Cielo, cielo Ayahuasca - Deel 1

The Way Inn - Huaraz - Peru

Voor mezelf, maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in Ayahuasca en in mijn persoonlijke reis, ben ik begonnen aan het beschrijven van mijn ervaringen van de retraite week in Huaraz. Omdat het veel te uitgebreid en te complex is om in één blog te proppen, maak ik er maar een reeks van, te beginnen bij de introductie. De introductie van de week evenals de introductie van het medicijn. 

Ayahuasca dus. Ik maak jullie graag onderdeel van mijn reis, maar wil jullie vragen respect te hebben voor mijn ervaringen en Ayahuasca zelf, het medicijn. Het is een individueel proces dat alleen om mij gaat, mij persoonlijk. Ik kan het nooit precies overbrengen zoals ik het heb ervaren. Ik kan alleen maar aanraden om ook kennis te maken met Mother Aya.

Wat is Ayahuasca?

Ayahuasca is een plantenmedicijn, een drank, uit de Amazone, gemaakt door sjamanen van verschillende soorten planten met een geestverruimend effect. Het belangrijkste ingrediënt is de Banisteriopsis caapi, of wel Ayahuasca "Liaan der zielen". Dit is veel te kort gezegd de praktische beschrijving van dit ontzettend ranzige drankje. De sjamanen hebben het altijd bedoelt als medicijn dat je lichaam en geest reinigt.

Maar wat is het nu eigenlijk echt? Ayahuasca is een levende spirit dat je energieke, fysieke en emotionele lichaam reinigt en je leert wat je nodig hebt op dat moment. Mama Aya reflecteert, projecteert en implementeert. Ze haalt onbewuste en onderbewuste processen boven en zorgt dat je ze bewust met je mee gaat dragen of bewust af gaat stoten. Ze geeft inzicht en wijsheid. Soms in harde lessen met veel fysieke pijnen, soms vol liefde en compassie. Soms met visioenen, maar visioenen zijn slechts een bijproduct van de DMT. Het echte werk gebeurt met een helder hoofd, een hart met liefde in overvloed en een gezond lijf.

Ik ben zeer dankbaar voor wat me is overkomen in de retraite week en het herschrijven van dit hoofdstuk geeft alles wat er is gebeurt nog extra fundament. Al wat mij toe is gekomen in die week, is precies wat ik zocht en precies waarover ik al maanden blog. Het is perfect, zoals het is. Met ongemak en discomfort. Hemel en hel, zwart en wit. Alles is één en perfect zoals het is.

"Everything is perfect. Except for the mind that says it's not"

In Peru, vooral in de jungle, stikt het van de sjamanen, die zichzelf sjamaan noemen maar eigenlijk meer een soort van zwarte magiër zijn. Geld opstrijken van naïeve toeristen die een keertje willen trippen. Ik heb gekozen voor Ayahuasca Satsangha omdat zij instaan voor hun visie en missie: het vergroten van (collectief) bewustzijn, het helen van de aarde en haar bewoners en het verbeteren van de voorzieningen van de plaatselijke bevolking. Het geld dat er verdient wordt aan de retraites wordt geïnvesteerd in eigen projecten die te maken hebben met duurzaamheid en verbetering ten aanzien van energiebronnen, permacultuur en educatie van locale bevolking. Ayahuasca Satsangha mixt het sjamanisme (vooral medicinale planten) met de Oosterse filosofie van het Hindoeïsme en het Boeddhisme. Vooral dit laatste is wat me aansprak aan de organisatie. Ik geloof heilig in de kracht van meditatie, vooral na mijn Vipassana retraite, en draag dit voor altijd mee in mijn ontwikkeling.

Dag 1

Op 25 november ontmoet ik een deel van de groep mensen waarmee ik komende week in retraite ga in California Cafe in Huaraz. Een beetje onwennig zit iedereen bij elkaar, wat te drinken, wat te kletsen. Als dan om 12.00u onze begeleider binnenkomt, Moose, en aangeeft dat we nog beter maar wat kunnen eten, omdat we direct op dieta gaan, bestel ik voor de zekerheid nog maar een soepje, want ik heb niet zo'n zin om met honger een ceremonie in te gaan. Wist ik veel op dat moment. Geen idee wat me te wachten staat, wie deze mensen zijn, wat we voor elkaar zouden gaan betekenen en hoe mijn leven zou veranderen. Ik heb het allemaal op me af laten komen. Mensen die nieuw voor je zijn bezorgen je hoofd gelijk een hoop huiswerk. Wie zijn ze? Waarom zijn ze hier? Vind ik ze misschien wel of niet aardig?

Na een uurtje, zoals gezegd, vertrokken we met een mannetje of 15 in een stuk of  4 taxi's naar "boven". De bergen in. De lodge "The Way Inn" ligt op 3700 meter hoogte en zo'n 45 minuten rijden met de auto vanaf het centrum van Huaraz (3200m). Aldaar aangekomen bleef ik handjes schudden met mensen die ik nog nooit heb gezien en waarvan ik me afvroeg wat ze zouden gaan betekenen in het proces. Behoorden ze tot de staff? Of misschien waren ze deelnemer net als ik? Ik had geen enkel idee. We kregen coca cake en konden thee pakken. Nog even, want na 16.30u zouden we beginnen met dieta.

Dieta

Een streng dieet ter ondersteuning van fysieke reiniging en ter ondersteuning van Ayahuasca. Het dieta zou 5 dagen aanhouden en houdt ongeveer in: geen zout, geen suiker, geen alcohol, geen drugs, geen zoetigheid, geen cafeïne, geen vet, geen kruiden en specerijen, geen granen, geen melkproducten, geen troep, geen niks, behalve witte voeding zoals kip, ei, witvis, witte rijst, aardappel, quinoa, en een beperkt aantal soorten groentes zoals komkommer, wortel, yuca, kool, courgette, zoete komkommer (soort vrucht, kruising tussen peer en komkommer), bieten, spinazie, bepaalde pomppoensoort en ik geloof dat het dat zo'n beetje was. Dit hield in dat we dagelijks ei en quinoa aten, gecombineerd met wat van dat andere. Vooral geen zout is iets waarvan je in eerste instantie zou denken dat het weinig inpakt heeft, behalve smakeloos eten. Maar geen zout maakt je behoorlijk slapjes en futloos. Verder houdt dieta in dat we elke dag tree bark tea drinken, om 16.30 en dat we een uur voor tea bark time geen water meer mochten drinken (of thee). Dan hebben we nog de andere dieta regels: zo min mogelijk prikkels van buiten af, zo veel mogelijk stilte. Geen seks, of masturbatie of zelfs maar "perverse"gedachtes.

Introductie

Na cake met thee werden onze kamers gewezen. Ik sliep in "the cave", een dorm gemaakt van boulders en metselwerk. Heel erg cool! Ik sliep in de dorm samen met Morgan. Verder was het op een enkele vrijwilliger na vrij rustig in the cave. Nadat we onze zware bepakking hadden gedropt in de slaapvertrekken zijn we richting de oude ceremonieruimte gegaan voor een introductie: een voorstelronde, introductie van de staff, introductie van Ayahuasca, hoe de week zou gaan verlopen etc. Ook werd kort uitgelegd hoe de avond zou verlopen.

"Golden rule: never trust an Ayahuasca fart"

Het was vooral een enorme berg info. Wat niet toegestaan was tijdens een ceremonie: praten met anderen, andere helpen (ieder heeft zijn persoonlijke emotionele proces), weglopen van de ceremonie en wegblijven (alleen naar de wc gaan mocht om te piesen en te kakken, kotsen doe je gewoon binnen). Verder was een dringende regel:

"Never suffer in silence" 

Aan het einde ging Mike, de ayurvedische ondersteuning (Ayurveda is de oude Indiaase geneeswijze) iedereen langs om de pols op te nemen. Zo kon hij voelen hoe gespannen iedereen was en of je veel last had van de hoogte. 

Tree bark time!

Om 16.30u (de eerste 5 dagen van de retraite) was het voor de allereerste keer tree bark time: een koude thee gemaakt van boomschors, ter ondersteuning van de lichaamsreiniging en ter ondersteuning van de Ayahuasca. Gume, onze gouwe sjamaan, ´zegende´ de thee vooraf met gefloten Icaro's en daarna kregen we allemaal, één voor één, een kop. Een Icaro is een sjamanistisch medicijnenlied uit de Amazone.  Bij het aannemen van het kopje, konden we eerst onze intenties ´uitspreken´, hoewel niet hardop. Mijn intentie voor de thee was om me te beschermen tegen alles wat komen gaat, tijdens de retraite. Voor het drinken, van zowel de thee als de Ayahuasca roep je ´Salud!´ (proost) en de groep reageert vervolgens ook in koor met ´Salud´. Na tree bark time hadden we nog wat tijd om in onze kamer spullen te pakken, die we nodig hadden voor de ceremonie.

De eerste ceremonie - aangenaam kennis maken

Ik ging naar mijn kamer om gemakkelijke schoenen aan te trekken, want ze moeten uit in de ruimte, maar ook weer aan als je naar buiten naar de wc wilt. Ik was een beetje schijt om het koud te krijgen, ik ken mezelf, dus nam ik mijn dikke vest mee voor over de 3 lagen kleding die ik al aan had en een extra dekentje voor over de deken die al in de ceremonieruimte lag.
We zouden de eerste groep zijn die de nieuwe ceremonieruimte zou gaan betreden: de ceremonie ruimte is een grote ronde tent, met een kachel (normaal gesproken vindt Ayahuasca drinken vooral plaats in de jungle, waar je uiteraard geen kachel nodig hebt) en een Mesa: een soort van altaar voor de plek van de sjamaan met allerlei heilige en energieke attributen. In het geval van Ayahuasca Satsangha gaat meditatie vooraf aan de ceremonie. Verder gaat de ceremonie niet eerder van start als dat het donker is, omdat je dan minder prikkels binnen krijgt die de trance staat kunnen verstoren.

In de ceremonieruimte liggen matrassen in de rondte, ieder zijn eigen plek, met de kopse kant naar de Mesa. Mijn plekje was naast de kachel. Verder hadden we allemaal een kotsemmer, een rol wc-papier, een flesje water en een zaklamp. De kotsemmer spreekt voor zich lijkt me, de rol plee papier was om je mond af te vegen na het drinken en na het overgeven, het flesje water was om je mond te spoelen na het drinken en na het overgeven en de zaklamp was om de weg naar je schoenen te vinden en eventueel om te kijken wat er allemaal in je emmertje dreef. Water drinken mocht alleen na de ceremonie. Als je water met Ayahuasca drinkt, komt alles er binnen no-time uit.

Er hing een aangename spanning in de ruimte. Niemand wist wat er komen ging. Mike, onze meditatie en ayurveda deskundige, ging de ceremonie voor met meditatie en een stukje theorie over het ayurvedische systeem, ongeveer een uurtje in totaal. Intussen begon het ook donker te worden en het licht van de kachel gaf een warme, ontspannen gloed aan de ruimte. De stilte, de positieve energie van Mike en alle mensen die deelnamen zorgden ervoor dat we allen onze nervositeit los konden laten en klaar waren voor Lady Aya.

Na een uurtje kwamen Gume, Alex (eigenaar van lodge en apprentice) en Ryan binnen. Ryan was 1,5 jaar geleden op het medicijnpad terecht gekomen en hij heeft ons alle dagen met hart en ziel bijgestaan tijdens de ceremonies. Gume had het brouwsel bij zich en begon met het energetisch reinigen van zichzelf, de drank en de ruimte met Tobacco. Tobacco, in de puurste vorm, wordt ook beschouwd als een medicinale plant en zit zelfs in het Ayahuasca brouwsel. Het helpt bij het reinigen van je lichaam. Na het "zegenen" van de drank, het uitspreken van de intenties door de maestro, ging Alex rond met een kopje en keek in de aantekeningen van Mike om te kijken wat je pols was. Geen idee hoe smerig het zou zijn, maar de waarschuwingen waren niet voor niets. Toen hij mij aan kwam was ik min of meer gespannen. Ik had al honderden keren mijn intentie geoefend in mijn hoofd, vreemd genoeg allemaal in het Engels, omdat als ik reis en veel Engels praat, ik ook in het Engels ga denken. Hij zei dat mijn pols goed was en vroeg hoeveel ik wilde. Weet ik veel, jij bent hier de expert... Of ik ervaring had met psychedelics? Nee, maar wel met Vipassana meditatie. Oh, oke, geen probleem, dan kun je drinken wat je wilt en als je straks meer wilt, kunnen we kijken of dat een goed idee is. Juist ja, doe mijn maar 3/4 kopje dan.

Ik hoop dat je me beschermd tegen alles wat er komen gaat. Wat het ook is waar ik vanaf moet, weg ermee!!

 
"Salud!"

De smaak viel eigenlijk reuze mee. Lekker was het niet, maar blijkbaar ook niet ranzig genoeg om meteen achteruit te drinken. Het was aangeraden om zolang mogelijk rechtop te blijven zitten, met een rechte rug. In meditatiepositie. En dan maar afwachten. Ayahuasca lag toch enigszins als een blok op mijn maag, maar niet zo erg dat ik zou willen overgeven. Ik voelde me echt supersterk! Met een kaarsrechte rug en een glimlach op mijn gezicht kon ik alles aan wat er zou gaan komen. Niets zou mij eronder krijgen. Ik had Ayahuasca  gevraagd om bescherming en ging er eigenlijk vanuit dat ze me dat ook wel zou geven. Ik bedacht me het eigenlijk wel heel hels zou worden om op te ruimen wat opgeruimd zou moeten worden. Al dat geklooi rondom mijn buik, solar plexus (derde chakra), het feit dat ik zo ontzettend slecht kan loslaten, dat ik geen rust durf te nemen omdat ik bang ben dat mijn leven saai wordt, het zogenaamde gejaag, de hobbels die ik mezelf altijd cadeau doe, alles. Maar wat het ook was, hetgeen waar ik al maanden geen vinger op kon leggen, ik was er klaar mee en ik wilde dat het wegging. En met een glimlach ging ik het tegemoet. Ik had aardig wat ervaringsverhalen gelezen: demonen, engelen, slangen, donkere grotten, geometrische figuren. Mensen hadden allerlei visioenen. Ik was voor niets of niemand bang op dat moment. Ik zou alles met liefde en warmte aangaan. Irene op haar sterkst. Degene die mij kennen weten waarschijnlijk precies wat ik bedoel. Nu ik Ayahuasca gedronken had, was er geen weg meer terug. Ik kon alleen maar afwachten tot Aya haar werk gedaan had en vertrouwen dat ze me zou geven wat ik nodig had.

Heel langzaam begin ik me een beetje 'mareado' te voelen, duizelig of onder invloed. Mijn ogen waren gesloten en voor me zag ik een warboel van figuurtjes. Niet heel heftig, eigenlijk wel gezellig. Vooral veel ogen en gezichten. Groene ogen, rode ogen, allemaal op een rijtje. Ze keken me allemaal aan, wel honderden ogen heb ik gezien. Met een neutrale uitdrukking, gewoon observerend.
Maar ik glimlachte nog steeds en mijn ruggengraat was nog steeds kaarsrecht.

Op de achtergrond hoorde ik Gume Icaro's zingen en fluiten, prachtig. Verder hoorde ik de eerste kotsgeluiden. Ik had nooit gedacht dat ik er zo goed tegen zou kunnen. Het leek bij sommige uit de tenen te komen! Maar door de Ayahuasca interesseerde het me eigenlijk niet zoveel. Ik voelde eerder compassie voor de kotsers, dan dat ik het smerig vond om te horen. Ik hoorde mensen om hulp roepen, want sommige van ons hadden het moeilijk met alleen naar de wc lopen.

Net toen ik me afvroeg waarom iedereen al leek over te geven en ik niet en net toen ik me afvroeg of het hierbij zou blijven, de mareado-staat, de figuurtjes voor mijn ogen, mijn ijzersterke ruggengraat en mijn eeuwige glimlach, nam Lady Aya het roer van me over. Het was alsof de camera van me wegdraaide en naar me omdraaide. Ik observeerde de observerende. Ze gaf me een spiegel en zei luid en duidelijk tegen me:
"Wat als die zogenaamde kracht van je, nou precies datgene is dat ik van je af ga nemen?"
Tja. Daar had ik eigenlijk niet van terug. Ik schrok er wel een beetje van, hoewel het niet de glimlach van mijn gezicht veegde. Ik begon erover na te denken. Als ik deze ruggengraat, deze kracht verlies, hetgeen dat me op de been houdt, dan blijft er niets van me over, want het is het enige dat ik heb. Ik heb al zolang en zoveel aan mezelf gewerkt en ik dacht toch eigenlijk echt dat ditgene iets was dat echt bij me hoorde. Geen ego, geen masker. Ik dacht dat dit mijn onderliggende identiteit was, mijn centrum, mijn core. Dus als je dat weg neemt, dan blijft er niets over. Maar dat is niet zo erg, dacht ik, dan ben ik gewoon niets. Gewoon een onderdeel van het grote geheel. Van het universum.

Haar woorden bleven een tijdje door mijn hoofd galmen, tot ik uiteindelijk, ik schat in na een uurtje of 3 toch ook eindelijk moest overgeven. Het duurde een halve minuut, dat was alles. Omdat mijn buik al heel de dag een beetje knorrig was, van de spanning waarschijnlijk, was ik bang dat ik de golden rule zou overtreden. En elke keer als ik enige druk in mijn darmen voelde, galmde de stem van Alex door mijn hoofd: "de golden rule is to never trust an Ayahuasca fart...". Ik ging liggen, ik was moe. Moe van de gedachtes, moe van de figuurtjes, moe van de spanning van de dag, moe van de kotsende mensen om me heen en de Icaro's. In mijn gedachtes kwam Inaki verschillende keren voor bij. Het leek zo lang geleden, maar ik had pas diezelfde ochtend afscheid van hem genomen. Ik bedacht me waarom ik hem niet gewoon een knuffel had gegeven die vorige avond, toen ie met zijn dronken hoofd naast mij kwam liggen in plaats van in zijn eigen bed. Ik had hem gewoon kunnen knuffelen en daarna naar zijn eigen bed kunnen sturen, in plaats van als een plank in mijn bed liggen.
Ik ging liggen met alle dekens om me heen en mijn muts van mijn vest op mijn hoofd. Heerlijk slaaptemperatuurtje, heerlijk comfortabel bedje en ik wilde nooit meer weg van deze plek. Hmm, heerlijk slapen. Ik had nog nooit zo lekker gelegen. Ik lag op mijn rug, want onze ruggengraat moest zoveel mogelijk recht zijn, met mijn hoofd naar de Mesa, want met je voeten naar de Mesa is respectloos. Echt zo fijn had ik nog nooit gelegen. Ik hoorde mensen lachen, gekke geluiden maken, huilen, kotsen, op staan om naar de wc te gaan, boeren, en dat allemaal op het ritme van Gume's Icaro's en chakapas (een soort boeket van heilige planten dat het geluid maakt van een tamboerijn). Ik wilde dat het eeuwig duurde.

Ik viel een beetje in slaap en ik werd een beetje wakker. Ik hoorde Gume rondgaan, één voor één kregen we een persoonlijke Icaro voor reiniging en bescherming, wat ventiada heet. Ik hoorde hem dichterbij komen, kruipend. Hij had het overduidelijk ook zwaar. Hij en zijn assistenten drinken ook Ayahuasca, alhoewel een klein beetje, om in dezelfde energie te komen als wij. Op die manier kunnen ze ons beter helpen. Hij zat aan mijn hoofdeinde, op zijn knieen. "Que tal?" Hoe gaat het? "Muy bien!" Hij begon te fluiten en te zingen en het voelde alsof er een warme deken van liefde over me heen gelegd werd. Heel speciaal, deze persoonlijke speciale aandacht, helemaal voor mij alleen. Ik ademde diep in en uit en voelde dat ik nog rustiger werd. Ik hield meteen van deze nobele, liefdevolle man! Van zijn stem en zijn lach! Na de Icaro blies hij Tobacco rook over de kruin van mijn hoofd, dat heet supla. Ook ter reiniging en bescherming van je energetische lichaam.

Toen Gume klaar was met zijn ventiada ronde, was de ceremonie afgelopen. Geen idee hoe laat het was. Je kon horen dat iedereen een beetje wakker werd, uitgelaten, opgelucht. We mochten wat drinken, voorzichtig. We mochten gaan, of in de ceremonieruimte slapen.
Ik probeerde op te staan om naar de wc te gaan (wat prima ging!) en aldaar kotste ik mijn water uit. Toch iets te snel en iets te veel gedronken. We kregen thee. "What kind of tea?", vroeg ik een beetje skeptisch. Thee van medicinale planten. Flikker op met je fokking planten! Toch waagde ik me aan de plantenthee, die dit keer warm was en velen malen lekkerder dan de Aya en de tree bark. Daarna zocht ik mijn bedje op, moe maar voldaan, klaar voor een diepe, rare slaap. Bedankt Aya, voor deze rustige, fijne introductie!

To be continued...

De mooiste tijd om te leven!

Juist! Dat is NU.

En dat kan ook niet anders, want er bestaat alleen nu. Gelukkig maar, dan hoeft dat ook geen discussiepunt te zijn in je hoofd.

Discussie in je hoofd?

Ja, die eindeloze discussie die zich afspeelt in het menselijke brein. Die gestoorde aap die zorgt dat je je aandacht niet bij het moment kunt houden. Dat gekwetter waardoor je je afvraagt wie afgelopen 3 kilometer achter het stuur van je auto heeft gezeten en hoe het in godesnaam mogelijk is dat je geen ongelukken hebt gemaakt. Dat aanhoudende gezeur in je hoofd over die ene persoon die die opmerking plaatste. De eeuwige afweging die wordt gemaakt of je nu wel of niet een smsje moet sturen naar die ene gast. 

Juist die discussie. 

Wie voert die discussie? 

Je brein. Die gedachtes -discussies, gekwetter, gelul- zijn bijproducten van je brein, zoals stront (sorry, ontlasting) een bijproduct is van de vertering in darmen. Er is een continue gedachtestroom in je brein gaande, als een oceaan die blijft golven en nooit stopt. Op het moment dat een golf aanspoelt op het strand, is er alweer een nieuwe onderweg. 

Ben ik niet degene die die dingen denkt dan?

Nee, dat ben je niet. 

Als ik je schop, en je roept auw, wie roept dat dan? Wie heb ik pijn gedaan?

Van wie is die trui die je nu draagt? 

Van wie is de duim aan je linkerhand?

Wie is "mij"?

Het is het ego dat zich identificeert met het lichaam, gedachtes, gevoelens, emoties en spullen. Je kunt het zien als een computerprogramma dat zich in je brein afspeelt. Het tekent je werkelijkheid en kleurt je wereld.

Wie ben ik dan wel?

De diepste kern van je zijn ligt diep, diep verborgen onder een aantal laagjes geest. Het is naakt, maar volledig, kwetsbaar maar beresterk. Het is. Zonder iets.
Verschillende psycho wetenschappers hebben in het verleden deze laagjes geest gedefinieerd. Zie het als een ui die je af kunt pellen, en die kern die overblijft, dat ben jij -spirit-. Daaromheen zitten laagjes als schaduw, ego, denkbeelden van anderen, -afhankelijk van welke "mindmap" je gaat bekijken. Om de kern van de ui zitten de geloofsovertuigingen en een beeld van de werkelijkheid buiten onszelf die ons altijd hebben geholpen met overleving als soort op aarde.

Dus?

Je kunt een "slaaf" zijn van je gedachtestromen die zich eindeloos af lijken te spelen in je hoofd. 

Of.

Je kunt er voor kiezen om bewust te zijn van wat er in je hoofd afspeelt en het te observeren. 

"Neem de denker waar", wordt het genoemd door Eckhart Tolle. Je kunt er dus voor kiezen om die onbelangrijke gedachtes links te laten liggen en er niet te veel aandacht aan te besteden. Je kunt je ego laten praten en zelf verder gaan met wat echt belangrijk is in je leven.

Niemand wil een slaaf zijn, lijkt me, dus ik kies voor het laatste. Klinkt een beetje schizofreen..?!

Gezellig toch! Want een schizofreen is nooit alleen!

Als je de allerbelangrijkste stap in bewustzijn hebt gemaakt (het feit dat je bewust bent geworden van je gedachtestromen en dat je ze kunt waarnemen) kun je er aan gaan werken om je hoofd te gebruiken waarvoor het bedoeld is: creëren, beredeneren, oplossingen te bedenken, dingen te leren en op te slaan, te herinneren, in plaats van dat je hoofd jou gebruikt om alle nutteloze momenten in je leven op te vullen met eindeloos gezever over allerhande negatieve onderwerpen. 

Nou, zo erg is het niet...

Nee, misschien niet bij jou Buddha... Het brein houdt zich voornamelijk bezig met prikkels omzetten in golfjes en opzoeken of het je het al eens eerder mee hebt gemaakt, dus of al ergens is opgeslagen in het brein. 

Zo ja, wat vonden we er toen van? Leuk, fijn, klote, pijnlijk, frustrerend, heerlijk, lekker? Vervolgens hetzelfde effect in de vorm van een emotie en dus een lichamelijke sensatie produceren. 

Zo nee, dan is het nieuw en eng. Of nieuw en spannend. En hoe het ook zij, het zorgt ervoor dat we er meer van willen, of dat we het nooit meer mee willen maken. 

Zie hier: het probleem van het menselijk bestaan. We zijn nooit tevreden. We willen altijd meer van iets, of niets van iets. 

Heb je dan ook de oplossing?

Uiteraard....

Je gedachtestromen onder controle houden. Dan heb ik het over de kwantiteit. 

De kwaliteit van je gedachtes trainen. Liefdevolle gedachtes zijn uiteraard wenselijker.

De beoordeling van de prikkels neutraliseren. Alles wat je meemaakt bewust beoordelen als neutraal: het is niet goed of slecht. Het IS gewoon, en wat het ook is het is altijd iets tijdelijks, aangezien alles in het leven tijdelijk is, inclusief het leven zelf. 

Meditatie is een belangrijk gereedschap, omdat je op deze manier gedwongen wordt om jezelf te observeren. 

Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kan mijn gedachtes nog geen 5 tellen stilzetten! Laat dan maar zitten, liever toch slaaf...

Ook goed. Maar als je eenmaal bewust bent geworden van je ego en het feit dat die een illusionair wereldbeeld creeert, wil je toch nooit meer terug.

Het is zo moeilijk omdat je de geest als een spier kunt zien, waarmee je in al je jaren van je bestaan nog nooit mee naar de sportschool bent geweest. Je traint je lichaam en eet gezond om je lichaam vitaal te houden, maar je geest heb je nog niet getraind en dat doet pijn. Dat geeft spierpijn en het zorgt ervoor dat je geen zin hebt om nog een keertje naar de sportschool te gaan. Bovendien draait je ego al honderden generaties een software-programmaatje af dat zorgt dat het menselijke ras kan overleven op aarde en nu wil je je ego ineens links laten liggen. Maar het is niet voor één gat te vangen. Het zal er alles aan doen om je aandacht te krijgen: mediteren is saai, vermoeiend, tijdrovend, pijnlijk, je hebt vast wat beters te doen, la la la la la...liedje in je hoofd, ik moet nog wcpapier halen...

OKEE!!

Ik bedank je namens de diepste dieptes van je geest -de kern van je zijn - voor de aandacht die je het gaat geven. Je kern is er klaar voor, om eindelijk eens wat daglicht te gaan zien! En mag ik je complimenteren voor je perfecte timing! Want het mooiste moment om te leven is NU!

Waarom begon je daar eigenlijk over?

Omdat de wereld aan het wakker worden is en een belangrijke stap in evolutie aan het zetten is. Wij zijn rechtop gaan lopen, gaan schrijven, gaan communiceren met elkaar, we zijn ons bewust geworden van de aarde waarop we lopen, de lucht en het universum en eindelijk is ons bewustzijn zich bewust aan het worden van zichzelf en zijn we erachter gekomen dat we onze evolutie zelf in de hand hebben en dat we leven in een veld van eindeloze mogelijkheden! Een prachtige ontwikkeling om mee te maken. Maak het allerbeste van de heilige tijd van je aardse bestaan!

"The most divine mission of every human being is to explore himself. We all contain a seed, which is the source of unlimted possibilities and our link to the source. The nurturing of this seed is the source of fulfillment and joy. The pursuit of own understanding is the ultimate divine purpose of life and the true path to enlightment. To discover our own seed, we need to follow our inner intutions, not the outer expectations. - Osho

Principes: Leren, Leven, Loslaten

Principieel ongeloof

Ik vorm mijn eigen religie door me te verdiepen in vele kleuren, smaken en culturen en daaruit de elementen te halen die mij het meest logisch lijken en de meeste zingeving opleveren. Ik haal overwegend veel uit het Boeddhisme, maar ik noem mezelf geen Boeddhist. Enerzijds, omdat ik me niet kan verenigen met bepaalde aspecten van deze levenswijze. Anderzijds, omdat ik me niet aan een geloof wil verbinden, omdat ik hiermee een verkeerd beeld schets over het leven dat ik leid. Een geloof of religie roept nu eenmaal vaak het beeld op dat men gelooft in een bepaalde machtige entiteit buiten ons. God.

Ik geloof dat wat de meeste mensen 'God' noemen, binnen in ons zit. En wel verstopt in elk minuscuul deeltje van ons lijf. Ik geloof zelfs dat alles in het universum gemaakt is van dezelfde materie en dat in de kern van elk afzonderlijk deeltje een stukje van dit zogenaamde God zit. God is in mijn ogen levenslicht. De kern die alles verbindt en zorgt dat het trilt, leeft en evolueert. Ik geloof ook dat er geen enkel deel in het hele universum kan voortbestaan zonder de aanwezigheid van alle andere dingen. Alles is één. In mijn ogen althans. Ik baseer dit alles op de kwantumfysica en op geschriften van religies en culturen. Bovendien baseer ik dit op mijn ervaring met de Vipassana meditatietechniek.
Interesse in zulke onderwerpen heeft mij mindfulness laten ontdekken. Leven in het NU zorgt ervoor dat ik in contact sta met het levenslicht in mij en buiten mij. Het leven leeft en herkleurt mijn wereld! Een vredig en verenigd gevoel waar elke cel in mijn lichaam en mijn geest zich volledig aan overgeven. Voor mij is dit balans. De weg die ik wil bewandelen in het leven. De weg van het midden? Of weg van het midden?

Deze levenskunst heeft mij ertoe doen besluiten geen alcohol en drugs meer te gebruiken. Een principiële afweging dus. Ik heb dit met mezelf afgesproken omdat de werking van verdovende middelen mijn levensbalans innig verstoord en hierdoor mijn lichaam en geest te ver van elkaar verwijderd raken. Vanuit medisch oogpunt zijn drank en drugs natuurlijk ook niet goed voor mijn lichaam en mijn lichaam is mijn tempel, maar eerlijk gezegd ben ik nog te hypocriet om dit als argument aan te dragen in de verdediging van mijn principe, dus laat ik het achterwege laten in deze beschouwing.

Zorgen principes er nu voor dat ik netjes op mijn pad des levens blijf lopen? Of zorgt het afwijken van deze principes, al is het maar voor een enkele keer, juist voor balans in mijn leven? Het leven bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit positieve elementen; zonder negativiteit is er geen balans, want zonder dalen kan men geen pieken ervaren. 

  Van het pad af raken

Ik lijk een uitzondering te zijn als het gaat om niet gebruiken van drugs en alcohol. Kijkend om me heen, zie ik dat er vaak overvloedig gebruik wordt gemaakt van drank, pillen of wiet. Ik mediteer, klim, ren en eet gezond. Ik lees boeken over Boeddhisme en wil in mijn leven het liefst anderen inspireren. Ben ik een zweverige boomknuffelaar en zijn die mensen om mij heen nu juist degenen die de balans in hun leven hebben gevonden?

Discussiëren over dit onderwerp vind ik lastig. De ultieme vraag voor mij is: Wat geeft het als je een paar keer per jaar over de relatieve schreef gaat in ruil voor een avontuurlijke avond? Wat geeft het als je een paar keer per jaar een pilletje neemt, een schijnbaar onuitputtelijke bron van lichaamsenergie aanbreekt en los gaat? Ik durf geen antwoord op deze vraag te geven. Ik zou van de daken willen schreeuwen dat het een halsmisdaad is om je lichaam en geest zo te mishandelen, maar ik kan niet beargumenteren waarom. Misschien weet ik diep van binnen dat het inderdaad niet rampzalig is, maar durf ik dit niet toe te geven omdat ik dan van mijn pad afwijk. Wat ik wel weet, is dat ik juist op het moment dat ik drugs of drank gebruik, mezelf kwijt raak. Mijn ego neemt het roer over en de volgende dag heb ik spijt dat ik me heb laten gaan, lijden en misleiden.

Niet al te lang geleden ben ik door een periode van alcoholmisbruik heen gegaan. Ik gebruikte alcohol om mezelf te verdoven. Het ging me niet om de smaak. Het gebruik diende puur om niet te hoeven zien dat ik verdwaald was. Niet beseffende dat het gebruik er alleen maar voor zorgde dat ik nog meer van het pad af raakte.
In de winter van 2010/2011 heb ik ruim vier maanden doorgebracht in mijn lievelingsland India, waar ik in een labiele periode over ben gegaan op het gebruik van softdrugs. Ik werd met de neus op de feiten gedrukt en er aan herinnerd dat drugs niet voor mij zijn. Mijn trip sloeg om in een paranoïde 'bad trip' en ik heb urenlang tussen verschillende lagen van bewustzijn gehopt, terwijl ik in bed lag ondergedoken. Ik was me ervan bewust dat ik totaal de weg kwijt was en dat mijn ego de show wilde stelen. Ik liet het niet toe, maar daarvoor in de plaats werd ik krankzinnig van de vicieuze cirkel waarin ik me bevond.
Het blijkt dus dat als ik al uit balans ben, het gebruik van alcohol en drugs ervoor zorgen dat ik verder uit balans en van mijn pad af raak. Of zoals we in Noord-Brabant zeggen: "van het padje af zijn" of "van de kaart af zijn."

Oordelende (mensen)geest

 

 Van hét pad of dé weg afraken, impliceert dat er een soort van algemene middenweg is. Een pad met een pijl rechtdoor en een bord waarop staat "dé gemiddelde weg naar het einde van je leven." Als er een soort van gemiddelde weg is, dan zijn er wegen die daarvan afwijken, want uitzonderingen bevestigen nu eenmaal de regel. Wie bepaalt welke weg het beste is? Waarom is een omweg naar Rome door de natuur, beter of slechter dan de route over de snelweg die de gemiddelde automobilist rijdt?

Ik oordeel te snel, als ik merk dat mijn naasten die ik liefheb zichzelf de vernieling in helpen door het gebruik van de besproken middelen. Het maakt me verdrietig dat zij niet een andere weg kiezen, mijn weg bijvoorbeeld. Ik voel me eenzaam als ik merk dat ik tot de zeldzamen behoor die er niet aan mee doen. Dat maakt mij ineens het buitenbeentje, de extremist, terwijl ik juíst zo bewust leef. Wat gebeurt er als ik met de mainstream mee drijf, als een mak schaapje achter de rest aan hobbel en af en toe mee ga over de dam? In het weekend drinken met maten of een paar keer per jaar XTC, wellicht een lijntje coke? Terwijl ik dit schrijf, voel ik mijn lijf in opstand komen. De eeuwige rebel in mij, de doorsnee recalcitrant doet gewoon principieel niet mee aan mainstream praktijken en wijkt liever af van de -door de mainstream maatschappij geasfalteerde- gemiddelde weg rechtdoor, door 'nee' te zeggen tegen drank en drugs.

De aversie tegen mainstream (de ruimste doelgroep denkbaar) komt af van het feit dat ik vind dat we door (religieuze, educatieve en politieke) autoriteiten geconditioneerd zijn en daardoor gestopt zijn om voor onszelf te denken. Er werd en wordt voor ons bepaald hoe we ons behoren te gedragen en wat we op welke manier dienen te labelen. Een alziend oog houdt ons nauwlettend in de gaten en wee je gebeente als je afwijkt van dat wat geacht wordt normaal te zijn. Maar Vrouwe Justitia oordeelt niet alleen over normen en waarden. Evolutie heeft gezorgd dat wij oordelen over alles wat we aan zintuiglijke waarneming binnen krijgen.

De dagelijkse hobby van mijn zieke ego is om overal een oordeel over te vellen. Dit reikt van een simpel oordeel over de geur van het toilet dat mijn vriend zojuist heeft verlaten en de jurk van de overbuurvrouw tot een complex oordeel over het gebruik van drugs en drank door mijn naasten. Het reikt zelfs tot het veroordelen van mijzelf over het feit dat ik me soms als gemiddeld mens gedraag en zogenaamd hypocriet acteer door af te wijken van mijn eigen principes ofwel de wegen, geplaveid door wijzen die al tijden niet meer onder ons zijn, die ik wil bewandelen.   

Geloven is vertrouwen

Alsof ze dranghekken voorstellen naast het pad dat ik bewandel, kunnen principes zorgen voor een krampachtig leven. Een controleerbare afbakening. Maar principes zijn geen garantie voor niet afdwalen en uitblijven van diepe dalen. Alcohol en drugs zorgen ervoor dat mijn lichaam van mijn geest verwijderd raakt. Krampachtig vasthouden aan principes brengt precies hetzelfde teweeg.

Volgens Aristoteles (Griekse filosoof, ca. 350 v. Chr.) wil de gulden middenweg vinden in de dingen des levens niet per se zeggen dat je moet matigen. Het wil zeggen dat je balans vindt tussen twee uiterste eigenschappen, waarvan de één gekenmerkt wordt door teveel en de ander door tekort. De deugd die het midden houdt tussen lafheid en overmoed is dapperheid. Het gaat er niet alleen om dat je wegloopt van de vijand, ook roekeloos gedrag voorkomen zodat je jezelf en naasten geen schade toebrengt, is noodzaak.

Volgens mij (ca. 2000 na Chr.) ben je dapper als je trouw blijft aan jezelf en jouw levenspad met de juiste intentie en erop vertrouwt dat de volgende stap de enige juiste is. Principes heb ik in de loop der tijd bewust en zorgvuldig gekozen op basis van kennis én ervaring. Ze herinneren me aan de levensintenties waarmee mijn ziel en zaligheid zich verenigen. Het loslaten van principes is voor mij belangrijker dan het ontwikkelen en leven ervan. Loslaten en de controle uit handen geven, zijn inherent aan vertrouwen in de volgende stap. Het zijn niet principes die mij op mijn pad houden. Vertrouwen houdt me op mijn pad en principes wijzen slechts de weg.

Beseffen dat bijna zeven miljard mensen op deze aardkloot dezelfde richting op gaan, maakt oordelen overbodig. We zijn allen één, maar ieder heeft met individuele perceptie een unieke weg te gaan. Geplaveid of ongeplaveid, alle wegen leiden naar Rome.

----------------------------------------------------------------------------

Dit is een essay dat ik een jaar geleden voor een wedstrijd heb geschreven. Ik ben niet meer dezelfde als vorig jaar, dus ook mijn mening is niet meer hetzelfde. Maar de strekking van het verhaal is voor mij nog belangrijker geworden. Ik kwam erop om dit stukje hier te plaatsen omdat het weer bijna Koninginnedag is, waar ik behoorlijk tegen op hik. Toch mijn eigen woorden nog maar eens lezen :-) 

Bovendien las ik bij haar een blogje, dat me inspireerde om dit te plaatsen. 

Tree of life - muurschildering!

Ik denk dat hij eventueel misschien bijna klaar zou kunnen zijn. :-)

Je weet nooit wat ik er nog bij verzin ;-)

Ongeveer 1,5 meter hoog en op zijn breedst ook, onder bij de wortels. Geschilderd in de chakra kleuren (rood- oranje - geel- groen- blauw - indigo - violet) en goud.   

Bovenin zit een Unalom, het symbool dat laat zien dat de eeuwige spiraal van leven en lijden doorbroken kan worden. Het hart van de boom is de kruin, of de zonnevlecht. Een plek die bij mij geregeld ontregeld is. 

Het grappige is dat ik in eerste instantie minder wortels had. Dat zegt dan ook weer wat over mij; aangezien ik wel wat meer mag aarden en minder in mijn hoofd zou moeten leven. Vandaar dat ik 'm opvallend geel geschilderd heb. 

De groene achtergrond en die tekst "Metta" heb ik een jaar geleden geschilderd. Metta betekent zoiets als onzelfzuchtige liefde in het Pali, oude Boeddhistische schrift. Zo word ik elke ochtend wakker met de levensboom en een herinnering aan mezelf om iedereen en alles lief te hebben.

Ik denk dat er nog wel wat bij komt hoor. Tekst en misschien iets van flower of life. Voor nu laat ik hem even zo.

What happend in Hampi Island Prison part II

Vanochtend, 1 februari 2011, in alle vroegte vertrokken naar Mundgod waar ik nu lig op een uitgevouwen, kartonnen doos, 2 yogamatten, een deken als matras en in mijn eigen lakentje en onder mijn eigen dekentje. We verblijven illegaal in een monestry, naast de kamer van een teacher die ons onderdak heeft gegeven en ik zou nergens anders willen zijn hier.

Na een dag reizen, wachten op Mikeal die kamers checkt voor ons en op en neer lopen met zware bagage op mijn nog steeds verrotte enkel (iemand heeft me ooit eens verteld dat ik zo nu en dan de chaos op moet zoeken. Nou is India in zijn geheel al chaotisch dus dan moet je op zoek naar ander soortement van chaos en avontuur...backpacken met hindernissen), praten met minimaal 10 verschillende Tibetaanse monks die samen maximaal 100 woorden Engels kunnen, zijn we dan uiteindelijk toch goed opgevangen in kamp 3. Een hoogopgeleide monnik geeft ons illegaal onderdak. Normaal gesproken dien je een permit te hebben om in een monestry te mogen overnachten. Die hebben we dus niet. Voor ons minder problematisch als we gepakt worden door Indiase politie als voor deze Tibetaanse monnik die overduidelijk blij is met zijn gasten. Hij voorziet ons van simpel, maar smakelijk eten en probeert in zijn beste Engels (....hij haalt het gemiddelde van hierboven flink omlaag...) met ons te communiceren. Hij lacht hard en hartelijk als hij onzeker wordt over zijn verhaal: wat een heerlijke man!! Wij zijn erg blij met deze simpele accomodatie en fantastische gastheer.

Na een goede nacht slapen staan we vroeg op om met een met monks volgepakte bus naar kamp 6 te gaan. Want in kamp 6 daar gebeurt het!
Het is hectisch! Altijd weer bijzonder om in een Tibetaanse colonie rond te lopen. Wat een wereld van verschil met India. India is rood en Nepal is blauw heb ik wel eens gezegd. Tibet is groen. Terwijl de Tibetanen hun straten schoon houden met speciale opruim teams met groene hesjes, zorgen de Indiers dat de rupees blijven rollen: Indiers maken handel. Zij besturen bussen, jeeps en tuk tuks, zij verkopen suffe souvernirs en wat helemaal bijzonder is in een leefgemeenschap van een volk dat gevlucht is om politieke redenen, waardoor ze geen vrijheid meer hebben en geen paspoort: het zijn de Indiers die bedelen.
Eenmaal gesettled in de hal waar Dalai Lama zijn performance gaat geven, beginnen de monikken met herhalende mantra's met hun buikstem wat zo ongeveer klinkt als een hele lage didgeridoo. Heel bijzonder, want de trillingen gaan door merg en been. Dalai Lama doet zijn aantreden en we gaan allemaal staan. Dikke 2,5 later rollen we de zaal uit gaar van het luisteren naar Tibetaanse lessen in bewustzijn, eenheid en kwantymfysica en de ontzettende hitte. Het is hier bloedheet! De vibe is fantastisch en ik snap waarom deze man zo geliefd is nu. Als je vriendelijkheid in het woordenboek opzoekt, zie je een foto van deze breedlachende Tibetaan met pretoogjes. Vanmiddag is er een public talk waar we ook nog heen willen. Mijn energielevel zakt en ik merk dat ik afgekickt ben van India door 4 weken Hampi, dat wil zeggen dat ik bedelende Indiers, toeterende Indiers, muziek maken Indiers, en eigenlijk alle soorten Indiers momenteel slecht kan verdragen. Maar we zijn bij Dalai Lama en het niet verdragen van een volk past niet echt bij de buddhistische filosofie. Ik ben blij als we aan het eind van de middag weer in ons tijdeljke huisje zijn. Onze vriend kookt voor ons vanavond: lekkere Tibetaanse soep met huisgemaakt noedels en groente. Als toetje fruit. Prima dineertje! Op tijd naar bed want morgen is 't weer vroeg dag.

Om 6.30u ging de wekker. Veel vroeger dan gisteren. Tenminste..zo voelt het . Damn, ik kan niet uit mijn bed en die Dalai Lama teaching, excuus voor mijn respectloosheid, kan me gestolen worden. Natuurlijk ga ik mee, want dat hoor je te doen. Ik ga mee en ik interesseer me. Ik merk dat ik prikkelbaar ben. Een Amerikaans vrouwtje achter me is bang dat ik te dicht bij kom en haar plek steel. Op het moment dat er twee grote Amerikanen binnenkomen, verlaat ze onmiddelijk haar plek. Ik snap, denk ik, waarom: een van de mannen is groot, dominant en erg aanwezig met heel zijn lijf en leven. Met zijn lichaamshouding vraagt hij aandacht. Maar waarschijnlijk is mijn prikkelbare humeur en verzwakte energie de reden waarom zijn dominantheid me zo enorm stoort, letterlijk en figuurlijk. Vervolgens ben ik 3,5 uur bezig om mezelf af te schermen voor hem. Als de teachings zijn afgelopen ben ik kapot! Er is nog een debat om 13.00u waar we heen kunnen. Maar zodra we buiten komen en ik nog neer prikkels opvang zoals zonlicht, hitte, toeterende auto's, bedelende Indiers en hordes monniken. Ik besluit om terug te gaan naar ons tijdelijke huis. Ik kruip in bed na een kort b(r)abbeltje met onze huisvriend. Als Anetta en Mikeal thuis komen vertellen ze over het debat: ze zaten 1 meter van de Dalai Lama af en hebben genoten van het debat. Fantastisch! Ik sliep....

Ik gun het ze. Uiteraard. Ik gunde mezelf de slaap ook heel erg, dus alles is prima. Mikeal adviseert me terug te gaan naar Hampi, naar de rust. Maar ik blijf volhouden dat ik die hectiek best aan kan en dat ik gewoon moe ben van de reis.
We besluiten om die dag nog te vertrekken naar Hubli vanwaar het koppel richting Goa gaat en ik besluit een overnight bus te boeken naar Mangalore, een kustplastsje. Van daar af kan ik makkelijk door naar Kerela. Gammel plan, maar komt goed. Dacht ik.

Totdat ik die nacht half slaperig mijn halve lijf open krap van de jeuk. Ik slaap zeer slecht, of eigenlijk niet. Ik word wakker van de wekker om 6 uur (ik wilde mijn vrienden uitzwaaien, ikzelf kan nog heel de dag in mijn hotel blijven totdat mijn bus gaat die avond), voor zover ik dat al niet was, en ik krijg waarempel mijn linkeroog maar half open. De spiegel vertelt me waarom.
Ik zie eruit als een mix tussen 'the Queen of the Hearts' van Tim Burton's Alice in Wonderland en Quasimodo van Disneys Klokkenluider van de Notre Dame. Een of andere tropicana mier of mug of vlieg of vlooi heeft me op een stuk of 15 verschillende plekken verdeeld over mijn onderrug, schouders, armen en mijn voorhoofd gebeten! Een allergische reactie veroorzaakt enorme bulten en mijn eerste ritje Indiaas ziekenhuis. De dokter geeft me 4 pillekes en na een half uurtje en 200 ruppees lichter sta ik alweer in mijn hotel.

Ik besluit met mijn koortsige lijf toch op de bus te stappen naar Mangalore. Stom! Want 's nachts begint de jeuk weer en ik ga bijna van mijn stokje in de bus. Net op tijd zit ik naast de bus op de grond de co-driver is not amused. Ik denk dat ik gek word, hier in deze bus, ik het donker in de middle of fucking Karnataka. Eenmaal aangekomen in Mangalore check ik in in een relatief fatsoenlijk hotel om te kijken wat het beste is voor nu. Ik bel Sharmilla (Goan Corner -Hampi) om te vragen of ze iets weet over Ayurvedic doktoren en ze vraagt of ik naar huis kom.

Koorts, jeuk, bulten, buikpijn, verstopping.. Het hoort er allemaal bij volgens de Ayurvedic dokter. Ik sla de pilletkes van de Westerse medicijnman van gister over en ga naar de homiopaat. Ik ben oververhit. Niet gek, na mijn Dalai Lama avonturen.
Ik boek ondanks te koorts ee de gruwelijke buservaring van afgelopen nacht toch een bus naar Hampi voor vanavond. Ik kan beter thuis in Hampi ziek zijn dan in deze hete, klote stad. Besloten dat ik ook Amma en Kerela over ga slaan deze rit India. Te heet daar.

"Welcome home".
Blij om mij weer te zien zijn mijn mede Hampi Island prisonners. Goan Corner is omgedoopt tot Hampi Island prison en ik hoef niet uit te leggen waarom denk ik. Ik ben ook blij om hen weer te zien.

Ik ben emotiononeel een beetje in de war. Ik ben terug op de plek die ik 4 dagen geleden graag wilde verlaten. Gelukkig trekt de jeuk langzaam weg. De koorts is niet meer op komen zetten. Ik neem een paar trekjes van een joint voor de eerste keer in mijn leven en als ik merk dat ik mijn favoriete muziek daardoor een extra dimendie krijgt besluit ik om een bang lassie te delen met een van mijn vriendjes. Een lassie is een bekend Indiaas yoghurt drankje wat vaak gemixt wordt met fruit. Soort van smoothie. Een bang lassie, ja je raadt het al door de context van mijn verhaal, is een smoothie van yoghurt en eet- en rookbare flora. Ook wel special lassie genoemd. Nu weten de meeste van jullie dat ik echt geen drugs aanraak, dus ik moet haast wel letterlijk en figuurlijk van mijn geloof gevallen zijn. Nu, 2 dagen, later, kan ik zeggen dat ik inderdaad van mijn geloof gevallen was. En dat een hevige verliefdheid, heftige connecties, reizen en ziek zijn mij aan het wankelen hebben gebracht. Geen banglassie meer voor Irene. Hieronder een stukje tekst uit mijn paranoia ervaring, die 2,5 uur geduurd heeft. Gelukkig lag ik in bed want ik had hier echt niemand mee lastig willen vallen.

.....Het is dus maar goed dat je dit opschrijft. Ik kan mijn hoofd niet bjnhouden. Ik wil dat 't stopt. Zou ik kunnen stoppen zal ik proberen. Of is het wederom mijn ego dat wint? Mennnn wij zijn echt verziekt. Ik krijg een Vipassana dejavu. En het gekke is dat ik het ondanks dat toch niet kan stoppen en dat het raar is daarvan bewust te zijn en het op te schrijven en weten dat je weer rond bent en telkens weer denken dat je iets nieuws verzint terwijl je weet dat dat niet zo is en daardoor teleurgesteld bent terwijl dat nergens op slaat omdat je weet dat het allemaal komt omdat je stoned bent ....

De day after is zwaar deprimerend als ik mijn productiviteit van de avond ervoor terug lees. Want zo heb ik ongeveer 2 uur zitten typen op mijn Ipod en dit is slecht een fractie. Een enigszins toonbare fractie. Pffffff......
Gelukkig is het me die avond na 2 uur gelukt om mijn bed uit te komen en in het restaurantgedeelte heeft iemand het briljante idee om mij te laten tekenen. Deze productie is overigens een stuk beter. Het positieve effect van dit tekenen was dat ik me kon focussen op iets, waardoor mijn geest niet tussen verschiilende lagen bewustzijn aan het hoppen was.

We zijn weer een dag verder. Ik heb mezelf bedrogen. Zo voelt 't. Ik begin te lezen in 'Eat, pray, love'. Fijn om gespiegelt te worden op een dag als deze. Het onderste stukje brengt me al direct tranen. Op de vraag wat je moet doen om altijd in contact te staan met God (mijn interpretatie van God is anders dan een religieuze, maar daar ga ik hier niet verder op in) antwoordt de medicijnman in het boek:

Ketut said he could answer my question with a picture. He showed me a sketch he'd drawn once during a meditation. It was an androgynous human figure, standing up, hands clasped in prayer. But this figure had four legs, and no head. Where the head should have been, there was only a wild foliage of ferns and flowers. There was a small, smiling face drawn over the heart.
"To find the balance you want," Ketut spoke through his translator, "this is what you must become. You must keep your feet grounded so firmly on the earth that it's like you have four legs, instead of two. That way, you will know God."

Ik heb overduidelijk niet op de grond gestaan, nog niet eens met 1 been. Laat staan met 4. Waar was ik dan? Mijn focus lag ergens anders. Ik ben zeer snel afgeleid. Nu zit ik hier te typen. Het is inmiddels 8 februari. Nog een week ongeveer hier. Ik kijk uit over boulderproblemen en gebieden met namen als cosmic cave, little cave, acces denied, middle way, cobra en in de verte zie ik de hanuman temple waar ik twee weken geleden samen met Sabina en Phillipp heen ben gelopen. Ik kan nog steeds niet klimnen omdat ik door het reizen naar Mundgod mijn enkel niet echt geholpen heb. Ik probeer niet te hard te zijn voor mezelf. Uiteindelijk heeft die banglassie me toch in ieder geval het inzicht gegeven dat ik afgelopen weken niet de juiste focus had. Of tenminste, niet vaak genoeg. En het bewijst me maar weer dat drugs mij niet brengt in het leven wat ik zoek.

Een van de vele joint wordt mijn richting in ge-paste.
"No i quiet. I started one week ago and now I quiet".
En ik ben er trots op.

De rest van mijn dagen vul ik met lezen, kletsen, ziek zijn, eten, slapen en muziek luisteren, en het spelen van "the murdergame". Dit is onze nieuwe avond vulling. Een spelletje met kaarten, een groepje Hampi Island Prisonners, een klein beetje strategie en vooral veel liegen. Ik ben hier goed in!! Ik win meerdere keren (de moordenaar heeft dan heel het dorp uitgemoord), wat volgens de kenners niet zo heel vaak voor komt. Als ik dan verschillende keren te horen krijg dat ik dan dus goed ben in liegen, baal ik een beetje. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Ik ben juist zwaar slecht in liegen en degene die me goed kennen weten dat mijn gezicht alle delen van de Winkler Prins encyclopedie spreekt. En Winkler Prins liegt niet, toch?

Dan boek ik een overnight bus naar Mumbai voor 15-2 een vlucht van Mumbai naar Jaipur. Ik ga terug naar Rajasthan met gemengde gevoelens. Ik heb mijn telefoon uitgehad afgelopen weken en mijn Indiase vrienden waren niet in staat om me te bereiken. Niet zo netjes van me, maar het ging even niet anders. Ik vind het leuk om ze weer te zien, maar het zit ook nog vers in mijn geheugen hoe ik 2 maanden geleden Rajasthan verlaten heb.

Outbreak! De laatste dag Goan Corner. Weer een emotionele dag. Sharmilla wil er tussen uit naaien om, zoals de laatste keer dat ik vertrok, geen afacheid te hoeven nemen. Maar gelukkig vang ik haar. Ik zeg houdoe en bedankt tegen iedereen en ga weer terug India in. "See you in 5 days" wordt er geroepen. Maar deze keer kom ik niet terug. Niet deze India reis tenminste.

Iets waar ik laatste dagen aan heb zit te denken: waar ga ik heen na Rajasthan? Ik heb geld en tijd. Iets waar veel reizigers een moord voor zouden doen. Ik wil eigenlijk nog geen plan maken. Maar een vliegticket zal toch geboekt moeten worden. Een yogacursus in India tot eind maart en Berlijn half maart, lopen naar Santiago de Compastella, Japan en de US passeren mijn gedachtes. Lekker uiteenlopend. Jullie kennen me. Wie weet wordt 't de Zuid pool....

Part of the deal

Daar zit ik dan, aan de voet van de Himalayas, op zo'n 1500 m hoogte. Het wordt al wat kouder hier, overdag zo'n 15 -20 gr terwijl 's nachts zeker rond de 5 is. Het is hier rustig. Weinig getoeter, minder zooi op straat, de lucht is vele malen schoner. Vooral vandaag is 't rustig, want heel Mcleod Ganj is uitgerukt naar een of andere school in de buurt, waar vanmorgen Dalai Lama zijn gezicht heeft laten zien. Ik was er ook bij! Hij zat voorin de tweede auto. Maar ik keek achterin de auto, dus eigenlijk heb ik 'm niet gezien... Hij is hier alles! Je ziet in elk cafe, winkeltje, restaurant, waar dan ook zijn foto hangen. Mensen, Tibetanen, rekenen op hem.
Nou ik heb ' m wel gezien hoor, op de video van m'n nieuwe vriendin Alicia, from Oztralia, die naast mij zat te filmen:

Gemiddeld sluit je na 1 halve dag optrekken een vriendschap. Bijzonder. Maar wel fijn; je bent nooit alleen en je deelt de momenten met zo'n persoon. Dat maakt zo iemand toch wel speciaal. Afscheid nemen is daardoor vaak minder leuk. Je kunt er voor "kiezen" om minder gehecht te raken aan die nieuwe vrienden, maar dat brengt ook wel een bepaalde oppervlakkigheid met zich mee die ik nu juist niet zoek. Ik heb wel geleerd om, het komen en gaan van mensen waarmee je bijzondere momenten deelt, te zien als " part of the deal" en onderdeel van het leven. Want zoals de cliche zo mooi zegt: aan alles komt 'n end.

Ik ben op 20-10 veilig geland in Delhi en opgehaald door de taxiservice van het hostel. Prima hostel met veel gratis dingen (tja,je bent backpacker of niet...) waar ik drie nachtjes gebleven ben. Veel lieve mensen leren kennen, waarmee ik leuke dingen heb ondernomen: dagje Delhi ( dingen die ik nog niet had gezien zoals de Lotustempel waar ik wederom als filmster werd gefotografeerd), lekker eten, en gewoon lekker luieren. Toen was 't tijd om Delhi te verlaten. Ik was alweer gewend geraakt aan de smerigheid, de troep, stank, getoeter, mensen, en starende ogen.

Ik heb met mezelf afgesproken om zo min mogelijk te plannen en zoveel mogelijk op het moment en mijn gevoel van dat moment af te gaan. En dat is echt het beste gevoel ooit!!! Ik heb echt altijd moeite gehad met vertrouwen in het nu en overgave aan het moment. Maar nu kan ik voluit oefenen en alles loopt op rolletjes!
Ik besloot dus op vrijdagavond om Delhi achter me te laten voor Amritsar. Dat is een plaatsje in Punjab, land van de Sikhs, vlak aan de Pakistaanse grens. De Sikhs zien zichzelf als soort van " warriors" van de wereld en zijn zo gastvrij naar alle andere religies of andersdenkenden, dat ze gewoon gratis onderdak geven en gratis eten. Dus...
Ik heb op zaterdagochtend een nachtbus geboekt voor diezelfde avond (treinen boeken op 't laatste moment werkt niet, omdat ze met wachtlijsten werken, dus als je op 't laatste moment boekt, weet je pas een uur van te voren of je plaats hebt). Ik betaalde 950,- rupees (ongeveer 15 euro). Toen ik vroeg aan de reisbureau-meneer wat voor soort bus t was, zei hij "volvo". Ahh, een volvo dus. Nou dat zit wel goed, of zo. Toen ik terug kwam na de lunch bij mijn hostel, lag er een briefje en 400 rp voor mij. De volvo werd gerepareerd en ik kreeg een andere bus en daarom een refund. Nice!
Toen ik ' s avond om 9 uur in Old Delhi stond, bij het krakkemikkige hokje vanwaar mijn bus zou gaan, kreeg ik nog eens 400 rp in mijn handen gedrukt, omdat een andere bus zou komen. Na 3 pogingen eerlijk proberen te zijn ( "I already had a refund!") gaf ik op! Maar was vervolgens wel benieuwd was voor een bus ik zou krijgen. Inmiddels werd 't later en later en mensen begonnen hun krotjes te sluiten, honden kwamen de overgebleven zooi opeten en 'untouchables' kwamen om zichzelf enigszins te wassen bij een openbaar kraantje recht voor mijn neus. De man die ik had leren kennen en allerlei gekke dingen van me wilde weten (Indiers zijn mega, mega nieuwsgierig!!) had zijn bus gevonden en plaatsgemaakt voor een lief meisje, met een grote bek, die dezelfde bus als ik bleek te nemen. Mooi! Want kon wel wat hulp gebruiken. Ze regelde mooie plaatsen met veel beenruimte voor ons voorin de bus. We kletsten over reizen, werkt en dat soort dingen. Haar plan was om naar Australie te gaan en daar te werken, zei ze heel trots tegen me. Later bleek dat ze uitgehuwelijkt werd en dat haar verloofde in Australie woont. Ze was bang voor wat er komen ging. Nog 1,5 maand en dan zou 't zover zijn, en ze had hem alleen nog maar gezien via de webcam en aan de telefoon gehad. Het erme meske had tranen in haar ogen. Pfff, dit zijn echt lastige momenten, want je kunt niets doen of zeggen dat haar troost.

Eenmaal in Amritsar aangekomen, na een dikke 10 uur in de bus te hebben gezeten, regelde ze een riksja voor me. Ik heb haar een dikke knuffel gegeven en ben gegaan. Op naar de 'Golden Temple', de heiligste plaats voor de Sikhs.


Gratis accomodatie en eten!! Yeah! Backpackers walhalla! In een enorm complex worden buitenlanders opgevangen en naar een speciale dorm gebracht die bewaakt wordt, met kluisjes en een eigen badkamertje. Ook hier is contact binnen no time gelegd. Ik trek nu nog steeds op met mijn nieuwverworven vriendjes van daar. Er zijn een paar dingen die je echt niet moet missen in Amritsar: Golden Temple (echt goud), inclusief het eten in de enorme keuken, die een loopt als een geoliede machine! Werkelijk waar prachtig om te zien hoe tientallen vrijwilligers onderdeel uitmaken van supersonisch systeem dat dagelijks duizenden mensen van lekker(!) eten voorziet! Verder moet je echt gaan kijken bij het ontzettende circus aan de grens dat elke dag opgetuigd wordt. Deze ceremonie is ontzettend nutteloos en minstens zo chovinistisch. Maar we wisten al dat Indiers hierin koning zijn. Hilarisch om te zien hoe de langste en knapste Indiers van het land in apenpakjes gehesen worden (ze zijn zeg maar de douane, maar je maakt mij niet wijs dat de gemiddelde Indier hier niet goed genoeg voor zou zijn) en in 1,5 uur een menigte van honderden amuseren met het sluiten van de grens. De Pakistaniers doen overigens braaf mee. Amusant!

Wat ook erg amusant was: de hindoe tempels in de stad; de een min of meer een kopie van de Golden Temple, de andere een kopie van het ons allen bekende lunapark op de kermis- wie is er nou nooit op zijn plaat gegaan op die ronddraaiende schrijven. Compleet met trappen, grotten, spiegels en aangeklede hindoegoden! En als je door de grot heen kruipt met water en van papiermachee gemaakte koeie uiers ben je extra vruchtbaar! Wat een feest!

Vanuit Amritsar zijn we na 2 nachten vertrokken naar Dharamsala of Mcleod Ganj, waar ik nu ben. Home of his holiness 14th Dalai Lama. Erg prettig dorpje, midden in de bergen! Wat een rust, en wat mis ik temperamentvol India buiten de heuvels. Hier doe ik weinig anders dan veel kletsen met gezellige mensen en locals, heerlijk eten, filmpje kijken, rondhangen, mediteren, eten van lekkere cakejes, af en toe een stukje lopen -up hill and downhill again- voor de lichaamsbeweging, mijn diarree proberen kwijt te raken met Tibetaanse medicijnen en lekker en gezond eten.
Waarschijnlijk vertrek ik een dezer dagen weer. Waarheen weet ik nog niet!!