb je nog niet getraind en dat doet pijn. Dat geeft spierpijn en het zorgt ervoor dat je geen zin hebt om nog een keertje naar de sportschool te gaan. Bovendien draait je ego al honderden generaties een software-programmaatje af dat zorgt dat het menselijke ras kan overleven op aarde en nu wil je je ego ineens links laten liggen. Maar het is niet voor één gat te vangen. Het zal er alles aan doen om je aandacht te krijgen: mediteren is saai, vermoeiend, tijdrovend, pijnlijk, je hebt vast wat beters te doen, la la la la la...liedje in je hoofd, ik moet nog wcpapier halen...

OKEE!!

Ik bedank je namens de diepste dieptes van je geest -de kern van je zijn - voor de aandacht die je het gaat geven. Je kern is er klaar voor, om eindelijk eens wat daglicht te gaan zien! En mag ik je complimenteren voor je perfecte timing! Want het mooiste moment om te leven is NU!

Waarom begon je daar eigenlijk over?

Omdat de wereld aan het wakker worden is en een belangrijke stap in evolutie aan het zetten is. Wij zijn rechtop gaan lopen, gaan schrijven, gaan communiceren met elkaar, we zijn ons bewust geworden van de aarde waarop we lopen, de lucht en het universum en eindelijk is ons bewustzijn zich bewust aan het worden van zichzelf en zijn we erachter gekomen dat we onze evolutie zelf in de hand hebben en dat we leven in een veld van eindeloze mogelijkheden! Een prachtige ontwikkeling om mee te maken. Maak het allerbeste van de heilige tijd van je aardse bestaan!

"The most divine mission of every human being is to explore himself. We all contain a seed, which is the source of unlimted possibilities and our link to the source. The nurturing of this seed is the source of fulfillment and joy. The pursuit of own understanding is the ultimate divine purpose of life and the true path to enlightment. To discover our own seed, we need to follow our inner intutions, not the outer expectations. - Osho

Experiment - Binaural Beats

Toch nog een beetje voort bordurend op het mislukte experiment van vorige maand mediteren, ben ik gaan kijken of Vipassana wel de juiste manier van mediteren voor mij is. Daarvoor moet je dingen gaan uitproberen, want alleen door te experimenteren weet je wat bij je past. Ik stuitte op een reeks leuke youtube filmpjes van "Spirit Science"  over spiritualiteit en wetenschap en allerhande onderwerpen kwamen aanbod. Zo ook meditatie.

In het filmpje wordt er gepraat over Binaural Beats die door een bepaalde frequentie, bepaalde delen van je hersenen zouden stimuleren of juist ermee resoneren zodat je rustig wordt. Ik youtuupte wat en hoorde wat aan en kwam tot de conclusie dat filmpjes, zoals hierboven wel degelijk invloed hadden op mijn hoofd. Een stukje theorie, met dank aan wiki:

Binaural beats verwijst naar een technologie die twee verschillende tonen genereert, één toon voor het linkeroor en een andere toon voor het rechteroor. Het verschil tussen deze tonen is meestal klein, van 1 Hz tot 20 Hz. Het kleine verschil tussen de twee tonen zorgt ervoor dat het brein een derde verschiltoon genereert als een zweving van de twee verschillende (maar op elkaar gelijkende) tonen in het linker- en rechter oor. Deze derde toon wordt de binaural beat genoemd, en heeft een frequentie die overeenkomt met het verschil tussen de twee tonen. Indien de linkertoon 150 Hz is, en de rechtertoon 143 Hz, is de binaural beat 7 Hz.

BETA (13 Hz – 30 Hz) Dit is de normale ‘wakkere’ staat. Je bent met de volgende activiteiten vaak in Bèta staat; autorijden, werken, praten enz. Hogere Bèta staat wordt vaak geassocieerd met stress en angst.
ALFA (8 Hz – 12 Hz) Dit is de staat van lichte ontspanning. Alfa staat wordt ook wel de ideale leerstaat genoemd omdat je in deze staat makkelijker kunt leren en onthouden.
THETA (4 Hz – 7 Hz) Dit is een staat van diepe ontspanning. Deze staat wordt ook wel geassocieerd met diepe meditatie of dromen.
DELTA (0,5 Hz – 3 Hz) Dit is de staat als je diep in slaap bent. Het zijn de langzaamste hersengolven die we in de hersenen kunnen vinden.
GAMMA (30 – 100 Hz) Dit is de staat bij intensief nadenken en intensieve mentale activiteit, zoals bijvoorbeeld stress en angst of zenuwachtigheid.

Je zult het even moeten horen om het te ervaren en dus te snappen. Op youtube zijn ze te vinden, heel gemakkelijk.

Binaural Beats worden ook wel digitale drugs genoemd. Zo heb je dus beats die je helpen met mediteren, of met het stimuleren van bepaalde energie centra's in je lichaam (chakra's), maar er zijn ook beats die je helpen aan een LSD, extacy of paddo ervaring. Er zijn ook beats die je helpen concentreren voor je examen, of die je helpen dingen genezen zoals hoofdpijn of ernstige ziektes als kanker. Wat je in gedachte moet houden is dat ALLES waarneembaar uit trillingen bestaat en die trilling is dus na te bootsen. Tot zover de theorie. 

Ik wilde het dus wat serieuzer aan gaan pakken en ging van een you tube filmpje op de achtergrond en tijdens het douchen, op zoek naar een binaural beat om via mijn koptelefoon te luisteren en te mediteren. In het filmpje hebben ze het over Hemi-sync, "de enige echte". De keus viel op Robert Monroe, "Explore the Original". Ik koos een product, investeerde iets van een tientje en downloadde de hele flikkerse boel. 

Zaterdag rond het middaguur was het zover. Met een koptelefoon op mijn hoofd ging ik zitten. Ik koos voor "Contemplation" met de beschrijving: Access ideas, creativity, intuition and understanding from your total self. Expand your awareness to include all levels of consciousness and consider choices from a higher perspective. Supports an active rather than passive meditative state. 

Dat leek me wel wat. 

Dat was het ook. Ik heb me heel de resterende middag lekker gevoeld, ben nog crea bea geweest ook!

Tot ik die avond moest werken en ENORME koppijn kreeg en mijn buik zich als een ballonnetje opblies tot ik een maand of 4 zwanger was. PIJN! 

Het grappige alleen was dat, ondanks ik die pijn voelde, me wel echt heel erg goed en gelukkig voelde. Werk ging als een trein, ik was, en ben nog steeds, vrolijk en blij. Ik lach de hele dag. De pijn in mijn buik en in mijn hoofd hebben zondag, vooral 's avonds, nog aangehouden en zetten gisterenavond ook weer lichtjes op. Ik denk dat het nu wel weg is, hoewel mijn buik nog een beetje van streek is. 

Ik ben eens gaan googlen hoe het nu kwam. Waarschijnlijk, had ik het volume te hard staan en heb ik er te lang naar geluisterd. Hoewel het voor mijn gevoel niet hard stond, moet het echt net aan zijn met het volume, je moet het net kunnen horen. En het is handig om te beginnen bij een half uur, in plaats van een uur.

Ik zie het toch als een zeer geslaagd experiment, omdat ik me wel echt heel erg goed voel! Toevallig kreeg ik gisteren een mailtje van Hemi-sync. Bij het meedoen aan een kort onderzoekje kreeg ik 10% korting op een ander product. En Ik ben zeker van plan om nog een andere uit te proberen. 

To be continued!

Vipassana and the hole in the universe part II

Vandaag heb ik 5 uur gemediteerd. Of tenminste een poging gedaan tot. Anderhalf jaar geleden deed ik een 10-daagse Vipassana cursus in India. Hier lees je deel I.

Auw...mediteren doet pijn. Het doet pijn aan je geest. Het doet pijn aan je ego. Je krijgt er slaap van. Je krijgt er rugpijn van. Het is eigenlijk helemaal geen leuke bezigheid. Sterker nog, als ik er mee bezig ben vraag ik me af waarom ik er in godesnaam ooit mee begonnen ben!

Nou, het is net als een tatoeage laten zetten. Het voordeel komt pas als je door de hele, hele, onrijpe, veel te kleine, harde, knalgroene (zó groen dat je precies weet waar ze de naam 'appeltjesgroen' vandaan hebben) appel heen hebt gebeten. Dan pas snap je waarom je al die moeite doet, waarom je al die pijn doorstaat. 

Mediteren is penetreren van je geest, waarbij je lichamelijke pijnen ondervindt. Tatoeëren is penetreren van je huid, waarbij je geestelijke pijnen ondervindt. En je snapt pas waarom je het gedaan hebt, als je het resultaat kunt zien! Alleen is het belangrijkste verschil dat je aan tatoeëren verslaafd raakt en dat de bedoeling van Vipassana meditatie is dat je van al je verslavingen en verlangens af komt. 

Bij het weder horen van de stem van leraar S.N. Goenka, krijg ik spontaan een glimlach op mijn gezicht. Niet omdat ik hem zo gemist heb, maar omdat het me herinnert aan een vreemde tijd, de tijd in India, waar ik 10 dagen lang niet gesproken heb, 10 uur per dag gemediteerd, alleen heb gegeten en elke nacht om 4 uur op stond. Het herinnert me aan de tijd dat ik erachter kwam dat wij mensen een ziekelijk gestoorde psyche hebben - ja, jij ook!- en dat gek genoeg dat precies de drive is om te gaan mediteren. 

Vandaag passeerde het allemaal de revue weer, alleen dan als soort van time lapse. Rare dialogen in mijn hoofd, in slaap vallen tijdens meditatie, echt echt echt smeken dat het uur voorbij is in jezelf, continue verzitten vanwege een of ander pijntje hier of daar, luisteren naar onuitstaanbare shanten van leraar Goenka. Ik vroeg me wederom af waar ik mee bezig was en of ik nog ooit in mijn leven een 10-daagse cursus zou gaan doen. "Nee!!" antwoordde mijn gepijnigde, zwaar gekrenkte ego. "Ja!!" antwoordde mijn pure geest, onder schot van Goenka's hellevuur. 

Het antwoord is ja, vooral omdat vandaag totaal niet representatief was voor wat een 10-daagse me oplevert. Bovendien drijft de 'madness' nog harder dan ooit. Ik wíl de troep opruimen, ik wil mijn geest helder krijgen, nu ik een glimp opgevangen heb van hoe het ook kan. Wat ik alleen niet zeker weet is of er nog andere manieren zijn om het voor elkaar te krijgen. Waarschijnlijk is het mijn luie, zelfingenomen ego dat spreekt, even vergetend dat het altijd hard werken is om shit op te ruimen. 

Ik zal eens beginnen om morgenvroeg weer Vipassana te oefenen. Slowly, but persistently...

" Good to have mastery of speech
    Good to have physical mastery
But one who has mastery of his mind is a warrior of real courage"

Remember who you are...

Opruimen geeft lucht!

Opruimen geeft rust!

Door op te ruimen krijg ik minder prikkels en dat zorgt er voor dat ik me volledig bezig kan houden met de dingen die ik echt belangrijk vind ik het leven: vrijheid. 

Ik heb me afgelopen maand bezig gehouden met het opruimen van troep, vooral in mijn huis. Ik heb dingen verkocht, weggegeven en weggegooid. Het is een doorlopend proces, want ik ben nog lang niet klaar. Ik heb waarschijnlijk gemiddeld wel 1 keer per dag iets bruikbaars weggegooid, verkocht of weggegeven. Het smaakt naar meer! Dus ik ga er mee door. Ik merk wel dat het me best veel tijd kost om op te ruimen, dus neem ik er genoegen mee dat ik deze acties onderneem op vrije dagen. Meer over mijn opruimexperiment...

Al eerder heb ik me bezig gehouden met het opruimen van mijn hoofd. Dat wil zeggen: ik wil onthecht zijn van overbodige en nutteloze dingen in het leven en ik wil mijn geest niet meer vervuilen met negativiteit. Meditatie is daarvoor wat mij betreft het middel. (http://www.sprookjesgrot.nl/Meditatie.php). Ik deed eerder een meditatie cursus (in India, stilte retraite van 10 dagen, het verslag lees je hier http://ireneswinkels.blogspot.com/search/label/Vipassana), en vorig jaar zomer begon ik met dagelijk mediteren, wat me erg goed beviel. Maar mediteren is zwaar, het is als het trainen van een spier die je niet zo vaak gebruikt. De klad kwam er in. Ik raakte in een dipje. Sinds december ben ik daar weer uit en ik begin me weer te herinneren wie ik ben. Ik ben me aan het voorbereiden op mijn reis; terug naar India, en terug naar binnen.

"I am neither mind nor intelect, neither ego nor memory, neither ears nor tongue, not nose or eyes or skin, neither space nor earth, not fire, wind or water. I am consciousness and bliss. I am Shiva"

Je zou het zomaar vergeten door alle drukte van het leven. Werk en zo. En sport en vrienden en familie. Tijd voor mezelf. Mijn maart experiment gaat daarom worden:

30 dagen ...Vertragen...

Dit houdt in dat ik weer (zoveel mogelijk) met de zon op ga staan en elke ochtend ga mediteren. Uiteindelijk is ook de avond de bedoeling, maar we zullen rustig aan beginnen. Om Vipassana weer op te pakken heb ik me aankomende zondag ingeschreven voor een 1-dags zitting, ter opfrissing. 

Het behoeft eigenlijk niet zo veel meer uitleg, geloof ik. 

Meer over mijn 30 dagen experimenten vind je hier. 

Dit filmpje vind ik heel erg inspirerend en ontroerend. Toen ik het voor het eerst keek, vond ik het zo opvallend dat iedereen er gelukkig uit ziet in dit filmpje. Ik hoop nog eens een satsang van Mooji bij te kunnen wonen. 

Dankbaarheids-update!

Yes! Dag 9 zit er op.

Tot op heden heb ik braaf elke ochtend en elke avond mijn januari experiment uitgevoerd: 5 minuten lang op schrijven waarvoor ik dankbaar ben. Een greep uit mijn notities:
- Ik ben dankbaar voor de gezellige avond en de goeie klim
- Ik ben dankbaar voor de fijne dag met het lekkere ijsje
- Ik ben dankbaar voor de zon die schijnt, zodat ik kan gaan hardlopen
- Ik ben dankbaar voor  mijn vrije dag...

Etcetera.

Het is machtig om je bewust te zijn voor de dingen die gaan gebeuren die dag of zijn gebeurd. Buiten dat ik dankbaar ben voor de gekste dingen, sta ik ook stil bij de dag: wat ga ik vandaag allemaal doen en wat heb ik allemaal gedaan? Wat ging er goed? Wat kan er beter? Door je aandacht te houden bij deze dingen, leef en slaap je meer bezield. Het werkt als een soort van meditatie, zonder daarbij op een kussentje te hoeven zitten.

Waar ik overigens ook mee begonnen ben: elke dag 1,5 liter spa blauw drinken! Ik ben namelijk aan het ontgiften en daarbij moet ik heel veel drinken. Als ik dat niet doe, krijg ik jeuk. Dat had ik al ondervonden. :)
Nou is water drinken natuurlijk erg goed voor je gezondheid, maar ik kon de discipline nooit opbrengen. Nu ik zie dat mijn huid er beter van wordt en ik me heel erg vitaal voel, ga ik er zeker mee door! Eigenlijk heb ik dus twee experimenten tegelijk lopen nu.

Heb jij ook al nagedacht over een 30-dagen experiment?

Vipassana and the hole in the universe

Vipassana and the hole in the universe

www.dhamma.org

Onderstaande tekst is onderdeel van het Vipassanaproces dat ik met jullie wil delen. Lees het, lach erom en laat me vooral niet opsluiten. Elke alinea is geschreven op een nieuw moment. Op chronologische volgorde. Soms 4 alineas op 1 dag, soms maar 1.
Hoewel 't niet geschreven is om jullie te entertainen, weet ik dat het dit wel gaat doen. Het is geschreven tijdens mijn 10 daagse cursus als uitlaatklep voor mezelf, om mijn zieke geest een klein beetje orde te geven. Ik publiceer het hier, wederom, niet om jullie te entertainen, maar om jullie in te laten zien dat we allen gevangenen zijn van onze ziekelijke geest en ego en dat het mogelijk is om hiervan bevrijd te raken. De keuze is altijd aan jou. Maar ik hoop dat ik jullie inspireer om het hekje naar het pad van dhamma open te doen en een kijkje te nemen en uiteindelijk het hek achter je te sluiten het het pad te gaan bewandelen. Geen interesse in die zweverige shit? Nogmaals de keuze is altijd aan jou.


Wordt 't eten nou echt lekkerder, of waardeer ik 't gewoon meer?
Heej, daar heb je het sambaballen beest weer!
Wat fijn om al je favoriete nummers van voor naar achter te kunnen dromen. Ik heb geen mp3 speler nodig. It's all in my head...
...samen met onmetelijk veel onzinnigheid, die eruit wil op 't moment dat ik me wil concentreren op de 2 vierkante cm rondom mijn neusgaten.
Ik val elke 10 seconden in slaap. Ik droom dat mijn geest gefocust is op mijn ademhaling, zoals gevraagd. Telt dat ook??
Ik speel vals. Ik type op mijn ipod. Maar de jongens die samen zijn, mijn medecursisten, spelen nog veel valser want ik zie ze praten.
Nog 33 meditatieblokken te gaan.
Ik kijk uit naar de lunch. En naar het avondeten. En naar het blok waarin ik alleen maar hoef te luisteren naar Goenka. En naar de nacht. En het ontbijt. Eigenlijk kijk ik uit naar alles wat geen mediteren is.
In India voel ik me nooit helemaal schoon. Altijd een beetje mottig.
Dag 2 is bijna voorbij en ik ben blij dat Goenka me straks weer wat moed in praat, want anders weet ik niet waarvoor ik het doe.
Je geest speelt heel smerige spelletjes met je. Ook in jouw hoofd!! Het gekke is dat ik me er van bewust ben op 't moment dat ik in slaap dommel en mezelf met geen mogelijkheid wakker krijg.
Ik doe mijn ogen maar open, want dat schijnt het enige medicijn te zijn tegen de mindtricks van mijn overgevoelige en overactieve brein. Ik zie dat mijn docent stiekem ook een keertje wegzakt. Dat geeft de burger moed..
Weet je dat mijn hersenen overal een verhaal van kunnen maken? Ik concentreer me op mijn neusgaten, binnen no-time verandert de hele setting naar een bouwput waar rioleringen gelegd worden.
Nog 10 minuten voor het laatste blok van vandaag. Gelukkig onderbreekt Goenka de avond.
De volgende keer dat ik mijn ipod aankijk, hoef ik nog maar 32 blokken.
Overigens gebruik ik mijn ipod als wekker. De oordoppen heb ik braaf ingeleverd. Van mijn notitieblokje kan ik niet afblijven, maar zeg nou zelf, dit hadden jullie toch niet willen missen?

Er zit een mier op mijn bovenlip.
Nee, dat is gewoon een zenuw. Je lichaam verzet zich.
Oh, oke...
Maar als t' nu toch een mier is, een rode, en die bijt mij dadelijk? Wacht, ik voel toch ff voor de zekerheid.
Nee, niet doen. Gewoon negeren. Je wilt gewoon je lichaam weer z'n zin geven.
Jammer dan. T jeukt. ... .. . Was toch geen mier.
Zie je wel.

Once a cheater, always a cheater.
Dit had ik voorzien. Als ik eenmaal stukje getypt heb, wil ik dat elke keer.
Mijn gedachtes worden scherper. Oke, 100% concentratie is er nog niet, maar de onderwerpen varieren minder en mijn rugpijn is nagenoeg weg na 25 uur mediteren.
Slowly, but persistently.... Aldus Goenka.

Ja, nu weet ik t zeker: de avonden zijn mijn favoriete dagdeel.
Vanavond lezing van 'fase 2'. Vanaf morgen door naar de vipassana techniek, na 3 dagen (dikke 30 uur) mijn concentratie op mijn neusgaten te hebben gehad.

Today it's vipassana day!! Schema is omgegooid, mooi! In plaats van de middag door te zwoegen in 4 uur, hebben we nu 2 uur les. In de avonden ben ik sowieso scherp, dus dat blok lukt wel.

Good to have mastery of speech
Good to have physical mastery
But one who has mastery of his mind is a warrior of real courage.

Soms heb ik t idee dat ik alleen maar heel de dag een beetje slaap ofzo en dat het allemaal niet zo heel veel uithaalt.

Halverwege dag 4, na de lunch.
Het is zwaar, maar de opoffering voelt goed. Het gaat nog zwaarder worden zodra de echte Vipassana begint, maar ik heb het idee dat ik veel voorbereiding heb getroffen afgelopen jaar (onbewust) en dat ik heel blij en dankbaar ga zijn over 6,5 dag. Eigenlijk ben ik nu ook al een tevreden mensch. Eens kijken hoe ik er over 48 uur over denk. Dag 5 en 6 schijnen erg zwaar te zijn. Volgens Goenka opereer je je eigen geest en haal je een grote wond open waar pus, veul pus, uit komt. Dat belooft wat! Op zoek naar de opgeslagen misere in mijn leven en deze observeren.

PIJN!!!!
Helse pijn, en geen mogelijkheid om 't te negeren!! Pijn in mijn rug!
Whatever the sensation may be, just observe, just observe.....
Sensatie??? Pijn ja!! En honger!! Pijn en honger!!
En ik wil hier weg!
Onmogelijk om enig ander signaal op te pikken van mijn lichaam, of sensatie, dan deze 5 cm hoge balk van pijn halverwege mijn rug van links naar rechts. Onmogelijk! Gaat dit nog over??
Oh de bel gaat..ETEN!!

Zo dat had ik ff nodig: chai, koekjes, een appel, rijstprakje, en een of ander toetje. Het gaat alweer nu. Ik luister stiekem heel zachtjes naar een muziekje. Zwak momentje. Hebben we allemaal wel eens toch?
Ook nu weer heeft die ouwe gek gelijk: niets is permanent, alles verandert continu. Zo ook mijn gevoel van net. Ik ben al over de helft van dag 4. Straks na het laatste blok, hopelijk ook met audiocollege, ben ik al bijna op de helft. Daarna is het aftellen. Tijd voor een powernap!!

Nu snap ik waarom we 3 dagen getraind hebben om onze geest zo scherp als n mes te krijgen: zodat je met geen mogelijkheid aan iets anders kan denken als de pijn en de sensatie door je lichaam gonzen! En geloof me dit was de allereerste keer dat ik echt bewust heel graag aan wat anders had willen denken. Mijn hartslag verhoogd, ademhaling versneld, mijn ogen gesloten maar ik voel dat alles beweegt. Mijn lichaam is een mierennest.

Ik heb permissie van de captain om eerder te slapen en om eventueel later te beginnen. "What's the problem"? Ik ben g.v.d. kapot!! Net nog 'n lesje gehad van herr Goenka. Wat heerlijk om ergens naar te luisteren en het volledig eens te zijn! Volledig! Naar het schijnt gaan de helse pijnen nog effe door, waarna je af en toe met je hoofd boven water komt. Af en toe wordt vaker en secondes worden minuten. Minuten worden sessies en uiteindelijk zou je volledig ervaren dat alles in de natuur en in het universum uit dezelfde substantie bestaat en ook dezelfde eigenschap heeft: niets is permanent, zo ook je lichaam. Lijkt me bijzonder om na alles wat ik over kwantymfysica geleerd en gelezen heb, dan toch ook te voelen wat dat nou is.
Hopelijk kunnen mijn knieen en mijn rug er weer tegenaan morgen. Mijn wekker gaat in ieder geval een uurtje later: 5 uur i.p.v. 4 uur.Wat een geluksvogel ben ik. ;-).

Een ochtend sessie overslaan is best relaxed. Spaart mn rug in ieder geval. Ik ben bijna bang voor rugpijn. Dat is ook niet helemaal de bedoeling. Goenka zegt "strong determination" maar ook "don't torture yourself". Had dat gisteren maar gezegd.
Ik vind het bijna leuk worden om je hele lichaam te scannen op sensaties! En de tijd gaat ook 'n stuk sneller als je wat te doen hebt. Zonder gein: het is apart om langzaam maar zeker alle kleine tintelingen en pulsen en alles wat dan ook te voelen.

The PAIN is driving me MAD!!! Pijn in mijn rug en ik weet dat mijn geest wederom zieke spelletjes met me speelt en dat ik alleen maar dien te observeren. Mijn geest gedraagt zich als een dramatische, aandachtvragende, gemene tweelingzus. Terwijl de andere helft weet dat ze moet observeren en zij wil serieus weten hoe ze haar tweelingzus der kop kan laten houden! Maar die pijn!!!
Leraar roept me bij zich. Heeft allang gezien dat ik moeite heb. "it's not a sitting excersize". Ja, dat weet ik. Ik probeer alleen met man en macht die pijn te ontlopen en te verminderen. Sick mind krijgt weer de overhand en drama steekt de kop op. PIJN. Is het enige waaraan ik kan denken. Blijkbaar ben ik nog lang niet scherp genoeg. Goenka waarschuwde hiervoor. Gewoon lachen en verder gaan zegt ie. Nou, ik heb net 't allereerste traantje weggepinkt. En niet eens om de pijn, maar omdat ik weet dat mijn zieke geest de overhand probeert te krijgen en het lijkt alsof ze aan de winnende hand is. Het lijkt wel een wedstrijd als je het zo stelt. Ik weet wie er uiteindelijk gaat winnen.. Het gezonde, mindfullness gedeelte. Alleen tegen welke prijs? Ik denk dat elke prijs het waard is om te betalen voor een vrije geest, die sprongen heeft gemaakt op het pad van dhamma, het pad naar verlichting. Met die gedachte ga ik lunchen en daarna nog maar even hulp vragen aan mijn leraar.

Het is als een dokter die een diagnose stelt bij een patient. Alleen ben je nu je eigen dokter. En omdat je de pijn niet bent of onderbreekt, maar alleen observeert zonder oordeel, ben je in staat diagnose te stellen en te snappen wat er in je lichaam gebeurt. Hoe vaker je onderbreekt, om de sensatie te laten blijven of te laten verdwijnen, hoe langer het duurt voordat je de ware, niet permamente, constant veranderende aard van de natuur begrijpt. Dan heb ik het over echt begrijpen. Met elke vezel van je lijf. Niet alleen de theorie, omdat in zoveel geschriften staat dat alles 1 is (shila) of het logisch kunnen beredeneren zoals na 't zien van what the bleep do we know (samadhi) maar het zelf ervaren en daardoor weten dat het zo is: panna. Met heel mijn lijf snappen dat de natuur zo in elkaar zit: niets is constant en alles bestaat uit dezelfde bewegende deeltjes. Nu ik zit zo typen snap ik ook ineens dat dit proces echt nodig is om dat resultaat te bereiken. En ik begrijp nu ook waarom het zo ontzettend zwaar is en dat de menselijke geest echt ontzettend goed is in trucjes en spelletjes. Ik dacht dat ik dat al wist, maar dat was slechts een fractie van de waarheid. We zijn er vele malen erger aan toe. Nu begrijp ik ook waarom het is alsof je jezelf aan het opereren bent. Je maakt diepe scherpe sneden in de geest, diepe sneden. Ik moet nog een heel eind verder priemen.
Ik vraag me af hoe ik mijn leraar kan bedanken. Ik heb het gevoel dat ik dit nooit genoeg kan doen. Nu al. Terwijl het me tot nu toe alleen nog maar misere, pus en pijn heeft opgeleverd.

Nog 5,5 dag. Na deze sessie nog 21 sessies. Na het avondeten nog 52 uur mediteren.

Toenstraks was het de pijn. Nu val ik weer telkens in slaap. Hoe dan ook, mijn zieke geest loopt weg voor de waarheid.

Het is vast en zeker 'part of the deal' dat elke sessie iets anders mijn geest penetreert en martelt! Pijn, vermoeidheid, een irritant geluid of zoals net zoiets simpels als een wapperend gordijn dat zonlicht in mijn ogen schijnt, die dicht zijn, maar ondanks dat zorgt 't dat ik me niet kan concentreren. Stopt dit ooit? De pijn in mijn rug was weg, wonder boven wonder. Waarschijnlijk het irritante zonlicht zometeen ook. Maar dat maakt vast plaats voor een andere marteling.

Even kort om de balans te behouden: goede avond gehad. Niet te veel progressie, maar weinig marteling. Nou ja, dat is eigenlijk wel veel progressie.

Strive ardently, oh man, and burn! Purity comes by burning away the dross. Gold must pass through crucible in order to be refined.

The heat comes out!! (=element vuur dat los komt) Man oh man wat heb ik t' heet! Opvliegers! Droge keel! En jaja dat komt onder andere doordat er in geest nogal wat hitte ligt opgeslagen. Wie had dat gedacht.. Maar das een goed teken. Ook dromen is een goed teken. Mijn geest krijgt overdag weinig ruimte en begint dus maar 's nachts te werken. Mooi, doe ik het toch goed waarschijnlijk.

Gisteren had ik al zo'n vermoeden: mijn behoefte aan muziek verdwijnt. Ik dacht laat ik een iets proberen. Ik scrolde door mijn lijstje met muziek en als ik iets zag dat ik echt graag wilde horen, mocht ik dat van mezelf opzetten. Ik heb wat geprobeerd hier en daar. Maar er was eigenlijk niet 1 liedje dat ik echt graag wilde horen. Na de lezing van gisterenavond werd me duidelijk waarom: je hebberigheid, verlangens en verslavingen verdwijnen. Omdat je elke sensatie in je lichaam observeert met de gedachte dat de enige eigenschap die je eraan kunt verbinden 'niet permanent' is (dus geen goed of slecht, fijn of irritant), train je je geest om niet te reageren op sensaties van binnenuit of buitenaf. Het is niet de muziek in mijn geval, of de alcohol of drugs of gokprobleem of koopziekte, maar de reactie van je geest richting je lichaam (sancara) waar je meer van wilt. Doordat ik heel de dag door niet reageer op sensaties, maak ik geen nieuwe patronen aan en worden oude opgeslagen patronen langzaam afgebroken doordat ze langzaam 1 voor 1 naar boven komen.

Met lichte pijn in mijn rug en knieen en een aambeeld (= element aarde dat los komt) op mijn borst heb ik met gemak een uur (strong determination uur) uitgezeten. Mijn gezicht gloeit en ik heb een dikke glimlach op mijn gezicht. Burn the bitch down!!

Dag 7 zit er bijna op. Vruchtbaar, maar zwaar. Zometeen nog 1 uur strong determination. Voor de eerste keer ga ik zeggen dat ik contact mis. Een teken van herkenning in iemands ogen, een lach, gelul om niks, samen eten, aandacht. Ik ben blij dat ik na de cursus Raj weer ga zien. Want dat is in ieder geval bekend. Voor het eerst voel ik me eenzaam. Wat een vermoeiende dag. Het laatste uur trok ik al zeer slecht, dus heb ik me bewust op andere dingen gefocust. Niet zo handig misschien, maar de Vipassana concentratie was weg. Nog 20 minuutjes en dan mag ik weer. Een vol uur in 1 houding, uiterste concentratie op de meest kleine sensaties.

Nou niet helemaal dus... De knoop net onder mijn maag ter grote van een kleine vuist (ik denk dat 't lucht is) waar ik al heel de dag last van heb, samen met mijn zwakke emo momentje zorgen voor een wanhopige bui en na 2 pogingen stop ik de techniek omdat mijn maag heel erg pijn doet. Nu slapen. Morgen weer een dag.

Zwakte. Poeh. Maar ook hiervoor geldt: observeer het met de wetenschap dat het wel weer weg gaat. Nu na het ontbijt lukt dat wel. Gisterenavond niet meer. Vanochtend weer uitgeslapen.  Naja, geslapen? Een of ander feestje hield me wakker. En ik had 't koud. Nog 3 kwartier en dan begin ik aan dag 8 alweer. Er zit een hoop lucht in mijn lijf die er niet uit wil.

Nu heb ik paradox genoeg net ontdekt dat de zwakte aan mijn kant staat. Geen gevecht in mijn hoofd over sensaties en pijntjes maar eindelijk: gelijkgestelheid van welk pijntje of sensatie dan ook. Een rustige eenvoudige sessie terwijl mijn lichaam aanvoelt als een knipperende kerstboom. Misschien dat het nu dan eindelijk tot me doordringt.

Ok, vooruit iets om jullie te entertainen. Die knoop met lucht is zich aan t verplaatsen naar beneden. Ik liet geen scheet tijdens de meditatiesessie, maar zo klonk 't geloof ik wel. Vervolgens heb ik een minuut van schaamte met 'n rode kop mn adem ingehouden. Gelukkig zit ik vooraan, en de rest achteraan.

Vanavond was ik even 1 met mijn ongeving. Ik voelde geen onderscheid tussen mijn handen, en de omgeving was ook moeilijk te onderscheiden. Ik moest bijna moeite doen om me te concentreren op de sensaties, omdat alles uit vibraties bestond. Aan alles komt een einde, niks is permanent, alles is veranderlijk. Met deze gedachte help ik de puurheid naar boven komen en misere afbreken. Heel langzaam.

Achieved human life. Achieved the priceless dhamma. Now with faith and effort, untie the bonds of the mind.