Een nieuw verhaal

We zijn inmiddels drie seizoenen verder ten opzichte van mijn vorige bericht: de grasmaaier kan alweer bijna op stal en ingeruild worden voor de hakbijl. Ik moet zoveel essays schrijven voor school dat ik, denk ik, geen inspiratie had om ook te bloggen. Wekelijks schrijf ik een nieuw verhaal voor mijn leraar over de meest uiteenlopende onderwerpen: ouderschapsverlof in Zweden, gezondheid en natuur, moedertaalonderwijs, taalonderwijs voor immigranten, schermtijd, zwerfafval... allemaal onderwerpen waar een immigrant uit een niet-West-Europees land ook een integratielesje uit kan halen. De socialistische grondslag van het land is ook doorgedrongen in het schoolsysteem voor volwassenen en de rebel in mij verbijt zich regelmatig achter de pc. 

Er zijn afgelopen half jaar weer enige nuances aangebracht in ons bestaan hier en ik vind het tijd voor een nieuw verhaal. Ik sport elke week bij de plaatselijke sportclub, waar mijn sociale netwerk een boost van heeft gekregen. Ik verkoop zelfgemaakte vlaggetjes van tweedehands stoffen bij Magdakullan, het restaurant waar ik nog steeds met veel plezier werk. Adan is inmiddels gestopt met tennis en overweegt basketbal. We kregen minder bezoek ten opzichte van vorig jaar, maar ik was wel vaker in Nederland. Ik heb 'rijden met een aanhanger vol hooi' en 'naaktzwemmen in een meer' kunnen afstrepen van mijn integratielijst. Een van de hoogtepunten was de citytrip naar Malmö: leuke stad, kan het iedereen aanraden. Ik maakte een vreugdedans toen ik het bericht ontving dat mijn dossier bij de sociale raad hier eindelijk gesloten werd. 

Bij de sociale raad drong het tot me door dat er een nieuw verhaal moest komen. Het was niet helemaal mijn eigen keus om een nieuw verhaal te vertellen over mezelf,  maar een noodzakelijkheid. Ik werd kort na onze inschrijving in gemeente Eskilstuna in januari 2024 opgeroepen door de sociale raad van Eskilstuna om te komen vertellen over de biologische vader van zoonlief. In korte tijd maakte ik kennis met deze bijzondere wetgeving die de naam van de vader niet alleen wil registeren,  maar hem het liefste wil laten erkennen. Ik wil dat Jeroen als (bonus)papa wordt geregistreerd, maar dat was niet voldoende voor de wetgever. Ik heb er niet aan meegewerkt en de naam en meer moedwillig verzwegen. Ze waren behoorlijk vasthoudend. Ik ook. Tegelijkertijd vroegen mensen om ons heen naar onze thuissituatie. Ik wil bonuspapa Jeroen alle credits geven die hij verdient, dus werd het tijd voor een nieuw verhaal. Afgelopen januari heeft de sociale raad het dossier gesloten, op grond van uitzichtloosheid op een uitkomst. 

Een nieuw leven, een nieuw verhaal. Als ik op celniveau mezelf zou vergelijken met 11 jaar geleden, ben ik aardig vernieuwd. Misschien hoort daar ook gewoon een nieuw verhaal bij. Niet meer het verhaal van de alleenstaande moeder die veel gereisd heeft, maar het verhaal van een hecht gezin dat zich in Zweden settelt. 

Met de schone lei beginnen, zoals bij een emigratie,  geeft de mogelijkheid om een nieuw verhaal te vertellen. Het oude en plakkerige 'story of my life' te laten gaan en niet te herhalen. Gewoon een fris, nieuw verhaal. Interessante gewaarwording, om bewust andere woorden te kiezen voor het pad dat ik heb bewandeld in het verleden en zo andere details te benadrukken en bepaalde gebeurtenissen gewoon weg te laten. En niet omdat ik die stukjes wegduw, maar omdat ze niet belangrijk meer zijn.

Na 1,5 jaar in Zweden zijn we nog steeds blij. Natuurlijk vallen er dingen op, zoals het systeem dat een overwegend socialistisch en conflictmijdend fundament heeft. Gezapig... Het laat me tegelijkertijd ook inzien dat liberaal Nederland met zijn grote bek op de eerste rij eigenlijk best vermoeiend kan zijn. De Zweedse taal leren vergt veel van ons alledrie, en dan hebben we nog geluk dat er zoveel woorden bijna hetzelfde zijn als in het Nederlands. Zoals helikopterpiloot en brandslang.

Over veranderingen en dagelijkse kost

Hier in Zweden verschijnt de lente eerst in het zuiden van het land en vloeit dan langzaam naar het noorden. De herfst komt het eerst in het noorden en trekt dan als een groep migrerende kraanvogels over het land richting het zuiden. Ik kan het moment dat de herfst hier aankwam niet precies aanwijzen, maar met de eerste tekenen was het nog 25 graden en maakte ik liters appelsap van de idiote hoeveelheid appels die ik had gekregen en geraapt. 

De wereld verkleurt en verandert langzaam. De blauwe bessenplantjes in de bossen kleuren naar roodbruin, de berkenbomen kleuren geel, de varens bruin en de populieren rood. Natuurlijk blijft het overgrote deel gewoon altijd donkergroen. 

Ik raakte tijdens de zomermaanden ernstig verslaafd aan zwemmen. Het water werd steeds kouder en mijn lijf deed het er goed op. Ik voelde de oxytocine en endorfine door mijn lijf jagen tijdens en na het baden. Springlevend! Nu is het dan toch echt te koud om te zwemmen, helaas. Ik zou misschien kunnen dippen, maar ik zou het ook niet kunnen doen. Mijn hoofd en mijn lijf vechten erom: gewoon doorzetten of zacht zijn voor jezelf. Toen ik afgelopen weekend tot mijn middel in het water stond, voelde ik mijn spieren in mijn kuiten samentrekken en mijn huid werd langzaamaan zo koud, dat ik dacht dat een poot van de hond op mijn blote been een amputatie zou veroorzaken. Enfin, het zwemmen laat ik maar even. 

Een andere nieuwe hobby is paddenstoelen zoeken, met name cantharellen. Maar ook eekhoorntjesbrood en gele stekelzwammen zijn welkom in mijn mandje. Mijn hart maakt een sprongetje als in een goudgele rakker in het mos zie staan! Helemaal fantastisch zijn de groepjes van "het goud van het bos", zoals cantharellen hier in Zweden genoemd worden. We eten dan ook sinds eind juli twee keer in de week cantharellen. Inmiddels hebben we cantharellenpasta, risotto met cantharellen, bospaddenstoelensoep, quiche, gebakken cantharellen met steak en omelet met cantharellen op de menukaart staan en heb ik wat ingemaakt, gedroogd en ingevroren. Mocht je nog een interessant recept hebben, dan hoor ik het graag. Inmiddels hebben de gele cantharellen plaats gemaakt voor de trechtercantharellen. Die hoef je niet te zoeken, daar struikel je over.

Hoe gaat het nu eigenlijk écht hier? Heel erg goed. De kwaliteit van leven is zo veel groter (voor ons) dan in Nederland. Dat komt onder meer door de ruimte en de natuur die altijd binnen handbereik is. Het bos aan de overkant van de weg, het meer aan de andere kant en de velden overal om ons heen; we kijken onze ogen uit, zelfs tijdens de dagelijkse ritjes naar de stad voor werk, school en boodschappen. Elk moment is een schilderijtje. De dromerige luchten zijn adembenemend mooi. De beestjes die we dagelijks zien, zoals reeën, zeearenden, vossen, elanden, libellen, kraanvogels en vele andere, brengen ontzettend veel plezier. De heldere sterrenhemel, het noorderlicht, de zonsopgangen...we vergapen ons verstand. 

En wat de rust en ruimte betreft, waar al die geëmigreerde Nederlanders over praten: er wonen hier nog geen 10 miljoen mensen en Zweden is 11 keer groter dan Nederland. Als je het Zweedse inwonersaantal zou relateren aan de Nederlandse oppervlakte, zou dat neerkomen op nog geen 900.000 inwoners in Nederland. Dat kun je je niet voorstellen, toch? 

Ik ben in de zomer gestart met werken bij een lokaal restaurant, Magdakullan, waar ik als familie ben ontvangen en -met liefde- echt de benen onder mijn lijf uit gerend heb. Het voelt fijn om bij te dragen, ook financieel thuis en maatschappelijk. De taallessen gaan gewoon door en gaan voorspoedig. Adan gaat als een malle en praat steeds minder Engels op school. Op dinsdag tennist hij en om de week op vrijdag brengen we 'm in de avond naar de fritidsgard, een soort kindersoos op het platteland. Jeroen is nog steeds tevreden met zijn werk. Langzaamaan groeit ons sociale netwerk, via werk en school. 

De grasmaaier zal nog een keer zijn werk moeten doen en dan hoeft ie pas in april weer van stal gehaald te worden. We stoken de houtkachel inmiddels bijna dagelijks om het huis behaaglijk warm te houden, of gewoon heet, omdat we dat fijn vinden. De zomerbanden worden eind deze maand omgewisseld voor winterbanden. De, soms subtiele, veranderingen geven ons richting en houvast. En het is heerlijk om je daaraan over te kunnen geven. Het is letterlijk onze dagelijkse kost: het stilt op alle fronten onze honger.

Vaak leggen onze camera's niet goed vast wat we zien, maar desalniettemin hier een fotorapportage van ons uitzicht op het oosten van begin juli tot nu:

8 juli

28 juli

21 augustus

29 augustus

3 september

5 september

17 september

30 september

3 oktober

5 oktober

8 oktober

Geluk of ...?

Jeetje, krijgt de blog ineens toch een filosofisch tintje. Ik ga het toch even van me afschrijven, terwijl ik op de achtergrond Roeb Roerdomp (zo hebben we hem genoemd) vanuit het riet hoor blazen op zijn hoorn. Schrijven geeft me helderheid, het ordent mijn gedachtes. Hebben wij nu zoveel geluk gehad met ons pad naar Zweden? 

Ik volg een aantal podcasts, vlogs, blogs en Instagrammers: allen Nederlanders die net zoals wij in Zweden zijn beland. Allemaal een eigen verhaal te vertellen, een eigen weg te bewandelen en geen enkele weg is zoals de onze. Mijn hart maakt een sprongetje als ik iets in hun verhaal herken, als mijn brein overeenstemming bereikt tussen hetgeen dat mijn zintuigen oppikken en oude data, opgeslagen in de diepste krochten van mijn harde schijf. 

Vele wegen leiden naar Zweden, maar een ding heeft iedere weg gemeen: er moet geld zijn of binnenkomen om van te leven en onderdak. De een verkoopt zijn huis met flinke overwaarde en koopt hiervan een houten huis. De ander gaat huren, ondanks de overwaarde. En natuurlijk zijn er Nederlanders die de overwaarde bijleggen bij een camping of BnB en zich daarmee zowel onderdak als een inkomstenbron verschaffen. Wij lieten twee huurappartementen achter en kozen bewust om opnieuw te gaan huren in Zweden, omdat het bijna onmogelijk is om op afstand een locatie uit te zoeken en we daarin onszelf niet wilden vastleggen én omdat er nog niet genoeg spaargeld is om iets fatsoenlijks te kopen. 

Tijdens de voorbereiding van onze emigratie gaf het me vertrouwen verhalen te lezen of te horen van gezinnen die zonder koopwoning vertrokken naar Zweden, om te zien wat zij deden, waar ze tegen aan liepen, wat we niet moesten doen en wat precies wel. Maar een huurwoning achterlaten en kinderen meenemen zijn slechts twee van de vele variabelen die een emigratie specifiek maken.  

In mijn vooronderzoek, en ook nu nog, hoorde ik veelal verhalen van Nederlanders die roepen dat je absoluut Zweeds moet kunnen alvorens je gaat bedelen om een baantje. En ik zeg bewust baantje, want de baan díe je vervolgens weet te bemachtigen na tig brieven, maanden wachten, vele gesprekken en afwijzingen, is in Nederland alleen maar te bestempelen als slecht betaalde bijbaan. Het huis waar je in terecht komt, is vaak een slecht onderhouden onderkomen en je betaalt je scheel aan stookkosten en/of renovatiekosten. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. 

ge·luk (het; o)1gunstige loop van omstandigheden; = voorspoed: hij heeft altijd geluk boft altijd; van geluk mogen spreken veel geluk hebben; op goed geluk op de gok2aangenaam gevoel van iem. die zich verheugt
*Geluk volgens de Dikke van Dalen

Ineens zijn we hier. Bijna dagelijks, zelfs op grijze dagen, verwonderen we ons over het veranderende landschap om ons heen, het groeiend aantal vogels in de tuin, de sporen van wild in de bossen en de weerspiegeling van de prachtige lucht op het meer. Ook over de schijnbaar simpele weg die we hebben moeten bewandelen om hier te komen. Solliciteren, huis huren, spullen inpakken en gaan. Hebben we dan zoveel geluk gehad? Of hebben we het helemaal zelf voor elkaar gebokst met onze instelling? Heeft alles dat we in ons leven hebben meegemaakt ertoe geleid dat we uiteindelijk hier nu zijn? Of van alles een beetje?

Mijn man solliciteerde vanuit Nederland met een zeer zwak woordje Zweeds, werd uitgenodigd na de tweede serieuze poging voor een eerste online gesprek en vervolgens werd hij op locatie hartelijk ontvangen voor een assessment en tweede gesprek met een zelfgebakken taart. We hoefden niet lang te zoeken naar een huurvilla op het platteland in het mooiste gebied van de regio, een half uur met de auto van het werk. 

Vier maanden later pakken we de dozen uit. Vanaf het ijs aanschouwen we de kleurrijke zonsondergang en vergeten we in één klap alle hobbels op de weg.

Het gevaar van de ervaringen van andere mensen tot me nemen, is dat ik de magie van het leven uit het oog kan verliezen. Ik weet nu eenmaal nooit wat het leven voor ons in petto heeft. Ik weet nooit wat er om de hoek van ons leven op ons staat te wachten. Bouw het juiste momentum op. Vertrouw en dwing niet te veel af. Hou de stip op de horizon in de gaten, maar bemoei je niet met hoe je er moet komen. En onderweg: "hold on tightly, let go lightly" zoals Ram Dass gezegd zou hebben. You win some, you lose some. Dit alles schrijf ik, om mezelf hieraan te blijven herinneren. Ik weet niet of we geluk hebben gehad of dat het eigen toedoen is geweest, maar ik weet wel dat geloven dat je het zélf voor elkaar het gekregen helpt om het opgebouwde momentum in stand te houden. 

Over de tegenvallers schrijf ik een andere keer. 

Compassie: het breken van ons ego

Verpersoonlijking van compassie: Mahatma Gandhi


Gisteren, 2 oktober was hij jarig, het was dus Gandhi day!
Toen ik in Olst was een paar maanden geleden, had ik een fijn en interessant gesprek met een van de bewoners over leven, onze 'plicht' in het leven en streven. Ik zei dat we toch niet allemaal Gandhi kunnen worden. Hij kaatste de bal terug en vroeg me waarom zouden we niet allemaal Gandhi kunnen worden?

"Compassion is a mustle that gets stronger with use"

Mahatma Gandi

Nog drie dagen en dan vertrek ik weer naar India. Het ene moment tel ik de dagen af, het andere moment ben ik blij dat ik nog even kan genieten van mijn naasten en een heerlijkste der seizoenen; herfst. 

Compassie, de capaciteit om mee te voelen met een ander, is iets waar ik zelf ook nog steeds dagelijks mee oefen, maar nu ik hier ben zie ik toch duidelijk de verschillen. Nee, erg veel compassie voor de natuur en moeder aarde lijken de Indiërs niet te hebben. Maar wel voor elkaar! Het individualisme begint aan zijn eindsprint hier in Nederland -ook met de opkomende deel-economie, houzee!-, terwijl in India collectiviteit nog lang niet uitgebloeid is. In India is zorg, tolerantie en liefde voor elkaar het allerhoogste goed. "Guest is God" is bijvoorbeeld een algemeen gezegde.

Disclaimer 

Compassie, de een heeft het iets meer en de ander iets minder. Ik ben er niet voor om iemand de weg in het leven te beoordelen. Ik ben er niet voor om een ander op 'de goede weg' te sturen, want buiten dat 'de goede weg' niet bestaat, is een onderdeel van compassie om verschillen te overstijgen en eenheid te ervaren. Ik wil wel heel graag iets van mezelf delen, omdat ik ervan overtuigd ben dat de wereld er een heel stuk mooier uit ziet als we allemaal een klein stukje van onszelf, ons ego, delen en daarmee opzij zetten en een klein beetje meer compassie zouden tonen. Een betere wereld begint altijd bij mij en ik kan alleen mijzelf veranderen. Alles dat ik schrijf is geïnterpreteerde kennis van buitenaf. Perceptie maakt de wereld relatief. Op naar wereldvrede!


G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.

Sinds ik vorig jaar een mindfulness cursus heb gedaan waar ik van mijn leraar de tip kreeg om een compassie cursus te gaan doen en sinds mijn egobrekende ayahuasca retreat in november, ben ik meer en meer op zoek gegaan naar het compassiepotje in mijzelf. Ieder mens heeft het! Maar meestal zit er een ego-dekseltje op dat de zaak hermetisch afsluit.

Compassie, zoals ik het zie, is het samensmelten van jouzelf met het geheel, waardoor je de wereld door een bril van liefdevolle mededogen bekijkt. Het is het erkennen dat je in een adem genoemd wordt met al het andere in onze schepping, creatie of universum. Hierdoor begrijp je diep van binnen waarom de wereld is zoals ze is.

In het Hindoeïsme hebben ze een bijzondere uitleg van God: 

G. van generator

O. van operator

D. van destroyer

Toen ik dit voor het eerst hoorde, voelde ik nogal een weerstand tegen dat vernietigen. Natuurlijk blijft het niet bij vernietigen, want na de vernietiging worden alle losse deeltjes van het vernietigde weer samengesmolten door de generator tot een nieuw stukje iets. Dan draagt het een deeltje bij aan de schepping en daar zorgt het operationele gedeelte voor, waarna het weer wordt vernietigd en weer als bouwsteen wordt gebruikt voor iets nieuws ... enzovoorts. Zo komt het dat wij gemaakt zijn van ontplofte sterren en wie weet ben ik wel ooit een dino geweest. Wetenschappelijk onderbouwt, niets zweverigs of religieus.

Een eindeloos evoluerende creatie. 

Om voor mezelf dit proces te begrijpen heb ik een belangrijke stap moeten zetten in mijn bewustzijn. Ik heb God, met de grote G, moeten accepteren. Noem het leven, liefde, Om, Allah, Ram of God, voor mij allemaal hetzelfde. Maar toch niet, want...

Hier in Nederland worden we grootgebracht met ofwel God als een man met een hamer en een grote baard in de hemel die mensen bestraft als ze niet zoet zijn -en met een beetje geluk wordt rond onze negende levensjaar verklapt dat het allemaal een grapje is-, of we worden grootgebracht met het idee dat al dat godsgezever klinkklare onzin is. Het woord God wordt geweerd en verafschuwd.

"It is often forgotten that He, who has surrounded us with this ever-evolving mystery of creation has also implanted in us the desire of question and understand" 

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

Voor de zoektocht naar mezelf moest ik God accepteren. God wordt namelijk in elk geschrift en in elk boek genoemd dat ik afgelopen jaren vast heb gehad. Om te groeien door het verdiepen in geschriften, tradities en culturen moest ik elk aspect een kans geven, zonder mijn sceptische geest in de doctrines te verliezen. Bij het accepteren van God en het omarmen van het woord, dat ik al heel mijn leven atheïstisch onder het tapijt veegde, kwam ook het loslaten van het beeld van die man met die hamer.

In vele religies is het overigens 'verboden' om afgoden te aanbidden, wat eigenlijk een misinterpretatie is van de waarschuwing dat God zich niet laat vangen in een beeld dat onze pre frontale cortex kan produceren. Dus probeer het dan ook niet. 

Voor mij is God het leven, de kracht die zorgt dat alles trilt, beweegt en evolueert. Het is de kracht achter ons bestaan en het ís ons bestaan. Er is geen man achter een stel knoppen. Geen uberbrein met een masterplan, maar intelligentie als het Absolute. Naakt.

Vormloos. 

Wat hebben compassie en God met elkaar te maken? 

Conceptueel niets. Gevoelsmatig alles. 

Compassie is de belichaming van eenheid. God is die eenheid.

Take a bow

Dit grote accepteren betekent dat ik mijn atheïstische denkbeelden, die vooral voortkomen uit conditioneringen mijn jeugd en puberteit, of beelden die de media in mijn vruchtbare geest hebben gepland, moet parkeren en soms elimineren. Het betekent dat ik voor mezelf moet toegeven dat ik in het verleden beoordeeld heb over dingen waar ik niet eens kennis van heb. Dat is natuurlijk pijnlijk voor mijn ego. Mezelf vergeven is de eerste stap naar een compassievol leven. Ook nu veroordeel ik nog soms. Dan ben ik me daar later van bewust en dan vergeef ik mezelf. Voorlopig is dit nog een aanhoudend, maar evoluerend proces. Ik buig diep voor de kracht die dit mogelijk maakt.

“Trust God, but tie your camel.”
Rumi

Als ik God accepteer, dat wil zeggen dat ik accepteer dat er mensen zijn die in een concept geloven, dat ik accepteer dat het op de verkeerde manier gebruikt wordt en dat ik sta voor mezelf en mijn vertrouwen in het leven, betekent het in mijn geval ook dat ik buig voor alles dat in het verleden en heden en toekomst probeert om de boodschap van vrede te verspreiden, inclusief godsdiensten, maar ook voor de natuur en moeder aarde. Ook voor de sterren en de maan en de zon.

Het is niet dat ik opvolg wat staat vermeld in geschriften, sterker nog, ik word steeds sceptischer. Ook naar wat er in mijn eigen geest gebeurd. Daardoor ga ik steeds respectvoller en nobeler om met anderen, hun geloofsovertuigingen én de geloofssystemen in hun eigen geest. 

Dit laatste is compassie vóór manifestatie. Door mee te voelen met een ander, zich in te leven in een ander, in te zien dat we allemaal leven vanuit een uniek perspectief en tóch allemaal eenzelfde strijd leveren in het leven, parkeren we onszelf even. Door denken, spreken en handelen op één lijn te krijgen -oefening baart kunst- zorgen we voor compassie in actie! Door niet alleen te begrijpen en te voelen, maar door onze woorden te observeren als we spreken, en onze acties af te stemmen op dit compassievolle gevoel, parkeren we niet alleen ons ego; we manifesteren op deze manier pure liefde.


Gedachtes worden dingen

In mijn zoektocht -naar geen idee wat eigenlijk, maar het brengt me op prachtige plaatsen en houdt me van de straat- heb ik ook altijd een slag om de arm gehouden als het gaat om religies. Van de meesten wist ik niet veel (en nog niet!) en het wereldbeeld was toch dat religie verantwoordelijk is voor het meest gewelddadige op aarde: het uitmoorden van elkaar. Nu ik op reis telkens geconfronteerd wordt met een andere religie of cultuur (twee jaar geleden in India was dat vooral Hindoeïsme, in Peru het Sjamanisme en afgelopen tijd vooral de Islam en het Soefisme) én sinds ik me verdiep in mijn eigen geest, kan ik niet anders zeggen dat ik heilig geloof dat de verantwoordelijkheid niet bij religie ligt, maar bij het menselijk ego dat enerzijds alleen maar uit is op macht en geld en anderzijds koning is in het misbruiken van oude teksten voor eigen gewin en het misbruiken van kwetsbare zielen. Ook daarvoor is compassie op te brengen, want we hebben allemaal een kwetsbare geest.
De kern van elke religie ter wereld, monotheïstisch of polytheïstisch, is puur en focust op zelfrealisatie en compassie.

"We have a talent for messing up wonderfull things"

Karen Amrstrong

Voor mijn gevoel doen we al sinds jaar en dag hetzelfde: proberen moraal vast te leggen in geschriften. Vroeger kwamen hier religies uit voort. Tegenwoordig praten we nog steeds te veel en doen we te weinig. Ik ook, hoor. Ik onderneem ook nog te weinig compassievolle actie! Maar het begin is gemaakt: langzaam maar zeker krijg ik steeds meer gedachtes in de peiling door observatie, waardoor ik mijn gedachtes opnieuw kan afstellen. En daarna kan ik mijn woord en daad afstemmen op de dingen die ik denk.

Thoughts become things. Choose the right ones!

Mike Dooley - TUT.com

Meer inspiratie voor Compassie?
...I just love TED talks...

Ayahuasca; dualiteit in realiteit - Deel 4

Deel 1 nog niet gelezen?

Deel 2 nog niet gelezen?

Deel 3 nog niet gelezen?

De bovenstaande en onderstaande verslagen zijn mijn ervaringsverhalen van een Ayahuasca retraite die ik heb bijgewoond in Peru. Wil je vooral lezen wat Ayahuasca is? Lees dan deel 1!

De voorzijde van de lodge met een bordje: verboden toegang i.v.m. retraite

Dag 5 Realistische stilte?

Na mijn privé meditatiesessie van vanochtend voel ik me dus eindelijk weer kiplekker en happy! Vandaag hebben we weer een ceremonie-loze avond, maar ook stilte dag. Ik kijk er naar uit, omdat het best fijn is om even niet over Lady Aya te praten. Niet dat je er omheen kunt, want het is zo ingrijpend en aanwezig dat het voor ieder van ons top of mind is. Een dagje stilte is niet mis. Er wordt aan iedereen gevraagd om stil te zijn, tenzij er behoefte is om te praten en je kunt iemand vinden die wil luisteren. De meeste van ons blijken die behoefte inderdaad te hebben. Aan hen wordt gevraagd om niet rondom de lodge te hangen, maar een plekje op te zoeken waar ze anderen niet storen. Maar het werkverkeer in en rond de lodge (dus het personeel en de vrijwilligers) gaat gewoon door. Echt stil is het dus eigenlijk niet.

's Middags sluiten we weer aan bij een satsang. Wederom vind ik het fijn om de verhalen van anderen te horen en om mijn eigen zegje te doen. Hoewel ik meestal wat verlegen word bij dit soort gelegenheden (wie had dat gedacht). Buiten de ervaringsverhalen wordt er gevraagd van deze en gene om een persoonlijk gesprek met Gume, de sjamaan. Vele vragen zich af wat alles nu eigenlijk te betekenen heeft; de visioenen, de pijnen, de gekke dingen in je hoofd, en ook de dingen die bij anderen gebeuren, maar op jou invloed hebben, zoals de ceremonies van Aiva en Andris, die iedereen lijken te beïnvloeden behalve henzelf. Er wordt besloten om een van de volgende dagen een groeps-vragenuurtje te doen met Gume en tolk.

Wat bijzonder is om te beseffen is dat we allemaal ons eigen verhaal hebben, dat zich afspeelt in onze eigen geest, ons eigen universum. De ene heeft in visioenen demonen gezien, de ander engelen. Tijdens een Ayahuasca ceremonie ben je zo diep in trance dat hetgeen dat je meemaakt de enige realiteit is. Het kan niet zo zijn dat we oordelen over wat een ander meemaakt, of het echt is of niet. Het ís echt, want het is echt in de realiteit van die ander. Maar ook als we niet in trance zijn, geldt dit: ieder leeft vanuit een eigen geest en dus een eigen wereld. 

Langzaam maar zeker verandert een stilte dag in een dag als geen ander. Blijkbaar is communiceren met elkaar wat we nodig hebben vandaag en in tegenstelling tot dag 2, heb ik nu zelf ook behoefte om erover te praten.

Vandaag geen ceremonie en dus diner, maar niet voor Aiva en Andris. Er is besloten door de begeleiding dat hun ceremonies te heftig zijn en ook te storend voor anderen, daarom krijgen zij twee een persoonlijke ceremonie vanavond. Terwijl de rest van de groep zich afvraagt wat er allemaal gebeurd in de ceremonieruimte, worden Aiva en Andris door Gume, Alex en Ryan onder handen genomen.

Heldervrouwtje

Ondertussen discussieert de rest van de groep om een aantal kaarsjes, omdat de elektra er 's avonds af gaat, over de ranzigheid die Ayahuasca heet en over dat we bij de gedachte alleen al, moeten kokhalzen. De geur, als je met je neus boven het kopje hangt om je intentie uit te spreken, maakt dat je niet eens je lippen aan het kopje wilt zetten. En de smaak...een dikke substantie smakend naar gefermenteerde aarde en planten, dat bij doorslikken naar je maag kruipt en een plakkerig laagje achterlaat in de slokdarm. Bocht! Nu ik dit type, 9 maanden later, voel ik mijn maag nog een keertje omdraaien. 

Die ochtend tijdens de meditatiesessie leerde ik mijn lichamelijke reactie los te koppelen van mijn gedachtes. Door te denken aan Ayahuasca en vervolgens te observeren wat het met je lichaam doet, zonder verzet (!), verdwijnt de reactie weer en kun je zonder lichamelijke reactie aan iets denken. Dus ik denk aan Aya, ik voel mijn maag in opstand komen, maar zonder dat ik dat weg probeer te duwen, observeer ik deze reactie. We zullen zien of het ook helpt als Ryan rond gaat met een grote kan stinkende plantenprut tijdens de ceremonie morgenavond. 

Dag 6 Diet Break!

Dag 6 vandaag en de vierde ceremonie staat gepland voor vanavond. Zonder Aiva en Andris dus, die hebben vandaag rustdag. We zijn allemaal reuze benieuwd wat er gisteren met hen is gebeurd en vragen hen de oren van de kop. Het was een heftige ceremonie. Gume heeft het demonen-duo tijdens de ceremonie gewassen met petroleum en heeft letterlijk de duivels uitgedreven. Voor de meeste van ons een geruststelling, vooral voor de dames die bij Aiva op de kamer slapen. Zij voelde zich niet veilig meer bij Aiva op de kamer. 

Een van de meiden (Alexa), heeft een verleden met exorcisme. Haar vader is priester en zij heeft op haar twaalfde een duiveluitdrijving meegemaakt (bij een ander). Ze slaapt bij Aiva op de kamer en kon niet meer van haar nachtrust genieten. Tijdens de retraite worden deze onderwerpen ineens dagelijkse kletspraat en ik sta ook nergens meer van te kijken. Het kan allemaal bij Ayahuasca! Het is niet aan mij om te beoordelen of dit soort verhalen bullshit is of niet; het gebeurt in haar wereld, dus is het realiteit voor haar. Voor mij is het niet belangrijk of het echt of nep is, want ik maak het namelijk niet mee. De mensengeest is complex. 

Wat wel voor iedereen realiteit is vandaag: het dieet mag gebroken worden! In de ochtend nemen we allemaal onder leiding en begeleiding van Ryan of Gume ceremonieel een theelepel zout in onze mond. Niet doorslikken! Nee, want schijnbaar moet je dan meteen overgeven, waardoor het hele effect weg valt. Het zout is bedoeld om de tekorten aan te vullen en die worden door het speeksel en het slijmvlies in de mond opgenomen. De rest van de dagen mogen we in ieder geval weer eten met smaak en is er weer meer variatie in de theesoorten! Verder eten we nog gezond en karig, zeker vandaag, om onze lichamen weer te laten wennen aan voedingsmiddelen.

In 10 seconds to the moon!

Ik riep gisteren, na mijn helse nacht, tegen mezelf dat ik nóóit meer zou drinken. Uiteraard ben ik vandaag weer van gedachte veranderd, zoals ik elke dag weer doe. Want het is toch wel zonde om, als ik hier toch ben niet eruit te halen wat er in zit. Hoe vaak krijg ik in mijn leven nu nog de kans om Ayahuasca te drinken en rommel op te ruimen? Dus, op naar vanavond! Omdat het dieet wegvalt, valt ook de treebark-tea sessie weg. Die was me inmiddels ook behoorlijk tegen gaan staan, dus heel erg vond ik dat niet. Wel staat er meditatie op het programma en 's middags natuurlijk het uitputtende Qi Gong, waar ik toch trouw weer aan meedoe. Ik voel me goed en geïnspireerd en langzaam begin ik, zonder angst dit keer, te bedenken hoeveel ik vanavond wil drinken en wat mijn intentie gaat zijn.

Ik ga vanavond weer strategisch op de plek zitten waar ik de eerste nacht ook zat: naast de kachel en bij de poster van mijn lievelings god Shiva, de god van de vernietiging. Vanuit deze plek kijk ik recht op de Mesa, zit ik dicht bij de deur (voor het geval dat) en zit ik ongeveer halverwege de uitdeelronde. 

Zoals bij aanvang van elke ceremonie zegent Gume de Aya en de ruimte en sealt hij de ruimte af tegen het binnendringen van energieën of demonen die er niet thuis horen. Gume verzegelt de deuren en blijft bij de laatste, die aan de andere kant van de kachel is, wat langer staan. Hij staart naar buiten en ik heb het vermoeden dat hij iets ziet staan. Vervolgens loopt  hij naar buiten en blijft een tijdje weg.

Intussen zitten we allemaal klaar voor de start. Ik voel me goed en besluit het op een half kopje te wagen. Ryan schenkt het voor me in. Het was alleen wel ietsje meer dan een halfje.

Laat me mijn plek op aarde zien

"Salud!"

Ik heb het idee dat het opruimen van het stukje identiteit voor nu wel gedaan is en ik kan voor mijn gevoel wel door naar een volgend onderwerp. Waar hoor ik? Ik voel me niet thuis in Nederland, maar wil ook de rest van mijn leven niet ongesetteld blijven rondzwerven. En ik heb dromen! Maar waar ga ik deze tot uitvoer brengen en passen ze eigenlijk wel bij mij? Dus het is enerzijds een vraag naar de plek op aarde en anderzijds de vraag naar mijn taak in het leven.

Nog voordat Ryan zijn ronde had afgemaakt, wordt de Ayahuasca naar mijn hoofd afgevuurd. Hard en hoogst oncomfortabel! Lady Aya stuurt me in 10 seconde naar de maan! Ik voel mijn hersens onder invloed raken. Mijn zicht vertroebelt, het zweet breekt me uit, ik ben ineens doodsbang voor het onbekende. Bad timing Ireen, want panieken op het moment dat je een half kopje hallucinogenen in je mik hebt geduwd, is niet echt handig. Onder het mom van never suffer in silence, roep ik Ryan bij me.

Mijn reddende engel komt vliegensvlug en probeert me te kalmeren. Het enige dat ik kan denken is "Ik wil niet, ik wil dat het stopt, ik wil eruit, ik ga te hard!" Ondanks dat ik weet dat ik dit uit moet gaan zitten, kan ik mezelf niet kalmeren. Ryan loopt terug naar de Mesa om zijn tabak te halen voor een rituele ventiada. In de tussentijd moet ik boven mijn emmertje gaan hangen om de overtollige Ayahuasca af te tappen.

Zo, het scherpe randje is eraf. Ryan komt terug en het grote probleem is eigenlijk al opgelost. Vreemd natuurlijk, want de Ayahuasca die al naar mijn hoofd was gestegen, zat al in mijn bloedbaan en kon ik natuurlijk niet meer uitkotsen. Toch voel ik me stukken beter. Zou Aya inderdaad een ziel hebben? Hoe dan ook geeft Ryan me een ritueel en ben ik dankbaar voor zijn hulp.

De rest van de ceremonie verloopt rustig voor me. Ik krijg nog een lachkick met een van mijn buurmannen, geen idee wie. Ik moet lachen om zijn lachen, waarop hij weer moet lachen om mijn lachen. Later in de nacht moet ik even naar de wc, maar durf eigenlijk niet zo goed. Ik had natuurlijk eerder gezien dat Gume naar buiten was gegaan om een energetische indringer af te weren. Maar als je moet, dan moet je. Ik voel me beschermd en trek de stoute schoentjes aan. Nog geen minuut later ren ik zonder door te trekken terug de ceremonieruimte in, omdat het licht in de wc begon te knipperen!

Ik lig lekker op mijn rug te genieten van mijn eigen mareado trip en ieder die het nodig heeft, werp ik een "Love & light" toe. Ineens krijg ik dan zelf ook het licht te zien! Ayahuasca wil me vertellen dat ik véél te snel ga door te vragen naar mijn plek op aarde. Het is nog helemaal niet belangrijk. De enige plaats die belangrijk is is hier en nu. De wereld is enorm en het maakt niet uit waar ik ben. Verder zie ik India op een kaartje voorbij vliegen, maar dat kan ook mijn eigen visuele fabricage zijn geweest. De wens is de vader van de gedachte? Gume komt nog even checken of alles in orde is met me, waar ik erg dankbaar voor ben. God, wat houd ik van die man! Een vredige nacht met veel love, peace & harmony!

Spooky Stories

Natuurlijk verliep niet voor iedereen de avond even rustig. Blijkbaar stond er inderdaad iets buiten de ceremonieruimte en volgens de slaapkamergenootjes van Aiva is het hen 's nachts na de ceremonieruimte gevolgd. Alexa, de exorcist-dochter, heeft 'het' duidelijk zien lopen en in de kamer gezien. Blijkbaar heeft 'het', met krulstaart en hoorntjes, hun geprobeerd uit slaap te halen en te tergen. Terwijl ik heel de nacht lekker veilig in de ceremonieruimte heb liggen slapen, hebben de meiden de schrik van hun leven gehad. Wat een begin van dag 7, de laatste ceremonieavond!

Angels part II

Dat je dan toch op je een na laatste dag (hoewel ik dat toen nog niet wist) een engeltje mag treffen dat alles weer goed kan maken. En dat je je toch realiseert dat de negativiteit inderdaad tussen je oren zit. Nee, het massa toerisme in Thailand trekt me niet. Sterker nog, het schrikte me af en dat doet 't nog. Maar soms is een ontmoeting genoeg om het zaakje in je hoofd om te gooien.

Een dag na 't plaatsen van mijn blog had ik me neergelegd bij 't feit dat ik hier NU zit en niet ergens anders ben en dus maar beter kan genieten van de tijd hier. Tickets zoeken naar India liet ik even voor wat het was. Ik nam een kokosnoot als ontbijt, een pad thai als second breakfast. Tijdens mijn second breakfast -mijn favoriete maaltijd van de dag- schoof ik aan bij twee jonge mannen die druk in gesprek waren over een project. Een project aangaande permacultuur en eco woningbouw. Ze gaven me de gelegenheid om mijn ei kwijt te kunnen en wonderbaarlijk genoeg vond ik zo de eerste like-minded mensen. Ze kwamen regelmatig mensen tegen met hetzelfde gevoel. Ik kreeg wat info over verschillende projecten en verliet ze met een beter gevoel.

Er is een mini boulderwandje in Chiang Mai en ik besloot om wat te gaan klimmen. Na 1,5 uur rustig aan doen had ik pijn aan mijn schone vingertjes. Maar 't voelde weer lekker!

Tijdens mijn after-klim snack bij Funky Monkey, wat een lunchcafeetje is en niets met de klimwand te maken heeft, raakte ik aan de praat met marihuana verbouwer Terry uit de v.s. Nog een engeltje! Een zeer geschikte kerel die que leeftijd mijn pa had kunnen zijn! We praatten over reizen en Ayahuasca. Hij was op weg naar zijn dagelijkse voetmassage en wilde me graag trakteren.

Terry past precies in het profiel sekstoerist, maar ik vertrouwde hem volledig en ging met 'm mee. Ik onderging mijn eerste Thaise massage van 2 uur (hoofd, benen, rug en armen) op kosten van mijn nieuwe vriend. Precies wat ik nodig had! Dat was heerlijk zeg!

We struinde wat over de avondmarkt waar Terry me sprinkhaan liet proeven. Niet vies, maar geen traktatie! Het grappige was dat Terry op een gegeven moment zelf begon over hoe ongemakkelijk het voor hem was om als potentiële pinautomaat gezien te worden door jonge Thaise (geld)-trekkertjes. Ik gaf ook maar eerlijk toe dat ik me bij elke oude kerel afvraag wat hun reden van reizen in Thailand is, en ik besefte dat ik daarmee ook seksindustrie afkeur. Wat valt er van te zeggen? Weinig. Ik denk dat we met z'n alle het toerisme op alle fronten maken en breken. Vraag en aanbod, waarbij niet altijd duidelijk is welke van de twee eerst aan de beurt is.

Vanmorgen was het even spannend: uitchecken moest om 11 uur. Een bus boeken voor dezelfde avond terug naar Bangkok, daar kon ik ook niet te lang mee wachten. En ik zat te wachten op een mailtje van een Nederlander die zichzelf gevestigd heeft in Chiang Mai en hier allerlei helende massages en yoga geeft, onderwijst. Geen massa, maar een juweeltje in de chaos.

Hij mailde op het moment dat ik besloot om vanavond Te vertrekken naar Bangkok met de mededeling dat hij vanmiddag nog plek zou hebben voor een intense buik massage. Ik besloot om nog niet uit te checken, die 100 baht = €2,50 kan ik wel missen.

Zodoende dat ik zojuist terug kom van mijn tweede massage. Engel Remco gaf me tips en hielp de buikspanning loskomen met zijn -indeed- intense massage.

Ik had Terry gemaild om nog een maaltijd te delen, maar helaas heeft hij niet gereageerd. Zo gaat dat met reizen. Heel dankbaar voor deze laatste 2 dagen die een hoop goed hebben gemaakt. Wie weet kom ik met deze nieuwe info toch nog eens terug hier. Het voelt nu alsof ik te voorbarig ben geweest met mijn geplande vertrek, maar ik ben ook wel heel blij dat ik morgen rond deze tijd - 16.30u- in Mumbai land. 

----------------------------------------------

Angels on the sideline again.
Benched along with patience and reason.
Angels on the sideline again
Wondering when this tug of war will end.

Tool ~ Right in two 

Hopeless Wanderer - Hallo & Kusjes

Daar zit ik dan op Madrid airport. Ontzettend klote geslapen de nacht voor vertrek, vrijdagnacht. Nog woorden gehad met mijn moeder op de ochtend van vertrek. Serieuze gesprekken gevoerd met mensen die veel met me op hebben. Ook kom je er in de laatste dagen voor je vertrek achter wie je echte vrienden zijn en dat er eigenlijk meer mensen zijn die van je houden dat je misschien in eerste instantie had gedacht. Altijd fijn om hierachter te komen als je vertrekt, daar doe je het uiteraard voor ;). Kan het iedereen aanraden die daar enigszins onzeker over is. En natuurlijk is het ook gewoon leuk om zenuwachtig te zijn om te reizen en om vol spanning af te wachten wat je aan gaat treffen aan de andere kant van de aardkloot. Natuurlijk hoort bij vertrek serieuze melodrama. En natuurlijk zijn alle songteksten van de liedjes die je hoort ineens op jouw lijf geschreven. Net zoals bij liefdesverdriet. Hier op het vliegveld van Madrid. 

Ik ben me steeds bewuster geworden van mijn angsten afgelopen maanden. Ik kom steeds dieper bij de kern. Door mezelf vragen te blijven stellen naar mijn gedrag en gevoelens. Door telkens zo eerlijk mogelijk te reflecteren. Er is iets waarin ik niet kan berusten. Misschien rust zelf wel. Omdat ik bang ben voor een saai leven en dat ik het nog prettig ga vinden ook. Ik ben ook bang om in de voetsporen te treden van mijn ouders. Natuurlijk ben ik een kind van ze en heb ik nu eenmaal dingen van ze overgenomen. Dingen waar ik trots op ben en dingen die ik misschien liever anders gezien zou hebben. 

Op een of andere manier heeft een reis bij mij altijd een thema. Zo ging ik naar Australië om te vluchten voor het verdriet dat aan Nederland kleefde vanwege het over gaan van mijn relatie. Maar toen ik terug kwam plekte het nog steeds aan mij en aan Nederland en ik moest het gewoon onder ogen komen om er vanaf te komen. Ik ging naar India om mijn oordeel over de wereld en alles en iedereen die daar op leeft te transformeren in liefde voor de wereld. Het enige dat in deze probleemstelling niet meegenomen is, is de liefde voor mezelf en vooral het vertrouwen in mezelf. 

Laat me alsjebliefthet probleem onder ogen komen binnenkort. Laat me onderhand eens begrijpen waar ik  zo bang voor ben in het leven en de rust kan vinden waar ik zo ongelooflijk naar verlang. Rust komt van binnen, maar ik heb geen flauw idee waar 't zit en wat 't blokkeert. Laat me alsjeblieft. Met rust.

Een heel ander dingetje is mijn Spaans. Dat ontbreekt op Hola en Besos na. Hallo en kusjes. Natuurlijk immens belangrijk voor een Bonita als ik. Hola & Besos heb je nodig voor het veroveren van alllll die knappe Peruanen. In mijn ogen lijken ze allemaal op elkaar, net als Chinezen. Allemaal groot-neuzig en breed-jukbeenderig en -kakerig. Ook de vrouwen overigens. 

Na een lange donkere nachtvlucht in een pisvliegtuigje van Iberia -zonder eigen tv-schermpje (!), we leven toch in 2012? - ben ik aangekomen in Lima, in de suburb Miraflores. 10 Minuten lopen van het strand, 2 minuten lopen van 'Central Park' en supermarkten die 24/7 open zijn. Ik werd door mijn taxi chaffeur afgezet bij het Hostel. Onderweg vertelde hij over het strand, vroeg of het mijn eerste keer in Peru en Amerika was en vertelde over de wekelijkse marathon in Miraflores. Natuurlijk slaap in bovenop een Indier, want dat zijn jullie gewend van mij. Aardige man uit Hyderabad. Een Indier zou geen Indier zijn als hij niet zou beginnen over Business met de Big B. Gisteren avond vroeg hij de oren van mijn kop over het starten van een 'shop' of restaurant in Nederland, want hij had in Amsterdam een friettentje gezien waar ze alleen maar friet verkochten en waar mensen rijen dik stonden te wachten buiten de deur. Dat leek 'm wel wat. Paar goeiekope Polen er in... Toen ik bijna in slaap viel en geen antwoord meer kom geven op zijn vragen (zou hij als Indier een 'shop' kunnen openen in Polen?) werd ik dimissed. 

Maar goed, hij was ook de enige waarmee ik die dag een woordje heb kunnen wisselen in het Engels. De rest van de Peruanen en vele Zuid-Amerikaanse toeristen kunnen en kennen echt alleen maar Spaans. Daar zit je dan met je goede bedoelingen. Natuurlijk is het de bedoeling om volgende week Spaanse lessen te volgen, maar ik wil tot die tijd ook graag overleven. En ik betwijfel of dat gaat met Hola & Besos. 

Gisteren nadat ik had ingecheckt besloot ik even naar de wekelijkse marathon te gaan kijken. Ik vond dat er wel erg veel mensen meededen aan de wekelijkse marathon en er werd flink uitgepakt qua entourage. Er liep een man rond met een zeppelin aan een touwtje. Er speelde wat bandjes, volgens mij in Peru wel bekend want genoeg mensen zongen mee. Ik moest niezen en dat zorgde ervoor dat ik aan de praat raakte met een vrouwtje met kindje. Of nou ja "aan de praat" is wellicht wat overdreven, want ze praatte vooral tegen mij. Vervolgens zat ik er heel de dag aan vastgeplakt, omdat ik niet uitgelegd kon krijgen dat ik weg wilde. Ik verbrandde mijn hoofd en mijn armen en toen ik het nodig vond om terug te gaan naar het hostel om iets aan te trekken tegen de kou en iets te smeren op die schroeiende plekken is ze maar meegegaan omdat ik alleen weet hoe je "We gaan" (Vamos) zegt en "Ik ga" niet. 

Verder ben ik meegevoerd naar de overvolle speeltuin in Central Park, omdat ik niet uitgelegd kreeg dat ik daar geen zin in had en heb vervolgens uren zitten kijken naar gestoorde, bijtende Peruaantjes met 'azucar' OD (suiker overdosis), terwijl hun ouders in geen velden of wegen te bekennen waren. Ondertussen heb ik mijn Spaans aardig opgekrikt want mijn nieuwe vriendin Janeth leerde me wat glijbaan en schommel was in het Spaans. Ook vertelde ze dat mannen in Peru meerdere vrouwen mogen hebben en dat ze soms elkaar doodschieten?

Toen ik het steeds kouder kreeg omdat ik verbrand was en gewoon nog steeds heel erg moe was heb ik me los kunnen wrikken van haar houdgreep en ben gegaan. Ik heb haar telefoonnummer gekregen en ik kon haar bellen om nog eens af te spreken. Tot zo ver mijn eerste (Spaanse) lessen. Hopeloos! 

You heard my voice I came out of the woods by choice
Shelter also gave their shade
But in the dark I have no name

So leave that click in my head
And I will remember the words that you said
Left a clouded mind and a heavy heart
But I was sure we could see a new start

So when your hope's on fire
But you know your desire
Don't hold a glass over the flame
Don't let your heart grow cold
I will call you by name
I will share your road

But hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer
And hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer

I wrestled long with my youth
We tried so hard to live in the truth
But do not tell me all is fine
When I lose my head, I lose my spine

So leave that click in my head
And I won't remember the words that you said
You brought me out from the cold
Now, how I long, how I long to grow old

So when your hope's on fire
But you know your desire
Don't hold a glass over the flame
Don't let your heart grow cold
I will call you by name
I will share your road

But hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer
And hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer
I will learn, I will learn to love the skies I'm under
I will learn, I will learn to love the skies I'm under
The skies I'm under  

Hopeless wanderer ~ Mumford and Sons, Babel

11 meiden en een steentje

Gisteren had ik de laatste bijeenkomst van mijn mindfulness training. Ik heb er eigenlijk weinig over geschreven, dus trakteer ik jullie nu op een grote lap tekst met veel oninteressante huisgemaakte analyses.

In totaal duurde deze training 8 weken en ik ben er vooral mee begonnen om mezelf wat discipline aan te leren ten aanzien van het mediteren en om mindfuller te worden. Schijnt te werken tegen bijnieruitputtingsverschijnselen. In deze 8 weken heb ik 10 andere dames leren kennen, die allemaal om hun eigen redenen deelnamen aan de cursus. 10 Meiden met hun eigen gedachtes, hun eigen motieven, hun eigen strijd, hun eigen levensverhaal. En de trainer, die 8 weken lang zichzelf -letterlijk en figuurlijk- heeft gegeven om ons het een en ander bij te brengen over mindfulness. Hij moest 8 weken lang de balans op maken tussen 'werk' en privé, zowel voor zichzelf als in de groep.

Nu was ik in het begin zeer fanatiek met oefeningen doen, fanatieker dan ik had mogen wensen. Natuurlijk zag ik al van heinde en ver aankomen dat dat fanatisme geen lang leven beschoren was. Door de voorbereiding van mijn reis, het opruimen van mijn tyfuszooi, het verhuizen naar mijn ouders, het afscheid nemen van vrienden en bekenden, het ontbreken van discipline werd dit minder en minder. In het begin zag ik dat als een meditatiepoging 'mislukte' (in hoeverre kan een poging tot wat dan ook mislukken? Nooit eigenlijk) dat ik dan de dag erop angst kreeg om weer te beginnen, omdat ik als het weer zou mislukken, ik mezelf als mislukkeling af zou schilderen. Vervolgens zou ik én een schuldgevoel hebben over de mislukte poging én over het feit dat ik mezelf mislukkeling noem, in plaats van een beetje lief tegen mezelf te zijn. Maar, als ik niets aan mijn huiswerk deed, had ik ook schuldgevoelens. Dus eigenlijk maakte het niet uit of ik het wel of niet deed: ik was bang voor schuldgevoel, of ik hád schuldgevoel. 

De laatste huiswerkopdracht die we kregen, was het schrijven van een brief naar onszelf. In deze brief zette ik mijn bevindingen van afgelopen 8 weken, mijn tips & trucs voor mezelf en wat compassievolle woorden ter aanmoediging. Deze brief konden we in een envelop, open of dicht, meenemen naar de training en wel of niet voorlezen aan de rest. In alle gevallen zou onze trainer de enveloppen meenemen en op een bepaald moment naar ons terug sturen.
In het kader van "Grenzeloze kwetsbaarheid is onkwetsbaar" had ik mijn envelop open gelaten. Ik geloof dat deze brief schrijven een van de meest liefdevolle dingen is geweest die ik ooit voor mezelf heb gedaan. Het voorlezen ervan was één van de meest ego-vernietigende dingen die ik ooit heb gedaan. 

We hebben 8 weken lang geoefend met bodyscans, zitmeditatie, loopmeditatie, kort en lang. 8 Weken lang hebben we geoefend met onze aandacht, om deze zwaar ongetrainde spier eens een poepie te laten ruiken. 

Na het voorlezen van de brief, begonnen we aan de voorlaatste oefening: Metta meditatie. Metta betekent onbaatzuchtige en onvoorwaardelijke liefde in Pali, de oude taal van de Boedhha. Ik heb dit nooit echt gesnapt. Want hoe kan ik nu onvoorwaardelijk -zonder voorwaarde- van alles dat leeft houden, en óók van mezelf houden? Hoe kan ik nu mezelf aan de kant zetten, wegcijferen, voor alles dat leeft, mijn leven geven voor een betere wereld, én tegelijk van mezelf houden? En hoe kan het, dat als de wereld een afspiegeling is van mezelf, dat ik alles over heb voor een betere wereld, maar niet voor mijn eigen geluk? Want een betere wereld begint bij mezelf. Was mijn compassie voor de wereld om me heen dan onecht? En het kwartje valt heel langzaam. 

Ik kan van mezelf houden en van alle dingen die leven, omdat ik zelf ook onderdeel ben van dezelfde schepping. Zelf ben ik ook een onderdeel van "alles dat leeft". En het is niet zo dat ik mijn liefde weg moet geven, zodat er te weinig overblijft voor mezelf. Het is er in overvloed en dus ook voor mij. Bovendien is het wegcijferen van jezelf ten gunste van een betere wereld ook niet bepaald onvoorwaardelijk.

Tijdens deze Metta oefening moesten we een wens voor onszelf herhalen, als een mantra, op in- en uitademing. Het ontroerde me direct, omdat ik net 1 minuut daarvoor aan mijn brief had voor gelezen aan 11 meiden en onze trainer.

"Ik wens mezelf alle geluk van de wereld toe"

 

Ik zou zo graag mezelf overslaan in deze wereld. Ik zou zo graag mezelf de schuld geven van alles dat er gebeurt. Lekker piepklein blijven en onzichtbaar, zodat niemand opmerkt dat ik er ben geweest. En niet eens om mijn zogenaamde grote daden anoniem te laten blijven, maar gewoon omdat. Omdat ik het niet waard ben? Eigenlijk klinkt het allemaal zo dramatisch dat ik er niet eens over wil schrijven. En dat zou ik ook niet doen als ik er niet van overtuigd was dat het gebrek aan eigenwaarde voor het overgrote deel ten grondslag ligt aan onze relationele en psychologische problemen. Ik leg er in mijn blog natuurlijk een enorme loep op, waardoor een detail uit de problematiek van een doorsnee meisje of net volwassen vrouw enorm wordt opgeblazen. Dat opblazen is nodig om het op te lossen. Het oppakken met beide handen en aanpakken met je aandacht maakt dat het oplost, of op wordt gelost.

Sinds mijn laatste Mindlink therapie ben ik er bewust mee bezig en het blijkt inderdaad dat ik dit onbewust doe, mezelf allerlei verantwoordelijkheden toe-eigenen die niet bij mij horen. Zo gaf ik bijvoorbeeld mezelf de schuld van mijn vaders bekeuring van bijna € 200,- (ik was er niet eens bij...) omdat ik zelf altijd te hard rijd en hem misschien (as if...) op zit te naaien om hetzelfde te doen. Zo trek ik de verantwoordelijkheid naar me toe voor het vervangen van de kapotte PC van mijn ouders, want misschien kan ik de situatie even oplappen met mijn oude laptop, die ik aan mijn zus zou gaan verkopen. Hele vreemde patronen spelen zich af. En mooi om te zien dat ik dus vervolgens mijzelf moet overtuigen van het feit dat die dingen helemaal geen zak met mij te maken hebben, dat ik ze dus niet op mezelf hoef te projecteren en het gewoon kan zien als een gebeurtenis in de relatieve wereld waar het een na het ander gebeurt omdat de wereld om ons heen een afspiegeling is van ieder één. 

Wat ik me nog wel afvraag en waar ik geen antwoord omheen kan analyseren is het feit dat we allen kampen met een discipline-gebrek. Waarom doen we niet de dingen die we zo graag willen doen? Of het nu om gezond eten, afvallen, meer sporten of mediteren gaat. We willen het zó graag. En als het puntje bij het paaltje komt, ontbeert bij ieder de discipline om daadwerkelijk tot actie over te gaan. Waar zit 'm dit in? Dat het ontbreken van tijd het excuus is, is natuurlijk achterhaald. En ook al die andere excuses gaan niet meer op. Gewoon even eerlijk zijn naar mezelf en naar de kern van het probleem kijken. Waarom doe ik iets niet, dat ik wel graag wil? Ik denk dat het gewoon in strijd is met dieper liggende patronen. Rationele discipline staat haaks op mijn gebrek aan eigenwaarde. 

De laatste oefening die we deden was de oefening met een steentje. Een aandachtsoefening of zitmeditatie. Het (edel)steentje mochten we zelf uitkiezen en was een extra cadeautje van onze rots in de branding. Het steentje draag ik met me mee op mijn reis en zo draagt het bij aan mijn reis. Want telkens als ik het tegen kom, kan ik iets wensen. Voor mezelf of iemand anders.

Tot slot een mooie tekst, gebruikt in de training, uit het Tibetaanse boek van leven en sterven -Sogyal Rinpoche.

Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren…ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet.
Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet.
Het duurt nog lang voordat ik eruit ben.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er weer in…het is een gewoonte.
Mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben.
Het is mijn schuld.
Ik kom er direct uit.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik loop eromheen.

Ik loop door een andere straat.

Destiny & Dignity

Beste Irene,

komt u weleens in eindhoven dat u de lamp kan komen brengen.
Ben namelijk alleenstaande moeder zonder eigen vervoer, moet dan met het openbaar vervoer en word het meteen al duur en een hoop gedoe met de kinderwagen.

m.v.g.

Christel (verzonnen naam)

Er gingen gedachtes door me heen na het lezen van dit enigszins vreemde mailtje als reactie op een lampenkapje dat ik op Marktplaats had staan, zoals: Ja, hoe is het, het kost al niets en ik moet ook benzine kopen om naar jou te komen! Maar ook wat zachtaardigere zoals: deze dame durft om hulp te vragen en wie ben ik om in ieder geval niet te kijken of het in de buurt is van plekken waar ik kom in Eindhoven. Ik kom namelijk zo'n 4x per week in Eindhoven, dus kan het in ieder geval proberen, toch?

Haar adres bleek vlakbij mijn yoga te zijn. Ik vroeg in een antwoord richting haar of ze nog meer spullen nodig had. Ze antwoordde dat ze wel spullen kon gebruiken, maar geen geld had. De lamp kostte € 5,-. Uiteindelijk heb ik een tasje gevuld met keukenspulletjes, dat ik met mijn vuilnisbak en het lampenkapje vandaag na de yoga haar ben gaan brengen. 

Ze kwam precies naar beneden met de baby in haar handen, terwijl ik uitstapte. Toen ik binnen kwam wist ik meteen dat de achtergrond van dit meske mijlenver van de mijne verwijderd lag. Een jonkie met een 8 maanden oude baby. Ik heb de spulletjes eigenhandig in de keuken gezet. Daarna nodigde ze me uit voor een kop thee. Ik heb het aangenomen, hoewel ik hoopte dat ze zich niet verplicht voelde. Zou ze het anders doen? Mijn thee aanbieden terwijl ze niet op gezelschap zit te wachten?

Het gesprek kwam snel op gang, mede omdat ik gewoon op de man af aan haar vroeg of ze alleen woonde en hoelang. Het meiske was 21 jaar, had hiervoor 1,5 jaar in de opvang gewoond. Eerst in een Blijf-van-mijn-lijf-huis en daarna in een daklozen opvang. Daar kwam ze terecht toen ze bij haar ex wegging. Samen zwierven ze 2 jaar lang door Den Bosch. Maar hij was slecht en ze was bang voor 'm. Hij gebruikte flink drugs en toen ze zwanger raakte is ze gegaan. Nu heeft ze een heel mooi huisje, woont alleen, staat onder bewindvoering en onder begeleiding. Haar baby heeft bronchitis en rommelt en rochelt als een koffiemolentje. Het zag er uit als een fijn huisje waar ze hard aan had gewerkt.

En ik? Ik ben alles aan het opgeven om niets te hebben. Om een zwervend leven te leiden dat zij leed. Ja leed, en niet leidde. Wat een paradox. Hoe kom ik erbij dat mensen in deze situatie loyaliteit nodig hebben? Ze hebben waardigheid nodig, veiligheid en geld. Ja, ik ga op reis. Zomaar even naar Zuid Amerika en daarna naar India. Ja, dat kan ik betalen, want ik heb hard gespaard. Ja, ik ga alleen.

Onder het gesprek schraapte ze uit haar spaarpot en portemonnee € 5,- bij elkaar en gaf het aan me. De muntjes brandde in mijn hand en na het aanhoren van mijn verhaal kon ik eigenlijk het geld niet van haar aannemen. Maar als ik het terug zou geven, wat zou ze er dan mee doen? Nog meer sigaretten van kopen? Of ongezond eten, zoals die pakken koeken die ik door haar woonkamer en keuken verspreid terug vond? Het is helemaal niet aan mij om te oordelen over haar uitgave patroon en op het moment dat zij bovenstaande email aan mij stuurde wist ze dat ik geld voor dat lampje wilde hebben. Dat stomme lampje dat mijn leven met het hare heeft doen kruisen. Ik had de neiging om voor haar te zorgen, om mijn hulp aan te bieden. Ik had de neiging om haar te dingen te geven. En ik heb ook wel wat aangeboden, of tenminste ik heb gevraagd wat ze nog nodig had. Waarom is het zo verdomd lastig om met deze verschillen om te gaan? Waarom werkt dit zo op je geweten?

De € 5,- heb ik gehouden. Voor mijn waardigheid, en de hare. Ook om het mezelf niet moeilijker te maken. Ik heb wel beloofd dat ik nog een lamp-ophang dingetje kom brengen. Of ik dat ding nou laat hangen voor de nieuwe huurder of er eentje afhaal voor haar. Dat maakt geen verschil.

Van Rebelse Eenvoud naar Rebelse Vrijheid

Klaar met de eenvoud

Het volstaat niet meer, de naam Rebelse Eenvoud. Het volstond totdat ik de eenvoud gevonden had of heb die ik zocht. Want dat is wat wij doen in onze relatieve wereld: wij onderzoeken net zolang de uiterste polen van de omgeving totdat we overtuigd zijn van het punt tussen deze polen waarmee onze ziel resoneert. Voor mezelf heb ik genoeg meervoud en eenvoud gevoeld en ervaren om te weten waarmee ik resoneer: eenvoud, met de kwalitatieve voordelen van het geboren worden in een Westers land. Ik voel me nog steeds gezegend dat ik Nederlandse wortels heb, ookal is mijn bosje penen erg dun gezaaid; heerlijk om in de supermarkt op jacht te gaan naar mijn prooi van diezelfde avond -biologische groentes, gekweekt aan de andere kant van Europa of de aardbol, heerlijk om mijn vieze was bij elkaar te sprokkelen en in de wasmachine te kegelen, op een kort programma met milieuvriendelijk wasmiddel. Mijn geest vertrouwt mijn ziel voldoende om op gevoel bepaalde beslissingen te maken omtrent eenvoud. En dat geeft rust en vertrouwen. Want als mijn ziel eigenhandig beslissingen mag nemen over onderwerp eenvoud, dan is grote kans dat in de toekomst de verantwoordelijkheden uitgebreid zullen worden. YES!!

Angsten blijven onderzoeken

Ik veroordeel mezelf nogal eens dat ik dan weer zo nodig op reis moet. Kan ik mijn reis niet gewoon hier maken? Moet ik daarvoor per se naar de andere kant van de wereld? Waarom kan ik niet gewoon normaal zoals iedereen een baan nemen, op één plek blijven wonen een gezin stichten en blij zijn? Ik denk soms dat ik bang ben voor een dergelijk leven, dat ik bang ben voor stilstand en daarom maar de extreemheid op zoek. De chaos. Want chaos doet leven. Ik weet waarom ik er angst voor heb, omdat ik bang ben dat ik mijn herinneringen aan mijn diepe zelf kwijt raak, sinds ik ze weer gevonden heb. Misschien ben ik te zeer gehecht geraakt aan mijn grenzeloze leven? Werken - reizen - werken - reizen - werken - reizen.... En ondertussen onderzoek ik mijn persoonlijke polen in onze relatieve wereld, zonder me vast te leggen op een bepaalde plek binnen die twee uiterste polen. Dit klinkt misschien wel heel abstract...

Zoals gezegd kun je zonder pieken geen dalen ervaren en zonder zwart geen wit. Zonder stilte geen geluid. Maar zonder pieken en dalen ook geen heuvels, zonder zwart en wit ook geen grijs en zonder stilte en geluid ook geen gefluister. Ergens tussen die twee uiterste polen ligt een punt dat het allerbeste past bij de "zijn"-toestand van onze ziel. Dat punt, is volgens mij wat we zoeken in ons leven, en misschien verandert het wel continue. Dat punt is er voor vele aspecten in het leven: je probeert je ziel rust en balans te geven als het gaat om duurzaamheid, seksualiteit, gezondheid, vrijheid, noem maar op, educatie. 

Het geeft onrust om op en neer te bewegen tussen twee uiterste polen, voor mij. Maar het geeft nog meer onrust om te kiezen voor een balanspunt, terwijl je daar eigenlijk niet mee resoneert, maar omdat het beter is om te rusten, of omdat het beter is voor een ander. Voor mij geldt dus eigenlijk dat ik door ga met "fine tunen" totdat ik de juiste frequentie gevonden heb. Maar die vrije bewegingsruimte tussen die polen en die onrust die in ieder geval nooit stilstand betekenen (en stilstand is achteruitgang) zorgen in ieder geval dat ik nooit een saai en rustig leven heb.

In de blogpost "Boeren of Jagen" haalde ik twee levensstijlen aan en mijn angst om te kiezen voor de ene. Nu bij nader inzien denk ik niet dat ik per se bang ben om te kiezen voor een van deze twee, ik ben bang om te resoneren met een bepaalde levensstijl om er vervolgens achter te komen dat mijn intuïtie, de kompas van mijn ziel, het mis had. Ik ben bang om me te berusten tussen twee polen, terwijl ik er niet thuis hoor. En ik ben bang dat ik dan niet meer terug kan. Of misschien zeg ik tegen mezelf dat ik bang ben dat ik het mis heb, terwijl ik eigenlijk veel banger ben dat ik het er naar mijn zin heb en dat ik niet meer terug wíl. Dat ik mijn "freewheel" positie kwijtraak. Het enige dat ik nu kan doen is proberen eerlijk te blijven, te blijven onderzoeken en in ieder geval te doen wat fijn voelt of in ieder geval experimenteren met toegeven aan wat fijn voelt. En voor nu is dat toch op reis gaan. Want Peru voelt fijn. India nog niet, daarom heb ik nog niet geboekt. 

Collectief bewustzijn en verantwoordelijkheidsgevoel

In het oneindige spanningsveld dat onze wereld (wereld is de omgeving waarin onze ziel gedijt, je kunt het zo groot maken als je fijn vindt), is alles afhankelijk is van elkaar. Letterlijk en figuurlijk: Niets kan zonder het ander bestaan en alles hangt af van iets anders. Wit kan niet zonder zwart bestaan en grijs hangt af van de hoeveelheid zwart en wit. Waarom is het spanningsveld oneindig? Omdat niemand weet hoe zwart het zwartste is en hoe wit het witste is, er is geen einde aan. Elke ervaring en elke perceptie van dit spanningsveld -die tegenoverliggende polen- is anders.

Buiten dat elke individuele ervaring anders is, zoeken we met onze groep als geheel ook continue de grenzen op. De wereldbevolking slingert tussen oorlog en honger en allesomvattende ultieme liefde en overvloed heen en weer, om uiteindelijk te resoneren met iets waarin iedereen zich herkent. Collective Consciousness. Collectief bewustzijn is één van de redenen dat ik op zoek blijf gaan naar de juiste frequentie bij mijn ziel, omdat het effect heeft op de hele planeet en de mensheid. Sinds ik me bewust ben van het grotere geheel, is de verantwoordelijkheid niet gegroeit, maar verandert. Ik voel me niet meer verantwoordelijk voor oorlogen en honger (wat eerst wel het geval was) en draag die last dus niet meer. Wel voel ik me verantwoordelijk voor de evolutie van ons collectieve bewustzijn. Collectief is hier de som van alle kleine stukjes bewustzijn: ik en jij en jij en jij....
Dat we heen en weer slingeren tussen twee polen is onvermijdbaar; zonder oorlog kunnen we geen vrede ervaren en zonder honger geen overvloed. Dat is de natuur van de dualiteit. En om eenheid te ervaren, zullen we moeten weten wat dualiteit is. 

Daarin ligt precies de verantwoordelijkheid en hetgeen dat ik in mijn leven na wil streven: te begrijpen dat eenheid een samensmelting is van dualiteit, en dus geen oordeel te vellen over wat goed is en wat slecht. Er is geen goed en slecht, er zijn alleen relatieve polen waartussen wij op en neer slingeren om het te kunnen ervaren, zodat we daarna terug kunnen naar de eenheid in alle eenvoud. Dat is vrijheid.