Een nieuw verhaal

We zijn inmiddels drie seizoenen verder ten opzichte van mijn vorige bericht: de grasmaaier kan alweer bijna op stal en ingeruild worden voor de hakbijl. Ik moet zoveel essays schrijven voor school dat ik, denk ik, geen inspiratie had om ook te bloggen. Wekelijks schrijf ik een nieuw verhaal voor mijn leraar over de meest uiteenlopende onderwerpen: ouderschapsverlof in Zweden, gezondheid en natuur, moedertaalonderwijs, taalonderwijs voor immigranten, schermtijd, zwerfafval... allemaal onderwerpen waar een immigrant uit een niet-West-Europees land ook een integratielesje uit kan halen. De socialistische grondslag van het land is ook doorgedrongen in het schoolsysteem voor volwassenen en de rebel in mij verbijt zich regelmatig achter de pc. 

Er zijn afgelopen half jaar weer enige nuances aangebracht in ons bestaan hier en ik vind het tijd voor een nieuw verhaal. Ik sport elke week bij de plaatselijke sportclub, waar mijn sociale netwerk een boost van heeft gekregen. Ik verkoop zelfgemaakte vlaggetjes van tweedehands stoffen bij Magdakullan, het restaurant waar ik nog steeds met veel plezier werk. Adan is inmiddels gestopt met tennis en overweegt basketbal. We kregen minder bezoek ten opzichte van vorig jaar, maar ik was wel vaker in Nederland. Ik heb 'rijden met een aanhanger vol hooi' en 'naaktzwemmen in een meer' kunnen afstrepen van mijn integratielijst. Een van de hoogtepunten was de citytrip naar Malmö: leuke stad, kan het iedereen aanraden. Ik maakte een vreugdedans toen ik het bericht ontving dat mijn dossier bij de sociale raad hier eindelijk gesloten werd. 

Bij de sociale raad drong het tot me door dat er een nieuw verhaal moest komen. Het was niet helemaal mijn eigen keus om een nieuw verhaal te vertellen over mezelf,  maar een noodzakelijkheid. Ik werd kort na onze inschrijving in gemeente Eskilstuna in januari 2024 opgeroepen door de sociale raad van Eskilstuna om te komen vertellen over de biologische vader van zoonlief. In korte tijd maakte ik kennis met deze bijzondere wetgeving die de naam van de vader niet alleen wil registeren,  maar hem het liefste wil laten erkennen. Ik wil dat Jeroen als (bonus)papa wordt geregistreerd, maar dat was niet voldoende voor de wetgever. Ik heb er niet aan meegewerkt en de naam en meer moedwillig verzwegen. Ze waren behoorlijk vasthoudend. Ik ook. Tegelijkertijd vroegen mensen om ons heen naar onze thuissituatie. Ik wil bonuspapa Jeroen alle credits geven die hij verdient, dus werd het tijd voor een nieuw verhaal. Afgelopen januari heeft de sociale raad het dossier gesloten, op grond van uitzichtloosheid op een uitkomst. 

Een nieuw leven, een nieuw verhaal. Als ik op celniveau mezelf zou vergelijken met 11 jaar geleden, ben ik aardig vernieuwd. Misschien hoort daar ook gewoon een nieuw verhaal bij. Niet meer het verhaal van de alleenstaande moeder die veel gereisd heeft, maar het verhaal van een hecht gezin dat zich in Zweden settelt. 

Met de schone lei beginnen, zoals bij een emigratie,  geeft de mogelijkheid om een nieuw verhaal te vertellen. Het oude en plakkerige 'story of my life' te laten gaan en niet te herhalen. Gewoon een fris, nieuw verhaal. Interessante gewaarwording, om bewust andere woorden te kiezen voor het pad dat ik heb bewandeld in het verleden en zo andere details te benadrukken en bepaalde gebeurtenissen gewoon weg te laten. En niet omdat ik die stukjes wegduw, maar omdat ze niet belangrijk meer zijn.

Na 1,5 jaar in Zweden zijn we nog steeds blij. Natuurlijk vallen er dingen op, zoals het systeem dat een overwegend socialistisch en conflictmijdend fundament heeft. Gezapig... Het laat me tegelijkertijd ook inzien dat liberaal Nederland met zijn grote bek op de eerste rij eigenlijk best vermoeiend kan zijn. De Zweedse taal leren vergt veel van ons alledrie, en dan hebben we nog geluk dat er zoveel woorden bijna hetzelfde zijn als in het Nederlands. Zoals helikopterpiloot en brandslang.

Een jaar rond - vrije vogels

Met blote voeten op het bevroren Nashulta-meer dec 2023

Dit schrijfsel markeert een jaar Zweden. Wat een rit! Het leven hier krijgt vorm, zoals wij het leven graag zien. Sociale contacten ontwikkelen zich. Het eerste functioneringsgesprek is gevoerd. We hebben de kortste en de langste dag meegemaakt. We leven van Kronen en niet meer van Euro's. Tijd voor the good, the bad and the ugly.

Ik stond zojuist op en, het is zondag 5 januari, het is -16 buiten en 16 graden binnen. Ik moet aanmaakhout hakken, 2 kachels aanmaken, de hond uitlaten en koffie zetten. Met een beetje geluk is het dan voor de middag weer wat op temperatuur in huis. Als ik het zo schrijf, lijkt het niets, maar in werkelijkheid ben ik met dit alles 3 uur bezig, waarbij de kachels constante aandacht vragen totdat ze heet zijn. Gisteren heb ik voor het eerst in bijna een jaar de warmtepomp weer aangezet. Door het hele huis hoor je het water (dag en nacht) door de pijpen suizen en het systeem -dat er uit ziet alsof het een cruiseschip vooruit helpt- verbruikt enorm veel energie, maar het huis voelt koud tot op het bot. Het vocht tegen de ramen verandert in een dag in schimmel. Het zal nog wel even duren voordat ik de warmte ga voelen en morgen gaat het weer dooien, dus de vraag is hoeveel zin het heeft. 

Normaal doe ik al die klusjes natuurlijk samen met mijn sambo (= Zweeds voor partner waarmee je samenwoont). Jeroen is een paar nachtjes weg met een vriend uit Nederland. Dat is leuk voor hen, maar ik baalde toch wel toen ik vanmorgen de thermometer in de keuken zag. De koffie die ik voor mezelf heb gezet, is ook nog eens te slap. Gelukkig staat de hond op winterstand; hij vindt het niet erg dat ik nog eventjes mijn slappe koffie opdrink en op de kachels let.

Adan en Boris - feb 2024

De tegenvallers hadden jullie nog te goed van me. Er zijn eigenlijk (nog) niet zo veel tegenvallers te benoemen. De dingen die ik kan noemen zijn óf inherent aan emigreren (het missen van dierbaren en het niet zomaar kunnen aansluiten in mooie of moeilijke tijden) óf ze zijn het noemen bijna niet waard.

 

De natuur ontwaakt mei 2024 - de winter duurt lang!

Adan is heel dapper - mei 2024

Als ik dan toch iets moet noemen: rijden in de winter is echt horror en niet in de eerste plaats om de gladheid, maar omdat Zweden die niet weten hoe ze met groot licht om moeten gaan en je dus op het gitzwarte platteland tussen 16.00u en 07.00u kans hebt om verblind te worden. Ze zetten groot licht niet (op tijd) uit, en te snel weer aan. Hier kon ik tot een week geleden piswoest om worden. Achteraf schijnt het een moderne auto-dingetje te zijn, die detecteren koplampen en zetten automatisch groot licht uit. Dan de verblinding van de zon op natte of besneeuwde wegen tussen 12.00u en 13.30u. Dag en nacht geven hier beide vreselijke rijomstandigheden in de winter, waarbij ik misschien wel een grotere hekel heb aan rijden tegen de zon in. 

Ik krijg wel eens de vraag of ik wel aan het donker kan wennen in de winter. Rondom de kerst zien we 21 dagen geen zon in de tuin, omdat we aan de noordkant van een heuvel wonen. Daar zou ik in de toekomst als we een huis gaan kopen wel rekening mee houden. Maar, het licht in de zomer is eigenlijk veel zorgelijker en kan voor serieus slaaptekort zorgen. 

Poging tot mini-moestuin, maar het bos gaf een betere opbrengst- jul 2024

Als dat het is, zou je zeggen? Achteraf zou ik bepaalde dingen anders aanpakken. De stress die ik heb gehad rondom de start van Adan zijn school, rondom het maken van vrienden bijvoorbeeld. Det löser sig -dat lost zich wel op- had ik eerder moeten adopteren als lijfspreuk. Voor de rest is dat alles. 

De bureaucratie is bad, maar als ik alle afleveringen van 'Ik vertrek' bekijk, dan mogen we in Zweden niet klagen. Privacy is hier wat anders. Doordat in Zweden bijna iedereen je kan vinden,  krijg je enorm veel post. Post van de tandarts, van de dokterspost, van het bevolkingsonderzoek, reclame, aanbiedingen van de Zweedse ANWB, aanbiedingen van verzekeringen, brieven van de sociale verzekeringsbank, brieven met uitnodigingen van instanties. Brieven die je in Nederland nooit zou ontvangen. Ongewenste geadresseerde brieven.

Dit jaar plukte heel Zweden een recordaantal appels. We maakten sap, cider, appeltaart en gedroogde appels- aug 2024

Adan startte met tennis aan het begin van het nieuwe schooljaar- aug 2024

Het opbouwen van sociale contacten gaat moeizaam soms, maar niet omdat de Zweden niet open zouden zijn. We leren allebei mensen kennen op ons werk, op school, op de tennisclub en letterlijk op straat. Het kost gewoon iets meer moeite in deze levensfase om daadwerkelijk vriendschappen te ontwikkelen. We worden uitgenodigd voor fika, lunch en avondeten. Er worden wandelingen en vistripjes gepland. 

Tijd voor een zonnige herfst met veel wandelingen: alleen, met Boris of met mijn zus- okt 2024

En toen werd het grijs en dat zette door tot in december- okt 2024

Een jaar rond in Zweden dus. Het is een voorrecht en een luxe om zó dicht bij de natuur te wonen en om een tuinvogellijst met 80(!) verschillende vogels te hebben, die niet allemaal typische tuinvogel zijn: de zeearend, steenarend, visarend, kraanvogel en de roerdomp. Of wat dacht je van 's avonds sleeën in de tuin onder de kraakheldere sterrenhemel? Of op safari in eigen omgeving tijdens een van de vele sprookjesachtige zomeravonden. Meer bospaddenstoelen en bosbessen dan je ooit op kunt in de voortuin tijdens de kleurrijke herfst. Op 10 minuten lopen een kano bij de steiger hebben liggen. Of 2 km fietsen voor een verfrissende duik na je werk in een magische omgeving. Worstjes grillen in eigen tuin op een open vuurtje. Het leven draait hier om buiten, tijd voor elkaar, tijd voor hobby's. Dat is wat we zochten en dat is wat we kregen. Op naar nog een jaar!  

Worstjes grillen in de tuin op een saaie zondagmiddag- dec 2024

Tijd en inspiratie om te creëren- dec 2024

Voor de liefhebber: de vogels in en rondom onze tuin (ja, alle 80):

Zwarte specht

Grote bonte specht

Zeearend

Taiga boomkruiper

Boomklever

Ekster

Koolmees

Goudvink

Gaai

Pimpelmees

Kramsvogel

Goudhaantje

Staartmees

Raaf

Glanskop 

Merel

Bonte kraai

Sperwer

Kauw

Barnsijs

Buizerd

Putter

Keep

Steenarend

Groenling

Houtduif

Geelgors 

Vink

Barmsijs

Kraanvogel

Wilde zwaan

Grote zaagbek

Brilduiker

Roodborst

Roerdomp

Huismus

Meerkoet

Zwarte Mees

Veldleeuwerik 

Heggemus

Grauwe gans

Blauwe reiger

Rietgors 

Wilde eend

Bosuil

Ruigpootuil

Houtsnip

Bruine kiekendief

Visarend

Canadese gans

Witte kwikstaart

(Kleine vliegenvanger- onzeker)

Aalscholver

Rode wouw

Zanglijster

Grote lijster

Bonte vliegenvanger

Visdief

Spreeuw

Koekoek

Rietzanger

Kleine karekiet

Zwartkop

Tuinfluiter

Watersnip

Boomvalk

Winterkoning

Blauwe kiekendief

Grauwe klauwier

Groene specht

Wespendiep

Wulp

Grauwe vliegenvanger

Gele kwikstaart

Koperwiek

Kieviet

Fuut

Kruisbek

Havik

Vuurgoudhaan

Over veranderingen en dagelijkse kost

Hier in Zweden verschijnt de lente eerst in het zuiden van het land en vloeit dan langzaam naar het noorden. De herfst komt het eerst in het noorden en trekt dan als een groep migrerende kraanvogels over het land richting het zuiden. Ik kan het moment dat de herfst hier aankwam niet precies aanwijzen, maar met de eerste tekenen was het nog 25 graden en maakte ik liters appelsap van de idiote hoeveelheid appels die ik had gekregen en geraapt. 

De wereld verkleurt en verandert langzaam. De blauwe bessenplantjes in de bossen kleuren naar roodbruin, de berkenbomen kleuren geel, de varens bruin en de populieren rood. Natuurlijk blijft het overgrote deel gewoon altijd donkergroen. 

Ik raakte tijdens de zomermaanden ernstig verslaafd aan zwemmen. Het water werd steeds kouder en mijn lijf deed het er goed op. Ik voelde de oxytocine en endorfine door mijn lijf jagen tijdens en na het baden. Springlevend! Nu is het dan toch echt te koud om te zwemmen, helaas. Ik zou misschien kunnen dippen, maar ik zou het ook niet kunnen doen. Mijn hoofd en mijn lijf vechten erom: gewoon doorzetten of zacht zijn voor jezelf. Toen ik afgelopen weekend tot mijn middel in het water stond, voelde ik mijn spieren in mijn kuiten samentrekken en mijn huid werd langzaamaan zo koud, dat ik dacht dat een poot van de hond op mijn blote been een amputatie zou veroorzaken. Enfin, het zwemmen laat ik maar even. 

Een andere nieuwe hobby is paddenstoelen zoeken, met name cantharellen. Maar ook eekhoorntjesbrood en gele stekelzwammen zijn welkom in mijn mandje. Mijn hart maakt een sprongetje als in een goudgele rakker in het mos zie staan! Helemaal fantastisch zijn de groepjes van "het goud van het bos", zoals cantharellen hier in Zweden genoemd worden. We eten dan ook sinds eind juli twee keer in de week cantharellen. Inmiddels hebben we cantharellenpasta, risotto met cantharellen, bospaddenstoelensoep, quiche, gebakken cantharellen met steak en omelet met cantharellen op de menukaart staan en heb ik wat ingemaakt, gedroogd en ingevroren. Mocht je nog een interessant recept hebben, dan hoor ik het graag. Inmiddels hebben de gele cantharellen plaats gemaakt voor de trechtercantharellen. Die hoef je niet te zoeken, daar struikel je over.

Hoe gaat het nu eigenlijk écht hier? Heel erg goed. De kwaliteit van leven is zo veel groter (voor ons) dan in Nederland. Dat komt onder meer door de ruimte en de natuur die altijd binnen handbereik is. Het bos aan de overkant van de weg, het meer aan de andere kant en de velden overal om ons heen; we kijken onze ogen uit, zelfs tijdens de dagelijkse ritjes naar de stad voor werk, school en boodschappen. Elk moment is een schilderijtje. De dromerige luchten zijn adembenemend mooi. De beestjes die we dagelijks zien, zoals reeën, zeearenden, vossen, elanden, libellen, kraanvogels en vele andere, brengen ontzettend veel plezier. De heldere sterrenhemel, het noorderlicht, de zonsopgangen...we vergapen ons verstand. 

En wat de rust en ruimte betreft, waar al die geëmigreerde Nederlanders over praten: er wonen hier nog geen 10 miljoen mensen en Zweden is 11 keer groter dan Nederland. Als je het Zweedse inwonersaantal zou relateren aan de Nederlandse oppervlakte, zou dat neerkomen op nog geen 900.000 inwoners in Nederland. Dat kun je je niet voorstellen, toch? 

Ik ben in de zomer gestart met werken bij een lokaal restaurant, Magdakullan, waar ik als familie ben ontvangen en -met liefde- echt de benen onder mijn lijf uit gerend heb. Het voelt fijn om bij te dragen, ook financieel thuis en maatschappelijk. De taallessen gaan gewoon door en gaan voorspoedig. Adan gaat als een malle en praat steeds minder Engels op school. Op dinsdag tennist hij en om de week op vrijdag brengen we 'm in de avond naar de fritidsgard, een soort kindersoos op het platteland. Jeroen is nog steeds tevreden met zijn werk. Langzaamaan groeit ons sociale netwerk, via werk en school. 

De grasmaaier zal nog een keer zijn werk moeten doen en dan hoeft ie pas in april weer van stal gehaald te worden. We stoken de houtkachel inmiddels bijna dagelijks om het huis behaaglijk warm te houden, of gewoon heet, omdat we dat fijn vinden. De zomerbanden worden eind deze maand omgewisseld voor winterbanden. De, soms subtiele, veranderingen geven ons richting en houvast. En het is heerlijk om je daaraan over te kunnen geven. Het is letterlijk onze dagelijkse kost: het stilt op alle fronten onze honger.

Vaak leggen onze camera's niet goed vast wat we zien, maar desalniettemin hier een fotorapportage van ons uitzicht op het oosten van begin juli tot nu:

8 juli

28 juli

21 augustus

29 augustus

3 september

5 september

17 september

30 september

3 oktober

5 oktober

8 oktober

Villa, Volvo, Vovve

Onze Zweedse villa op kerstochtend, na onze eerste nacht hier

Villa, Volvo, Vovve

Dat is Zweeds voor villa, Volvo, hondje. Zo ziet mijn leven er nu uit: we wonen in een rode, houten villa in het midden van Zweden. We rijden een Volvo. En vijf weken geleden kochten we een hond. Villa, Volvo, Vovve is het Zweedse equivalent van 'huisje, boompje, beestje'. Het is niet meer 'ik', maar wij. Ik, mijn man en mijn kind. Kei burgerlijk, maar heerlijk.    

Hoewel ik allang niet meer de behoefte voel om mijn leven en mijn gedachtes op internet ten toon te stellen en ook niet graag meer een ander inspireer, heb ik wel de behoefte om een klein stukje wereld voor mezelf te hebben. Een stukje tijd en ruimte dat door niemand wordt beheerst, waar het niet 'wij' is, maar gewoon ik. Waar ik niet mama, partner of vrouwtje ben, maar Irene. Dus misschien ga ik deze blog wel weer nieuw leven inblazen, hier vanuit onze Zweedse villa, terwijl de Volvo wacht op zijn nieuwe Zweedse kentekenplaten en de hond ligt te pitten. 

En mocht er nu iemand zijn die met smacht zit te wachten op die ene gouden emigratietip, die must-do voordat je je spullen pakt; wie weet neem ik die onderweg wel even mee. Je hoeft het (tand)wiel van de bureaucratische molen hier in Zweden natuurlijk niet opnieuw uit te vinden. 

2015!

De grootste grap van het leven

Geen terugblik naar 2014 of zelfs 2013. Maar een blik op nu en een uiteenzetting van mijn focus, mijn intenties voor 2015!

Verbinding vs. Verbondenheid

Het tegenovergestelde van eenzaamheid is wat mij betreft verbondenheid. Verbondenheid met elkaar (mensheid!) en met de aarde en dieren. Verbondenheid is liefde. 

Sinds 2 januari ben ik facebookvrij.nl. Daarmee heb ik heel veel verbindingen doorgehaald. Zomaar weggegooid. Dat lijkt wat tegenstrijdig, maar voor mijn gevoel is het de enige juiste beslissing. Facebook zorgt voor verbindingen, maar geen verbondenheid. Sterker nog, het zorgt voor eenzaamheid. Het laat energie weglekken naar een soort van tweede 'online' leven, dat niet tastbaar is. Het zorgde ervoor dat ik lui werd als het gaat om contacten te onderhouden. Alsof je vriendschappen kunt versterken door een keer door de nieuwsfeed te scrollen. 

Zoals aan een liefdesrelatie gewerkt moet worden -elke dag-, moet er ook hard gewerkt worden aan vriendschap. Facebook werkt dat wat mij betreft niet in de hand. 

Ik had geen overzicht van met wie ik nu écht, écht contact wilde blijven houden. Daardoor had ik 400plus 'vrienden', waarheen te veel energie ging die per definitie verloren was, omdat het geinvesteerde meestal niet voldoende rendement opleverde. Het bleef aan de oppervlakte hangen. Er bleek geen verdieping mogelijk. En verdieping is nodig voor verbondenheid. Het tegenovergestelde van eenzaamheid. 

Ik scrolde door mijn vriendenlijst en heb mijn contactgegevens gestuurd aan diegene waarmee ik graag contact onderhoud en ik ontving wat berichten van mensen die mij niet graag uit het oog verliezen. Daar ben ik dankbaar voor. Een email sturen vergt wat meer inspanning, maar als het goed is, is het dat waard.

Dus. 

Ik ga weer emailen, brieven schrijven en langskomen. Ja, ook naar die internationale contacten! 

Ik ben me nu al heel erg bewust van alle momenten die ik overheb, als mijn vinger automatisch naar de facebookpagina wil gaan en ik me realiseer dat ik daar niet meer heen hoef. Vrijheid!

Vanuit mijn hart, vanuit liefde

Dit jaar wordt het jaar waarin in de stelling "sta ik niet dicht genoeg bij mezelf of is er ergens anders op de wereld een betere plek voor me?" ga oplossen. Home is where the heart is, zeggen ze. Als dat zo is, dan leef ik niet voldoende vanuit mijn hart, want ik voelde nog steeds te vaak niet thuis. Zal ik me thuisvoelen als ik volledig vanuit mijn hart leef? Dat gaan we uitzoeken. Daar krijg ik hulp bij, want helemaal alleen kan ik dit niet. 

Vanuit mijn hart leven hangt samen met  mijn ouderschapstijl en mijn volharding hierin. Ik kan het me niet permitteren om niet mijn hart te volgen in iets dat een direct en regelrecht uitvloeisel is van mijzelf. 

Ja, soms zal ik nog onzeker zijn over of ik de goede dingen doe, omdat het makkelijk is om als kersverse moeder van de wijs gebracht te worden door andere mama's met priemende, oordelende ogen, vanuit mijn directe omgeving of de media en ongevraagde adviezen van mensen die het beter menen te weten. Daar zal ik mee moeten leren omgaan. En hier geldt dat ik oordeel niet met oordeel kan bestrijden, maar alleen met liefde. Ik zal dus nog beter op mijn gedachtes, woorden en handelingen moeten letten. 

We doen als ouders allemaal wat we denken dat het beste is, in de omstandigheden waarin we zitten. Dit artikel inspireerde me tot deze bewuste verandering in mindset. 

Ik ben ervan overtuigd dat we geen schema's en boeken nodig hebben als we leren onze kinderen te lezen en het ritme van de natuur te volgen. Het zit allemaal in ons. 

Input en output

Nu ik tijd en energie over vanwege mijn facebookloze leven, kan ik deze energie opnieuw spenderen. Schrijven, lezen en mediteren lijken me goede bezigheden. Dingen die ik altijd meer wil doen dan ik doe. 

Als ik zo overtuigd ben van Vipassana, waarom mediteer ik dan niet? Schrijven helpt me altijd mijn gedachtes op orde te krijgen en mijn gevoel helderder, dus ik wil weer meer aandacht besteden aan mijn blog. 

Ik zag laatst een mooie leeslijst van de Verdubbeldame (toen ik nog een facebooker was), die in 2014 als doel had om 50 boeken te lezen. 50 Boeken is voor mij niet haalbaar, maar ik ga de teller op 15 zetten. In 2015 wil ik 15 boeken lezen. Dat is meer dan 1 per maand en dat moet te doen zijn, vooral als ik de stapel half uitgelezen boeken ga meenemen. 

De stelling 'wat je erin stopt, komt er ook weer uit' is op alles toepasbaar. Maar te zien hoe mijn kind reageert op mijn emoties, staat van zijn en bord eten, laat me nog bewuster zijn hiervan. Wat ik in hém stop -alles wat hij oppikt aan prikkels, maar ook wat hij aan voeding binnenkrijgt- komt er weer uit. Blije mama, blije baby. Gezonde mama, gezonde baby. En voor de rest kan ik invullen wat ik belangrijk vind om te laten zien aan mijn spruit, wat ik belangrijk vind dat híj weer laat zien aan de wereld. Compassievolle mama, compassievolle baby. Niet aanleren, maar voordoen.Voorleven. Volledig de verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven. 

Op naar een prachtig jaar! Een voortzetting van ál het voorgaande! 

Compassie: het breken van ons ego

Verpersoonlijking van compassie: Mahatma Gandhi


Gisteren, 2 oktober was hij jarig, het was dus Gandhi day!
Toen ik in Olst was een paar maanden geleden, had ik een fijn en interessant gesprek met een van de bewoners over leven, onze 'plicht' in het leven en streven. Ik zei dat we toch niet allemaal Gandhi kunnen worden. Hij kaatste de bal terug en vroeg me waarom zouden we niet allemaal Gandhi kunnen worden?

"Compassion is a mustle that gets stronger with use"

Mahatma Gandi

Nog drie dagen en dan vertrek ik weer naar India. Het ene moment tel ik de dagen af, het andere moment ben ik blij dat ik nog even kan genieten van mijn naasten en een heerlijkste der seizoenen; herfst. 

Compassie, de capaciteit om mee te voelen met een ander, is iets waar ik zelf ook nog steeds dagelijks mee oefen, maar nu ik hier ben zie ik toch duidelijk de verschillen. Nee, erg veel compassie voor de natuur en moeder aarde lijken de Indiërs niet te hebben. Maar wel voor elkaar! Het individualisme begint aan zijn eindsprint hier in Nederland -ook met de opkomende deel-economie, houzee!-, terwijl in India collectiviteit nog lang niet uitgebloeid is. In India is zorg, tolerantie en liefde voor elkaar het allerhoogste goed. "Guest is God" is bijvoorbeeld een algemeen gezegde.

Disclaimer 

Compassie, de een heeft het iets meer en de ander iets minder. Ik ben er niet voor om iemand de weg in het leven te beoordelen. Ik ben er niet voor om een ander op 'de goede weg' te sturen, want buiten dat 'de goede weg' niet bestaat, is een onderdeel van compassie om verschillen te overstijgen en eenheid te ervaren. Ik wil wel heel graag iets van mezelf delen, omdat ik ervan overtuigd ben dat de wereld er een heel stuk mooier uit ziet als we allemaal een klein stukje van onszelf, ons ego, delen en daarmee opzij zetten en een klein beetje meer compassie zouden tonen. Een betere wereld begint altijd bij mij en ik kan alleen mijzelf veranderen. Alles dat ik schrijf is geïnterpreteerde kennis van buitenaf. Perceptie maakt de wereld relatief. Op naar wereldvrede!


G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.D.G.O.

Sinds ik vorig jaar een mindfulness cursus heb gedaan waar ik van mijn leraar de tip kreeg om een compassie cursus te gaan doen en sinds mijn egobrekende ayahuasca retreat in november, ben ik meer en meer op zoek gegaan naar het compassiepotje in mijzelf. Ieder mens heeft het! Maar meestal zit er een ego-dekseltje op dat de zaak hermetisch afsluit.

Compassie, zoals ik het zie, is het samensmelten van jouzelf met het geheel, waardoor je de wereld door een bril van liefdevolle mededogen bekijkt. Het is het erkennen dat je in een adem genoemd wordt met al het andere in onze schepping, creatie of universum. Hierdoor begrijp je diep van binnen waarom de wereld is zoals ze is.

In het Hindoeïsme hebben ze een bijzondere uitleg van God: 

G. van generator

O. van operator

D. van destroyer

Toen ik dit voor het eerst hoorde, voelde ik nogal een weerstand tegen dat vernietigen. Natuurlijk blijft het niet bij vernietigen, want na de vernietiging worden alle losse deeltjes van het vernietigde weer samengesmolten door de generator tot een nieuw stukje iets. Dan draagt het een deeltje bij aan de schepping en daar zorgt het operationele gedeelte voor, waarna het weer wordt vernietigd en weer als bouwsteen wordt gebruikt voor iets nieuws ... enzovoorts. Zo komt het dat wij gemaakt zijn van ontplofte sterren en wie weet ben ik wel ooit een dino geweest. Wetenschappelijk onderbouwt, niets zweverigs of religieus.

Een eindeloos evoluerende creatie. 

Om voor mezelf dit proces te begrijpen heb ik een belangrijke stap moeten zetten in mijn bewustzijn. Ik heb God, met de grote G, moeten accepteren. Noem het leven, liefde, Om, Allah, Ram of God, voor mij allemaal hetzelfde. Maar toch niet, want...

Hier in Nederland worden we grootgebracht met ofwel God als een man met een hamer en een grote baard in de hemel die mensen bestraft als ze niet zoet zijn -en met een beetje geluk wordt rond onze negende levensjaar verklapt dat het allemaal een grapje is-, of we worden grootgebracht met het idee dat al dat godsgezever klinkklare onzin is. Het woord God wordt geweerd en verafschuwd.

"It is often forgotten that He, who has surrounded us with this ever-evolving mystery of creation has also implanted in us the desire of question and understand" 

Paramahansa Yogananda - Autobiography of a Yogi

Voor de zoektocht naar mezelf moest ik God accepteren. God wordt namelijk in elk geschrift en in elk boek genoemd dat ik afgelopen jaren vast heb gehad. Om te groeien door het verdiepen in geschriften, tradities en culturen moest ik elk aspect een kans geven, zonder mijn sceptische geest in de doctrines te verliezen. Bij het accepteren van God en het omarmen van het woord, dat ik al heel mijn leven atheïstisch onder het tapijt veegde, kwam ook het loslaten van het beeld van die man met die hamer.

In vele religies is het overigens 'verboden' om afgoden te aanbidden, wat eigenlijk een misinterpretatie is van de waarschuwing dat God zich niet laat vangen in een beeld dat onze pre frontale cortex kan produceren. Dus probeer het dan ook niet. 

Voor mij is God het leven, de kracht die zorgt dat alles trilt, beweegt en evolueert. Het is de kracht achter ons bestaan en het ís ons bestaan. Er is geen man achter een stel knoppen. Geen uberbrein met een masterplan, maar intelligentie als het Absolute. Naakt.

Vormloos. 

Wat hebben compassie en God met elkaar te maken? 

Conceptueel niets. Gevoelsmatig alles. 

Compassie is de belichaming van eenheid. God is die eenheid.

Take a bow

Dit grote accepteren betekent dat ik mijn atheïstische denkbeelden, die vooral voortkomen uit conditioneringen mijn jeugd en puberteit, of beelden die de media in mijn vruchtbare geest hebben gepland, moet parkeren en soms elimineren. Het betekent dat ik voor mezelf moet toegeven dat ik in het verleden beoordeeld heb over dingen waar ik niet eens kennis van heb. Dat is natuurlijk pijnlijk voor mijn ego. Mezelf vergeven is de eerste stap naar een compassievol leven. Ook nu veroordeel ik nog soms. Dan ben ik me daar later van bewust en dan vergeef ik mezelf. Voorlopig is dit nog een aanhoudend, maar evoluerend proces. Ik buig diep voor de kracht die dit mogelijk maakt.

“Trust God, but tie your camel.”
Rumi

Als ik God accepteer, dat wil zeggen dat ik accepteer dat er mensen zijn die in een concept geloven, dat ik accepteer dat het op de verkeerde manier gebruikt wordt en dat ik sta voor mezelf en mijn vertrouwen in het leven, betekent het in mijn geval ook dat ik buig voor alles dat in het verleden en heden en toekomst probeert om de boodschap van vrede te verspreiden, inclusief godsdiensten, maar ook voor de natuur en moeder aarde. Ook voor de sterren en de maan en de zon.

Het is niet dat ik opvolg wat staat vermeld in geschriften, sterker nog, ik word steeds sceptischer. Ook naar wat er in mijn eigen geest gebeurd. Daardoor ga ik steeds respectvoller en nobeler om met anderen, hun geloofsovertuigingen én de geloofssystemen in hun eigen geest. 

Dit laatste is compassie vóór manifestatie. Door mee te voelen met een ander, zich in te leven in een ander, in te zien dat we allemaal leven vanuit een uniek perspectief en tóch allemaal eenzelfde strijd leveren in het leven, parkeren we onszelf even. Door denken, spreken en handelen op één lijn te krijgen -oefening baart kunst- zorgen we voor compassie in actie! Door niet alleen te begrijpen en te voelen, maar door onze woorden te observeren als we spreken, en onze acties af te stemmen op dit compassievolle gevoel, parkeren we niet alleen ons ego; we manifesteren op deze manier pure liefde.


Gedachtes worden dingen

In mijn zoektocht -naar geen idee wat eigenlijk, maar het brengt me op prachtige plaatsen en houdt me van de straat- heb ik ook altijd een slag om de arm gehouden als het gaat om religies. Van de meesten wist ik niet veel (en nog niet!) en het wereldbeeld was toch dat religie verantwoordelijk is voor het meest gewelddadige op aarde: het uitmoorden van elkaar. Nu ik op reis telkens geconfronteerd wordt met een andere religie of cultuur (twee jaar geleden in India was dat vooral Hindoeïsme, in Peru het Sjamanisme en afgelopen tijd vooral de Islam en het Soefisme) én sinds ik me verdiep in mijn eigen geest, kan ik niet anders zeggen dat ik heilig geloof dat de verantwoordelijkheid niet bij religie ligt, maar bij het menselijk ego dat enerzijds alleen maar uit is op macht en geld en anderzijds koning is in het misbruiken van oude teksten voor eigen gewin en het misbruiken van kwetsbare zielen. Ook daarvoor is compassie op te brengen, want we hebben allemaal een kwetsbare geest.
De kern van elke religie ter wereld, monotheïstisch of polytheïstisch, is puur en focust op zelfrealisatie en compassie.

"We have a talent for messing up wonderfull things"

Karen Amrstrong

Voor mijn gevoel doen we al sinds jaar en dag hetzelfde: proberen moraal vast te leggen in geschriften. Vroeger kwamen hier religies uit voort. Tegenwoordig praten we nog steeds te veel en doen we te weinig. Ik ook, hoor. Ik onderneem ook nog te weinig compassievolle actie! Maar het begin is gemaakt: langzaam maar zeker krijg ik steeds meer gedachtes in de peiling door observatie, waardoor ik mijn gedachtes opnieuw kan afstellen. En daarna kan ik mijn woord en daad afstemmen op de dingen die ik denk.

Thoughts become things. Choose the right ones!

Mike Dooley - TUT.com

Meer inspiratie voor Compassie?
...I just love TED talks...

Bittere vrijheidspilletjes

Klimfotootje.. Hampi

Half februari...

De Hampi wereld draait door! Vertrekkende 'vrienden', gedemotiveerde, luie klimmers, opengekrapte muggenbulten die niet willen genezen, geïnfecteerde wonden, de furieuze zon die gaten brandt in ieders perceptie, stakende buschauffeurs in Karnataka, de Indiase regering die weer een deel van Hampi neerhaalt met bulldozers. Mensen zitten weer vast op Hampi Island Prison, maar omdat hun ticket over een paar dagen staat heeft het weinig zin om ergens anders vakantie te vieren als je net super lang in boulderparadijs bent geweest. Hoewel we allemaal snappen dat "change of scenery" het hier goed zou doen. Ik moest WEG voordat ik door ging draaien. En ik was niet de enige. Al dagen lang vertrekken er vrienden en op een of andere manier jaagde me dat op. Het herinnerde me weer aan het feit dat ik een plan moet maken of in ieder geval een volgende stap moet zetten, op lange of korte termijn. En dat herinnert me er weer aan dat ik niet weet wat ik wil in mijn leven. Ik kwam er achter dat de geweldige 'materiële' vrijheid die ik nu heb vrij nutteloos is als je niet weet wat je wil, maar nog belangrijker: ik ben op zoek naar vrijheid, terwijl ik moeite heb met commitment, vastberadenheid. Die twee zijn bijna elkaars tegenovergestelden. Dat ik alle vrijheid heb, weet ik nu wel. Maar hoe werk ik nu aan die vastberadenheid?

Terwijl ik mezelf aan het gek maken ben over mijn volgende bestemming kom ik erachter dat het wederom geen zin heeft om iets te forceren. In mijn geest zitten we allemaal in een trechter richting verdorvenheid. Er zijn een aantal klimmers met wat open wonden en door de hitte en de in aantal stijgende vliegen genezen ze slechter. Als klap op de vuurpijl krijg ik een mailtje van Mastercard dat mijn credit card gescimmed is, wat in dit geval betekent dat ze mijn magneet strip hebben gekopieerd en met de gegevens een nepkaart hebben gemaakt om te gebruiken. Of ik voor 105 Dollar bij de Wallmart in de U.S. heb gekocht? Nee, dus. Dat dachten ze al. Gelukkig dekt Mastercard alles (zo'n € 175) en ik mag mijn kaart netjes vernietigen, want er is een nieuwe onderweg. Ik bedenk me dat ik wel van geluk mag spreken dat mijn portemonnee vorige week is teruggebracht, anders had ik nu dus zonder betaalmiddelen gezeten.

Op 22 februari besloot ik toch, op een wat betere dag, om Hampi te verlaten. En wel een dag later en om via Pune richting Aurangabad te gaan om vervolgens naar het noorden te gaan om een stukje samen met een vriend te reizen. Op de avond voor het uitchecken horen we dat de regering de volgende dag een nieuwe molest actie heeft gepland aan de andere kant van de rivier. Zeer treurig! Verder ben ik op de dag van vertrek teleurgesteld in het aantal knuffels dat ik krijg. Ik heb nog maar net geld genoeg om de obers een minimale tip te geven. En natuurlijk ben ik verdrietig dat ik dit paradijs, hoewel het me de laatste tijd meer zorgen oplevert dat vreugde, verlaten ga.

Naast mij in de bus zit Louisa uit U.K. en ik ben blij at een praatje me afleidt van mijn drama. Er staat een nachtbus te wachten van 12 uur en om 5 uur 's ochtends word ik gedropt aan de Express Highway in Pune. Even geklooi met het zoeken naar een hotel, want Pune is posh en de hotels zijn niet echt budget. Uiteindelijk kies ik voor een hotel van R/ 1000,- per nacht en ik besluit min of meer om de volgende dag naar Aurangabad te gaan; daar is het stukken goedkoper.

Vervolgens word ik genaaid waar ik bij sta door de tuk tuk chauffeur, om half 6 's ochtends, omdat ik gaar ben. Een klassieker! Ik weet dat hij veel te veel rekent en ik word pisnijdig op hem, maar hij wordt nog pisnijdiger en ik ben te weerloos om het te overstemmen. De receptie jongen doet niks en ik betaal de goeie man waar hij geen recht op heeft om er maar vanaf te zijn. We hebben het hier over €25 ,- wat in dit land heel veel geld is voor een taxi ritje, en zelfs veel geld voor Nederlandse begrippen als je bedenkt welke afstand ik heb afgelegd!

Vervolgens val ik ik keihard in een gat! Ik ben moe. Alleen. Wil naar huis. Of terug naar Hampi, maar niet echt. Ik mag van de andere hoteljongen de computer achter de receptie gebruiken en ik ga wanhopig op zoek naar mensen op facebook die naar me een luisterend oor, of eigenlijk een lezend oog kunnen bieden. Vervolgens kom ik er na 2 uur achter dat ik tegen de verkeerde "Lauren" zit te vertellen. Niet de Lauren uit Australië die ik in Peru heb leren kennen en die een tijdje in Canada heeft gewoond, maar de Lauren uit Canada die ik al 5 jaar niet gesproken heb, in Australië heb leren kennen. Ik moet zeggen dat deze hoogblonde actie toch wel een glimlach op mijn gezicht tovert. Vervolgens kom ik er achter er ook gewoon Wifi is, en dat ik dus mijn eigen laptop kan gebruiken.

Ik baalde zelfs zo erg dat ik bijna Pune dezelfde dag alweer had verlaten. Maar mijn chatsessies waren zo lang dat ik uiteindelijk geen tijd meer heb om er tussenuit te piepen. Ik heb besloten om met een vriend samen te gaan reizen, ondanks dat hij een route kiest die ik al voor een deel gedaan heb. Maar gewoon om voorlopig even geen beslissingen te hoeven nemen en daardoor wat stabiliteit te hebben en iemand om maaltijden en bus en treinreizen mee te delen en gezelschap te hebben in plaats van eenzaamheid. En bovendien iemand die ik heb leren kennen in Hampi, maar geen complexe klimmert is, dat zorgt voor simpliciteit. Ik ga mezelf op sleeptouw laten nemen en even meeliften. 

"And my heart bled within me; for you can only be free when even the desire of seeking freedom becomes a harness to you, and when you cease to speak of freedom as a goal and a fulfilment"

Kahlil Gibran

Eind februari...

Ellora caves

De volgende ochtend in Pune check ik om 6 uur uit; 24 uurs regel -6 uur inchecken, betekent om 6 uur uitchecken. Ik pak om een uurtje of half 8 de bus naar Aurangabad, die er zo'n 5 uur over doet. Aldaar aangekomen neemt een tuk tuk chauffeur me mee naar het Youth Hostel. Eerst twijfel ik omdat er welgeteld 5 toeristen zijn in dit immense complex, maar uiteindelijk wint de prijs van de leegheid. Ik betaal R/ 120,- per nacht, nog geen € 2,-. Ik slaap in een dorm, maar het is een privé dorm want ik ben de enige.

Diezelfde middag ga ik op pad naar de Ellora grotten, zo'n 30 km van Aurangabad vandaan. Eigenlijk voelt het heel fijn om weer eens alleen op pad te zijn en om als een echte toerist dingen te gaan bekijken. De grotten zijn voornamelijk Boeddhistische en bestaan uit uit steen gehouwen tempels en kloosters. Indrukwekkend! Vooral omdat er een clubje monniken zit te chanten en te mediteren. Dit geeft het een extra dimensie!

Diezelfde avond eet ik een heerlijk home-cooked maaltijdje in het hostel, waar de eigenaar en zijn gezin ook wonen. Ik sluit vriendschap met 3 zoons en met een Japanner, waarmee ik de volgende ochtend vroeg vertrek naar de Ajanta grotten, zo'n 110 km verderop. Deze grotten zijn iet wat minder aantrekkelijk, en ik vraag me af of het komt omdat ik gisteren iets soortgelijks heb gezien, of gewoon omdat ze voor mij minder aantrekkelijk zijn. Het is in ieder geval snikheet en na een paar uur rondslenteren heb ik het wel gezien en gelukkig mijn Japanse vriend ook.

De derde dag doe ik weinig, behalve een SIM-kaart roggelen. En dat viel ook niet mee, want je hebt als buitenlander een Indiase referentie nodig om een SIM-kaart aan te vragen. Uiteindelijk heb ik de meneer van de telefoonwinkel betaald om mijn referentie te zijn en heb ik nu een Indiaas nummer.

Vanuit Aurangabad neem ik mijn eerste nachttrein, alleen! Ik was altijd een enorme schijtert als het gaat om Indiase treinen. Het aanzicht van tralies voor de ramen en een coupé delen met 100 anderen is niet echt iets waar ik naar uit kijk. Maar voor nu heb ik geen probleem, want ik heb een 3de klas ticket; je krijgt een dekentje en lakens en er is Airco.

Ik deel het treinstel met een familie uit Punjab, zo'n 30 man, die uiteraard één voor één naar mij komen kijken. Ze bemoeien zich heel erg graag met mijn treinticket. Ik heb namelijk besloten om door te reizen naar Delhi (en aldaar te meeten met mijn maat Tom) en volgens de meneer van de reserveringen in Aurangabad kan ik daarvoor de conducteur betalen. Ze willen allemaal voor mij met de conducteur gaan praten. Dat komt me wel handig uit, dus ik laat ze hun gang gaan. Verder hebben ze een neef in Duitsland wonen die ook in de trein zit en die komt graag even Duits met mij praten - want ik kan natuurlijk Duits, want ik kom uit Nederland....  Al met al verloopt mijn treinreis rustig en ik zie wat licht aan het einde van de tunnel..

"Evolution is not a straight line"

Paolo Coelho - 11 minutes

Begin maart...
Uiteindelijk kom ik in de loop van de ochtend aan in Delhi. Tom adviseerde om te slapen in Shiva guesthouse: "cheap, uncomfortable rooms". Hier word ik een beetje nerveus van. Ik ben nog nooit in dit deel van Delhi geweest en heb geen idee over welke mate van uncomfortable we het hier hebben. Maar ik besluit toch een gokje te wagen voor R/ 300,-. Uiteindelijk valt het reuze mee! Bovendien is het in Delhi een stuk koeler! Ondanks dat het een mierennest is, ben ik toch blij om hier weer te zijn. Delhi stinkt, maar rules! Ook omdat 's ochtends Tom aan komt en ik weer een bekend gezicht zie. En daarnaast ga ik ook na 2 jaar weer met Mahendra meeten over een paar dagen! Het kan niet op!

We blijven drie nachten in Delhi, lopen wat rond, eten heerlijke dingen! Zo ga ik 's ochtends met een bakje naar de melkman, waar ik verse yoghurt haal en naar de dry fruit-man voor nootjes en rozijntjes voor uberverse yoghurt met muesli en honing. En we eten twee dagen op een rij butter chicken, gewoon, omdat het zo lekker is. Na Delhi nemen we de nachttrein naar Amritsar, de stad van de Golden Tempel van de Sikh religie. Ik ga nog een stapje verder met treinen, nu dat Tom erbij is. In plaats van derde klas, nemen we de sleepers-class, dat is de klasse waar je normaal gesproken je coupé deelt met ontelbaar anderen, waar je geen dekentje krijgt, waar bedelaars vrij toegang toe hebben en daar dankbaar gebruik van maken. Het is er koud 's nachts, maar het ticket kost R/ 230,-, wat gelijk is aan € 3,30. Voor een 10 uur durende reis!

In Amritsar ben ik al geweest, twee jaar geleden, maar het is er heel gaaf, rustig, vredig en bovendien gratis, tenzij je een donatie achter wilt laten, wat we natuurlijk doen. We leren een meisje uit Marokko kennen waar we mee optrekken en een man uit Australië. Deze laatste besluit met ons mee te reizen naar Mcleod Ganj, Dharamsala. Ook hier ben ik al geweest, maar dat geeft niet, want dit zou wel eens een plek kunnen zijn waar ik zou willen blijven hangen. 

De laatste 2 weken...

In Dharamsala is het heerlijk lente weer! Rond de 15 graden en ik zie zelfs af en toe wolken en regen.! Langzamerhand lijkt het alsof ik me beter begin te voelen. Ik lees weer boeken, mijn geest komt tot rust. Ik begin weer wat te tekenen, creatief te zijn. Ik zou graag wat meer willen settelen: wat routine, zelf koken, iets nuttigs doen. Hampi verlaten was een goede keuze. Met Tom samen reizen was ook een goede keuze. Maar als we dan een paar dagen verder zijn, merk ik toch dat er wat wrijving ontstaat. Ik kan niet echt zeggen dat het van zijn kant afkomt, of van mijn kant. Ik denk dat ik me beter begin te voelen en ook daarmee wat onafhankelijker. Als het uiteindelijk een keertje knalt, klaart de lucht op en we hebben het weer gezellig als voorheen.

Mcleod Ganj is de plek waar Dalai Lama woont en met hem vele Tibetaanse vluchtelingen. Ze hebben kleine restaurantjes, shopjes en guesthouses. Er zijn veel projecten die meehelpen aan een beter bestaan en ontwikkeling van de (vrouwelijke) bevolking. Als ik mezelf nuttig wil maken, is dit the place to be.

We leren Caroline kennen uit de U.S. Als ze vertelt dat ze de volgende dag naar een goeie Tibetaanse dokter gaat, besluit ik om mee te gaan. Ik zou graag zijn mening horen over mijn huid en fantastische darmstelsel. Ik moet een plasje meenemen en hij voelt mijn beide polsen. Het consult is vluchtig, maar hij weet me te vertellen dat mijn verteringstelsel niet goed werkt en als we er niets aan doen, dat ik dan twee keer mijn omvang ga zijn op den duur. Mijn slechte huid komt volgens hem ook af van mijn darmen en ik krijg pilletjes voor 10 dagen. Deze bittere pilletjes heb ik al eens eerder gehad. Ze zien er uit als konijnenkeutels. Geen idee of ze er naar smaken, maar ze zijn niet te kanen. En je MOET er op kauwen, anders werken ze niet. 

Vorige week had ik een dip omdat ik me nutteloos voelde in het leven en wederom dat ik geen keuzes kan maken. Ik bedacht dat het niet kunnen maken van keuzes te maken heeft met het feit dat ik mezelf niet durf te zijn, omdat ik denk niet genoeg waardering te krijgen. Ik ken mijn passies en toch is er niets waarin ik me voor 100% durf te geven. Ik hou van schrijven, maar maakt weinig af. Ik hou van creëren, maar ik geloof er niet in dat iemand waardeert wat ik maak. Ik hou van horeca, maar durf me niet te commiten. Ik hou van klimmen, maar geef supersnel op. Gitaarspelen... Ik zet nergens in door. Eerst dacht ik dat ik graag garanties wilde en dat ik daardoor niet durfde te kiezen. 

"This is the greatest anguish, anxiety. You cannot leave the world that chains you, you cannot leave those who have become your hindrances in life, because they are also your attachments, your joy" 

Osho - Freedom; the courage to be yourself

Ik moet mezelf continue herinneren aan het feit dat ik geen plannen moet maken. Het enige dat ik kan zeggen is dat ik morgen waarschijnlijk nog steeds in Mcleod Ganj ben. Ik wil niet denken aan volgende maand en eigenlijk zelfs niet eens aan volgende week. Zoals gewoonlijk heb ik tientallen opties: ik kan vrijwilligers werk doen, ik kan naar een ander land, zelfs naar huis gaan voor de lente en koninginnendag passeren mijn gedachten. Er is een bruiloft waar ik heen kan eind april, van het zusje van Mahendra. Ik zou met nog een andere vriend kunnen reizen. Mogelijkheden te over; YES!

Tom en ik doen verder weinig spannends. We lopen rond de tempel, wat "kora" wordt genoemd. We lezen een boek; hij LOTR, ik ben overgestapt op Krisnamurti "Total freedom", en we eten lekkere cakejes en drinken chai masala. We lopen een lichte hike van een paar uur, die prachtig is! Met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van de Himalaya en door de bloeiende Rhodondendron bossen.
Om ons wat meer te interesseren voor de Tibetaanse achtergrond kijken we documentaires die worden aangeboden door verschillende stichtingen hier, samen met heerlijk Tibetaans eten. Ik bied me aan in de "conversation classes" om te praten met Tibetanen om hun Engels te oefenen en praat met hen onder andere over de tocht die ze te voet hebben afgelegd door de Himalaya om hun "vrijheid" terug te krijgen in India. Sommige bekopen het met de dood, als ze worden afgeschoten in de sneeuw door de Chinese grenspolitie. 

Vorige week pikte ik een boek op over Vrijheid, van Osho. Dit is de eerste keer dat ik een boek van hem lees. Volgens Osho zit vrijheid nooit alleen in vrij zijn 'van' iets. Vrij zijn van iets betekend altijd dat je voor vrijheid afhankelijk bent van iets dat van buitenaf komt, terwijl echte vrijheid alleen maar van binnenuit kan komen. Het komt voort uit de volledige verantwoordelijkheid voor je eigen leven; gedachtes, woorden en acties. Het komt voort uit de verantwoordelijkheid nemen om jezelf te zijn. De vrijheid die ik mezelf gegeven heb, een paar maanden geleden, door alles te verkopen en zonder plan door het leven te gaan, is vrijheid van buitenaf. Vrijheid 'voor' iets is de andere kant van de medialle en als je niet weet waarvoor je vrijheid nodig hebt, heb je ook niets aan vrijheid 'van' iets. Dat heb ik inmiddels zelf uitgevonden. 

De bittere pilletjes van de vrijheid en die van de Tibetaanse dokter plagen me dagelijks, maar ik begin toch een heel aantal dingen te begrijpen en te accepteren. Ik was op zoek naar vrijheid omdat ik mijn leven voluit wil leven zonder dat ik het gevoel heb dat het door mijn vingers glipt. Nu ik de vrijheid 'van' heb, zoals Osho het noemt, kom ik erachter van ik ook moet verzinnen waarvoor ik die vrijheid nodig heb. Dan kom ik er ook achter dat zolang ik niets heb verzonnen, mijn leven nogsteeds tussen mijn vingers glipt. En dit alles in een omgeving waar je je bijna schaamt om over vrijheid na te denken..

Tom is vandaag weggegaan; zijn visum verloopt deze week en hij gaat lekker naar Nepal. De laatste dagen ben ik weer aan het bedenken waar ik heen ga. Onze kamer wordt ineens dubbel zo duur voor mij en hij is super luidruchtig. Reden te meer om of te zoeken naar een kamer met een eigen keukenblokje, waar ik zelf kan koken, of een kamer wat meer op afstand waar het lekker rustig is en waar een andere Hampi vriend zit.

Ik heb in ieder geval vandaag een "pill crusher" gekocht, zodat ik niet meer op die bittere, ranzige pillen hoef te kauwen, maar gewoon in gruis door kan slikken.

"Why does one ever to discipline one's self? Why does one discipline, force one's self to mold after a particular pattern? Why do so many people belong to the various schools of discipline, supposed to lead to spirituality, to greater understanding, greater unfoldment of thought? You will see that the more you discipline the mind, train the mind, the greater its limitations"

Krishnamurti - Total Freedom 

Geronimo!

In de komende 2 maanden kan ik, eindelijk, gaan werken om van dit:

naar dit, te gaan:

Ik heb namelijk eindelijk een ei gelegd over reizen! Het plan is warempel langer dan een paar dagen blijven hangen en ik heb de knoop doorgehakt! Ik heb het mijn ouders al verteld, ik heb zelfs al ontslag genomen. En nu is het regelen geblazen: Alles verkopen, mijn huis opzeggen, abonnementen opzeggen, afwegen wat ik echt wil bewaren en wat niet, een postadres zoeken, mijn ziektekostenverzekering opzeggen, een nieuwe afsluiten in de vorm van een reisverzekering. 

 
Minimaliseren

Voor degene die het nog niet weten, ik wil van mijn spullen af:

-om te weten hoe het is om niets te hebben;

-omdat ik denk dat je pas echt weet wat belangrijk is om te "hebben", als je niets hebt gehad. Zoiets als dat je pas weet wat dag is, als je nacht hebt ervaren. Geen pieken zonder dalen, geen zwart zonder wit. En dus ook geen balans, want je moet de uiterste grenzen onderzoeken, om te weten waar je in het midden uit gaat komen;

-uit loyaliteit voor mensen die echt niets hebben. Niet dat het gevoel wat ik ga creeren maar een beetje in de buurt gaat komen met wat zij voelen;

-omdat overbodige spullen, dingen en mensen je afleiden van het echte bestaan en je verder in de illusie van de door ons brein gefabriceerde werkelijkheid drukken. Overbodigheden geven zorgen, en dus stress en stress maakt je ongelukkig. 

-omdat ik verlang naar het gevoel van vrijheid dat ik denk te krijgen door geen spullen te hebben. 

Mijn huis is afgelopen maanden een grotere puinzooi dan ooit! Ik moet het gewoon toegeven. Ik ben een behoorlijke sloddervos en gebruik het eeuwige excuus met een knipoog "hier wordt geleefd". Maar de waarheid is, dat ik er gewoon echt niets om geef en ook nooit heb gegeven. Vroeger moesten mijn zussen mijn kamer opruimen. Niet eens per se omdat ik het niet kon of vertikte, maar meer omdat er bij mij geen opruimsoftware was bijgeleverd en geïnstalleerd. Ik heb dat niet in de gaten en stap er met hetzelfde gemak overheen. Nu in mijn huisje voel ik gewoon dat elke overbodigheid een mentale penetratie is. Zolang ik geen doelen stel, kom ik niet in actie en nu ik de knoop heb doorgehakt om eindelijk mijn dromen waar te maken, kan ik ook daadwerkelijk puin gaan ruimen. Ik heb al best wat verkocht, maar dat waren, ten opzichte van wat me nu te wachten staat, peanuts.  

"I was warmed by the sun, rocked by the winds and sheltered by the trees as other Indian babes. I was living peaceably when people began to speak bad of me. Now I can eat well, sleep well and be glad. I can go everywhere with a good feeling." 

Geronimo

Geronimo

Ik heb altijd de neiging gehad om buiten de maatschappij te gaan staan. Niet om mezelf af te snijden van sociaal bestaan, maar om voor mezelf te blijven denken, bij al het voorgekauwde een vraagteken te zetten. Niet om eeuwig dwars te liggen, kom ik nu achter, maar om een open mind te blijven houden ten opzichte van alles dat ik waarneem. Ik kom er nu achter dat dat betekent dat sommige mensen om me heen, die niet diezelfde ambitie hebben -overigens veroordeel ik niemand die niet voor hetzelfde kiest- niet alleen een beetje vreemd opkijken, maar er soms ook helemaal niets mee kunnen. En daardoor ook niets met mij kunnen. Om daarvan afscheid te nemen, is best pijnlijk. Een vrije geest is voor mij belangrijker dat de pijn van afscheid.

Met dank aan Valhalla voor het delen van de Tiny house people film, dat me deed herinneren aan een van mijn lievelingsfilm. Geweldig film over mensen die bewust kiezen voor minder ruimte.

Bestemming?

Om jullie niet langer in nieuwsgierigheid te houden: Eerst vertrek ik naar Peru, voor een week of 6. Daarna kom ik thuis om kerst en nieuwjaar te vieren en vervolgens vlieg ik naar India en hopelijk andere Aziatische landen. Er zijn een aantal dingen die ik wil gaan doen, daar kom ik later nog op terug. 

Boeren of jagen?

Synchroniciteiten - wie is er niet dol op?

Een stukje dialoog uit Kung fu Panda 2: 

Po: How did you do that?

Shifu: Inner peace.

Po: Inner peace. That's cool! Inner peace of what?

Shifu: It is the next phase of your training. 
Every master must find his path to inner peace. Some choose to meditate for fifty years in a cave just like this, without the slightest taste of food or water.

[Po's stomach makes a loud growling noise]

Po: Or?

Shifu: Some find it through pain and suffering, as I did.

Een stukje tekst uit "De beschermengel" van Paulo Coelho (Valkyries in het Engels):

"Jij vertelde me ooit dat de wereld verdeeld was in boeren, die van hun grond houden en van oogsten, en jagers, die van donkere wouden houden en van veroveren. Je zei dat ik een boer was, net als J. Dat ik de weg volgde van de wijsheid die verkregen wordt door contemplatie. Maar dat ik getrouwd was met een jager."

Haar brein werkte als een razende, ze kon niet stoppen met praten. Ze was bang dat de ster begin te schitteren.

"Wat was en wat is het moeilijk om met jou getrouwd te zijn. Je bent net als Vahalla, net als de Walkuren. Nooit zijn ze eens rustig, het enige wat voor hen telt is de sterke emotie van jacht, van het gevaar en van de risico's, van de donkere nachten waarin er naar prooi gezocht wordt. In het begin dacht ik dat het voor mij onleefbaar zou zijn; ik die een leven zocht als dat van zoveel andere vrouwen. Ik was getrouwd met een magiër! Een magiër wiens wereld gestuurd wordt door wetten die ik niet ken - iemand die pas geloofd dat hij zijn eigen leven leidt als hij voor een uitdaging staat."

In een tijdsbestek van een dag of 3 kwamen mij deze stukjes toe. Ik geloof niet in toeval en besloot er mijn hoofd eens over te breken. Vooral, omdat ik het nog niet eens was met mezelf over mijn eigen woorden van mijn vorige blog: 

"Hartstikke fijn om een generalist te zijn! Enig. Zou ik willen ruilen tegen één ding heel, heel erg goed kunnen? Ik heb geen idee, eigenlijk. Wordt je leven daar eenzijdiger van? Wordt je leven daar rustiger van? En wil ik dat van mijn leven? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk hou ik van hobbels, van experimenteren en proberen. Falen en slagen. Vallen en opstaan."

En in de reacties:

"Die interne strijd drijft me soms bijna tot waanzin. Ik denk dat rust hebben in het NU en acceptatie wel op de eerste plaats komen, maar de angst om passief te raken is nog heel erg aanwezig. "

Is meditatie de weg?

Heel stiekem fluistert een stemmetje in mij al een hele tijd de woorden "Meditatie is de weg...". En ondertussen schreeuwt mijn ego er openhartig en luidkeels overheen: "IK WIL HOBBELS!!!" 

Ik schreef in 'Slotakkoord II: Een leven lang hobbels' een aantal blogs terug, dat ik heel langzaam mijn naieviteit ten aanzien van het algehele leerproces in mijn leven aan het verliezen ben. Ik vraag me nu alleen af of ik mijn leerproces niet helemaal om moet gooien. 

Na het lezen van Paulo's Beschermengel bedacht ik me dat ik al jaren vol hou dat ik een jager ben, hoewel niet met die woorden. Al jaren associeer ik het leven van de genoemde boer met een saai leven, een passief leven en een leven dat door je handen glipt zonder dat je daar iets aan kunt doen. Ik heb zo'n leven gehad, voor mijn gevoel, in mijn vorige relatie (als je meeleest, no hard feelings) en dat wil ik nooit meer meemaken. 


Dat heb ik mezelf heilig en plechtig beloofd. Ik beloofde mezelf hobbels, en veel, om maar te zorgen dat ik niet passief zou worden. Want zolang je maar hobbels hebt om te nemen, blijft je leven interessant en actief. Zolang ik over hobbels kan stuiteren, val ik niet in slaap. 

De fluisterende stem die maar door blijft gaan over meditatie, en dat dat de weg zou zijn voor mij, heb ik eigenlijk wel willen geloven, maar zodra ik een poging deed om actie in te zetten en daar daadwerkelijk naar te gaan leven, begonnen de mindtricks van mijn trotse en snel gepikeerde ego: ik had niet de wilskracht om door te zetten en om routine in te zetten. Buiten mijn Vipassana retraite om dan.

Twee van zulke passende stukjes in krap een halve week, dat is me iets te toevallig. Misschien... en het is echt heel erg moeilijk om hierover na te denken, laat staan het te typen zodat anderen het kunnen lezen... Misschien ben ik wel een geboren 'boer' in plaats van de jager die ik mezelf al jaren voorhoud te zijn.

Op zoek naar bewijs: zwart op wit

Vandaag tijdens therapie werd nog even benadrukt dat ik momenteel in een strijd zit om te accepteren. Ik zit verwikkelt in een innerlijke strijd en ben nochtans niet van plan om te gaan accepteren. Ik merk dat mijn geest naarstig op zoek ik naar bewijs voor mijn identiteit. Ik lees boeken, synchroniseer als een debiel, overweeg om toe te gaan geven aan de boer in mezelf, maar trek vervolgens keihard mijn keutel terug. Ik ben er nog niet klaar voor. Nog niet voldoende bewijs!

In mijn hoofd is het momenteel nogal zwart-wit. Of je bent iemand die middels contemplatie, beschouwing, meditatie de weg naar wijsheid, licht en eenheid vindt. Of je gaat over een keiharde hobbelweg. Er is geen tussenweg. Dat maakt het hele verhaal behoorlijk ingewikkeld. Ik gedraag me namelijk nu overduidelijk als een jager. Er aan twijfelen dat ik misschien eventueel mezelf al een aantal jaartjes een heel klein beetje voor de gek zit te houden, is een dramatische gedachte en eentje waaraan mijn ego kapot gaat! Het penetreert mijn geest! Meteen voel ik de zachtheid van mijn diepere zelf van de rust die ik zou kunnen ervaren als de strijd die ik al jaren voer, opgeheven wordt. 

Die strijd die ik voer heb ik misschien al een paar jaar verward met de strijd die je natuurlijk aangaat omdat je een leven leidt als een jager. Die hobbels die je meemaakt, horen er dan van nature bij. Als dat zo is, dat ik dus al een hele tijd die twee door elkaar gooi, dan ben ik dus al jaren dubbel strijd aan het voeren:

1x omdat een jager nu eenmaal van nature de strijd met zichzelf en de wereld om hem/ haar heen aangaat, en 1x omdat ik al jaren een innerlijke strijd voer over het feit dat ik eigenlijk van nature een boer ben en geen jager. Ik hoop dat je me nog volgt.   

Springen of omdraaien?

Ik kan de interne strijdbijl nog niet neergooien, de witte vlag ophijsen en me overgeven. Daar is het nog veel te vroeg voor. Dat voelt als een te snelle, en naïeve beslissing, waar ik paradox genoeg enorm naar verlang. Ik schreef al eerder in 'Leven...dood...leven', dat ik grote behoefte heb aan een wedergeboorte. 

Ik sta op het puntje van een afgrond. Achter me het magische, donkere woud en onder me een stukje rustige, gecultiveerde grond. Twee verschillende werelden: zwart en wit. 

Springen of omdraaien? Springen staat gelijk aan het gevoel van overgeven en accepteren, waarna ik in balans kan experimenteren op eigen terrein, kan observeren en filosoferen over opkomende zaadjes van positiviteit, maar paradox genoeg tegelijkertijd aan het gevoel van springen in een diepe afgrond met dodelijke afloop. Dodelijke verveling en passiviteit. En dáár ben ik bang voor. Omdraaien en terugvluchten in het woud vol spel, magie en enge wezens voelt als veilig en vertrouwd. Me stoten aan uitstekende boomwortels, op de vlucht voor achtervolgingen uit het verleden, op jacht naar nieuwe emoties en verruimd bewustzijn zijn mijn realiteit. Pijn! Pijn die me ook drijft tot waanzin. 

Vorige week bestelde ik een boek op Amazon.com; "The stormy search for the Self" van Christina en Stanislav Grof. Ik kreeg het gisteren binnen en op de voorkant stond een afbeelding van een Feniks: mijn symbool voor wedergeboorte en het symbool dat voor mij vooraan in de rij staat om te absorberen, leren en te leven en om later misschien zelfs wel te laten tatoeëren. 

Ik ga het eens lezen en misschien, heel misschien kan ik daarna een beslissing nemen. Misschien is die wedergeboorte die me op staat te wachten wel in een heel ander thema gegoten, zit ik er naast en kan ik terug naar mijn bos om te gaan jagen. Maar wat ik eerder denk ik dat mijn perceptie van een boerenleventje er flink langs zit en er van langs moet krijgen.