$uperrr $nelle result@ten!

YES!

In één week tijd kwamen mij toe: een nieuwe baan én woonruimte! Positief blijven baat; wat een prachtig resultaat! Solliciteren en verhuizen zijn nog wel dé twee dingen in het leven waar ik echt een teringhekel aan heb, nooit zoveel zin in heb, het liefst al mijn energie aan spendeer!

Karma fiksen

Dacht ik heel eventjes halverwege vorige week dat ik echt te veel hooi op mijn vork nam. Al dat genetwerk, gesolliciteer, op en neer gefiets tussen verschillende hotspots en afspraken en het blijven lachen...het leek op te breken! Mijn eeuwige glimlach verdween eventjes van mijn gelaat donderdagavond. De relatie met de papa van mijn ongeboren kindje loopt niet vlekkeloos- heeft het dat ooit gedaan? En ik besefte dat daar eigenlijk nog best wel wat te halen valt, qua verwerking van emoties. Waar ligt de balans tussen die onfeilbare positieve instelling en het toelaten van "negatieve" emoties? Ik ben zo sterk en moedig, maar waar is de ruimte om te verwerken dat ik een heftige periode achter de rug heb, zowel in India als hier in ons natte kikkerlandje? Nergens! Die ruimte is er niet. Die geef ik mezelf niet. Relativeringsuitdaging. 

Natuurlijk geef je altijd wat karma mee aan je kinderen, maar ik was van plan om toch een heel belangrijk stukje voor mezelf af te sluiten vóór de geboorte. Er is een reden waarom ik, alles dat gebeurd is afgelopen tijd, heb aangetrokken. En nu is hét moment bij uitstek om die dingen boven te hengelen en te verwerken, voordat ik alles opsla en als welkomstgeschenk meegeef aan het prulleke. 

Solliciteren kun je leren?

"Nee, ik ga nu écht, écht niet meer op reis. Echt niet".

Ik moest lullen als Brugman om de andere kant van de tafel te overtuigen dat ik niet van plan ben om weer een gat in mijn CV te boren met een reisje, zonder bloot te geven dat ik wel met verlof zal moeten over een maand of 5. Nee, ik ben niet verplicht om te vertellen dat ik zwanger ben, maar ik vraag me wel af wat voor een relatie ik met mijn kersverse werkgever aan wil gaan door het niet te melden. Moeilijke kwestie. Uiteindelijk heb ik het niet verteld. En mijn blog van Google afgehaald. De noodzaak voor een baan is iets groter dan mijn streven naar eerlijkheid op dit moment. Bovendien hebben ze er niet naar gevraagd; dat mag namelijk niet.

Na een telefonische intake, een stressvolle callcentertest, een telefonisch rollenspel én een sollicitatiegesprek kreeg ik afgelopen vrijdag een telefoontje dat ik ben aangenomen op de Hulp Bij Aangifte-afdeling bij de Belastingtelefoon. De reden waarom ik zo soepeltjes door deze enorme procedure heen rolde, is dat het ten tijde van mijn Start People carrière de Belastingtelefoon mijn klant was. Ach ja, elk voordeel heb zijn nadeel. Ik ben in ieder geval nog nooit zo blij geweest met een baan. En ik begin maandag al!

"You must give up the life you planned, 

in order to have the life that is waiting for you"

Joseph Campbell

Home is where the heart is?

Natuurlijk! Maar ik heb écht, écht behoefte aan rust, routine en stabiliteit momenteel. Echt.
Afgelopen weken logeerde ik bij aanstaande suikertante. Met haar hippe fiets reed ik heel Eindhoven en omstreken af voor werk & woonruimte. Zo kwam vorige week maandag ineens een tijdelijke woonruimte voorbij: vlakbij het centrum van Eindhoven, voor een zeer acceptabele prijs. 't Broertje van een vriend van me vertrok die volgende dag naar... jawel, India. Of ik tot 1 april wil onderhuren? Ja, perfect!

Vanaf 1 april heb ik eventueel woonruimte in Valkenswaard. Dat zou dus perfect uitkomen!

De bijstand-route

Om te zorgen dat er in ieder geval iets aan inkomen binnenkomt terwijl ik als een dolle solliciteer, besloot ik me te beroepen op Neerlandsch sociaal vangnet. Maar onder 't mom van de participatie-samenleving, zijn de regeltjes aangescherpt. Desalniettemin heb ik een poging gewaagd. Ik moest tot mijn laatste salaris (november 2012...) bankafschriften aanleveren van mijn bankrekeningen en mijn creditcard, voor alle contante stortingen deugdelijk bewijsmateriaal aanleveren (yeah, right..) en verklaren waaraan ik in India mijn geld heb opgebrast. En als dat in de ogen van de bijstandswet onverantwoordelijk zou zijn, zou ik als straf gekort worden voor een maand. Het zou uiteindelijk maar om een dag of 20 gaan en ik zou mijn verhuurder flink moeten lastig vallen met verklaringen en vliegtickets. Ik heb besloten om maar geen aanspraak te maken op ons gemeenschapsgeld. Wat een opluchting!

Ik denk dat ze bij het aanscherpen van de bijstandsregels ook de personeelsextraatjes voor het WWB-team hebben geschrapt. Mijn inkomenscasemanager vroeg me na het gesprek of hij een privévraag mocht stellen. Ik dacht, misschien is hij geïnteresseerd in mijn gecompliceerde situatie?

Maar nee het ging niet om mij, hij wilde relatie advies voor zichzelf; hoe hij om moest gaan met zijn nieuwe vriendin, die jaloers werd als hij met zijn ex-vrouw en moeder van zijn kinderen communiceert.

Ik was niet van plan om door de mand te vallen. Gelukkig deed hij dat voor me.

"Follow your bliss and 

the universe will open doors for you 

where there were only walls"

Joseph Campbell

Toekomst zaaien

De ontembare vrouw

Breath of Gaia - Josephine Wall

Twee, maar misschien wel meer, evenementen deze week lieten me deze blog schrijven. Twee evenementen in mijn leven die misschien op eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, maar op het tweede gezicht -nu ik ze hier koppel- wel degelijk niet van elkaar kunnen worden gezien. De ene is het lenen van twee boeken over een Godin die me al jaren fascineert, maar waar mijn onderbewuste nog geen prioriteit aan kon stellen: Anastasia. Het andere evenement is het bezoeken van een andere Godin, de Godin van de zaadjes. Ze komt uit India, heet Vandana Shiva. Degene die deze twee evenementen aanbood, is een ontembare vrouw in levende lijven en Godin in het verkeer (vooral in de voetgangersgebieden van Gent..). Samen met haar ben ik afgelopen dinsdag naar Gent gegaan om een lezing over de toekomst van ons voedsel bij te wonen en ze leende me de boeken van Anastasia "Schepping" en "De zoemende ceders van Rusland" geschreven door Vladimir Megre. En onderweg hielp ze me herinneren aan mijn eigen scheppingskracht.  

Soms voel je als vrouw (misschien hebben mannen dit ook, maar ik ben geen man, dus ik zou het niet weten) ineens vanuit je tenen een stroom energie opkruipen. Het kruipt omhoog en barst los in je onderbuik, waar je tweede (sacrale) chakra en je creatiecentrum zich bevindt. Als je daar aan toegeeft lijkt het net of de dingen die je creëert niet door jou zijn gemaakt, maar door een kracht van buiten af! 

Elizabeth Gilbert -ook een Godin in mijn ogen-, de auteur van "Eten, Bidden, Beminnen" heeft er ooit over verteld in een TED-filmpje:

Adam en Eva 

Al het nieuwe leven zit in puurste vorm opgeslagen in een klein korreltje. Soms ter grote van een speldenknop. Soms met het blote oog niet eens te zien! En het prachtige van alles is dat ui die zaadjes die met het blote oog niet zijn te zien de meest complexe levensvorm te voorschijn komen. Het meeste leven op aarde kan niet stoeien met andere levensvormen, behalve wij. Wij kunnen toekomst zaaien, wij kunnen creëren. Wij kunnen de genetische code die opgeslagen zit, de code die zorgt dat een speldenknopje veranderd in een enorme boom, met takken, bladeren voor fotosynthese, stevig genoeg voor wind, verankerd in de grond met wortels, die ook nog eens voeding en water op kunnen zuigen, veranderen. Zonder ons, blijft de code, ook al is deze miljoenen jaren oud, in het zaadje zitten. 

Helaas hebben wij niet altijd in de gaten dat die verandering niet ten goede komt aan hetgeen dat er uit voorkomt. Wij hebben er geen vertrouwen in dat de zoals de natuur het bedoeld heeft, het beste is voor ons allemaal. Niet alleen voor de mens, maar ook voor alle andere bewoners op aarde en voor de voortzetting daarvan. Alles was al ooit in harmonie met elkaar. Het is nooit te laat om die harmonie te herstellen! Want wij kunnen creëren. Het is zo belangrijk om de harmonie te herstellen tussen de scheppende krachten, man en vrouw, die samen wonderen kunnen verrichten!

"Wees maar niet verdrietig" zei Adam, inmiddels zeker van zichzelf, "nu komt de duisternis van de nacht. Die is nodig om uit te rusten. Maar hoe vaak het ook nacht wordt, de dag keert altijd weer terug."

"Is dat dezelfde dag, die komen gaat, of een nieuwe?, vroeg Eva.

"De dag keert terug zoals jij het wil."

"Aan wie is de dag onderworpen?"

"Die is onderworpen aan mij."

"En aan wie ben jij onderworpen?"

"Aan niemand."

"Waar kom je vandaan?"

"Uit een droom."

De schepping - Vladimir Megre

De herziening van de zaadwetgeving 

Het klinkt bijna poëtisch, deze woorden die afgelopen dinsdag uitgesproken werden. Ik was op een lezing in Belgisch Gent. Vandana Shiva, een Indiase denktank op gebied van voeding en permacultuur, was te gast en sprak inspirerende woorden over de wereld en voedselproblematiek. Lady Shiva (Shiva is de God van destructie in het hindoeïsme, iets wat ik dan weer niet vind passen in mijn verhaal) heeft onder andere kwamtumfysica gestudeerd. 

In India runt ze een "Earth Farm" Navdanya genaamd, in Dehradun, deelstaat Uttarakhand (waar ik bijna heen was gegaan, ware het niet dat ze geen plek hadden voor vrijwilligers en ik besloot dat terug te gaan naar Mcleod Ganj na mijn voedselvergiftiging op de bruiloft, zie blog). Ik kwam er pas op de lezing achter dat deze dame het brein is achter Navdanya, dat '9 zaden'  en 'nieuw geschenk' betekent in Hindi. 

Vandana Shiva strijdt voor de vrijheid van zaden, wat zoveel wil zeggen als we de vrijheid moeten hebben als consument om te bepalen welke genetische code het zaadje bevat dat in de grond wordt gestopt, waarvan wij later eten. Want die vrijheid zijn we onderweg verloren, toen de grote boze wereld het van ons overnam. 

Die strijd gaat Vandana Shiva voornamelijk aan met vrouwen, en ze noemen het kortweg Ecofemisme. Er is een beweging opgezet "Woman of Diversity", die geweldloos werken aan het verdedigen van diversiteit, vrede en democratie van de bedreiging voortvloeiend uit monocultuur, oorlog, totalitarisme en fundamentalisme. 

"De aarde biedt genoeg om aan ieders behoeften te voldoen, maar niet voor ieders hebzucht."

Mahatma Gandhi

Ze heeft dinsdag een hoop verteld, en ik heb geprobeerd een hoop te onthouden. Een paar dingen zijn me bij gebleven. Wisten jullie bijvoorbeeld dat 28% van de voedselvoorziening op de aarde, 75% van de aarde kapot maakt? Oorzaken zijn onder andere verwoestijning van het landschap doordat de bodem wordt uitgeput, maar ook het kappen van wouden om voedsel te planten voor de bio-industrie van vee, dat wij vervolgens opeten. Daarnaast is in Europa 80% van de boeren 55 jaar of ouder. In Europa wordt ongeveer 50% van ons voedsel verspild. En genetisch gemanipuleerde zaden en daaruit groeiende planten zorgen voor gekke ziektes. Volgens haar gaat het er komend decennium omhangen: 

Gaan we uitsterven of kiezen we er met zijn allen voor om het leven te vieren?

Tot zover het slechte nieuws! Hoewel om mensen wakker te schoppen, het soms nodig is om te communiceren over dingen die we beter anders aan kunnen pakken, geloof ik toch nog steeds in "niet lullen, maar poetsen". Maar omdat een betere wereld bij jezelf begint, zal ik zelf eerst moeten gaan poetsen! 

Daarnaast geloof ik heilig in actie vanuit liefde voor de wereld en zal ik niet meewerken aan het actief vernietigen van zogenaamde "kwade" krachten. We kunnen onze energie en onze verbeeldingskracht beter wenden aan het goede. Vanuit deze blog wil ik aandacht vragen voor deze petitie over vrijheid van zaad, uiteraard opgezet door Vandana zelf. Daarnaast wil ik als ik straks terug ben in India, alsnog naar Navdanya, om te leren over permacultuur.

'Vladimir, zeg tegen de mensen: "Mensen, geef jezelf je moederland terug!"'

De schepping - Vladimir Megre

Tot slot wijst Vandana ons op 'World Food Day' en inspireert ons om die dag onze eigen voedselheld te eren! Dan kan op een formele manier, maar dit kunnen we ook informeel, gewoon thuis in de keuken. Daarnaast herinnert ze ons aan Gandhi's verjaardag op 2 oktober en zijn nalatenschap: zelf-georganiseerde vrijheid en de kracht van de waarheid. 

Synchrone krachten: Van macht terug naar kracht!

Wat deze twee Godinnen nu eigenlijk gemeen hebben is dat ze ons herinneren aan onze kracht om te scheppen en terug te gaan naar de harmonie waar ieder van ons naar verlangd. Die kracht hebben we, mannen en vrouwen. In de loop van de eeuwen zijn vrouwen helaas hun kracht verloren doordat mannen zich machteloos begonnen te voelen onder de aantrekkingskracht die vrouwen op hen hadden. We moeten weer samen gaan werken. We moeten terug naar harmonie en elkaar beloven die kracht niet te veranderen in macht over een ander. 

Ik kan alleen voor mezelf denken, spreken en handelen en alleen mijn gedachten, woorden en handelen aanpassen om deze harmonie terug in de wereld te brengen. Daar geef ik mijn leven aan. 

"Er komst een dag dat vaders zullen begrijpen dat juist zij verantwoordelijk zijn voor de wereld waarin hun kinderen leven. Er komt een dag dat iedereen zich bewust wordt dat hij de wereld gelukkiger moet maken voordat hij een kind op deze Aarde zet"

De Schepping - Vladimir Megre

Hieronder mijn lievelingslied van de band 'Bad Religion'. Het heet Anesthesia en komt van het album 'Against the grain' en een van de interpretaties van de liedtekst is dat het gaat over de aantrekkingskracht van vrouwen die mannen machteloos laat voelen. Tijdens het schrijven van deze blog heeft ie op repeat gestaan. 

Als dat geen synchroniciteit meer is, weet ik het niet....

Ayahuasca & Ayurveda - Deel 2

Ceremonieruimte - The Way Inn - Huaraz Peru

Deel 1 nog niet gelezen?

Goodmorning!

Mijn slaap was diep en rommelig. Mijn brein was overduidelijk nog niet klaar met afgelopen avond en bleef 's nachts aan het stoeien. 's Ochtends werd ik vroeg wakker met een enorme kater. Hoofdpijn, gaar, depressief. Maar ergens voelde het ook wel goed. Het voelde alsof er iets in gang was gezet. We hadden een dagelijks schema waarin stond dat we tussen 8.00u en 10.00u konden ontbijten. Het eerste dieet-ontbijt was geloof ik het lekkerste van de hele week: een omelet gevuld met quinoa en spinazie en nog wat erbij en een lekker bietensapje. Ik had honger! Helaas was de eerste maaltijd al gelijk zoutloos. Op een of andere manier heb je daardoor helemaal niet het idee dat je (lekker) gegeten hebt.

Tijdens het ontbijt kwamen de verhalen los en eigenlijk had ik noch zin om erover te praten noch zin om ernaar te luisteren. Het bleek moeilijk te ontwijken, aangezien ons gezelschap voor 80% uit luidruchtige Amerikanen bestond. Ik ging aan de wandel. Ik wilde wel bij mensen in de buurt zijn, maar ik had geen zin in Aya-praat. Ik probeerde een andere tafel met de directe vraag of zij het over de ervaringen van gisterenavond hadden en zo niet, of ik er dan bij mocht zitten.

Ayurveda

Om 11.30u stond mijn ayurveda consult gepland met Mike. Ik had er al het een en ander over gelezen in India. Ook omdat ik tijdens mijn reis een ayurveda arts heb bezocht omdat ik ziek was. Ayurveda is de oude Indiase geneeskunde. Ayur betekent leven en Veda betekent kennis. Het is een holistische wetenschap van het leven die ervan uit gaat dat elk mens is opgebouwd uit de 5 elementen, water, aarde, vuur, lucht en ether, ieder in een eigen unieke combinatie. Ayurveda verdeelt ze onder in 3 hoofd constituties of wel dosha's: Pitta, kapha en vata. Pitta = vuur. Kapha = aarde en water. Vata = lucht en ether. Ieder heeft één of twee dominante dosha's en bij uit balans zijn, maar ook preventief als algehele leefstijl is het handig om te handelen naar jouw unieke combinatie. Heel erg interessant! Om een voorbeeld te noemen: een pitta persoon die veel pittig eet en in de zon ligt kan wel eens last hebben van emotionele, temperamentvolle uitbarstingen. Maar om er rekening mee te kunnen houden, moet je natuurlijk wel eerst weten welke dosha of dosha's je bent. Hiervoor kun je veel testjes vinden op het wereld wijde web en ik geloof dat ik het al verschillende keren heb ingevuld, maar telkens denk ik dat ik te sociaal wenselijk antwoord. Sociaal wenselijk? Ja, volgens mij wilde ik altijd dat er Pitta uitkwam...met lucht wel eens waar, maar dat vuur wilde ik erin hebben!!

Mike dus. Een andere manier voor een ayurveda arts is om de pols op te nemen. Ayurveda artsen zijn getraind om op die manier te kunnen voelen welke constitutie je bent. Well, what do you know?

"Interesting"

Ik was de tweede persoon bij wie hij Vata en Kapha voelde of mat. Nu zeg ik je, die twee zijn bijna elkaars tegenovergestelden! Waar Vata lucht is en beweeglijk, staat Kapha voor stabiliteit door het element aarde. Mike gaf me een aantal aandachtspunten mee op het gebied van routine, mijn dieet was in orde. Ik stond, maar dat raadt je al, meer te kijken van de conclusie dat Pitta nagenoeg ontbreekt. Pitta-personen bezitten onder andere strijdlust, doortastendheid, drijvende energie en leiderschapskwaliteiten. Had Aya me gisteren geen spiegel voorgehouden en gezegd dat mijn kracht hetgeen was dat ze wellicht af ging nemen?

Dan buiten de pitta die er niet is, is er ineens wel aarde en water?! Dat is een nieuw stukje van mezelf dat ik zal moeten leren kennen en accepteren, in plaats van ontkennen en wegduwen. 

Na mijn consult was het eigenlijk tijd voor de dagelijkse Chi Qong, maar, ik was te laat en daardoor besloot ik deze eerste sessie over te slaan. Ik heb geen idee meer wat ik daarna heb gedaan, maar het hele verhaal van de ontbrekende pitta en de reflectie van de vorige avond bleven door mijn hoofd heen spoken.

Na de lunch, geen idee meer wat het was, maar ik denk iets met quinoa, besloten Steve en ik om een klein eindje op te lopen. Niet te veel want tijdens de dieta dagen ben je te zwak voor zware lichaamsbeweging. Onderweg had ik dan toch eindelijk wel de behoefte om mijn ervaring van vorige avond te delen met iemand. En daarmee kwamen ook gelijk de eerste tranen, want hoe schijnbaar onverschillig ik de vorige avond had gereageerd op Ayahuasca's aankondiging, vandaag werd ik er ineens doodsbang voor. Ik heb namelijk echt al jaren het idee dat die kracht iets is dat bij me hoort. Kennen jullie deze nog? Ik geef in deze blog letterlijk aan dat ik mezelf al jaren voordoe als zijnde een "jager" op jacht naar hobbels om haar leven niet saai te maken en om -denk ik- zichzelf te bewijzen. Ook geef ik in die blog aan hoe bang ik ben om toe te geven aan een rustiger leven, hoe ontzettend schijt ik ben om van de afgrond te springen.

Never suffer in silence - Ceremonie 2

Die angst kwam er ineens uit. Het stond dan eindelijk voor de deur. Ayahuasca zou me iets gaan ontnemen en ik had geen idee of dat pijn zou doen, fysiek of mentaal, en ik had geen idee hoe ik me erna zou voelen. De angst kwam van het feit dat ik doodsbang was om iets te verliezen, mijn ego. En fysieke pijn, omdat de problemen in mijn buik rondom mijn 3e chakra (solar plexus, is de chakra van het vuur = pitta) er mee te maken hebben. Het was tijd om terug te lopen en het gesprekje met Steve had me enigszins op doen luchten. We waren ietsje te laat voor tree bark time (die wij uiteraard alsnog kregen) en daardoor konden we geen eigen plekje meer kiezen in de ceremonieruimte. Ik koos de overgebleven plek naast de Mesa, Gume en Ryan. De tranen kwamen meteen terug en nog voordat de ceremonie begonnen was, wel na de meditatie, vroeg ik Ryan om hulp. Ik moest huilen omdat ik doodsbang was voor vanavond en voor Ayahuasca. Ik zei dat ik eigenlijk echt niet wilde drinken, maar Ryan legde uit dat een klein beetje drinken nog altijd beter was dan niets drinken. Ik was er nu toch, had al die moeite gedaan om naar Peru te komen en mijn ego wilde gaan vertellen dat het beter was om niet te drinken. Ego's zijn altijd bang om kapot te gaan... Ryan stelde me gerust en beloofde naast me te zitten.

Omdat ik aan de goede kant naast de Mesa zat, was ik het eerste aan de beurt om te drinken. Ik kwam met Ryan overeen dat ik een kwart kopje zou drinken, een stuk minder dan gisteren dus.

Wees alsjeblieft lief voor me

"Salud!"

In tegenstelling tot gisteren was de smaak vandaag mega, mega smerig. Ik moest kokhalzen van de geur nog voordat ik het dronk en het doorslikken van het brouwsel zorgde voor kotsneigingen. Zo kwam het dat binnen 30 seconden een theelepeltje Ayahuasca in de emmer verdween. Ik geloof, omdat het me verteld is en omdat ik het zelf heb meegemaakt, dat Ayahuasca een eigen intelligentie bezit en ik geloof dat wat ik dronk, net ietsje te veel was. Anders was namelijk mijn hele maag inhoud wel mee terug gekomen.

Over de smaak; het was echt niet anders dan gisteren. Maar tijdens de eerste ceremonie had ik geen idee wat ik moest verwachten en nu wel. Bovendien is mijn geest de smaak van Ayahuasca gaan associëren met overgeven. 

Voordat de ronde was afgelopen waren de eerste overgevers al weer bekend. Telkens vroeg ik me af uit welke hoek het ongeveer kwam. Na die ene theelepel uitgekotst te hebben, voelde ik me best prima. Ik voelde me bijzonder zwak, zowel fysiek als mentaal. Maar dat zorgde ook voor weinig weerstand en een vredige staat. Door het dieet, slaapgebrek en wellicht was vochtgebrek kon ik niet meer de sterke Irene uithangen en bovendien had Aya afgelopen 24 uur korte metten gemaakt met datzelfde stukje ego. Nodeloos te zeggen dat Ayahuasca overdag gewoon doorwerkt!

Gume begon met zijn Icaro's. Ryan was vandaag als enige als hulp aanwezig en de hele energie in de ceremonieruimte gaf aan dat het een zware nacht zou gaan worden. Ik wachtte rustig af wat ze mij zou gaan geven, maar het beloofde niet veel goeds na vannacht en vandaag; de ayurveda conclusie en de huilbui.

Angels & Demons

Ik ging vrij snel liggen, omdat ik te zwak was om rechtop te zitten. Met mijn hoofd richting de Mesa en lekker dik ingepakt. Ondanks dat ik dit keer niet naast de kachel lag, had ik het lekker warm. De angst was verdwenen en wonder boven wonder voelde ik een gevoel van intense liefde opkomen en als een mantra herhaalde Aya in mijn hoofd "laat maar los, dat vuur. Het is niet van jou. Het hoort niet bij je. Laat maar los". Keer op keer op keer. Achter elkaar door en allemaal met de zelfde warmte en compassie. Ik bedacht me dat ik Ayahuasca zo had gewantrouwd en dat ze het door zo ontzettend mild te zijn, mijn vertrouwen dubbel en dwars had verdiend! Ik had echt geen idee dat ze ook zo lief kon zijn. En ik was bijzonder dankbaar. Ik was zo angstig geweest en ze gaf me een zalfje. Ik moest het vuur, dat ik me al jarenlang voorhield als een onderdeel van mijn diepste identiteit, gewoon loslaten.

En gek genoeg voelde ik ook gewoon dat het ging, heel langzaam. Wederom moest ik na een paar uur overgeven. Wederom kort, maar krachtig.

Ineens werd ik me weer meer bewust van mijn omgeving. Ik hoorde gelach en gebrul. Een van de mede-drinkers, het vrouwtje uit Latvia -maar op dat moment had ik geen idee wie het was- begon harde duivelse geluiden te maken. Ze moest overgeven en daarmee kwamen allerlei gekke geluiden mee, tot krijsende en huilende demonen toe. De hele dierentuin kwam aan de beurt. Soms moest ze ook een beetje lachen, maar wel op een heel erg gemene manier. Iedereen hoorde het, en het stoorde bijna iedereen in de mareado-staat. Ik had er persoonlijk niet veel last van. Iemand wilde de ruimte verlaten, maar kreeg geen toestemming van Ryan. De reden is dat iedereen onderdeel is van de ceremonie en dat de ceremonie ruimte een goed beschermde plek is, de veiligste plek in omstreken. En de belangrijkste reden is wel, dat als je mentaal last hebt van iets in je omgeving, dat dat dan een leerpuntje is, want die storing zit tussen je oren.

Niemand wist precies wat er aan de hand was met Aiva, onze duivelin. Ze kreeg veel persoonlijke aandacht van Gume. Soms hielp het even, maar daarna kwam het weer terug. Toen begon op een gegeven moment een vriend van haar uit Latvia, die één persoon van haar verwijderd lag (arme Tommy lag ertussen in...) "mee" te doen. Hij begon ook gekke geluiden te maken en het leek zelfs of ze met elkaar communiceerden.

Het was een lange nacht, voor mij dus heel vruchtbaar en liefdevol. Ik was dankbaar en nog meer opgelucht. Ayahuasca had me gisteren laten zien wat er voor nodig was om nog dichter bij mezelf te komen, vandaag had Mike me gewezen op mijn ayurveda-constitutie (ether-lucht-aarde-water) en vanavond hielp Aya me weer met het mentaal loslaten van de vechtlust, die ik me al jaren voor houd als identiteit. 

Toen we permissie kregen om de ruimte te verlaten, ben ik direct gegaan. Ik was de dierentuin moe en wilde naar mijn eigen bedje.

The morning after

De volgende ochtend tijdens het ontbijt was de duiveluitdrijving natuurlijk onderwerp van gesprek. Iedereen vroeg zich af of Aivia eigenlijk wel bewust was van het feit dat ze zoveel gekke geluiden maakte. De 2 meiden die bij haar op de kamer sliepen waren niet heel erg gerust meer. Aiva en haar man, en de vriend (die ook last had van duivels), kwamen binnen en een beetje onwennig werden er wat vragen gesteld. Volgens Aiva was de nacht helemaal niet zo vreselijk als dat het klonk. Door Ayahuasca kwam het eerder allemaal nogal grappig over, maar ze kon wel voelen dat er iets zat dat er niet hoorde. Ze kon het ook zien in haar visioenen. Ze gaf ook aan dat ze die geluiden niet zelf maakte, dat ze er geen controle over had. Het leek wel of we met zijn alle midden in "The Exorcist" terecht waren gekomen. De rest van de dag bleven zij onderwerp van gesprek en we wisten allemaal niet zo goed wat we er mee aan moesten.

To be continued...

 

Boeren of jagen?

Synchroniciteiten - wie is er niet dol op?

Een stukje dialoog uit Kung fu Panda 2: 

Po: How did you do that?

Shifu: Inner peace.

Po: Inner peace. That's cool! Inner peace of what?

Shifu: It is the next phase of your training. 
Every master must find his path to inner peace. Some choose to meditate for fifty years in a cave just like this, without the slightest taste of food or water.

[Po's stomach makes a loud growling noise]

Po: Or?

Shifu: Some find it through pain and suffering, as I did.

Een stukje tekst uit "De beschermengel" van Paulo Coelho (Valkyries in het Engels):

"Jij vertelde me ooit dat de wereld verdeeld was in boeren, die van hun grond houden en van oogsten, en jagers, die van donkere wouden houden en van veroveren. Je zei dat ik een boer was, net als J. Dat ik de weg volgde van de wijsheid die verkregen wordt door contemplatie. Maar dat ik getrouwd was met een jager."

Haar brein werkte als een razende, ze kon niet stoppen met praten. Ze was bang dat de ster begin te schitteren.

"Wat was en wat is het moeilijk om met jou getrouwd te zijn. Je bent net als Vahalla, net als de Walkuren. Nooit zijn ze eens rustig, het enige wat voor hen telt is de sterke emotie van jacht, van het gevaar en van de risico's, van de donkere nachten waarin er naar prooi gezocht wordt. In het begin dacht ik dat het voor mij onleefbaar zou zijn; ik die een leven zocht als dat van zoveel andere vrouwen. Ik was getrouwd met een magiër! Een magiër wiens wereld gestuurd wordt door wetten die ik niet ken - iemand die pas geloofd dat hij zijn eigen leven leidt als hij voor een uitdaging staat."

In een tijdsbestek van een dag of 3 kwamen mij deze stukjes toe. Ik geloof niet in toeval en besloot er mijn hoofd eens over te breken. Vooral, omdat ik het nog niet eens was met mezelf over mijn eigen woorden van mijn vorige blog: 

"Hartstikke fijn om een generalist te zijn! Enig. Zou ik willen ruilen tegen één ding heel, heel erg goed kunnen? Ik heb geen idee, eigenlijk. Wordt je leven daar eenzijdiger van? Wordt je leven daar rustiger van? En wil ik dat van mijn leven? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk hou ik van hobbels, van experimenteren en proberen. Falen en slagen. Vallen en opstaan."

En in de reacties:

"Die interne strijd drijft me soms bijna tot waanzin. Ik denk dat rust hebben in het NU en acceptatie wel op de eerste plaats komen, maar de angst om passief te raken is nog heel erg aanwezig. "

Is meditatie de weg?

Heel stiekem fluistert een stemmetje in mij al een hele tijd de woorden "Meditatie is de weg...". En ondertussen schreeuwt mijn ego er openhartig en luidkeels overheen: "IK WIL HOBBELS!!!" 

Ik schreef in 'Slotakkoord II: Een leven lang hobbels' een aantal blogs terug, dat ik heel langzaam mijn naieviteit ten aanzien van het algehele leerproces in mijn leven aan het verliezen ben. Ik vraag me nu alleen af of ik mijn leerproces niet helemaal om moet gooien. 

Na het lezen van Paulo's Beschermengel bedacht ik me dat ik al jaren vol hou dat ik een jager ben, hoewel niet met die woorden. Al jaren associeer ik het leven van de genoemde boer met een saai leven, een passief leven en een leven dat door je handen glipt zonder dat je daar iets aan kunt doen. Ik heb zo'n leven gehad, voor mijn gevoel, in mijn vorige relatie (als je meeleest, no hard feelings) en dat wil ik nooit meer meemaken. 


Dat heb ik mezelf heilig en plechtig beloofd. Ik beloofde mezelf hobbels, en veel, om maar te zorgen dat ik niet passief zou worden. Want zolang je maar hobbels hebt om te nemen, blijft je leven interessant en actief. Zolang ik over hobbels kan stuiteren, val ik niet in slaap. 

De fluisterende stem die maar door blijft gaan over meditatie, en dat dat de weg zou zijn voor mij, heb ik eigenlijk wel willen geloven, maar zodra ik een poging deed om actie in te zetten en daar daadwerkelijk naar te gaan leven, begonnen de mindtricks van mijn trotse en snel gepikeerde ego: ik had niet de wilskracht om door te zetten en om routine in te zetten. Buiten mijn Vipassana retraite om dan.

Twee van zulke passende stukjes in krap een halve week, dat is me iets te toevallig. Misschien... en het is echt heel erg moeilijk om hierover na te denken, laat staan het te typen zodat anderen het kunnen lezen... Misschien ben ik wel een geboren 'boer' in plaats van de jager die ik mezelf al jaren voorhoud te zijn.

Op zoek naar bewijs: zwart op wit

Vandaag tijdens therapie werd nog even benadrukt dat ik momenteel in een strijd zit om te accepteren. Ik zit verwikkelt in een innerlijke strijd en ben nochtans niet van plan om te gaan accepteren. Ik merk dat mijn geest naarstig op zoek ik naar bewijs voor mijn identiteit. Ik lees boeken, synchroniseer als een debiel, overweeg om toe te gaan geven aan de boer in mezelf, maar trek vervolgens keihard mijn keutel terug. Ik ben er nog niet klaar voor. Nog niet voldoende bewijs!

In mijn hoofd is het momenteel nogal zwart-wit. Of je bent iemand die middels contemplatie, beschouwing, meditatie de weg naar wijsheid, licht en eenheid vindt. Of je gaat over een keiharde hobbelweg. Er is geen tussenweg. Dat maakt het hele verhaal behoorlijk ingewikkeld. Ik gedraag me namelijk nu overduidelijk als een jager. Er aan twijfelen dat ik misschien eventueel mezelf al een aantal jaartjes een heel klein beetje voor de gek zit te houden, is een dramatische gedachte en eentje waaraan mijn ego kapot gaat! Het penetreert mijn geest! Meteen voel ik de zachtheid van mijn diepere zelf van de rust die ik zou kunnen ervaren als de strijd die ik al jaren voer, opgeheven wordt. 

Die strijd die ik voer heb ik misschien al een paar jaar verward met de strijd die je natuurlijk aangaat omdat je een leven leidt als een jager. Die hobbels die je meemaakt, horen er dan van nature bij. Als dat zo is, dat ik dus al een hele tijd die twee door elkaar gooi, dan ben ik dus al jaren dubbel strijd aan het voeren:

1x omdat een jager nu eenmaal van nature de strijd met zichzelf en de wereld om hem/ haar heen aangaat, en 1x omdat ik al jaren een innerlijke strijd voer over het feit dat ik eigenlijk van nature een boer ben en geen jager. Ik hoop dat je me nog volgt.   

Springen of omdraaien?

Ik kan de interne strijdbijl nog niet neergooien, de witte vlag ophijsen en me overgeven. Daar is het nog veel te vroeg voor. Dat voelt als een te snelle, en naïeve beslissing, waar ik paradox genoeg enorm naar verlang. Ik schreef al eerder in 'Leven...dood...leven', dat ik grote behoefte heb aan een wedergeboorte. 

Ik sta op het puntje van een afgrond. Achter me het magische, donkere woud en onder me een stukje rustige, gecultiveerde grond. Twee verschillende werelden: zwart en wit. 

Springen of omdraaien? Springen staat gelijk aan het gevoel van overgeven en accepteren, waarna ik in balans kan experimenteren op eigen terrein, kan observeren en filosoferen over opkomende zaadjes van positiviteit, maar paradox genoeg tegelijkertijd aan het gevoel van springen in een diepe afgrond met dodelijke afloop. Dodelijke verveling en passiviteit. En dáár ben ik bang voor. Omdraaien en terugvluchten in het woud vol spel, magie en enge wezens voelt als veilig en vertrouwd. Me stoten aan uitstekende boomwortels, op de vlucht voor achtervolgingen uit het verleden, op jacht naar nieuwe emoties en verruimd bewustzijn zijn mijn realiteit. Pijn! Pijn die me ook drijft tot waanzin. 

Vorige week bestelde ik een boek op Amazon.com; "The stormy search for the Self" van Christina en Stanislav Grof. Ik kreeg het gisteren binnen en op de voorkant stond een afbeelding van een Feniks: mijn symbool voor wedergeboorte en het symbool dat voor mij vooraan in de rij staat om te absorberen, leren en te leven en om later misschien zelfs wel te laten tatoeëren. 

Ik ga het eens lezen en misschien, heel misschien kan ik daarna een beslissing nemen. Misschien is die wedergeboorte die me op staat te wachten wel in een heel ander thema gegoten, zit ik er naast en kan ik terug naar mijn bos om te gaan jagen. Maar wat ik eerder denk ik dat mijn perceptie van een boerenleventje er flink langs zit en er van langs moet krijgen.

Zelfliefde en gezondheid gaan hand in hand

Ik ben niet dik, maar ook niet mega slank. Maar ik ben eigenlijk gewoon heel erg blij dat ik geen eet en/of voedsel stoornis meer heb.  Jarenlang heb ik ge-dieet, mezelf elke dag gewogen, was ik geobsedeerd door voedsel, ben ik gefrustreerd geweest omdat ik 100 gram zwaarder was dan de dag ervoor en omdat ik mezelf iets ontzag, kon ik in een jaar tijd 10 kilo afvallen én weer aankomen, om aan het einde zwaarder te zijn dan voor het hele dieetcircus. Gelukkig, en daar kan geen enkel gewicht tegenop, kan ik sinds een jaar of 3 zeggen dat ik dit nagenoeg kwijt ben. Ik heb geen weegschaal meer, omdat ik weet dat weten wat ik weeg altijd een zwakke plek zal zijn en mijn mentale toestand zal beïnvloeden. Waarschijnlijk omdat ik mezelf waardeer door middel van een gewicht, een nummer, in plaats dat ik mijn hier op aarde zijn niet hoef te waarderen. Ik hoef mijn bestaan niet te rechtvaardigen of te waarderen. Ik ben genoeg zoals ik ben. 

Ik kamp al een jaar of 10 met darmproblemen. Hiervoor heb ik ook onmogelijke diëten geprobeerd die wel werken maar sociaal en mentaal bijna ondoenlijk waren. En sinds een aantal jaren en na het lezen van veel stof over de connectie tussen lichaam en geest durf ik te zeggen dat die darmproblemen te maken hebben met mijn mentale staat. Ik geloof er zelfs in dat 95% van de lichamelijke aandoeningen te maken hebben met de mentale staat. Let op, ik heb het hier niet over "schuld", maar over diepgewortelde patronen en processen van de geest waar ons bewustzijn geen weet van heeft.

Een aantal jaren geleden kreeg ik een artikel uit Happinez over organen en emotionele staat van de geest aangereikt. Daar stond in dat de darmen en de problemen te maken hebben met het vastzetten van emoties en niet kunnen loslaten. Dat opende mijn ogen toen al. 

Well, what do you know!?

Afgelopen vrijdag had ik therapie (mindlink, gekoppeld aan mijn holistische tandarts, lees meer) werd ik getest en we kwamen erachter dat ik niet kan los laten, dat daardoor mijn darmen niet goed werken en continue uit balans zijn, en dat mijn algehele circulatie in mijn lichaam niet goed is. Mijn darmen zijn al ruim 10 jaar uit balans en blijven uit balans zolang ik "slechte" schimmels en bacteriën blijf voeden met dingen die ze lekker vinden; het blijft woekeren. Maar nog veel belangrijker: zolang ik niet leer om los te laten, zullen mijn darmen continue uit balans raken door een emotionele gebeurtenis, waar ik me in vastzet en niet meer laat gaan. Ik eet echt gezond, maar als je overvloedige schimmels blijft voeden met een klein beetje eten, blijven ze bestaan. En het allerbelangrijkste: zolang ik niet (meer) van mezelf ga houden, blijf de strijd om vasthouden en loslaten bestaan in mijn geest! 

Het is een vicieuze cirkel die, paradox genoeg, doorbroken moet worden om de circulatie in mijn lichaam te genezen. Circulatie in: emoties, liefde, voedingstoffen en energie!

"You also have to start taking care of yourself. You can't develop self love, and you cannot develop self worth if you still devalueing you own life. What I mean about devalueing your own life is, if you are filling up your life with alcohol, or no sleep, or bad diets, or contributing phycically to feeling bad about yourself and your life..." Teal scott

Afgelopen weken heb ik weinig geschreven. Ik heb me bewust en onbewust bezig gehouden met dit aantrekken, vasthouden en loslaten van emoties en andermans problemen, zelfliefde en mijn fysieke problemen die daaruit voort zijn gekomen. En natuurlijk zijn er allerlei filmpjes en dingetjes op mijn pad gerold die hierin mee geholpen hebben. Leve de synchroniciteit! Aan het einde van deze blog zal ik een opsomming geven voor degene die zichzelf herkennen en ook wat inspiratie zoeken. 

Ik had eigenlijk afgezworen om nog ooit een dieet te volgen, maar als het om mijn gezondheid gaat en al helemaal om mijn mentale staat, ga ik over lijken. Daarom ben ik afgelopen vrijdag begonnen met een candida dieet voor komende 3 weken:

-geen suiker

-geen witmeel

-geen geraffineerde meervoudige koolhydraten (pasta, brood en rijst) 

-geen koemelkproducten

-zoveel mogelijk rauw

-zo weinig mogelijk dierlijke eiwitten

-3 maal per dag probiotica

Nou eet ik eigenlijk zo goed als bovenstaand. Alleen kan ik niet van chocolade afblijven (met melk en suiker) en at ik vooral op mijn werk gewoon mee met de "pot", wat vaak resulteert in witmeel en e-nummers. Ik ben me aan het verdiepen in Raw food en in sapvasten. Ik denk, dat ik na deze 3 weken ga proberen om een tijdje te sapvasten. 

Dat is het fysieke gedeelte van het probleem. Voor het mentale gedeelte, het loslaten, moet ik heel anders te werk gaan. Dit gaat diep, diep mijn geest in. Het observeren van alle patronen is niet echt leuk, maar confronterend en reflecterend. Ik kom erachter dat ik echt vaak problemen van anderen opsla en mijn eigen emotionele tegenslagen keer op keer blijf herhalen in mijn hoofd. Ik weet eigenlijk ook niet hoe ik iets los moet laten. "Gewoon doen" is niet echt een optie. Als je al 30 jaar vanuit je hoofd leeft, valt het niet mee om zoiets intuïtiefs aan te leren. Ik werk eraan: mijn homeopathische medicijnen van de therapie (dit bestaat uit positieve affirmaties) zijn geheel gericht op het accepteren en loslaten van emoties en gevoelens, ik probeer met meditatie dingen op te ruimen en schoon te maken van binnen door terug te gaan naar herinneringen aan gebeurtenissen die me ooit emotioneel beladen hebben. 

Daarnaast ben ik begonnen aan yogalessen: dit werkt mentaal en fysiek. Ik kreeg ze gratis aangeboden van een klimmaatje en dat was voor mij de sleutel om te beginnen! Tegelijkertijd ben ik begonnen in het boek "Moeder India" van Helena Klitsie waarin veel achtergrond info over yoga staat en het Hindoeïsme. 

Tot slot en wellicht allerbelangrijkste: ik ben oefeningen aan het doen om zelfliefde te ontwikkelen. Veelal bestaat dit uit het weer oppakken van mijn dankbaarheidsritueel.

To be continued!

Ter inspiratie:

-het artikel: "organen en emoties; luister naar je lichaam". Als je een kopie wilt, dan kun je me mailen op ihm punt swinkels at gmail punt com.

-de documentaire: "Fat, sick and nearly dead"

Een Australiër gaat 2 maanden naar de US om te sapvasten. Hij lijdt aan een huidziekte en aan obesitas en wil van zijn pillen en gewicht af. Zeer inspirerend! Vooral omdat hij anderen inspireert en dit is werkelijk waar ontroerend!

-Teal: "How do I discover self worth?"

-Spirit Quest 38: Super Nummy Juice

-Gratis Raw Food en Superfood minicursus: http://www.pranaliving.nl/

-My potato project (filmpje van 2,5 minuut, kijken!!)

-High Existence: My 14 days juice fast

-Upcycled love: The art of letting go

-Mijn ontbijt: geheel rauw- geeft energie in plaats van dat het energie kost!

10 rauwe cacaobonen (superfood!)

een lepel kokosolie

een schepje amandelpasta en een handje rauwe amandelen

een eetlepel sesamzaadjes

2 eetlepels gojibessen (superfood!)

1 (bevroren) banaan

een flinke hand bevroren frambozen

water om het te blenderen

(door de rauwe cacao word mijn chocolade behoefte voor de rest van de dag vervult)

Zomaar een cadeautje!

Wat kreeg ik zaterdag in de brievenbus? "Zomaar een cadeautje" van deze geweldige goeddoener!

Een heel leuk kaartje, wat inderdaad past bij mij voorlaatste blog, en een boek over Vagabonden. Lange termijn reizen, met een bepaalde mindset. 

Zomaar een cadeautje, omdat het boekje bij me past, was de boodschap op het kaartje. Hoe ontzettend lief en leuk is dat!

En natuurlijk had ik dit boekje "toevallig" een week van te voren zien staan bij Amazon, toen ik aan het skypen was met m'n Panamees -romance, waar ik jullie over verteld heb. Ik heb het met hem vaak over tekens van het universum, zoals je onder andere leest in 'De Alchemist' van Paulo Coelho. Hij wees me tijdens het skypen op een ander boek bij Amazon en stuurde me een link toe. Toen viel mijn oog op 'Vagabonding' van Rolf Potts.

Toeval bestaat niet....

Marije, enorm bedankt! Ik ben al halverwege het boekje en het boeit enorm!

Seven wonders

 

Soms bedenkt het universum een trucje om me dingen te laten leren en ervaren. Dat is echt een van de mooiste dingen van het leven! Synchroniciteit wordt het ook wel genoemd. De dingen lopen in een manier die je toeval zou kunnen noemen. Alleen geloof ik niet in toevalligheden, want, om met Einsteins woorden te spreken, god dobbelt niet. 

Wat nog mooier is in het leven is als je ook daadwerkelijk met deze synchroniciteit mee kunt gaan. Anders zou het overigens geen synchroniciteit zijn. Zo is het ook weer. De ene gebeurtenis wordt opgevolgd door de andere en alles lijkt in een perfecte flow te gebeuren, en dan poppen er om je heen ook nog eens allerlei dingen, teksten, films, kleuren, muziek en teksten op die bevestigen wat er gebeurd. Je weet dat het goed zit, je hoeft me geen zorgen te maken of je wel op het juiste pad zit. Dus geen twijfels over wat je moet doen, welke beslissing je moet nemen, of je uberhaupt een beslissing moet nemen. Nee, het is nu tijd om je te laten gaan. Achteraf kun je vaak nog meer puzzelstukjes aan elkaar leggen, soort van achteraf synchroniseren.

Natuurlijk kom ik hier nu niet zomaar op, het gebeurde mij weer eens een keertje. Normaal gesproken ben ik alleen niet gewend dat dit gebeurd in mijn eigen land. Op een of andere manier kan ik me alleen volledig hierin op laten gaan als ik op reis ben en volledig relaxed. Nou, ik moet ook wel toegeven dat ik op reis was, want het gebeurde namelijk op de terugweg vanuit Rome. 

Ik zat in het vliegtuig. Ryanair vliegt met Boeing 737, wat wil zeggen 2 x 3 rijen stoelen met een gangpad ertussen. Ik zat aan het raam, te genieten van het uitzicht van de Alpen en de wolken. Ik had mijn Ipod aan, want Ryan air stewards zijn net callcenter verkopers: ze praten aan één stuk door en proberen je allerlei onzinnigheden aan te smeren. Het moet echt de grootste klotebaan zijn onder de airline-banen. Toch hoorde ik allerlei geluiden er doorheen, mijn Ipod kon niet harder, helaas. Ik hoorde onder andere een soort van zware adem of gesnurk. Het bleek mijn buurman. Wij zaten met z'n tweeën in een rij van 3; tussen ons in was een stoel leeg. Ik keek even op, en dacht aangezien hij toch sliep, ik hem wel even kon bestuderen. 

Het was die gast van de gate, die met zijn slaapmaskertje om zijn nek (hij was er klaar voor..) zoveel interactie had met mensen om hem heen en alleen maar zat te lachen, synchroniseerde ik achteraf. 

Tijdens het landen begonnen we tegen elkaar te praten, over Ryanair veelal. Hij hielp me met opstaan en handbagage pakken, wat altijd een gehannes is omdat iedereen als een dolle dat vliegtuig uit wil. Hij wachtte op me en we liepen samen naar de arrival-hal. Ik vroeg me af wat hij hier deed. Ik hoorde namelijk een bijna perfect Amerikaans accent, een beetje Italiaans, Spaans en hij had een backpack bij die door ging voor een minimalist (ik heb inmiddels zoveel blogs gelezen, dat ik wel weet hoe deze minimalistische reizigers er uit zien). 

"Ik kom uit Panama, ben fotograaf en heb zojuist al mijn spullen weggegeven en verkocht omdat ik over de wereld wil reizen". 

 Mijn hart maakte een sprongetje en ik zei natuurlijk dat ik hetzelfde van plan ben. Hij sprong hier direct op in en stelde voor om koffie te gaan drinken en om te praten. 

Alleen zou mijn vriendinnetje me op komen pikken op het vliegveld, dus de timing was slecht. Ik checkte mijn telefoon en wonder boven wonder was haar auto kapot. Perfect, ik ben  nog nooit zo blij geweest met een kapotte auto! Ineens lag er een nieuw pad voor mij open en ik besloot het te bewandelen, want ik vertrouwde het volkomen.

Ik besloot hem mee te nemen naar de stad, omdat het daar gezelliger zitten is dan op het vliegveld. Omdat het carnavalsleven nog in volle gang was, kozen we voor La Place, beetje uit de loop en wat rustiger. Na een salade gedeeld te hebben en een sapje met nieuwe vitamines genuttigd te hebben (ik had in Rome heerlijk gegeten: pizzadeeg, pastadeeg, tiramisu en ijs; mijn lichaam snakte naar vitale, levende, rauwe groentes en fruit) en wat korte aanrakingen aan mijn hand en schouder, besloten we ergens anders thee te gaan drinken. Zijn Latijns-Amerikaanse charmes hadden mij in een mum van tijd ingepakt, met een grote strik er omheen.

We zijn nu precies 3 weken verder. Gisteren heb ik hem naar het vliegveld gebracht want hij is per heden verhuisd naar Napels. Afgelopen dagen is hij bij mij geweest en ik kan niet dankbaar genoeg zijn voor deze ontmoeting en wat het me heeft opgebracht aan ervaring, inspiratie, fijne momenten en lessen. 

Ik was namelijk al een tijdje in de war: ben ik nu op zoek naar een illusie als het gaat om relaties? Ben ik gewoon bang om weer lief te hebben en ben ik daarom op zoek naar iemand die net als ik veel wil reizen en goed kan loslaten en net zoveel vrijheid nodig heeft? Is dat loslaten en vrij laten van iemand gewoon een trucje om mensen maar op afstand te houden? En bestaan er eigenlijk wel mensen die er ook zo over denken?  En is dat reizen echt alleen maar vluchtgedrag? Behoor ik niet gewoon te settelen en net als het grootste gedeelte van de maatschappij een stabiel leven op te zoeken?

Ja, ze bestaan en ja ik durf me best open te stellen voor nieuwe liefde. Dat is gebleken en ik heb er vanaf nu zoveel meer vertrouwen in dat dat wel in orde komt. Sterker nog, het heeft me nog dichter bij mijn diepere ik gebracht. Huisje, boompje, beestje is gewoon nu niet aan mij besteed. Als dat ooit verandert, dan zie ik dat dan wel. 

Ik wil de wijde wereld in, om alle wonderen te aanschouwen. Ik wil mijn pad volgen naar het andere eind van de regenboog. Wat er onderweg gebeurd en welke paden kruisen, dat zien we dan wel. Maar ik ga eerst zorgen dat ik ga leven zoals ik wil leven. Dat moet namelijk echt voorop staan. 

******

 Fleetwood Mac - Seven wonders

So long ago

Certain place

Certain time

You touched my hand

All the way

All the way down to Emmaline

But if our paths never cross

Well you know I'm sorry but

If I live to see the seven wonders

I'll make a path to the rainbow's end

I'll never live to match the beauty again

The rainbow's end

(Never, never)

So it's hard to find

Someone with that kind of intensity

You touched my hand, I played it cool

And you reached out your hand to me

But if our paths never cross

Well you know I'm sorry but

If I live to see the seven wonders

I'll make a path to the rainbow's end

I'll never live to match the beauty again

The rainbow's end

(Ever)

So long ago

It's a certain time

It's a certain place

You touched my hand and you smiled

All the way back you held out your hand

If I hope and if I pray

Ooh it might work out someday

If I live to see the seven wonders

I'll make a path to the rainbow's end

I'll never live to match the beauty again

If I live to see the (oh, if I live to see the seven wonders)

Seven wonders

I'll make a path to the rainbow's end

(I'll make a path there)

I'll never live to match the beauty again

(I'll never live to see the beauty, that beauty, that same, same beauty again)

If I live to see the seven wonders

(oh, if I live to see them)

I'll make a path to the rainbow's end

I'll never live to match the beauty again