Ayahuasca; dualiteit in realiteit - Deel 4

Deel 1 nog niet gelezen?

Deel 2 nog niet gelezen?

Deel 3 nog niet gelezen?

De bovenstaande en onderstaande verslagen zijn mijn ervaringsverhalen van een Ayahuasca retraite die ik heb bijgewoond in Peru. Wil je vooral lezen wat Ayahuasca is? Lees dan deel 1!

De voorzijde van de lodge met een bordje: verboden toegang i.v.m. retraite

Dag 5 Realistische stilte?

Na mijn privé meditatiesessie van vanochtend voel ik me dus eindelijk weer kiplekker en happy! Vandaag hebben we weer een ceremonie-loze avond, maar ook stilte dag. Ik kijk er naar uit, omdat het best fijn is om even niet over Lady Aya te praten. Niet dat je er omheen kunt, want het is zo ingrijpend en aanwezig dat het voor ieder van ons top of mind is. Een dagje stilte is niet mis. Er wordt aan iedereen gevraagd om stil te zijn, tenzij er behoefte is om te praten en je kunt iemand vinden die wil luisteren. De meeste van ons blijken die behoefte inderdaad te hebben. Aan hen wordt gevraagd om niet rondom de lodge te hangen, maar een plekje op te zoeken waar ze anderen niet storen. Maar het werkverkeer in en rond de lodge (dus het personeel en de vrijwilligers) gaat gewoon door. Echt stil is het dus eigenlijk niet.

's Middags sluiten we weer aan bij een satsang. Wederom vind ik het fijn om de verhalen van anderen te horen en om mijn eigen zegje te doen. Hoewel ik meestal wat verlegen word bij dit soort gelegenheden (wie had dat gedacht). Buiten de ervaringsverhalen wordt er gevraagd van deze en gene om een persoonlijk gesprek met Gume, de sjamaan. Vele vragen zich af wat alles nu eigenlijk te betekenen heeft; de visioenen, de pijnen, de gekke dingen in je hoofd, en ook de dingen die bij anderen gebeuren, maar op jou invloed hebben, zoals de ceremonies van Aiva en Andris, die iedereen lijken te beïnvloeden behalve henzelf. Er wordt besloten om een van de volgende dagen een groeps-vragenuurtje te doen met Gume en tolk.

Wat bijzonder is om te beseffen is dat we allemaal ons eigen verhaal hebben, dat zich afspeelt in onze eigen geest, ons eigen universum. De ene heeft in visioenen demonen gezien, de ander engelen. Tijdens een Ayahuasca ceremonie ben je zo diep in trance dat hetgeen dat je meemaakt de enige realiteit is. Het kan niet zo zijn dat we oordelen over wat een ander meemaakt, of het echt is of niet. Het ís echt, want het is echt in de realiteit van die ander. Maar ook als we niet in trance zijn, geldt dit: ieder leeft vanuit een eigen geest en dus een eigen wereld. 

Langzaam maar zeker verandert een stilte dag in een dag als geen ander. Blijkbaar is communiceren met elkaar wat we nodig hebben vandaag en in tegenstelling tot dag 2, heb ik nu zelf ook behoefte om erover te praten.

Vandaag geen ceremonie en dus diner, maar niet voor Aiva en Andris. Er is besloten door de begeleiding dat hun ceremonies te heftig zijn en ook te storend voor anderen, daarom krijgen zij twee een persoonlijke ceremonie vanavond. Terwijl de rest van de groep zich afvraagt wat er allemaal gebeurd in de ceremonieruimte, worden Aiva en Andris door Gume, Alex en Ryan onder handen genomen.

Heldervrouwtje

Ondertussen discussieert de rest van de groep om een aantal kaarsjes, omdat de elektra er 's avonds af gaat, over de ranzigheid die Ayahuasca heet en over dat we bij de gedachte alleen al, moeten kokhalzen. De geur, als je met je neus boven het kopje hangt om je intentie uit te spreken, maakt dat je niet eens je lippen aan het kopje wilt zetten. En de smaak...een dikke substantie smakend naar gefermenteerde aarde en planten, dat bij doorslikken naar je maag kruipt en een plakkerig laagje achterlaat in de slokdarm. Bocht! Nu ik dit type, 9 maanden later, voel ik mijn maag nog een keertje omdraaien. 

Die ochtend tijdens de meditatiesessie leerde ik mijn lichamelijke reactie los te koppelen van mijn gedachtes. Door te denken aan Ayahuasca en vervolgens te observeren wat het met je lichaam doet, zonder verzet (!), verdwijnt de reactie weer en kun je zonder lichamelijke reactie aan iets denken. Dus ik denk aan Aya, ik voel mijn maag in opstand komen, maar zonder dat ik dat weg probeer te duwen, observeer ik deze reactie. We zullen zien of het ook helpt als Ryan rond gaat met een grote kan stinkende plantenprut tijdens de ceremonie morgenavond. 

Dag 6 Diet Break!

Dag 6 vandaag en de vierde ceremonie staat gepland voor vanavond. Zonder Aiva en Andris dus, die hebben vandaag rustdag. We zijn allemaal reuze benieuwd wat er gisteren met hen is gebeurd en vragen hen de oren van de kop. Het was een heftige ceremonie. Gume heeft het demonen-duo tijdens de ceremonie gewassen met petroleum en heeft letterlijk de duivels uitgedreven. Voor de meeste van ons een geruststelling, vooral voor de dames die bij Aiva op de kamer slapen. Zij voelde zich niet veilig meer bij Aiva op de kamer. 

Een van de meiden (Alexa), heeft een verleden met exorcisme. Haar vader is priester en zij heeft op haar twaalfde een duiveluitdrijving meegemaakt (bij een ander). Ze slaapt bij Aiva op de kamer en kon niet meer van haar nachtrust genieten. Tijdens de retraite worden deze onderwerpen ineens dagelijkse kletspraat en ik sta ook nergens meer van te kijken. Het kan allemaal bij Ayahuasca! Het is niet aan mij om te beoordelen of dit soort verhalen bullshit is of niet; het gebeurt in haar wereld, dus is het realiteit voor haar. Voor mij is het niet belangrijk of het echt of nep is, want ik maak het namelijk niet mee. De mensengeest is complex. 

Wat wel voor iedereen realiteit is vandaag: het dieet mag gebroken worden! In de ochtend nemen we allemaal onder leiding en begeleiding van Ryan of Gume ceremonieel een theelepel zout in onze mond. Niet doorslikken! Nee, want schijnbaar moet je dan meteen overgeven, waardoor het hele effect weg valt. Het zout is bedoeld om de tekorten aan te vullen en die worden door het speeksel en het slijmvlies in de mond opgenomen. De rest van de dagen mogen we in ieder geval weer eten met smaak en is er weer meer variatie in de theesoorten! Verder eten we nog gezond en karig, zeker vandaag, om onze lichamen weer te laten wennen aan voedingsmiddelen.

In 10 seconds to the moon!

Ik riep gisteren, na mijn helse nacht, tegen mezelf dat ik nóóit meer zou drinken. Uiteraard ben ik vandaag weer van gedachte veranderd, zoals ik elke dag weer doe. Want het is toch wel zonde om, als ik hier toch ben niet eruit te halen wat er in zit. Hoe vaak krijg ik in mijn leven nu nog de kans om Ayahuasca te drinken en rommel op te ruimen? Dus, op naar vanavond! Omdat het dieet wegvalt, valt ook de treebark-tea sessie weg. Die was me inmiddels ook behoorlijk tegen gaan staan, dus heel erg vond ik dat niet. Wel staat er meditatie op het programma en 's middags natuurlijk het uitputtende Qi Gong, waar ik toch trouw weer aan meedoe. Ik voel me goed en geïnspireerd en langzaam begin ik, zonder angst dit keer, te bedenken hoeveel ik vanavond wil drinken en wat mijn intentie gaat zijn.

Ik ga vanavond weer strategisch op de plek zitten waar ik de eerste nacht ook zat: naast de kachel en bij de poster van mijn lievelings god Shiva, de god van de vernietiging. Vanuit deze plek kijk ik recht op de Mesa, zit ik dicht bij de deur (voor het geval dat) en zit ik ongeveer halverwege de uitdeelronde. 

Zoals bij aanvang van elke ceremonie zegent Gume de Aya en de ruimte en sealt hij de ruimte af tegen het binnendringen van energieën of demonen die er niet thuis horen. Gume verzegelt de deuren en blijft bij de laatste, die aan de andere kant van de kachel is, wat langer staan. Hij staart naar buiten en ik heb het vermoeden dat hij iets ziet staan. Vervolgens loopt  hij naar buiten en blijft een tijdje weg.

Intussen zitten we allemaal klaar voor de start. Ik voel me goed en besluit het op een half kopje te wagen. Ryan schenkt het voor me in. Het was alleen wel ietsje meer dan een halfje.

Laat me mijn plek op aarde zien

"Salud!"

Ik heb het idee dat het opruimen van het stukje identiteit voor nu wel gedaan is en ik kan voor mijn gevoel wel door naar een volgend onderwerp. Waar hoor ik? Ik voel me niet thuis in Nederland, maar wil ook de rest van mijn leven niet ongesetteld blijven rondzwerven. En ik heb dromen! Maar waar ga ik deze tot uitvoer brengen en passen ze eigenlijk wel bij mij? Dus het is enerzijds een vraag naar de plek op aarde en anderzijds de vraag naar mijn taak in het leven.

Nog voordat Ryan zijn ronde had afgemaakt, wordt de Ayahuasca naar mijn hoofd afgevuurd. Hard en hoogst oncomfortabel! Lady Aya stuurt me in 10 seconde naar de maan! Ik voel mijn hersens onder invloed raken. Mijn zicht vertroebelt, het zweet breekt me uit, ik ben ineens doodsbang voor het onbekende. Bad timing Ireen, want panieken op het moment dat je een half kopje hallucinogenen in je mik hebt geduwd, is niet echt handig. Onder het mom van never suffer in silence, roep ik Ryan bij me.

Mijn reddende engel komt vliegensvlug en probeert me te kalmeren. Het enige dat ik kan denken is "Ik wil niet, ik wil dat het stopt, ik wil eruit, ik ga te hard!" Ondanks dat ik weet dat ik dit uit moet gaan zitten, kan ik mezelf niet kalmeren. Ryan loopt terug naar de Mesa om zijn tabak te halen voor een rituele ventiada. In de tussentijd moet ik boven mijn emmertje gaan hangen om de overtollige Ayahuasca af te tappen.

Zo, het scherpe randje is eraf. Ryan komt terug en het grote probleem is eigenlijk al opgelost. Vreemd natuurlijk, want de Ayahuasca die al naar mijn hoofd was gestegen, zat al in mijn bloedbaan en kon ik natuurlijk niet meer uitkotsen. Toch voel ik me stukken beter. Zou Aya inderdaad een ziel hebben? Hoe dan ook geeft Ryan me een ritueel en ben ik dankbaar voor zijn hulp.

De rest van de ceremonie verloopt rustig voor me. Ik krijg nog een lachkick met een van mijn buurmannen, geen idee wie. Ik moet lachen om zijn lachen, waarop hij weer moet lachen om mijn lachen. Later in de nacht moet ik even naar de wc, maar durf eigenlijk niet zo goed. Ik had natuurlijk eerder gezien dat Gume naar buiten was gegaan om een energetische indringer af te weren. Maar als je moet, dan moet je. Ik voel me beschermd en trek de stoute schoentjes aan. Nog geen minuut later ren ik zonder door te trekken terug de ceremonieruimte in, omdat het licht in de wc begon te knipperen!

Ik lig lekker op mijn rug te genieten van mijn eigen mareado trip en ieder die het nodig heeft, werp ik een "Love & light" toe. Ineens krijg ik dan zelf ook het licht te zien! Ayahuasca wil me vertellen dat ik véél te snel ga door te vragen naar mijn plek op aarde. Het is nog helemaal niet belangrijk. De enige plaats die belangrijk is is hier en nu. De wereld is enorm en het maakt niet uit waar ik ben. Verder zie ik India op een kaartje voorbij vliegen, maar dat kan ook mijn eigen visuele fabricage zijn geweest. De wens is de vader van de gedachte? Gume komt nog even checken of alles in orde is met me, waar ik erg dankbaar voor ben. God, wat houd ik van die man! Een vredige nacht met veel love, peace & harmony!

Spooky Stories

Natuurlijk verliep niet voor iedereen de avond even rustig. Blijkbaar stond er inderdaad iets buiten de ceremonieruimte en volgens de slaapkamergenootjes van Aiva is het hen 's nachts na de ceremonieruimte gevolgd. Alexa, de exorcist-dochter, heeft 'het' duidelijk zien lopen en in de kamer gezien. Blijkbaar heeft 'het', met krulstaart en hoorntjes, hun geprobeerd uit slaap te halen en te tergen. Terwijl ik heel de nacht lekker veilig in de ceremonieruimte heb liggen slapen, hebben de meiden de schrik van hun leven gehad. Wat een begin van dag 7, de laatste ceremonieavond!

Cielo, cielo Ayahuasca - Deel 1

The Way Inn - Huaraz - Peru

Voor mezelf, maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in Ayahuasca en in mijn persoonlijke reis, ben ik begonnen aan het beschrijven van mijn ervaringen van de retraite week in Huaraz. Omdat het veel te uitgebreid en te complex is om in één blog te proppen, maak ik er maar een reeks van, te beginnen bij de introductie. De introductie van de week evenals de introductie van het medicijn. 

Ayahuasca dus. Ik maak jullie graag onderdeel van mijn reis, maar wil jullie vragen respect te hebben voor mijn ervaringen en Ayahuasca zelf, het medicijn. Het is een individueel proces dat alleen om mij gaat, mij persoonlijk. Ik kan het nooit precies overbrengen zoals ik het heb ervaren. Ik kan alleen maar aanraden om ook kennis te maken met Mother Aya.

Wat is Ayahuasca?

Ayahuasca is een plantenmedicijn, een drank, uit de Amazone, gemaakt door sjamanen van verschillende soorten planten met een geestverruimend effect. Het belangrijkste ingrediënt is de Banisteriopsis caapi, of wel Ayahuasca "Liaan der zielen". Dit is veel te kort gezegd de praktische beschrijving van dit ontzettend ranzige drankje. De sjamanen hebben het altijd bedoelt als medicijn dat je lichaam en geest reinigt.

Maar wat is het nu eigenlijk echt? Ayahuasca is een levende spirit dat je energieke, fysieke en emotionele lichaam reinigt en je leert wat je nodig hebt op dat moment. Mama Aya reflecteert, projecteert en implementeert. Ze haalt onbewuste en onderbewuste processen boven en zorgt dat je ze bewust met je mee gaat dragen of bewust af gaat stoten. Ze geeft inzicht en wijsheid. Soms in harde lessen met veel fysieke pijnen, soms vol liefde en compassie. Soms met visioenen, maar visioenen zijn slechts een bijproduct van de DMT. Het echte werk gebeurt met een helder hoofd, een hart met liefde in overvloed en een gezond lijf.

Ik ben zeer dankbaar voor wat me is overkomen in de retraite week en het herschrijven van dit hoofdstuk geeft alles wat er is gebeurt nog extra fundament. Al wat mij toe is gekomen in die week, is precies wat ik zocht en precies waarover ik al maanden blog. Het is perfect, zoals het is. Met ongemak en discomfort. Hemel en hel, zwart en wit. Alles is één en perfect zoals het is.

"Everything is perfect. Except for the mind that says it's not"

In Peru, vooral in de jungle, stikt het van de sjamanen, die zichzelf sjamaan noemen maar eigenlijk meer een soort van zwarte magiër zijn. Geld opstrijken van naïeve toeristen die een keertje willen trippen. Ik heb gekozen voor Ayahuasca Satsangha omdat zij instaan voor hun visie en missie: het vergroten van (collectief) bewustzijn, het helen van de aarde en haar bewoners en het verbeteren van de voorzieningen van de plaatselijke bevolking. Het geld dat er verdient wordt aan de retraites wordt geïnvesteerd in eigen projecten die te maken hebben met duurzaamheid en verbetering ten aanzien van energiebronnen, permacultuur en educatie van locale bevolking. Ayahuasca Satsangha mixt het sjamanisme (vooral medicinale planten) met de Oosterse filosofie van het Hindoeïsme en het Boeddhisme. Vooral dit laatste is wat me aansprak aan de organisatie. Ik geloof heilig in de kracht van meditatie, vooral na mijn Vipassana retraite, en draag dit voor altijd mee in mijn ontwikkeling.

Dag 1

Op 25 november ontmoet ik een deel van de groep mensen waarmee ik komende week in retraite ga in California Cafe in Huaraz. Een beetje onwennig zit iedereen bij elkaar, wat te drinken, wat te kletsen. Als dan om 12.00u onze begeleider binnenkomt, Moose, en aangeeft dat we nog beter maar wat kunnen eten, omdat we direct op dieta gaan, bestel ik voor de zekerheid nog maar een soepje, want ik heb niet zo'n zin om met honger een ceremonie in te gaan. Wist ik veel op dat moment. Geen idee wat me te wachten staat, wie deze mensen zijn, wat we voor elkaar zouden gaan betekenen en hoe mijn leven zou veranderen. Ik heb het allemaal op me af laten komen. Mensen die nieuw voor je zijn bezorgen je hoofd gelijk een hoop huiswerk. Wie zijn ze? Waarom zijn ze hier? Vind ik ze misschien wel of niet aardig?

Na een uurtje, zoals gezegd, vertrokken we met een mannetje of 15 in een stuk of  4 taxi's naar "boven". De bergen in. De lodge "The Way Inn" ligt op 3700 meter hoogte en zo'n 45 minuten rijden met de auto vanaf het centrum van Huaraz (3200m). Aldaar aangekomen bleef ik handjes schudden met mensen die ik nog nooit heb gezien en waarvan ik me afvroeg wat ze zouden gaan betekenen in het proces. Behoorden ze tot de staff? Of misschien waren ze deelnemer net als ik? Ik had geen enkel idee. We kregen coca cake en konden thee pakken. Nog even, want na 16.30u zouden we beginnen met dieta.

Dieta

Een streng dieet ter ondersteuning van fysieke reiniging en ter ondersteuning van Ayahuasca. Het dieta zou 5 dagen aanhouden en houdt ongeveer in: geen zout, geen suiker, geen alcohol, geen drugs, geen zoetigheid, geen cafeïne, geen vet, geen kruiden en specerijen, geen granen, geen melkproducten, geen troep, geen niks, behalve witte voeding zoals kip, ei, witvis, witte rijst, aardappel, quinoa, en een beperkt aantal soorten groentes zoals komkommer, wortel, yuca, kool, courgette, zoete komkommer (soort vrucht, kruising tussen peer en komkommer), bieten, spinazie, bepaalde pomppoensoort en ik geloof dat het dat zo'n beetje was. Dit hield in dat we dagelijks ei en quinoa aten, gecombineerd met wat van dat andere. Vooral geen zout is iets waarvan je in eerste instantie zou denken dat het weinig inpakt heeft, behalve smakeloos eten. Maar geen zout maakt je behoorlijk slapjes en futloos. Verder houdt dieta in dat we elke dag tree bark tea drinken, om 16.30 en dat we een uur voor tea bark time geen water meer mochten drinken (of thee). Dan hebben we nog de andere dieta regels: zo min mogelijk prikkels van buiten af, zo veel mogelijk stilte. Geen seks, of masturbatie of zelfs maar "perverse"gedachtes.

Introductie

Na cake met thee werden onze kamers gewezen. Ik sliep in "the cave", een dorm gemaakt van boulders en metselwerk. Heel erg cool! Ik sliep in de dorm samen met Morgan. Verder was het op een enkele vrijwilliger na vrij rustig in the cave. Nadat we onze zware bepakking hadden gedropt in de slaapvertrekken zijn we richting de oude ceremonieruimte gegaan voor een introductie: een voorstelronde, introductie van de staff, introductie van Ayahuasca, hoe de week zou gaan verlopen etc. Ook werd kort uitgelegd hoe de avond zou verlopen.

"Golden rule: never trust an Ayahuasca fart"

Het was vooral een enorme berg info. Wat niet toegestaan was tijdens een ceremonie: praten met anderen, andere helpen (ieder heeft zijn persoonlijke emotionele proces), weglopen van de ceremonie en wegblijven (alleen naar de wc gaan mocht om te piesen en te kakken, kotsen doe je gewoon binnen). Verder was een dringende regel:

"Never suffer in silence" 

Aan het einde ging Mike, de ayurvedische ondersteuning (Ayurveda is de oude Indiaase geneeswijze) iedereen langs om de pols op te nemen. Zo kon hij voelen hoe gespannen iedereen was en of je veel last had van de hoogte. 

Tree bark time!

Om 16.30u (de eerste 5 dagen van de retraite) was het voor de allereerste keer tree bark time: een koude thee gemaakt van boomschors, ter ondersteuning van de lichaamsreiniging en ter ondersteuning van de Ayahuasca. Gume, onze gouwe sjamaan, ´zegende´ de thee vooraf met gefloten Icaro's en daarna kregen we allemaal, één voor één, een kop. Een Icaro is een sjamanistisch medicijnenlied uit de Amazone.  Bij het aannemen van het kopje, konden we eerst onze intenties ´uitspreken´, hoewel niet hardop. Mijn intentie voor de thee was om me te beschermen tegen alles wat komen gaat, tijdens de retraite. Voor het drinken, van zowel de thee als de Ayahuasca roep je ´Salud!´ (proost) en de groep reageert vervolgens ook in koor met ´Salud´. Na tree bark time hadden we nog wat tijd om in onze kamer spullen te pakken, die we nodig hadden voor de ceremonie.

De eerste ceremonie - aangenaam kennis maken

Ik ging naar mijn kamer om gemakkelijke schoenen aan te trekken, want ze moeten uit in de ruimte, maar ook weer aan als je naar buiten naar de wc wilt. Ik was een beetje schijt om het koud te krijgen, ik ken mezelf, dus nam ik mijn dikke vest mee voor over de 3 lagen kleding die ik al aan had en een extra dekentje voor over de deken die al in de ceremonieruimte lag.
We zouden de eerste groep zijn die de nieuwe ceremonieruimte zou gaan betreden: de ceremonie ruimte is een grote ronde tent, met een kachel (normaal gesproken vindt Ayahuasca drinken vooral plaats in de jungle, waar je uiteraard geen kachel nodig hebt) en een Mesa: een soort van altaar voor de plek van de sjamaan met allerlei heilige en energieke attributen. In het geval van Ayahuasca Satsangha gaat meditatie vooraf aan de ceremonie. Verder gaat de ceremonie niet eerder van start als dat het donker is, omdat je dan minder prikkels binnen krijgt die de trance staat kunnen verstoren.

In de ceremonieruimte liggen matrassen in de rondte, ieder zijn eigen plek, met de kopse kant naar de Mesa. Mijn plekje was naast de kachel. Verder hadden we allemaal een kotsemmer, een rol wc-papier, een flesje water en een zaklamp. De kotsemmer spreekt voor zich lijkt me, de rol plee papier was om je mond af te vegen na het drinken en na het overgeven, het flesje water was om je mond te spoelen na het drinken en na het overgeven en de zaklamp was om de weg naar je schoenen te vinden en eventueel om te kijken wat er allemaal in je emmertje dreef. Water drinken mocht alleen na de ceremonie. Als je water met Ayahuasca drinkt, komt alles er binnen no-time uit.

Er hing een aangename spanning in de ruimte. Niemand wist wat er komen ging. Mike, onze meditatie en ayurveda deskundige, ging de ceremonie voor met meditatie en een stukje theorie over het ayurvedische systeem, ongeveer een uurtje in totaal. Intussen begon het ook donker te worden en het licht van de kachel gaf een warme, ontspannen gloed aan de ruimte. De stilte, de positieve energie van Mike en alle mensen die deelnamen zorgden ervoor dat we allen onze nervositeit los konden laten en klaar waren voor Lady Aya.

Na een uurtje kwamen Gume, Alex (eigenaar van lodge en apprentice) en Ryan binnen. Ryan was 1,5 jaar geleden op het medicijnpad terecht gekomen en hij heeft ons alle dagen met hart en ziel bijgestaan tijdens de ceremonies. Gume had het brouwsel bij zich en begon met het energetisch reinigen van zichzelf, de drank en de ruimte met Tobacco. Tobacco, in de puurste vorm, wordt ook beschouwd als een medicinale plant en zit zelfs in het Ayahuasca brouwsel. Het helpt bij het reinigen van je lichaam. Na het "zegenen" van de drank, het uitspreken van de intenties door de maestro, ging Alex rond met een kopje en keek in de aantekeningen van Mike om te kijken wat je pols was. Geen idee hoe smerig het zou zijn, maar de waarschuwingen waren niet voor niets. Toen hij mij aan kwam was ik min of meer gespannen. Ik had al honderden keren mijn intentie geoefend in mijn hoofd, vreemd genoeg allemaal in het Engels, omdat als ik reis en veel Engels praat, ik ook in het Engels ga denken. Hij zei dat mijn pols goed was en vroeg hoeveel ik wilde. Weet ik veel, jij bent hier de expert... Of ik ervaring had met psychedelics? Nee, maar wel met Vipassana meditatie. Oh, oke, geen probleem, dan kun je drinken wat je wilt en als je straks meer wilt, kunnen we kijken of dat een goed idee is. Juist ja, doe mijn maar 3/4 kopje dan.

Ik hoop dat je me beschermd tegen alles wat er komen gaat. Wat het ook is waar ik vanaf moet, weg ermee!!

 
"Salud!"

De smaak viel eigenlijk reuze mee. Lekker was het niet, maar blijkbaar ook niet ranzig genoeg om meteen achteruit te drinken. Het was aangeraden om zolang mogelijk rechtop te blijven zitten, met een rechte rug. In meditatiepositie. En dan maar afwachten. Ayahuasca lag toch enigszins als een blok op mijn maag, maar niet zo erg dat ik zou willen overgeven. Ik voelde me echt supersterk! Met een kaarsrechte rug en een glimlach op mijn gezicht kon ik alles aan wat er zou gaan komen. Niets zou mij eronder krijgen. Ik had Ayahuasca  gevraagd om bescherming en ging er eigenlijk vanuit dat ze me dat ook wel zou geven. Ik bedacht me het eigenlijk wel heel hels zou worden om op te ruimen wat opgeruimd zou moeten worden. Al dat geklooi rondom mijn buik, solar plexus (derde chakra), het feit dat ik zo ontzettend slecht kan loslaten, dat ik geen rust durf te nemen omdat ik bang ben dat mijn leven saai wordt, het zogenaamde gejaag, de hobbels die ik mezelf altijd cadeau doe, alles. Maar wat het ook was, hetgeen waar ik al maanden geen vinger op kon leggen, ik was er klaar mee en ik wilde dat het wegging. En met een glimlach ging ik het tegemoet. Ik had aardig wat ervaringsverhalen gelezen: demonen, engelen, slangen, donkere grotten, geometrische figuren. Mensen hadden allerlei visioenen. Ik was voor niets of niemand bang op dat moment. Ik zou alles met liefde en warmte aangaan. Irene op haar sterkst. Degene die mij kennen weten waarschijnlijk precies wat ik bedoel. Nu ik Ayahuasca gedronken had, was er geen weg meer terug. Ik kon alleen maar afwachten tot Aya haar werk gedaan had en vertrouwen dat ze me zou geven wat ik nodig had.

Heel langzaam begin ik me een beetje 'mareado' te voelen, duizelig of onder invloed. Mijn ogen waren gesloten en voor me zag ik een warboel van figuurtjes. Niet heel heftig, eigenlijk wel gezellig. Vooral veel ogen en gezichten. Groene ogen, rode ogen, allemaal op een rijtje. Ze keken me allemaal aan, wel honderden ogen heb ik gezien. Met een neutrale uitdrukking, gewoon observerend.
Maar ik glimlachte nog steeds en mijn ruggengraat was nog steeds kaarsrecht.

Op de achtergrond hoorde ik Gume Icaro's zingen en fluiten, prachtig. Verder hoorde ik de eerste kotsgeluiden. Ik had nooit gedacht dat ik er zo goed tegen zou kunnen. Het leek bij sommige uit de tenen te komen! Maar door de Ayahuasca interesseerde het me eigenlijk niet zoveel. Ik voelde eerder compassie voor de kotsers, dan dat ik het smerig vond om te horen. Ik hoorde mensen om hulp roepen, want sommige van ons hadden het moeilijk met alleen naar de wc lopen.

Net toen ik me afvroeg waarom iedereen al leek over te geven en ik niet en net toen ik me afvroeg of het hierbij zou blijven, de mareado-staat, de figuurtjes voor mijn ogen, mijn ijzersterke ruggengraat en mijn eeuwige glimlach, nam Lady Aya het roer van me over. Het was alsof de camera van me wegdraaide en naar me omdraaide. Ik observeerde de observerende. Ze gaf me een spiegel en zei luid en duidelijk tegen me:
"Wat als die zogenaamde kracht van je, nou precies datgene is dat ik van je af ga nemen?"
Tja. Daar had ik eigenlijk niet van terug. Ik schrok er wel een beetje van, hoewel het niet de glimlach van mijn gezicht veegde. Ik begon erover na te denken. Als ik deze ruggengraat, deze kracht verlies, hetgeen dat me op de been houdt, dan blijft er niets van me over, want het is het enige dat ik heb. Ik heb al zolang en zoveel aan mezelf gewerkt en ik dacht toch eigenlijk echt dat ditgene iets was dat echt bij me hoorde. Geen ego, geen masker. Ik dacht dat dit mijn onderliggende identiteit was, mijn centrum, mijn core. Dus als je dat weg neemt, dan blijft er niets over. Maar dat is niet zo erg, dacht ik, dan ben ik gewoon niets. Gewoon een onderdeel van het grote geheel. Van het universum.

Haar woorden bleven een tijdje door mijn hoofd galmen, tot ik uiteindelijk, ik schat in na een uurtje of 3 toch ook eindelijk moest overgeven. Het duurde een halve minuut, dat was alles. Omdat mijn buik al heel de dag een beetje knorrig was, van de spanning waarschijnlijk, was ik bang dat ik de golden rule zou overtreden. En elke keer als ik enige druk in mijn darmen voelde, galmde de stem van Alex door mijn hoofd: "de golden rule is to never trust an Ayahuasca fart...". Ik ging liggen, ik was moe. Moe van de gedachtes, moe van de figuurtjes, moe van de spanning van de dag, moe van de kotsende mensen om me heen en de Icaro's. In mijn gedachtes kwam Inaki verschillende keren voor bij. Het leek zo lang geleden, maar ik had pas diezelfde ochtend afscheid van hem genomen. Ik bedacht me waarom ik hem niet gewoon een knuffel had gegeven die vorige avond, toen ie met zijn dronken hoofd naast mij kwam liggen in plaats van in zijn eigen bed. Ik had hem gewoon kunnen knuffelen en daarna naar zijn eigen bed kunnen sturen, in plaats van als een plank in mijn bed liggen.
Ik ging liggen met alle dekens om me heen en mijn muts van mijn vest op mijn hoofd. Heerlijk slaaptemperatuurtje, heerlijk comfortabel bedje en ik wilde nooit meer weg van deze plek. Hmm, heerlijk slapen. Ik had nog nooit zo lekker gelegen. Ik lag op mijn rug, want onze ruggengraat moest zoveel mogelijk recht zijn, met mijn hoofd naar de Mesa, want met je voeten naar de Mesa is respectloos. Echt zo fijn had ik nog nooit gelegen. Ik hoorde mensen lachen, gekke geluiden maken, huilen, kotsen, op staan om naar de wc te gaan, boeren, en dat allemaal op het ritme van Gume's Icaro's en chakapas (een soort boeket van heilige planten dat het geluid maakt van een tamboerijn). Ik wilde dat het eeuwig duurde.

Ik viel een beetje in slaap en ik werd een beetje wakker. Ik hoorde Gume rondgaan, één voor één kregen we een persoonlijke Icaro voor reiniging en bescherming, wat ventiada heet. Ik hoorde hem dichterbij komen, kruipend. Hij had het overduidelijk ook zwaar. Hij en zijn assistenten drinken ook Ayahuasca, alhoewel een klein beetje, om in dezelfde energie te komen als wij. Op die manier kunnen ze ons beter helpen. Hij zat aan mijn hoofdeinde, op zijn knieen. "Que tal?" Hoe gaat het? "Muy bien!" Hij begon te fluiten en te zingen en het voelde alsof er een warme deken van liefde over me heen gelegd werd. Heel speciaal, deze persoonlijke speciale aandacht, helemaal voor mij alleen. Ik ademde diep in en uit en voelde dat ik nog rustiger werd. Ik hield meteen van deze nobele, liefdevolle man! Van zijn stem en zijn lach! Na de Icaro blies hij Tobacco rook over de kruin van mijn hoofd, dat heet supla. Ook ter reiniging en bescherming van je energetische lichaam.

Toen Gume klaar was met zijn ventiada ronde, was de ceremonie afgelopen. Geen idee hoe laat het was. Je kon horen dat iedereen een beetje wakker werd, uitgelaten, opgelucht. We mochten wat drinken, voorzichtig. We mochten gaan, of in de ceremonieruimte slapen.
Ik probeerde op te staan om naar de wc te gaan (wat prima ging!) en aldaar kotste ik mijn water uit. Toch iets te snel en iets te veel gedronken. We kregen thee. "What kind of tea?", vroeg ik een beetje skeptisch. Thee van medicinale planten. Flikker op met je fokking planten! Toch waagde ik me aan de plantenthee, die dit keer warm was en velen malen lekkerder dan de Aya en de tree bark. Daarna zocht ik mijn bedje op, moe maar voldaan, klaar voor een diepe, rare slaap. Bedankt Aya, voor deze rustige, fijne introductie!

To be continued...

Principes: Leren, Leven, Loslaten

Principieel ongeloof

Ik vorm mijn eigen religie door me te verdiepen in vele kleuren, smaken en culturen en daaruit de elementen te halen die mij het meest logisch lijken en de meeste zingeving opleveren. Ik haal overwegend veel uit het Boeddhisme, maar ik noem mezelf geen Boeddhist. Enerzijds, omdat ik me niet kan verenigen met bepaalde aspecten van deze levenswijze. Anderzijds, omdat ik me niet aan een geloof wil verbinden, omdat ik hiermee een verkeerd beeld schets over het leven dat ik leid. Een geloof of religie roept nu eenmaal vaak het beeld op dat men gelooft in een bepaalde machtige entiteit buiten ons. God.

Ik geloof dat wat de meeste mensen 'God' noemen, binnen in ons zit. En wel verstopt in elk minuscuul deeltje van ons lijf. Ik geloof zelfs dat alles in het universum gemaakt is van dezelfde materie en dat in de kern van elk afzonderlijk deeltje een stukje van dit zogenaamde God zit. God is in mijn ogen levenslicht. De kern die alles verbindt en zorgt dat het trilt, leeft en evolueert. Ik geloof ook dat er geen enkel deel in het hele universum kan voortbestaan zonder de aanwezigheid van alle andere dingen. Alles is één. In mijn ogen althans. Ik baseer dit alles op de kwantumfysica en op geschriften van religies en culturen. Bovendien baseer ik dit op mijn ervaring met de Vipassana meditatietechniek.
Interesse in zulke onderwerpen heeft mij mindfulness laten ontdekken. Leven in het NU zorgt ervoor dat ik in contact sta met het levenslicht in mij en buiten mij. Het leven leeft en herkleurt mijn wereld! Een vredig en verenigd gevoel waar elke cel in mijn lichaam en mijn geest zich volledig aan overgeven. Voor mij is dit balans. De weg die ik wil bewandelen in het leven. De weg van het midden? Of weg van het midden?

Deze levenskunst heeft mij ertoe doen besluiten geen alcohol en drugs meer te gebruiken. Een principiële afweging dus. Ik heb dit met mezelf afgesproken omdat de werking van verdovende middelen mijn levensbalans innig verstoord en hierdoor mijn lichaam en geest te ver van elkaar verwijderd raken. Vanuit medisch oogpunt zijn drank en drugs natuurlijk ook niet goed voor mijn lichaam en mijn lichaam is mijn tempel, maar eerlijk gezegd ben ik nog te hypocriet om dit als argument aan te dragen in de verdediging van mijn principe, dus laat ik het achterwege laten in deze beschouwing.

Zorgen principes er nu voor dat ik netjes op mijn pad des levens blijf lopen? Of zorgt het afwijken van deze principes, al is het maar voor een enkele keer, juist voor balans in mijn leven? Het leven bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit positieve elementen; zonder negativiteit is er geen balans, want zonder dalen kan men geen pieken ervaren. 

  Van het pad af raken

Ik lijk een uitzondering te zijn als het gaat om niet gebruiken van drugs en alcohol. Kijkend om me heen, zie ik dat er vaak overvloedig gebruik wordt gemaakt van drank, pillen of wiet. Ik mediteer, klim, ren en eet gezond. Ik lees boeken over Boeddhisme en wil in mijn leven het liefst anderen inspireren. Ben ik een zweverige boomknuffelaar en zijn die mensen om mij heen nu juist degenen die de balans in hun leven hebben gevonden?

Discussiëren over dit onderwerp vind ik lastig. De ultieme vraag voor mij is: Wat geeft het als je een paar keer per jaar over de relatieve schreef gaat in ruil voor een avontuurlijke avond? Wat geeft het als je een paar keer per jaar een pilletje neemt, een schijnbaar onuitputtelijke bron van lichaamsenergie aanbreekt en los gaat? Ik durf geen antwoord op deze vraag te geven. Ik zou van de daken willen schreeuwen dat het een halsmisdaad is om je lichaam en geest zo te mishandelen, maar ik kan niet beargumenteren waarom. Misschien weet ik diep van binnen dat het inderdaad niet rampzalig is, maar durf ik dit niet toe te geven omdat ik dan van mijn pad afwijk. Wat ik wel weet, is dat ik juist op het moment dat ik drugs of drank gebruik, mezelf kwijt raak. Mijn ego neemt het roer over en de volgende dag heb ik spijt dat ik me heb laten gaan, lijden en misleiden.

Niet al te lang geleden ben ik door een periode van alcoholmisbruik heen gegaan. Ik gebruikte alcohol om mezelf te verdoven. Het ging me niet om de smaak. Het gebruik diende puur om niet te hoeven zien dat ik verdwaald was. Niet beseffende dat het gebruik er alleen maar voor zorgde dat ik nog meer van het pad af raakte.
In de winter van 2010/2011 heb ik ruim vier maanden doorgebracht in mijn lievelingsland India, waar ik in een labiele periode over ben gegaan op het gebruik van softdrugs. Ik werd met de neus op de feiten gedrukt en er aan herinnerd dat drugs niet voor mij zijn. Mijn trip sloeg om in een paranoïde 'bad trip' en ik heb urenlang tussen verschillende lagen van bewustzijn gehopt, terwijl ik in bed lag ondergedoken. Ik was me ervan bewust dat ik totaal de weg kwijt was en dat mijn ego de show wilde stelen. Ik liet het niet toe, maar daarvoor in de plaats werd ik krankzinnig van de vicieuze cirkel waarin ik me bevond.
Het blijkt dus dat als ik al uit balans ben, het gebruik van alcohol en drugs ervoor zorgen dat ik verder uit balans en van mijn pad af raak. Of zoals we in Noord-Brabant zeggen: "van het padje af zijn" of "van de kaart af zijn."

Oordelende (mensen)geest

 

 Van hét pad of dé weg afraken, impliceert dat er een soort van algemene middenweg is. Een pad met een pijl rechtdoor en een bord waarop staat "dé gemiddelde weg naar het einde van je leven." Als er een soort van gemiddelde weg is, dan zijn er wegen die daarvan afwijken, want uitzonderingen bevestigen nu eenmaal de regel. Wie bepaalt welke weg het beste is? Waarom is een omweg naar Rome door de natuur, beter of slechter dan de route over de snelweg die de gemiddelde automobilist rijdt?

Ik oordeel te snel, als ik merk dat mijn naasten die ik liefheb zichzelf de vernieling in helpen door het gebruik van de besproken middelen. Het maakt me verdrietig dat zij niet een andere weg kiezen, mijn weg bijvoorbeeld. Ik voel me eenzaam als ik merk dat ik tot de zeldzamen behoor die er niet aan mee doen. Dat maakt mij ineens het buitenbeentje, de extremist, terwijl ik juíst zo bewust leef. Wat gebeurt er als ik met de mainstream mee drijf, als een mak schaapje achter de rest aan hobbel en af en toe mee ga over de dam? In het weekend drinken met maten of een paar keer per jaar XTC, wellicht een lijntje coke? Terwijl ik dit schrijf, voel ik mijn lijf in opstand komen. De eeuwige rebel in mij, de doorsnee recalcitrant doet gewoon principieel niet mee aan mainstream praktijken en wijkt liever af van de -door de mainstream maatschappij geasfalteerde- gemiddelde weg rechtdoor, door 'nee' te zeggen tegen drank en drugs.

De aversie tegen mainstream (de ruimste doelgroep denkbaar) komt af van het feit dat ik vind dat we door (religieuze, educatieve en politieke) autoriteiten geconditioneerd zijn en daardoor gestopt zijn om voor onszelf te denken. Er werd en wordt voor ons bepaald hoe we ons behoren te gedragen en wat we op welke manier dienen te labelen. Een alziend oog houdt ons nauwlettend in de gaten en wee je gebeente als je afwijkt van dat wat geacht wordt normaal te zijn. Maar Vrouwe Justitia oordeelt niet alleen over normen en waarden. Evolutie heeft gezorgd dat wij oordelen over alles wat we aan zintuiglijke waarneming binnen krijgen.

De dagelijkse hobby van mijn zieke ego is om overal een oordeel over te vellen. Dit reikt van een simpel oordeel over de geur van het toilet dat mijn vriend zojuist heeft verlaten en de jurk van de overbuurvrouw tot een complex oordeel over het gebruik van drugs en drank door mijn naasten. Het reikt zelfs tot het veroordelen van mijzelf over het feit dat ik me soms als gemiddeld mens gedraag en zogenaamd hypocriet acteer door af te wijken van mijn eigen principes ofwel de wegen, geplaveid door wijzen die al tijden niet meer onder ons zijn, die ik wil bewandelen.   

Geloven is vertrouwen

Alsof ze dranghekken voorstellen naast het pad dat ik bewandel, kunnen principes zorgen voor een krampachtig leven. Een controleerbare afbakening. Maar principes zijn geen garantie voor niet afdwalen en uitblijven van diepe dalen. Alcohol en drugs zorgen ervoor dat mijn lichaam van mijn geest verwijderd raakt. Krampachtig vasthouden aan principes brengt precies hetzelfde teweeg.

Volgens Aristoteles (Griekse filosoof, ca. 350 v. Chr.) wil de gulden middenweg vinden in de dingen des levens niet per se zeggen dat je moet matigen. Het wil zeggen dat je balans vindt tussen twee uiterste eigenschappen, waarvan de één gekenmerkt wordt door teveel en de ander door tekort. De deugd die het midden houdt tussen lafheid en overmoed is dapperheid. Het gaat er niet alleen om dat je wegloopt van de vijand, ook roekeloos gedrag voorkomen zodat je jezelf en naasten geen schade toebrengt, is noodzaak.

Volgens mij (ca. 2000 na Chr.) ben je dapper als je trouw blijft aan jezelf en jouw levenspad met de juiste intentie en erop vertrouwt dat de volgende stap de enige juiste is. Principes heb ik in de loop der tijd bewust en zorgvuldig gekozen op basis van kennis én ervaring. Ze herinneren me aan de levensintenties waarmee mijn ziel en zaligheid zich verenigen. Het loslaten van principes is voor mij belangrijker dan het ontwikkelen en leven ervan. Loslaten en de controle uit handen geven, zijn inherent aan vertrouwen in de volgende stap. Het zijn niet principes die mij op mijn pad houden. Vertrouwen houdt me op mijn pad en principes wijzen slechts de weg.

Beseffen dat bijna zeven miljard mensen op deze aardkloot dezelfde richting op gaan, maakt oordelen overbodig. We zijn allen één, maar ieder heeft met individuele perceptie een unieke weg te gaan. Geplaveid of ongeplaveid, alle wegen leiden naar Rome.

----------------------------------------------------------------------------

Dit is een essay dat ik een jaar geleden voor een wedstrijd heb geschreven. Ik ben niet meer dezelfde als vorig jaar, dus ook mijn mening is niet meer hetzelfde. Maar de strekking van het verhaal is voor mij nog belangrijker geworden. Ik kwam erop om dit stukje hier te plaatsen omdat het weer bijna Koninginnedag is, waar ik behoorlijk tegen op hik. Toch mijn eigen woorden nog maar eens lezen :-) 

Bovendien las ik bij haar een blogje, dat me inspireerde om dit te plaatsen. 

Experiment - Binaural Beats

Toch nog een beetje voort bordurend op het mislukte experiment van vorige maand mediteren, ben ik gaan kijken of Vipassana wel de juiste manier van mediteren voor mij is. Daarvoor moet je dingen gaan uitproberen, want alleen door te experimenteren weet je wat bij je past. Ik stuitte op een reeks leuke youtube filmpjes van "Spirit Science"  over spiritualiteit en wetenschap en allerhande onderwerpen kwamen aanbod. Zo ook meditatie.

In het filmpje wordt er gepraat over Binaural Beats die door een bepaalde frequentie, bepaalde delen van je hersenen zouden stimuleren of juist ermee resoneren zodat je rustig wordt. Ik youtuupte wat en hoorde wat aan en kwam tot de conclusie dat filmpjes, zoals hierboven wel degelijk invloed hadden op mijn hoofd. Een stukje theorie, met dank aan wiki:

Binaural beats verwijst naar een technologie die twee verschillende tonen genereert, één toon voor het linkeroor en een andere toon voor het rechteroor. Het verschil tussen deze tonen is meestal klein, van 1 Hz tot 20 Hz. Het kleine verschil tussen de twee tonen zorgt ervoor dat het brein een derde verschiltoon genereert als een zweving van de twee verschillende (maar op elkaar gelijkende) tonen in het linker- en rechter oor. Deze derde toon wordt de binaural beat genoemd, en heeft een frequentie die overeenkomt met het verschil tussen de twee tonen. Indien de linkertoon 150 Hz is, en de rechtertoon 143 Hz, is de binaural beat 7 Hz.

BETA (13 Hz – 30 Hz) Dit is de normale ‘wakkere’ staat. Je bent met de volgende activiteiten vaak in Bèta staat; autorijden, werken, praten enz. Hogere Bèta staat wordt vaak geassocieerd met stress en angst.
ALFA (8 Hz – 12 Hz) Dit is de staat van lichte ontspanning. Alfa staat wordt ook wel de ideale leerstaat genoemd omdat je in deze staat makkelijker kunt leren en onthouden.
THETA (4 Hz – 7 Hz) Dit is een staat van diepe ontspanning. Deze staat wordt ook wel geassocieerd met diepe meditatie of dromen.
DELTA (0,5 Hz – 3 Hz) Dit is de staat als je diep in slaap bent. Het zijn de langzaamste hersengolven die we in de hersenen kunnen vinden.
GAMMA (30 – 100 Hz) Dit is de staat bij intensief nadenken en intensieve mentale activiteit, zoals bijvoorbeeld stress en angst of zenuwachtigheid.

Je zult het even moeten horen om het te ervaren en dus te snappen. Op youtube zijn ze te vinden, heel gemakkelijk.

Binaural Beats worden ook wel digitale drugs genoemd. Zo heb je dus beats die je helpen met mediteren, of met het stimuleren van bepaalde energie centra's in je lichaam (chakra's), maar er zijn ook beats die je helpen aan een LSD, extacy of paddo ervaring. Er zijn ook beats die je helpen concentreren voor je examen, of die je helpen dingen genezen zoals hoofdpijn of ernstige ziektes als kanker. Wat je in gedachte moet houden is dat ALLES waarneembaar uit trillingen bestaat en die trilling is dus na te bootsen. Tot zover de theorie. 

Ik wilde het dus wat serieuzer aan gaan pakken en ging van een you tube filmpje op de achtergrond en tijdens het douchen, op zoek naar een binaural beat om via mijn koptelefoon te luisteren en te mediteren. In het filmpje hebben ze het over Hemi-sync, "de enige echte". De keus viel op Robert Monroe, "Explore the Original". Ik koos een product, investeerde iets van een tientje en downloadde de hele flikkerse boel. 

Zaterdag rond het middaguur was het zover. Met een koptelefoon op mijn hoofd ging ik zitten. Ik koos voor "Contemplation" met de beschrijving: Access ideas, creativity, intuition and understanding from your total self. Expand your awareness to include all levels of consciousness and consider choices from a higher perspective. Supports an active rather than passive meditative state. 

Dat leek me wel wat. 

Dat was het ook. Ik heb me heel de resterende middag lekker gevoeld, ben nog crea bea geweest ook!

Tot ik die avond moest werken en ENORME koppijn kreeg en mijn buik zich als een ballonnetje opblies tot ik een maand of 4 zwanger was. PIJN! 

Het grappige alleen was dat, ondanks ik die pijn voelde, me wel echt heel erg goed en gelukkig voelde. Werk ging als een trein, ik was, en ben nog steeds, vrolijk en blij. Ik lach de hele dag. De pijn in mijn buik en in mijn hoofd hebben zondag, vooral 's avonds, nog aangehouden en zetten gisterenavond ook weer lichtjes op. Ik denk dat het nu wel weg is, hoewel mijn buik nog een beetje van streek is. 

Ik ben eens gaan googlen hoe het nu kwam. Waarschijnlijk, had ik het volume te hard staan en heb ik er te lang naar geluisterd. Hoewel het voor mijn gevoel niet hard stond, moet het echt net aan zijn met het volume, je moet het net kunnen horen. En het is handig om te beginnen bij een half uur, in plaats van een uur.

Ik zie het toch als een zeer geslaagd experiment, omdat ik me wel echt heel erg goed voel! Toevallig kreeg ik gisteren een mailtje van Hemi-sync. Bij het meedoen aan een kort onderzoekje kreeg ik 10% korting op een ander product. En Ik ben zeker van plan om nog een andere uit te proberen. 

To be continued!

What happend in Hampi Island Prison part II

Vanochtend, 1 februari 2011, in alle vroegte vertrokken naar Mundgod waar ik nu lig op een uitgevouwen, kartonnen doos, 2 yogamatten, een deken als matras en in mijn eigen lakentje en onder mijn eigen dekentje. We verblijven illegaal in een monestry, naast de kamer van een teacher die ons onderdak heeft gegeven en ik zou nergens anders willen zijn hier.

Na een dag reizen, wachten op Mikeal die kamers checkt voor ons en op en neer lopen met zware bagage op mijn nog steeds verrotte enkel (iemand heeft me ooit eens verteld dat ik zo nu en dan de chaos op moet zoeken. Nou is India in zijn geheel al chaotisch dus dan moet je op zoek naar ander soortement van chaos en avontuur...backpacken met hindernissen), praten met minimaal 10 verschillende Tibetaanse monks die samen maximaal 100 woorden Engels kunnen, zijn we dan uiteindelijk toch goed opgevangen in kamp 3. Een hoogopgeleide monnik geeft ons illegaal onderdak. Normaal gesproken dien je een permit te hebben om in een monestry te mogen overnachten. Die hebben we dus niet. Voor ons minder problematisch als we gepakt worden door Indiase politie als voor deze Tibetaanse monnik die overduidelijk blij is met zijn gasten. Hij voorziet ons van simpel, maar smakelijk eten en probeert in zijn beste Engels (....hij haalt het gemiddelde van hierboven flink omlaag...) met ons te communiceren. Hij lacht hard en hartelijk als hij onzeker wordt over zijn verhaal: wat een heerlijke man!! Wij zijn erg blij met deze simpele accomodatie en fantastische gastheer.

Na een goede nacht slapen staan we vroeg op om met een met monks volgepakte bus naar kamp 6 te gaan. Want in kamp 6 daar gebeurt het!
Het is hectisch! Altijd weer bijzonder om in een Tibetaanse colonie rond te lopen. Wat een wereld van verschil met India. India is rood en Nepal is blauw heb ik wel eens gezegd. Tibet is groen. Terwijl de Tibetanen hun straten schoon houden met speciale opruim teams met groene hesjes, zorgen de Indiers dat de rupees blijven rollen: Indiers maken handel. Zij besturen bussen, jeeps en tuk tuks, zij verkopen suffe souvernirs en wat helemaal bijzonder is in een leefgemeenschap van een volk dat gevlucht is om politieke redenen, waardoor ze geen vrijheid meer hebben en geen paspoort: het zijn de Indiers die bedelen.
Eenmaal gesettled in de hal waar Dalai Lama zijn performance gaat geven, beginnen de monikken met herhalende mantra's met hun buikstem wat zo ongeveer klinkt als een hele lage didgeridoo. Heel bijzonder, want de trillingen gaan door merg en been. Dalai Lama doet zijn aantreden en we gaan allemaal staan. Dikke 2,5 later rollen we de zaal uit gaar van het luisteren naar Tibetaanse lessen in bewustzijn, eenheid en kwantymfysica en de ontzettende hitte. Het is hier bloedheet! De vibe is fantastisch en ik snap waarom deze man zo geliefd is nu. Als je vriendelijkheid in het woordenboek opzoekt, zie je een foto van deze breedlachende Tibetaan met pretoogjes. Vanmiddag is er een public talk waar we ook nog heen willen. Mijn energielevel zakt en ik merk dat ik afgekickt ben van India door 4 weken Hampi, dat wil zeggen dat ik bedelende Indiers, toeterende Indiers, muziek maken Indiers, en eigenlijk alle soorten Indiers momenteel slecht kan verdragen. Maar we zijn bij Dalai Lama en het niet verdragen van een volk past niet echt bij de buddhistische filosofie. Ik ben blij als we aan het eind van de middag weer in ons tijdeljke huisje zijn. Onze vriend kookt voor ons vanavond: lekkere Tibetaanse soep met huisgemaakt noedels en groente. Als toetje fruit. Prima dineertje! Op tijd naar bed want morgen is 't weer vroeg dag.

Om 6.30u ging de wekker. Veel vroeger dan gisteren. Tenminste..zo voelt het . Damn, ik kan niet uit mijn bed en die Dalai Lama teaching, excuus voor mijn respectloosheid, kan me gestolen worden. Natuurlijk ga ik mee, want dat hoor je te doen. Ik ga mee en ik interesseer me. Ik merk dat ik prikkelbaar ben. Een Amerikaans vrouwtje achter me is bang dat ik te dicht bij kom en haar plek steel. Op het moment dat er twee grote Amerikanen binnenkomen, verlaat ze onmiddelijk haar plek. Ik snap, denk ik, waarom: een van de mannen is groot, dominant en erg aanwezig met heel zijn lijf en leven. Met zijn lichaamshouding vraagt hij aandacht. Maar waarschijnlijk is mijn prikkelbare humeur en verzwakte energie de reden waarom zijn dominantheid me zo enorm stoort, letterlijk en figuurlijk. Vervolgens ben ik 3,5 uur bezig om mezelf af te schermen voor hem. Als de teachings zijn afgelopen ben ik kapot! Er is nog een debat om 13.00u waar we heen kunnen. Maar zodra we buiten komen en ik nog neer prikkels opvang zoals zonlicht, hitte, toeterende auto's, bedelende Indiers en hordes monniken. Ik besluit om terug te gaan naar ons tijdelijke huis. Ik kruip in bed na een kort b(r)abbeltje met onze huisvriend. Als Anetta en Mikeal thuis komen vertellen ze over het debat: ze zaten 1 meter van de Dalai Lama af en hebben genoten van het debat. Fantastisch! Ik sliep....

Ik gun het ze. Uiteraard. Ik gunde mezelf de slaap ook heel erg, dus alles is prima. Mikeal adviseert me terug te gaan naar Hampi, naar de rust. Maar ik blijf volhouden dat ik die hectiek best aan kan en dat ik gewoon moe ben van de reis.
We besluiten om die dag nog te vertrekken naar Hubli vanwaar het koppel richting Goa gaat en ik besluit een overnight bus te boeken naar Mangalore, een kustplastsje. Van daar af kan ik makkelijk door naar Kerela. Gammel plan, maar komt goed. Dacht ik.

Totdat ik die nacht half slaperig mijn halve lijf open krap van de jeuk. Ik slaap zeer slecht, of eigenlijk niet. Ik word wakker van de wekker om 6 uur (ik wilde mijn vrienden uitzwaaien, ikzelf kan nog heel de dag in mijn hotel blijven totdat mijn bus gaat die avond), voor zover ik dat al niet was, en ik krijg waarempel mijn linkeroog maar half open. De spiegel vertelt me waarom.
Ik zie eruit als een mix tussen 'the Queen of the Hearts' van Tim Burton's Alice in Wonderland en Quasimodo van Disneys Klokkenluider van de Notre Dame. Een of andere tropicana mier of mug of vlieg of vlooi heeft me op een stuk of 15 verschillende plekken verdeeld over mijn onderrug, schouders, armen en mijn voorhoofd gebeten! Een allergische reactie veroorzaakt enorme bulten en mijn eerste ritje Indiaas ziekenhuis. De dokter geeft me 4 pillekes en na een half uurtje en 200 ruppees lichter sta ik alweer in mijn hotel.

Ik besluit met mijn koortsige lijf toch op de bus te stappen naar Mangalore. Stom! Want 's nachts begint de jeuk weer en ik ga bijna van mijn stokje in de bus. Net op tijd zit ik naast de bus op de grond de co-driver is not amused. Ik denk dat ik gek word, hier in deze bus, ik het donker in de middle of fucking Karnataka. Eenmaal aangekomen in Mangalore check ik in in een relatief fatsoenlijk hotel om te kijken wat het beste is voor nu. Ik bel Sharmilla (Goan Corner -Hampi) om te vragen of ze iets weet over Ayurvedic doktoren en ze vraagt of ik naar huis kom.

Koorts, jeuk, bulten, buikpijn, verstopping.. Het hoort er allemaal bij volgens de Ayurvedic dokter. Ik sla de pilletkes van de Westerse medicijnman van gister over en ga naar de homiopaat. Ik ben oververhit. Niet gek, na mijn Dalai Lama avonturen.
Ik boek ondanks te koorts ee de gruwelijke buservaring van afgelopen nacht toch een bus naar Hampi voor vanavond. Ik kan beter thuis in Hampi ziek zijn dan in deze hete, klote stad. Besloten dat ik ook Amma en Kerela over ga slaan deze rit India. Te heet daar.

"Welcome home".
Blij om mij weer te zien zijn mijn mede Hampi Island prisonners. Goan Corner is omgedoopt tot Hampi Island prison en ik hoef niet uit te leggen waarom denk ik. Ik ben ook blij om hen weer te zien.

Ik ben emotiononeel een beetje in de war. Ik ben terug op de plek die ik 4 dagen geleden graag wilde verlaten. Gelukkig trekt de jeuk langzaam weg. De koorts is niet meer op komen zetten. Ik neem een paar trekjes van een joint voor de eerste keer in mijn leven en als ik merk dat ik mijn favoriete muziek daardoor een extra dimendie krijgt besluit ik om een bang lassie te delen met een van mijn vriendjes. Een lassie is een bekend Indiaas yoghurt drankje wat vaak gemixt wordt met fruit. Soort van smoothie. Een bang lassie, ja je raadt het al door de context van mijn verhaal, is een smoothie van yoghurt en eet- en rookbare flora. Ook wel special lassie genoemd. Nu weten de meeste van jullie dat ik echt geen drugs aanraak, dus ik moet haast wel letterlijk en figuurlijk van mijn geloof gevallen zijn. Nu, 2 dagen, later, kan ik zeggen dat ik inderdaad van mijn geloof gevallen was. En dat een hevige verliefdheid, heftige connecties, reizen en ziek zijn mij aan het wankelen hebben gebracht. Geen banglassie meer voor Irene. Hieronder een stukje tekst uit mijn paranoia ervaring, die 2,5 uur geduurd heeft. Gelukkig lag ik in bed want ik had hier echt niemand mee lastig willen vallen.

.....Het is dus maar goed dat je dit opschrijft. Ik kan mijn hoofd niet bjnhouden. Ik wil dat 't stopt. Zou ik kunnen stoppen zal ik proberen. Of is het wederom mijn ego dat wint? Mennnn wij zijn echt verziekt. Ik krijg een Vipassana dejavu. En het gekke is dat ik het ondanks dat toch niet kan stoppen en dat het raar is daarvan bewust te zijn en het op te schrijven en weten dat je weer rond bent en telkens weer denken dat je iets nieuws verzint terwijl je weet dat dat niet zo is en daardoor teleurgesteld bent terwijl dat nergens op slaat omdat je weet dat het allemaal komt omdat je stoned bent ....

De day after is zwaar deprimerend als ik mijn productiviteit van de avond ervoor terug lees. Want zo heb ik ongeveer 2 uur zitten typen op mijn Ipod en dit is slecht een fractie. Een enigszins toonbare fractie. Pffffff......
Gelukkig is het me die avond na 2 uur gelukt om mijn bed uit te komen en in het restaurantgedeelte heeft iemand het briljante idee om mij te laten tekenen. Deze productie is overigens een stuk beter. Het positieve effect van dit tekenen was dat ik me kon focussen op iets, waardoor mijn geest niet tussen verschiilende lagen bewustzijn aan het hoppen was.

We zijn weer een dag verder. Ik heb mezelf bedrogen. Zo voelt 't. Ik begin te lezen in 'Eat, pray, love'. Fijn om gespiegelt te worden op een dag als deze. Het onderste stukje brengt me al direct tranen. Op de vraag wat je moet doen om altijd in contact te staan met God (mijn interpretatie van God is anders dan een religieuze, maar daar ga ik hier niet verder op in) antwoordt de medicijnman in het boek:

Ketut said he could answer my question with a picture. He showed me a sketch he'd drawn once during a meditation. It was an androgynous human figure, standing up, hands clasped in prayer. But this figure had four legs, and no head. Where the head should have been, there was only a wild foliage of ferns and flowers. There was a small, smiling face drawn over the heart.
"To find the balance you want," Ketut spoke through his translator, "this is what you must become. You must keep your feet grounded so firmly on the earth that it's like you have four legs, instead of two. That way, you will know God."

Ik heb overduidelijk niet op de grond gestaan, nog niet eens met 1 been. Laat staan met 4. Waar was ik dan? Mijn focus lag ergens anders. Ik ben zeer snel afgeleid. Nu zit ik hier te typen. Het is inmiddels 8 februari. Nog een week ongeveer hier. Ik kijk uit over boulderproblemen en gebieden met namen als cosmic cave, little cave, acces denied, middle way, cobra en in de verte zie ik de hanuman temple waar ik twee weken geleden samen met Sabina en Phillipp heen ben gelopen. Ik kan nog steeds niet klimnen omdat ik door het reizen naar Mundgod mijn enkel niet echt geholpen heb. Ik probeer niet te hard te zijn voor mezelf. Uiteindelijk heeft die banglassie me toch in ieder geval het inzicht gegeven dat ik afgelopen weken niet de juiste focus had. Of tenminste, niet vaak genoeg. En het bewijst me maar weer dat drugs mij niet brengt in het leven wat ik zoek.

Een van de vele joint wordt mijn richting in ge-paste.
"No i quiet. I started one week ago and now I quiet".
En ik ben er trots op.

De rest van mijn dagen vul ik met lezen, kletsen, ziek zijn, eten, slapen en muziek luisteren, en het spelen van "the murdergame". Dit is onze nieuwe avond vulling. Een spelletje met kaarten, een groepje Hampi Island Prisonners, een klein beetje strategie en vooral veel liegen. Ik ben hier goed in!! Ik win meerdere keren (de moordenaar heeft dan heel het dorp uitgemoord), wat volgens de kenners niet zo heel vaak voor komt. Als ik dan verschillende keren te horen krijg dat ik dan dus goed ben in liegen, baal ik een beetje. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Ik ben juist zwaar slecht in liegen en degene die me goed kennen weten dat mijn gezicht alle delen van de Winkler Prins encyclopedie spreekt. En Winkler Prins liegt niet, toch?

Dan boek ik een overnight bus naar Mumbai voor 15-2 een vlucht van Mumbai naar Jaipur. Ik ga terug naar Rajasthan met gemengde gevoelens. Ik heb mijn telefoon uitgehad afgelopen weken en mijn Indiase vrienden waren niet in staat om me te bereiken. Niet zo netjes van me, maar het ging even niet anders. Ik vind het leuk om ze weer te zien, maar het zit ook nog vers in mijn geheugen hoe ik 2 maanden geleden Rajasthan verlaten heb.

Outbreak! De laatste dag Goan Corner. Weer een emotionele dag. Sharmilla wil er tussen uit naaien om, zoals de laatste keer dat ik vertrok, geen afacheid te hoeven nemen. Maar gelukkig vang ik haar. Ik zeg houdoe en bedankt tegen iedereen en ga weer terug India in. "See you in 5 days" wordt er geroepen. Maar deze keer kom ik niet terug. Niet deze India reis tenminste.

Iets waar ik laatste dagen aan heb zit te denken: waar ga ik heen na Rajasthan? Ik heb geld en tijd. Iets waar veel reizigers een moord voor zouden doen. Ik wil eigenlijk nog geen plan maken. Maar een vliegticket zal toch geboekt moeten worden. Een yogacursus in India tot eind maart en Berlijn half maart, lopen naar Santiago de Compastella, Japan en de US passeren mijn gedachtes. Lekker uiteenlopend. Jullie kennen me. Wie weet wordt 't de Zuid pool....

Hashish to ashes- Merry x-mass!

15 man in een bootje van Paradise naar Om beach. Deze laatste boot van de dag lag een bietje diep in 't water.
"Maar jullie hadden natuurlijk allemaal zwemvestjes aan?" vraagt Jan sarcastisch.
John: "Zwemvestjes? Als ze hier zwemvestjes zouden hebben, zouden ze er huizen van bouwen".

Het is 30 december. Ik praat met Jan uit Nederland en John uit Schotland, die al een jaar of 40 in Nederland woont. Typisch: Jan en John. Jan ziet er uit als Jezus, tenminste als Jezus een jaar of 70 zou zijn geworden. John ziet er uit als Jesus, tenminste als Jesus een jaar of 25 langer in die grot zou zijn gebleven. Beide zijn ze Indiagek: Jan komt er al sinds 1985 en John sinds 1974. En die Indiagekte gaat gepaard met hun liefde voor allerlei rook- en eetbare flora.

In heel India wordt gerookt alsof hun leven ervan afhangt. Nooit geweten. Uren luister ik naar reis & rook verhalen van deze twee oude rotten. Van Manali naar Goa en van Pushkar naar Calcutta; ze rookten heel India rond. En nog!
"In 1985..."
"Weet je nog, toen hadden we alleen nog hash.."
"In het noorden groeide de canabis gewoon langs de weg en er keek niemand op of om toen we stopten om een beetje tussen de tabak te rubben...."
"Mijn eerste Indiatrip betaalde ik van de 80 kilo hash die we vanuit Noord Afrika Nederland in smokkelden..."
"We hebben er 3 maanden over gedaan om die kilo opium uit Old Delhi zelf op te maken omdat we die aan de straatstenen niet kwijt raakten in Nederland."

Als je gepakt wordt met een joint in je hand of softdrugs op zak, kost het je 8000 rupees, ongeveer 135 euro. Tenminste, 't ligt ook wel een beetje aan de situatie: ben je alleen? Met je vrienden? Ken je de rituelen? Hoe corrupt zijn de agenten die je bij de lurven pakken?

Ik ben terug in Gokarna, tussen de drugstoeristen. De bewuste blower zoekt een plekje uit het zicht, koopt niet van de straat en reist niet met drugs op zak, zoals J&J. De lamme, blowende, hippe, hippie rookt overal, koopt overal, doet heel de dag geen reet en zegt vooral geen 'goeiedag'. (Jans theorie: dat zal wel niet cool zijn). Ik word hier zo traag van zeg! Ja, in Hampi blowen ze ook tegen de klippen omhoog, maar daar wordt dan in ieder geval ook nog wat geklommen!
Blowende klimmerts of zo nu en dan een klimmende blowert. Reden te meer om Gokarna a.s.a.p. weer te verlaten naar een plek waar ik me veel meer thuis voel. Kerst is achter de rug en 2011 ligt voor de deur. Mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar: komende weken klimmen in Hampi en geen koffie-shakes meer drinken. Mijn kerstgedachte van dit jaar was bijzonder somber; ik had een beetje moeite met de weg naar Bethlehem...

...25-12-2010:
Ik heb geen idee wat er met me aan de hand is, maar sinds ik Delhi verlaten heb, voelt 't alsof ik geld aan het verspillen ben. Op een paar mooie, kostbare momenten na: Talitha omhelzen na 6 maanden, kerst-smsjes krijgen van vrienden uit Rajasthan, de onderkant van je broek per ongeluk nat laten worden omdat de golf net iets harder aan kwam zetten dan je had ingeschat, 'Brida' lezen en glimlachen bij herkenning en uitkijken over het Hampi-landschap en erachter komen dat in alle windrichtingen boulders reiken tot aan de horizon.
Ik voel me verloren. Ik voel alleen welke kant ik niet op moet. Mijn richtingsgevoel is zwaar ontregeld. Het lijkt wel of het telkens net te laat reageert, namelijk als ik al een beslissing heb genomen en het plan aan het uitvoeren ben. Moet ik gewoon bijkomen van intens Rajasthan? Moet ik gewoon geduld hebben en dan pikt mijn kompas, mijn gps, het signaal vanzelf wel weer op? Het is kerst en ik beantwoord de smsjes die ik krijg met spreuken als "let the light of life lighten up your path" en "usually you're the tourleader, but if you ever need some kind of assistance on your big tour called life, i'll be there". Maar dat laatste is een belofte die ik momenteel helemaal niet waar kan maken.

What to do? What to say? Normaal gesproken is mijn antwoord op dit soort vragen "let's see what happens". Maar nu ben ik angstig, angstig voor verkeerde beslissingen. Dat verspilde geld interesseert me niet eens, maar iets doen wat niet goed voelt, dat voelt verloren en bedrieglijk. De onzekerheid van niet weten of dat verloren gevoel wel gegrond is, is nog wel het ergste van alles. Het voelt alsof ik in het pik donker sta en probeer mijn ogen geforceerd te laten wennen aan het licht, maar het lukt niet. Alles voelt onzeker. Verdwaald. Dus toch. En dat nog wel met kerst.

Ik ben vandaag aangekomen in Hampi, na 5 nachten op het strand van Gokarna gezeten te hebben met Stijn en Talitha. Heel erg fijn om ze weer te zien. Iets weerhoud me om me geheel thuis te voelen op 'Om Beach'. Drugsgebruik? Lamme hippies? Ik zou me er ook niks van aan kunnen trekken. Maar dat lukt dus niet helemaal. Zes dagen lamballen op het strand was niet genoeg om mijn richtingsgevoel te herstellen. Taliet en Stijn besluiten om een aantal dagen naar Aurangabad te gaan om vervolgens New Years Eve in Gokarna te vieren. Maar dat voelde niet als mijn pad en dus besloot ik niet mee te gaan. Nu zit ik in Hampi, wat aanvankelijk beter aanvoelde, maar nu ik hier ben weet ik het weer niet. Ik zit hier nog tot 29-12, mits ik me aan mijn plan houd; de terugrit naar Gokarna is al geboekt en mijn kamer op het strand betaal ik momenteel door.

Ik dacht er ook nog aan dat het gevoel misschien veroorzaakt wordt door het hebben van een plan. Het omgekeerde wordt dan ineens waarheid: ik verdwaal op het moment dat ik weet waar ik heen ga. Het lijkt wel een beetje de verkeerde kant in te slaan zo.

Na smsjes van Taliet en een telefoongesprek met Jeet met het advies om goed te eten en op pad te gaan voor andere accomodatie, raap ik al mijn moed bij elkaar om deze raad op te volgen. Het voelt alsof ik uit mijn laatste bron van kracht put. Ik ga naar de overkant van de rivier op advies van Talitha en vraag links en rechts of er een kamer vrij is. Ik bedenk me dat het misschien ook wel handig is om te vragen of mijn busticket te veranderen is. Misschien is het nodig, misschien ook niet, maar ik wil in ieder geval weten wat mijn opties zijn. Ik loop een reisbureautje binnen waar ik een poster zie hangen van Paolo, de busmaatschappij waarmee ik reis. Als ik na 20 minuten, vlak voordat ik op stap, over klimmen begin vertelt die gast waar ik moet zijn: Goan Corner, daar zitten de klimmerts.
Dit is precies de hulp die ik nodig had. De bevestiging dat het universum je van hulp voorziet op het moment dat je op het goede pad zit. Het licht op mijn pad is weer aan; ik weet waar ik heen moet.

Twee uur later heb ik een nieuwe kamer. Ik voel me nu nog wel wat alleen en vooral kwetsbaar omdat ik niemand ken, maar dat is alles beter dan dat paniekerige gevoel in het donker. Het gevoel verdwijnt langzaam maar zeker als ik merk dat ik leuke Kiwi's als buren heb, de Fransen voor de afwisseling niet samen klitten tot 1 ondefinieerbaar hoopje brie en je jezelf hier prima kunt vermaken in alle rust met te lekkere humus, Brida (Paolo Coelho- aanrader!) en een hangmatje. Op dag 3 ga ik voor het eerst in 2 maanden weer boulderen. Mijn vingervel is nog te schoon en gevoelig, maar op dag 4 voel ik toch dat mijn spieren gewerkt hebben. Wauw! Na kerst is mijn kerstgedachte volledig verdwenen en ik beloof mezelf om hier a.s.a.p. terug te komen.

Het is oudjaarsdag. Talitha en Stijn komen vandaag ook weer terug. Ik ben benieuwd naar de festiviteiten van vanavond. Momenteel zijn we getuigen van een invasie van Indiers: langzaam maar zeker wordt Om Beach bezet door hele hordes nationale toeristen. In de keuken van ons bay cafe staan 7 man zich uit de naad te werken. Ge moet goed eten, want drinken is ok duur. Alleen mag er pas vanaf 19.00u drank geschonken worden omdat er in deze staat, Karnataka, verkiezingen zijn en dan is het verboden om alcohol te verkopen. Wat een timing! Maar goed, dat halen ze vanavond wel weer in. In plaats van 's middags om 14.00u al ketszat en irritant te zijn, zijn ze dat nu om 20.00u.
Om 00.00u gaan de lichten uit om het vuurwerk de show te laten stelen. De kwaliteit van het vuurwerk laat zien hoeveel westerlingen geinvesteerd hebben en hoeveel Indiers een poging gedaan hebben; goedkoop is duurkoop. Ik krijg een telefoontje van paps en mams, een aangename verrassing!
Ik heb nog nooit zo vroeg in bed gelegen met oud en nieuw, maar we kunnen ook geen kant op door de bezetting van de Indianen. Maar dat geeft niet; Talitha en Stijn zijn moe van de terugreis, en ik vind het ook wel prima om te slapen. Een bijzondere jaarwisseling en gelukkig heb ik vrienden om me heen!

Mijn wekker staat op half 5. Ik sms wat en bel wat in de rondte en krijg zeer beperkt respons op mijn nieuwsjaaracties: overbelast netwerk, uiteraard.
Vervolgens droom ik dat pap en mam niet opnemen omdat ze onderweg zijn naar India voor vakantie. Tenminste, papa is er al en mama is onderweg want het was goedkoper voor mama om een week later te komem vanwege haar leeftijd. Ze was onderweg met een local bus vanuit Delhi en zou over een paar dagen arriveren. Aldus papa.
En nee, ik had niet gedronken. Sterker nog: ik heb bij het verlaten van Delhi en Rajasthan ook 't alcoholgebruik achter me gelaten.

We analyseren het gedrag van beschonken Indiers nog eens. Ze drinken grote flessen Kingfisher, lopen rond in hun onderbroek (ja, ook in van die super sexy slips die lubberen aan de achterkant), daar zwemmen ze ook in, ze zijn luidruchtig en basaal in hun bewegingen en lichaamstaal. Onze theorie is dat ze zo vast zitten in de sociale structuur, dat als alle grenzen wegvallen na het drinken van alcohol, alle remmen los gaan. Logisch gevolg. Een andere theorie van ervaringsdeskundigen is dat er iets aan de hand is het de alcohol die ze hier in drank stoppen want je bent supersnelll tipsy & more. Het lijkt wel een soort troebele, 'ranzige' vorm. Maar het kan ook de hitte zijn.
Enniewee, alcoholgebruik staat in India voor 95% gelijk aan alcoholmisbruik.

Na deze tweede sessie Gokarna kan ik de drugsgebruikende samenscholing wat beter hebben. Maar ik heb inmiddels wel andere redenen gevonden om te gaan. Zo ben ik bijvoorbeeld beu om over mijn voeten te piesen, deze schoon te spoelen en vervolgens door het strandzand terug mijn kamer in te lopen om het pleepapier weg te leggen, op mijn eenspersoonsbed, naast mijn gehele backback-inventaris omdat dat de enige 'zandvrije' plek is van mijn hutje (tenzij ik moet piesen voor het slapen), dat gemaakt is van palmboombladeren wat voor de lokale termiet en muis een culinair hoogstandje is. Zo ben ik bijvoorbeeld ook beu om over mijn nek te gaan van de geur van verbrand pleepapier met allerlei veegseltjes (please no tissues down the toilet, use bucket.......) en te moeten wachten -tot het water en de stront van een van mijn voorgangers in de pot wegloopt (........and if u do a big whalla use a lot of water :) ) omdat iemand geen gehoor heeft gegeven aan de boodschap aan de binnenkant van de deur-, tot ik zelf mijn uitwerpselen fatsoenlijk kan doorspoelen met een emmer water. Zo ben ik het bijvoorbeeld ook beu om mezelf te wassen met zout water (ooit geprobeerd om zeep af te spoelen met zout water) dat uit een grote ton komt, waaruit ook doorspoelwater geschept wordt. Haren en voeten wassen heb ik maar opgegeven.
En het ergste van alles is om heel de dag in dezelfde stoel te zitten en na dagen de horizon bestudeerd te hebben, aan de stand van de zon te kunnen zien wanneer je eten moet bestellen (op rekening) en verder alleen maar op te staan om naar de plee te gaan (let op: wc papier ophalen en wegbrengen) en 12 km te lopen (retourtje) naar de beschaving om eens wat anders te proberen dan de rammelde kwaliteit van het eten hier op het strand van de menukaart die we inmiddels uit ons hoofd kennen.

Oke, zo erg is het allemaal niet. Ik scheur namelijk tegenwoordig het benodigde wc papier af in mijn kamer, in plaats van in camping style met de wc rol op en neer te lopen.
Nee serieus, het is heerlijk om bij Stijn en Talitha te zijn, te praten over allerdaagse dingen, onze ervaringen, gezellig samen te eten, Nederlandse grapjes te maken en grapjes in het Nederlands te maken. Het voelt als vanouds. Alsof we elkaar tussendoor gewoon regelmatig gezien hebben.

Morgenvroeg, 4 januari 2011, om 5 uur vertrek ik met openbaar vervoer naar Hampi. De bastards van Paolo, de busmaatschappij met monopolie positie waarmee ik vorige keer heb gereisd, hebben de prijzen verhoogd van 600 rps naar 1050 rps en ik ga ze niet meer sponseren. Met OV ben ik waarschijnlijk 250 rps kwijt. Ik heb uitgerekend dat ik met dit verschil in kosten precies bespaar wat ik extra heb uitgegeven door mijn hutje op Om Beach aan te houden tijdens mijn kerstkadootje. Heb ik uiteindelijk dus toch geen geld verspild... :-)