Hopeless Wanderer - Hallo & Kusjes

Daar zit ik dan op Madrid airport. Ontzettend klote geslapen de nacht voor vertrek, vrijdagnacht. Nog woorden gehad met mijn moeder op de ochtend van vertrek. Serieuze gesprekken gevoerd met mensen die veel met me op hebben. Ook kom je er in de laatste dagen voor je vertrek achter wie je echte vrienden zijn en dat er eigenlijk meer mensen zijn die van je houden dat je misschien in eerste instantie had gedacht. Altijd fijn om hierachter te komen als je vertrekt, daar doe je het uiteraard voor ;). Kan het iedereen aanraden die daar enigszins onzeker over is. En natuurlijk is het ook gewoon leuk om zenuwachtig te zijn om te reizen en om vol spanning af te wachten wat je aan gaat treffen aan de andere kant van de aardkloot. Natuurlijk hoort bij vertrek serieuze melodrama. En natuurlijk zijn alle songteksten van de liedjes die je hoort ineens op jouw lijf geschreven. Net zoals bij liefdesverdriet. Hier op het vliegveld van Madrid. 

Ik ben me steeds bewuster geworden van mijn angsten afgelopen maanden. Ik kom steeds dieper bij de kern. Door mezelf vragen te blijven stellen naar mijn gedrag en gevoelens. Door telkens zo eerlijk mogelijk te reflecteren. Er is iets waarin ik niet kan berusten. Misschien rust zelf wel. Omdat ik bang ben voor een saai leven en dat ik het nog prettig ga vinden ook. Ik ben ook bang om in de voetsporen te treden van mijn ouders. Natuurlijk ben ik een kind van ze en heb ik nu eenmaal dingen van ze overgenomen. Dingen waar ik trots op ben en dingen die ik misschien liever anders gezien zou hebben. 

Op een of andere manier heeft een reis bij mij altijd een thema. Zo ging ik naar Australië om te vluchten voor het verdriet dat aan Nederland kleefde vanwege het over gaan van mijn relatie. Maar toen ik terug kwam plekte het nog steeds aan mij en aan Nederland en ik moest het gewoon onder ogen komen om er vanaf te komen. Ik ging naar India om mijn oordeel over de wereld en alles en iedereen die daar op leeft te transformeren in liefde voor de wereld. Het enige dat in deze probleemstelling niet meegenomen is, is de liefde voor mezelf en vooral het vertrouwen in mezelf. 

Laat me alsjebliefthet probleem onder ogen komen binnenkort. Laat me onderhand eens begrijpen waar ik  zo bang voor ben in het leven en de rust kan vinden waar ik zo ongelooflijk naar verlang. Rust komt van binnen, maar ik heb geen flauw idee waar 't zit en wat 't blokkeert. Laat me alsjeblieft. Met rust.

Een heel ander dingetje is mijn Spaans. Dat ontbreekt op Hola en Besos na. Hallo en kusjes. Natuurlijk immens belangrijk voor een Bonita als ik. Hola & Besos heb je nodig voor het veroveren van alllll die knappe Peruanen. In mijn ogen lijken ze allemaal op elkaar, net als Chinezen. Allemaal groot-neuzig en breed-jukbeenderig en -kakerig. Ook de vrouwen overigens. 

Na een lange donkere nachtvlucht in een pisvliegtuigje van Iberia -zonder eigen tv-schermpje (!), we leven toch in 2012? - ben ik aangekomen in Lima, in de suburb Miraflores. 10 Minuten lopen van het strand, 2 minuten lopen van 'Central Park' en supermarkten die 24/7 open zijn. Ik werd door mijn taxi chaffeur afgezet bij het Hostel. Onderweg vertelde hij over het strand, vroeg of het mijn eerste keer in Peru en Amerika was en vertelde over de wekelijkse marathon in Miraflores. Natuurlijk slaap in bovenop een Indier, want dat zijn jullie gewend van mij. Aardige man uit Hyderabad. Een Indier zou geen Indier zijn als hij niet zou beginnen over Business met de Big B. Gisteren avond vroeg hij de oren van mijn kop over het starten van een 'shop' of restaurant in Nederland, want hij had in Amsterdam een friettentje gezien waar ze alleen maar friet verkochten en waar mensen rijen dik stonden te wachten buiten de deur. Dat leek 'm wel wat. Paar goeiekope Polen er in... Toen ik bijna in slaap viel en geen antwoord meer kom geven op zijn vragen (zou hij als Indier een 'shop' kunnen openen in Polen?) werd ik dimissed. 

Maar goed, hij was ook de enige waarmee ik die dag een woordje heb kunnen wisselen in het Engels. De rest van de Peruanen en vele Zuid-Amerikaanse toeristen kunnen en kennen echt alleen maar Spaans. Daar zit je dan met je goede bedoelingen. Natuurlijk is het de bedoeling om volgende week Spaanse lessen te volgen, maar ik wil tot die tijd ook graag overleven. En ik betwijfel of dat gaat met Hola & Besos. 

Gisteren nadat ik had ingecheckt besloot ik even naar de wekelijkse marathon te gaan kijken. Ik vond dat er wel erg veel mensen meededen aan de wekelijkse marathon en er werd flink uitgepakt qua entourage. Er liep een man rond met een zeppelin aan een touwtje. Er speelde wat bandjes, volgens mij in Peru wel bekend want genoeg mensen zongen mee. Ik moest niezen en dat zorgde ervoor dat ik aan de praat raakte met een vrouwtje met kindje. Of nou ja "aan de praat" is wellicht wat overdreven, want ze praatte vooral tegen mij. Vervolgens zat ik er heel de dag aan vastgeplakt, omdat ik niet uitgelegd kon krijgen dat ik weg wilde. Ik verbrandde mijn hoofd en mijn armen en toen ik het nodig vond om terug te gaan naar het hostel om iets aan te trekken tegen de kou en iets te smeren op die schroeiende plekken is ze maar meegegaan omdat ik alleen weet hoe je "We gaan" (Vamos) zegt en "Ik ga" niet. 

Verder ben ik meegevoerd naar de overvolle speeltuin in Central Park, omdat ik niet uitgelegd kreeg dat ik daar geen zin in had en heb vervolgens uren zitten kijken naar gestoorde, bijtende Peruaantjes met 'azucar' OD (suiker overdosis), terwijl hun ouders in geen velden of wegen te bekennen waren. Ondertussen heb ik mijn Spaans aardig opgekrikt want mijn nieuwe vriendin Janeth leerde me wat glijbaan en schommel was in het Spaans. Ook vertelde ze dat mannen in Peru meerdere vrouwen mogen hebben en dat ze soms elkaar doodschieten?

Toen ik het steeds kouder kreeg omdat ik verbrand was en gewoon nog steeds heel erg moe was heb ik me los kunnen wrikken van haar houdgreep en ben gegaan. Ik heb haar telefoonnummer gekregen en ik kon haar bellen om nog eens af te spreken. Tot zo ver mijn eerste (Spaanse) lessen. Hopeloos! 

You heard my voice I came out of the woods by choice
Shelter also gave their shade
But in the dark I have no name

So leave that click in my head
And I will remember the words that you said
Left a clouded mind and a heavy heart
But I was sure we could see a new start

So when your hope's on fire
But you know your desire
Don't hold a glass over the flame
Don't let your heart grow cold
I will call you by name
I will share your road

But hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer
And hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer

I wrestled long with my youth
We tried so hard to live in the truth
But do not tell me all is fine
When I lose my head, I lose my spine

So leave that click in my head
And I won't remember the words that you said
You brought me out from the cold
Now, how I long, how I long to grow old

So when your hope's on fire
But you know your desire
Don't hold a glass over the flame
Don't let your heart grow cold
I will call you by name
I will share your road

But hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer
And hold me fast, Hold me fast
'Cause I'm a hopeless wanderer
I will learn, I will learn to love the skies I'm under
I will learn, I will learn to love the skies I'm under
The skies I'm under  

Hopeless wanderer ~ Mumford and Sons, Babel

Magie in Heidi-land

Een maandje geleden (een maand geleden alweer??) ging ik voor een dag of 5 naar Zwitserland. Ik ging vrienden opzoeken. Een stel dat ik vorig jaar in Magisch Hampi had leren kennen. De magie bleek niet alleen in India te hangen, maar ook in Swiss. Mijn conclusie is dan ook dan magische ontmoetingen niet perse van de plek afhangen, maar vooral van de "state of mind" van jouzelf op dat moment. Elke ontmoeting kan magisch zijn, zolang je al je verwachtingen maar overboord gooit en door een magische bril de wereld in alle detail blijft bekijken. 

Magische treinreis

Zowel de heen als terugreis, maar vooral het financiële aspect van mijn Zwitserland transport zijn om over naar huis te schrijven. Nu ben ik inmiddels alweer thuis, ik deel het graag met jullie. Wisten jullie dat je voor het luttele bedrag van € 29,- een enkele reis Zurich te pakken hebt? Weliswaar op een doordeweekse dag, maar met een beetje flexibiliteit ben je dus voor € 58,- op en neer naar Heidi-land. Ikzelf had één weekenddag erbij, zodat er 2 tientjes bij opgeteld werden. 

De trein vertrekt vanuit Amsterdam, maar je kunt ook instappen in Utrecht en Arnhem. Ik nam de trein naar Utrecht, dus. Op het perron werd me duidelijk wat voor soort vakantiegangers er onderweg waren naar een nieuw avontuur: vooral veel fietsers! Je kunt inderdaad ook met de fiets deze trein nemen. Let wel op: op de website van NS Hispeed moet je specifiek naar de nachttreinen zoeken voor dit traject tegen deze prijs. Een dagtrein is 3 keer zo duur. Maar als je gewoon op de homepage een trein gaat zoeken, laten ze de nachttreinen achterwegen. Het linkje: http://www.nshispeed.nl/nl/overige-internationale-treinen/nachttrein

Op de heenweg had ik een gratis upgrade. Ik kreeg een bedje aangeboden omdat ze een bepaald treinstel niet hadden aangekoppeld. Dus ik kon heerlijk slapen. Op een bepaald moment werd ik wakker omdat er mensen in mijn coupé kwamen (ik deelde een 6-persoons coupé met een ander meisje dat al vanaf A'dam lag te pitten en enkel "Hallo" tegen me had gezegd) en ik meende Hindi te horen. Nu weten de meeste wel hoe gek ik op Indiërs ben, dus ik spitste mijn ogen. Anderhalf uur later ging ik weer slapen; we hadden gegevens uitgewisseld en ik was uitgenodigd om naar hun thuis in Pune (vlakbij Mumbai) te komen, de volgende keer dat ik weer in India zou zijn.

Op de terugweg had ik minder geluk; tenminste dat dacht ik. Ik had nu een zit-coupé en ik zat tot Basel alleen. Ik had de conducteur al gevraagd wat de vooruitzichten waren. "Fully booked!". Damn!

In Basel kwam er een Nederlands dametje bij me zitten. Uit Haarlem. En ietsje later een man van een jaar of 40, ook uit Nederland. Hier bleef het bij en dat was maar goed ook, anders hadden we nooit languit kunnen liggen: ik op de grond en mijn medereizigers op ieder een bank. Zo hebben we van 02.30u tot 06.30 geslapen. Voor die tijd hebben we aan één ruk door gekletst en gelachen. Het was echt reuze gezellig en ik had het voor geen goud willen inruilen voor een zogenaamd comfortabel bedje in een slaapcoupé.

Magische momenten

In Zwitserland aangekomen, op het uitgestorven station van Zurich (het was zondagochtend) kocht ik een kaartje naar Walenstadt. Daar schrok ik echter, ondanks de waarschuwingen van mijn vriend aldaar vooraf, wel van de prijzen van de treintickets. Nederland blijkt dus niet het allerduurste openbaar vervoer te hebben van Europa; da's Zwitserland. Maar goed, dat mocht de prijs, ehm, pret niet drukken. Ik kocht een kaartje voor € 22,- ongeveer en zat welgeteld 1 uur en 15 minuten in de trein. Aldaar aangekomen leek ik heel even alleen op de wereld. Wederom een uitgestorven plek, in een Heidi-landschap en niemand om me te begroeten en te omhelzen. 

Ik liep het station uit en na een halve minuut zag ik een klein wit autootje de hoek om scheuren met 2 bekende gezichten erin. Twee ferme omhelzingen en nu al een hoop gelach bezorgden me een warm welkom in het regenachtige Zwitserland. 

 

De bagage thuis gedropt en daar piepte de zon piepte door 't dikke wolkenpak. Dat betekende: naar buiten, want het zou wel eens de laatste zon van die dag kunnen zijn. We maakten een magische wandeling op een magische bergtop(je) met bloemetjes, bijtjes, prachtig uitzicht, een buiten kerk én kolibrietjes! Nog nooit gezien in mijn leven! Dit inie minie vogeltje is zo groot als een hommel alleen heeft ie een snaveltje. 

Het heeft véél geregend. Tussen de buien door probeerden we naar buiten te gaan: naar een nabij gelegen dorpje om wat kunstwerken te bekijken en in een (edel)stenen winkeltje wat moois te kopen: "bags of magic". Ik kocht 2 zakken stenen, ruw en gepolijst, voor €8,- samen! Ze liggen hier op mijn vensterbankje magisch te wezen. 

Magisch eten

Tijdens de buien bleven we maar binnen, om magisch te eten. Ik maakte voor de eerste keer in mijn leven kennis met echte "Raw food", volledig voorzien van alle levende vitamientjes en enzymen. We maakten de meest verrukkelijke pizza die ik ook heb gegeten, ja rauw. Ja, ook het deeg. Tenminste, de bodem is gedehydreerd. Het is ook niet echt te vergelijken met Italiaanse pizza, wat toch behoorlijk in de buurt komt van mijn lievelingseten. Ik kan niet anders zeggen dat -na 3 dagen voorbereiden- ik voor 100% blij verrast was bij de eerste hap van deze frisse pizza. Het lijkt wel of het nog leeft als je het in de hand hebt en het blijft leven zodra je het verpulverd met je kiezen. Het leeft zelfs als het in je maag zit en wordt aangevallen door zuur. Het blijft zelfs in leven als je voelt dat het je darmen passeert. 

Ga ik nu over op rauw? Nee, want ik geloof er ook in dat warm voedsel heel helend kan zijn in de winter of als je je niet zo lekker voelt. Het is wel ongelooflijk wat dat eten met je doet. Bovendien is het een hels karwei om dit voedsel te bereiden. De schrijfster van een kookboek wat bij mijn vrienden in de schappen stond noemt het "artwork". Zo kun je het gerust noemen, ja. Toen ik thuis kwam, heb ik gelijk een voor een fortuin aan ingrediënten gekocht bij de bio-winkel. Ik begon vol enthousiasme met het wellen van boekweit en spelt (voor het deeg, en je moet hier dus 48 uur voordat je die pizza wilt eten, mee beginnen). Blijkt dat mijn oven én niet op 50 graden kan, wat nodig is voor dehydreren van het deeg (of je moet zo'n dure dehrydreer-machine kopen voor op de aanrecht, wat ik voor 1 pizza per jaar niet zie zitten - of zou ik 'm meer gebruiken als ik er een zou hebben?) én de deur kan niet open, want officieel mag je raw food maximaal op 40 graden bereiden (met de ovendeur op een kier maak je dus van 50 graden, 40 graden). Wordt vervolgd dus. 

Magisch Zwitserland?

Ik bekeek Zwitserland en haar neutrale status binnen Europa altijd vol ontzag. Ik dacht dat je het toch goed voor elkaar moest hebben als je zo vrij kunt zijn van banden, connecties en samenwerkingen. Op zich denk ik daar nog steeds zo over, alleen heb ik ook gezien wat de keerzijde van de medaille is. Zwitsers zijn over het algemeen weinig meegaand, conservatief en neutraal -inderdaad, de breedste zin van het woord. Er zit weinig "schwung" in het land. Het is er PRACHTIG! Het is er weids en vrij! Maar ondanks dat zou ik niet in Heidi-land willen wonen.

(Overigens bestaat dit echt, het is een klein gebiedje, vlakbij Walenstadt, waar Heidi is opgegroeid en haar verhalen zijn ontstaan.)

Magische conclusie

Ik heb in Zwitserland geleerd om zelfs het snijden van groente in een magisch moment te doen. Magisch = mindfull. Het hele leven is magisch, als je in staat bent om van elk moment de magie die het bezit er uit te filteren. Het maakt niet uit waar je bent, maar voor de beginner helpen bepaalde omstandigheden wel. Geen stress, lekker weer, goede gezondheid, vrijheid. Vrijheid is voor mij iets dat vooral tussen je oren zit (vooral tussen de mijne), maar daarmee nog niet overgewaardeerd is. Vrijheid is in contact staan met je ware zelf, zonder dat je daarbij gestoord wordt door prikkels van buiten af, of van binnenuit. De beslissing om gestoord te worden, ligt bij jezelf. En oefening baart kunst. Sommige omstandigheden laten het gewoon beter toe om die staat van vrijheid te bereiken. Zoals reisomstandigheden. Vaak, nog té vaak, zijn deze omstandigheden ook nog "te kort" in tijd. Ondanks de beperkingen en de kaders om mijn bewustzijnsstatus, onvrijheid dus, heb ik af en toe mogen meemaken hoe het is om een tijdje in de wereld van de magie te leven. Die momenten drijven me. Ik kijk er naar uit om terug te gaan naar de wereld van de magie!  

Good Riddance...

"Another turning point a fork stuck in the road
Time grabs you by the wrist directs you where to go
So make the best of this test and don't ask why
It's not a question but a lesson learned in time

It's something unpredictable but in the end
It's right 
I hope you've had the time of your life

So take the photographs and still frames in your mind
Hang it on a shelf in good health and good time
Tattoos and memories and dead skin on trial
For what it's worth it was worth all the while"

Green day - Good Riddance

Yoga: de hindoe-weg naar eenheid

Voordat ik naar Zwitserland ging las ik het boek "Moeder India" van Helena Klitsie. Een boek waarvan de titel mij meteen aansprak, omdat ik ook voel dat India mijn moederland is, en met mij ervaren velen dit. 

Dit boek gaf me hoop! De schrijfster leerde me wat nieuws over yoga (waarmee ik 3 weken geleden begonnen ben). Yoga betekent eenheid of ver-'een'-iging, en hiermee wordt bedoeld de eenheid tussen lichaam, geest en ziel.

Er zijn een aantal hoofdstromingen: Jnana, Bhakti, Karma en Raja. Wat ik al wel wist, is dat yoga niet zo zeer te maken heeft met de lichaamshoudingen (asana's), maar vooral met de weg naar verlichting en met de filosofie die je daar naar toe brengt. Yoga draait om eenwording met het goddelijke, de bron van alle leven en alles dat is. Noem het universum, noem het god, noem het bron, noem het masterplan, noem het liefde. Die discussie kun je eeuwig voeren. Ik doel op datgene dat zorgt dat alles verbindt, trilt, leeft en evolueert.  

De yoga waar vooral asana's bij betrokken zijn, heet Hatha yoga: het lichaam is een tempel en asana's zijn het gebed. 

Daarnaast is er een yoga die allerlei stromingen combineert en die heet Raja yoga (Raja betekent koninklijk). Raja yoga wordt beschreven in het boek Yogasoetra's van Patanjali en heeft een 8-voudig pad (zoals in het boeddhisme, maar dan breder). De yoga die wij hier in het westen beoefenen, de "sport" is slecht een achtste van het achtvoudige pad dat Raja yoga met zich mee brengt.

Dan bestaat er nog zoiets als Bhakti yoga. Dit is de yoga van "liefde, overgave en devotie". Bij Bhakti yoga leidt het pad van aanbidding van het allerhoogste je naar zelfverwezenlijking, meestal via een leraar of goeroe. Rituelen, lofzang en prijzen vormen een belangrijk deel van deze yoga. In deze yogasoort is er ruimte voor emoties. 

Jnana yoga is iets wat me op het eerste oog het meeste aantrekt, vanwege de abstractheid. Bij Jnana yoga wordt eenwording bereikt door inzicht en kennis in het eigen bewustzijn. Dit is iets waar ik al een tijd mee bezig ben. Met kennis wordt niet boekenkennis bedoeld, maar het ongrijpbare en onverwoordbare diepste naakte ik dat je leert kennen op het pad van Dharma. Het is een weg die qua filosofie heel dicht bij Vipassana komt. Door simpelheid en abstractheid bijna niet te vatten.

Als laatste is er Karma yoga: karma betekent actie. De yoga waarbij je jezelf volledig opoffert en in dienst stelt van anderen, waarbij je doel hiervoor niets te maken heeft met ego: je zet je eigen doelen volledig aan de kant! Het gaat om onbaatzuchtigheid en je handelt zonder het resultaat in het oog te hebben. 

Het goede nieuws, de verlossende boodschap is dat al deze wegen naar eenheid met de bron leiden! Ik hoef dus geen asana yoga mirakel te worden, zoals mijn zusje in Zwitserland, waar ik vorige week op bezoek was. 

Omhoog kijken is ook oordelen 

Vorige week ging ik met de trein naar Zwitserland (tips hierover volgen in mijn volgende blog), op bezoek bij mijn zusje en haar man. Het is geen bloedverwant-zusje, maar een spiritueel zusje. We volgen beide heel bewust een pad. Ik heb haar ontmoet in magisch Hampi . Ik keek altijd een beetje tegen haar op: ze had de discipline die ik niet had om 's ochtends te mediteren, yoga te beoefenen, ze leek over te lopen van liefde en vol overgave haar leven te wijden aan lichtwerk. Ik keek er erg naar uit om haar weer te zien, mijn grote zus. Ik zou er weer veel van kunnen leren en het is fijn als je iemand om je heen hebt die je het vertrouwen geeft dat je op het goede, soms eenzame, pad zit. 

Het bovenstaande boek kwam precies op het goede moment en toen ik bij Eliza op bezoek was kon ik direct de theorie ervaren, waardoor ik een inzicht rijker werd: Tegen haar opkijken is een oordeel, een zelfoordeel met name. Het laat namelijk zien dat ik eigenlijk te onzeker ben over mezelf en de weg die ik loop. In mijn hoofd zit de geloofsovertuiging dat haar pad beter is dan het mijne. Het allermooiste wat het boek me gaf is het simpele feit dat haar pad Bhakti is, en mijn pad anders. Niet beter, of slechter, maar anders. Hetgeen waar ik zo tegenop keek, is iets wat helemaal niet bij mij past. Ik ben een filosoof, een denker, geen praktijk mens. Ik doe niet aan aanbiddingen en rituelen. Ik voel me daarin niet thuis. 

Eindelijk, na veel oefenen, lezen en mediteren ben ik een belangrijke stap verder gekomen: ik betrap mezelf op oordeel en ik kan steeds sneller voordat een reactie zich manifesteert, mezelf tot inzicht roepen. En oordelen over anderen begint zoals al het andere in de wereld met oordelen over jezelf. Het mooiste wat ik heb gezien is dat mijn pad eigenlijk net zo goed is als het van mijn grote zus, die ineens meer een gelijke wordt. Ik mag tegen haar op kijken, maar dat is totaal nutteloos aangezien zij over een andere weg hetzelfde wil bereiken als ik. Wat een opluchting! Wat een verlossing! 

Loslaten is ook verlossend 

Op mijn loslaat-pad, het thema van afgelopen weken, komen deze verlossende inzichten als geroepen. Het is alsof er een puzzelstukje wordt gelegd, waardoor er een stukje verzet en stress in mijn lichaam en geest wordt opgelost. Het verdwijnt! Daarvoor in de plaats komt niets nieuws, maar juist ruimte en rust. Er vallen "gaten" in mijn systeem, waar nu de energie vrijer kan stromen. 

De vraag is alleen waarom dat loslaten niet wat vlotter gaat. Ik ben nu bezig om oude troep uit mijn lijf te verwijderen: emoties, energie, en ook fysiek materiaal en dat gaat soms wat traag. Bovendien haal ik letterlijk alles uit de kast om dingen los te laten: niet alleen therapie die werkt op mijn emotionele lichaam, maar ook darmspoelingen, leverreinigingen en mijn huis opruimen dragen hopelijk bij.

Maar hoe zorg ik er nu voor dat ik niets meer op sla en vasthoud? Onder andere door mezelf te beschermen en me bewust te blijven van mijn reacties op bepaalde gebeurtenissen, zodat ze niet alsnog opgeslagen worden in mijn systeem. Ondertussen dat ik aan het puinruimen ben via de achterdeur (ehm, tja ook letterlijk) moet ik zorgen dat de voordeur op slot zit. Dat is nog een beetje oefenen, dus als je tips hebt, houd ik me aanbevolen!

Circus called life a.k.a Circus of reflection

Negenentwintig lentes jong. Dan krijg ik van mijn zussen m'n eerste antirimpelcreme. Zestien jaar geleden kreeg ik mijn eerste maandverbandje van diezelfde zussen. Alleen toen waren de verschillen in leeftijd nog vele malen groter dan nu. We schelen bijna niets meer. En toch haal ik ze niet meer in.

Feestjes en verjaardagen zijn bevestigingen van vriendschappen. Vooral met de social media hype van tegenwoordig. Wie nodig ik uit en wie niet, wie laat iets weten en wie niet? En als het vervolgens niet aan mijn verwachting voldoet is het dan een ontkenning van een vriendschap? Heb ik zelf altijd alle verjaardagen in de gaten? Heb ik een feestje nodig om bevestigt te krijgen dat mijn vrienden nog mijn vrienden zijn? En vanuit de andere kant bekeken; is het achterblijven van een uitnodiging een bevestiging dat ik ontvriend ben? Zoveel vragen, zo veel tranen. Waar doen we het allemaal voor in deze materialistische en individualistisch wereld? Niet voor de cadeautjes, mag dat duidelijk zijn. Maar een vriendschap, hoewel immaterieel, is ook iets waarmee het ego zich maar al te graag identificeert. Ook mijn ego. Dat blijkt aan de tranen die over mijn wangen lopen. Tranen van verwarring, tranen van verlatingsangst.

Ik zou eigenlijk blij moeten zijn. Sinds een jaar heb ik eindelijk mijn website online gezet, die ik zo graag wilde. Vol met ideeën, inspirerende verhalen; een soort van platform voor elkaar. Een soort van 'pay it forward'- idee. Het is nog lang niet af, maar op deze manier dwing ik mezelf ertoe om het af te maken. Ook lijkt deze website weer een graadmeter voor de hoeveelheid en de sterkte van vriendschappen. Want wie interesse toont, toont interesse in mij. Zo redeneert mijn ego. Ik las gisteren in "De nieuwe aarde" van Eckhart Tolle een waarschuwing voor de truccendoos van het ego. Op het moment dat ik bezig ben met het on-identificeren, zoekt het hoofd, het denken, die tweede stem direct nieuwe dingen en nieuwe manieren om zich aan vast te klampen. Laat ik die dingen los, dan identificeert het ego zich met de lonelyness.

Ik zou eigenlijk blij moeten zijn, want ik leef momenteel zo vrij als een vogeltje. Ik doe wat ik wil, werk zoveel ik wil, schrijf wat ik wil, maak wat ik wil. Wat knaagt is de gedachte die ik soms heb, over dat ik weinig begrip krijg van naasten. Maar een selectie van de verjaardagscadeautjes die toch wel anders laten zien: een boek over spirituele reizen, het boek "de monnik die zijn Ferrari verkocht", draaidoppen waarmee je glazen potjes kunt hergebruiken, een supermooie Fairtrade ketting, tijdschriften waarin ik kan lezen of uit kan knippen en plakken en nog veel meer moois. Misschien is de gedachte aan weinig begrip ook wel weer zo'n trucje.

Ik projecteer alles op jou
Jij zegt dat ik alles op jou projecteer
Met die uitspraak projecteer jij alles op mij
Terwiijl deze woorden bevestigen dat ik alles op jou projecteer

Volgens mij spelen de meeste relaties zich af in zo'n spiegelhuis, of hoe heet zo'n attractie op de kermis met al die spiegels. Je wordt stapelgek of raakt zelfs in paniek als je de uitgang niet kunt vinden. In het begin kun je er de lol er nog wel van in zien. Eigenlijk is de enige oplossing dat spiegelhuis niet in gaan. Hou het bij de spiegel aan de binnenkant van je kledingkast.

Een goede vriendin neemt sinds ik hier woon en mijn verjaardag vier in dit huis, elk jaar een nieuwe lover mee. Dat bedacht ik me gisteren. Toen dacht ik er achteraan dat ik zelf, sinds ik hier woon en mijn verjaardag vier ook elk jaar nieuwe vrienden uitnodig, ingeruild tegen anderen. Ik mag me gelukkig prijzen met de vrienden die jaar trouwe gast zijn. En wat als er daar hier en daar eentje vanaf gesnoept wordt? Dan springt dat duiveltje weer uit zijn doosje en bezorgt me bijna een hartverzakking. Maar als hij dat uitgejengeld is, kan ik wel weer relativeren. Die dingen gebeuren en zijn vast ergens goed voor. Ik was bovendien zelf degene die in eerste instantie bepaalde verwachtingen had gekweekt. Relativeren betekent overigens zoiets als de betrekkelijkheid van iets erkennen of benadrukken, terwijl relatie de onderlinge betrekking tussen twee eenheden aangeeft volgens het woordenboek. Er is niets zo betrekkelijk als het leven. En spiegelend, maar vergeet ook dat vooral niet te relativeren. 

Mijn zussen blijven meest stabiele factoren in deze mengelmoes van mensen met gevoelens en gedachtes over elkaar, met ontkenningen en bevestigingen van vriendschappen. Heb ik die antirimpelcreme echt nodig, ja?

The story continues..

Een heftig reisje: eerst teleport ik mezelf in een uurtje of 5 naar Bangkok, wat eigenlijk de verkeerde richting op is. Ik waan me direct in een andere wereld: de sfeer is anders, de temperatuur, de luchtvochtigheid. Het soort mensen dat hier op het vliegveld van Bangkok rond loopt is ook anders. Meer toeristisch. Hier en daar een backpackert, maar overall zie ik mensen met veel te grote koffers slepen. Stiekem speelt mijn geest met een gevoel van spijt. Spijt dat ik naar huis ga en niet nog op een nieuw avontuur. Want hoewel toeristisch; Thailand voelt goed! Het voelt warm en vertrouwt. Het voelt als een veilig en relaxed vakantieland. Een totaal andere wereld dan India. Waar ik in eerste instantie bang voor was, was dat een ander Aziatisch land afbreuk zou doen aan mijn India ervaringen en liefde. Maar goed, spijt is een nutteloze emotie in dit geval en ik zet me eroverheen. Vooral nadat ik Talitha's email lees: "Als het kriebelt, ga je toch gewoon weer weg!"

Het is 6 uur 's ochtends en ik ben kapot, ondanks dat ik gisteren in Delhi heel de dag heb geslapen en films heb gekeken. Ik ben moe van emotionele ballast. Emotioneel uitgeput door het afscheid met India en mijn vrienden daar. Ik moet er niet aan denken om de moeite te nemen om met een trein, metro of taxi naar een hotel in de buurt te gaan om bij te slapen. Ik heb geen Thaise valuta en was eigenlijk ook niet van plan om geld te pinnen. Ik ken de wisselkoers niet en heb geen gevoel bij het geld en de prijzen in dit land. Maar om nu heel de dag op het vliegveld rond te hangen? Mijn vlucht is vannacht pas om 1 uur!
"Je bent backpacker of niet." zegt het duiveltje op mijn linkerschouder. "Hotels kosten geld, en je kunt hier ook best slapen. Kijk maar rond, er liggen overal mensen te pitten".
"Ja, maar tot 1 uur vannacht rondhangen? Ik ben gesloopt als ik morgen in Dubai aan kom" kaatst het engeltje op mijn rechterschouder terug.
"Doe niet zo zielig! Je kunt zeker toch wel tegen een beetje slaaptekort! Je bent 28, niet 58."

Ik kom tussenbeide en besluit om eerst even een Starbucks koffie en een broodje te gaan nemen.
"Pak een lekker vette muffin erbij!" fluistert de duivel.
Ach, hou toch je kop dicht. Ik ga voor een sandwich, zo'n voorverpakte. Ik had beter naar het duiveltje kunnen luisteren.

Met een cappuccino, de sandwich en zo'n luchthaven winkelwagentje volgeladen met mijn backpack, mijn daypack en mijn schoudertas loop ik naar een afgelegen plekje aan het einde van een gang om eens even rustig te bekijken wat ik wil. Ik had al gezien dat er hier algemene balies zijn waar je hotels kunt boeken, dus dat zou een optie kunnen zijn. Maar eerst even relativeren met cappuccino zonder suiker, omdat ik die ben vergeten en het vertik om weer heel dat eind terug te sjokken met al mijn bagage. Zonder suiker is eigenlijk best te doen.
Ga ik spijt krijgen van het uitgeven van €30,- aan een hotel, waar ik heel de dag kan slapen, wat kan eten en lekker kan douchen?

Twee uur later en €25,- lichter (gemak betaald met creditcard is onbetaalbaar!) plof ik in een zacht, schoon bedje in mijn kamer met Airco van het hotel waar ontbijt, transport -van en naar het vliegveld- en Wifi is inbegrepen. Ik slaap een paar uurtjes, douche lekker warm, surf wat op het wereld wijde web en eet rond 21.30u een Thais gerechtje: kip met rijst en oestersaus. Daarna brengt de taxi me weer naar het vliegveld waar ik direct incheck. Ik vind het altijd leuk om rond te dwalen aan de andere kant van de paspoortcontrole. Thais eten, Thaise toeristen, Thaise beveiliging en ik koop met mijn creditcard Thaise souvenirtjes: tijgerbalsem en lemongrass thee. Heb ik toch nog het idee een beetje in Thailand op reis te zijn geweest. Op naar de andere kant van de wereldkaart: Dubai airport!

Heerlijk om filmpjes te kijken in het vliegtuig. Ik kijk "The American" (matig) en de klassieker "The Fisher King" (erg goed!). Daarna val ik in slaap en word wakker als het ontbijt geserveerd wordt. Op Dubai airport weet ik inmiddels de weg, ik ben hier al vaker geweest. Ik koop een sapje en besluit naar het duiveltje te luisteren en iets lekker te kopen: carotcake! Helaas, droog en oud. Zucht.

Gelukkig heb ik een korte stop van twee uur waar in ik mijn tijd vol maak met gratis internet, lamballen, opfrissen in het toilet en burka's kijken. Eenmaal 'ready for take-off' kies ik voor de Toystory marathon. Na Toystory 1 continueer ik met Toystory 2 en daarna ga ik door naar nummer 3! Mijn vlucht gaat vlot en ik krijg toch wel zin om iedereen weer te zien. Ik word zelfs een beetje zenuwachtig! Maar dan zakt de moed me in de schoenen, ehm slippers:
"Goedemorgen dames en heren, jongens en meisjes. Na een rustige vlucht gaan we over een half uur landen op Amsterdam Schiphol. De buitentemperatuur is slechts 1 graden Celsius....."

Eén graad?? Dat ga je niet menen!

Ik denk terug aan warm India. Op het moment dat ik in het vliegtuig stapte veranderden afgelopen 4,5 maand in een herinnering. Alsof ik in een roes heb geleefd. In coma heb gelegen. Niet dat ik weet hoe dat voelt. Nieuwe momenten maken plaats voor deze herinneringen. Ik loop door de hal vanuit het vliegtuig, op weg naar de paspoortcontrole en bagageband. Schiphol heeft de ramen beplakt met typisch Nederlandse flora en fauna namen en bijbehorende plaatjes, die er natuurlijk voor moeten zorgen dat ik me weer helemaal thuis voel. Heerlijk Hollands: de eekhoorn, de lijsterbes en de koolmees. Nederlandse natuur ten top! Is weer even wat anders dan de boulders, tijgers en de Himalaya.
Ik sluit aan in de rij 'EU-paspoorthouders'. Nederlands gebrabbel overal om me heen. "Dutch!".

Zegt de ene douane beambte tegen de dame voor mij in de rij over zijn collega met heerlijk Amsterdams accent, "Hij? Ach, hij spoort niet helemaal hoor", terwijl hij met zijn wijsvinger tegen zijn voorhoofd aan tikt.
Op het moment dat ik aansluit hoor ik zijn niet-sporende collega spuien over de niet-werkende telefoon. "Godverdomme, KUT-telefoon!!"
En dat zijn dan de mensen die moeten beslissen of je het land in mag of niet. Heuuj! We zijn weer in Nederland. Weer eens wat anders dan douanebeambtes en doorsnee-politieagenten met shutguns!

Ingrid staat met een "Welcome Home" ballonnetje ongeduldig te wachten in de aankomsthal, waarnaar ik haar een stevige omhelzing en een dikke kus geef. De piloot heeft gelogen; het is maar liefst 7 graden Celsius en eigenlijk is het heerlijk om de kou in te gaan, zonder winterjas, op mijn slippertjes. Het voelt alsof mijn lichaam de winterse kou heeft gemist en even diep inademt om de schade in te halen. Heerlijk fris en koud! Heerlijk zonder de geur van verbrand plastic, poep en uitlaatgassen! Maar ook zonder de vertrouwde aroma's van mijn moederland. Want die geur is volledig verdwenen naar mijn herinneringen.
Onderweg op het benzinestation koop ik voor het eerst weer mijn favoriete tijdschrift Happinez. Thuis bij Ingrid maak ik kennis met haar nieuwe huisgenoot: de ruwharige dwergtekkel Jones. Ik klets bij met vrienden en familie. Ik doe inkopen bij de Appie Heijn, waar ik mijn buren tegenkom.
"Nee, ik ben nog niet terug, want ik kan mijn huis pas eind april weer in."

Dat is toch wel wat lastig merk ik. Oké, ik heb naar eer en geweten India vervroegd verlaten. Oké, ik ben blij om mijn familie en vrienden weer te zien. Maar het is wel Néderland waar de mensen als auto's op de snelweg met 120 km/u voorbij komen gevlogen, terwijl ik stilsta op de stippellijn tussen de rechter en de linker rijstrook in. Ik zou het liefste thuiskomen in mijn eigen huisje, met mijn eigen spulletjes en mijn eigen uitzicht. Die plek waar ik lekker op de galerij kan genieten van de lentezon en -geur.
"Ga je een baan zoeken?"
"En nu, wat zijn je plannen?"
"Heb je dan en dan tijd om af te spreken?"
Nee! Geen! Ja, ik heb alle tijd van de wereld, jij niet dan?
Ik heb alle tijd van de wereld. Dat is waar. Ik heb geen huis, geen baan, en wederom geen plannen. Ik kan weg, ik kan blijven. Ik kan alleen mijn huis niet in. Maar dat kan ook een voordeel zijn. Ik ben nu verplicht om elk moment te nemen zoals het is. Om af te wachten wat de volgende dag brengt. Misschien een nieuw idee, of een plan? Hopelijk een slaapplaats! Ik ben op backpackavontuur in mijn eigen omgeving. Ik kan naar vrienden in het noorden van het land. Ik kan naar cursussen waar ik eerder geen tijd en geld aan uit zou geven. Ik kan, net zoals ik afgelopen 4,5 maand in India heb gedaan, leven op de tekens van het universum. Iets wat ik in Nederland eigenlijk nog nooit heb gedaan. Ik ben met mijn backpack op avontuur in mijn eigen land en kan het pad des levens volgen zonder hindernissen of beperkingen.

Mama's auto, slaapkamers van vrienden en familie, Albert Heijn, mijn eigen backpack en de lentezon voorzien me in mijn eerste levensbehoeften: eten, rust, kleding en vrijheid! Mijn eigen laptop, gratis reclameboekjes, internet en gesprekken met oude en nieuwe bekenden voorzien me in mijn tweede levensbehoefte: creativiteit! Uit creativiteit vloeien ideeën en plannen en deze zorgen ervoor dat mijn leventje zich continueert, maar dan met een backpack vol souvenirs en een geest vol herinneringen.

Hashish to ashes- Merry x-mass!

15 man in een bootje van Paradise naar Om beach. Deze laatste boot van de dag lag een bietje diep in 't water.
"Maar jullie hadden natuurlijk allemaal zwemvestjes aan?" vraagt Jan sarcastisch.
John: "Zwemvestjes? Als ze hier zwemvestjes zouden hebben, zouden ze er huizen van bouwen".

Het is 30 december. Ik praat met Jan uit Nederland en John uit Schotland, die al een jaar of 40 in Nederland woont. Typisch: Jan en John. Jan ziet er uit als Jezus, tenminste als Jezus een jaar of 70 zou zijn geworden. John ziet er uit als Jesus, tenminste als Jesus een jaar of 25 langer in die grot zou zijn gebleven. Beide zijn ze Indiagek: Jan komt er al sinds 1985 en John sinds 1974. En die Indiagekte gaat gepaard met hun liefde voor allerlei rook- en eetbare flora.

In heel India wordt gerookt alsof hun leven ervan afhangt. Nooit geweten. Uren luister ik naar reis & rook verhalen van deze twee oude rotten. Van Manali naar Goa en van Pushkar naar Calcutta; ze rookten heel India rond. En nog!
"In 1985..."
"Weet je nog, toen hadden we alleen nog hash.."
"In het noorden groeide de canabis gewoon langs de weg en er keek niemand op of om toen we stopten om een beetje tussen de tabak te rubben...."
"Mijn eerste Indiatrip betaalde ik van de 80 kilo hash die we vanuit Noord Afrika Nederland in smokkelden..."
"We hebben er 3 maanden over gedaan om die kilo opium uit Old Delhi zelf op te maken omdat we die aan de straatstenen niet kwijt raakten in Nederland."

Als je gepakt wordt met een joint in je hand of softdrugs op zak, kost het je 8000 rupees, ongeveer 135 euro. Tenminste, 't ligt ook wel een beetje aan de situatie: ben je alleen? Met je vrienden? Ken je de rituelen? Hoe corrupt zijn de agenten die je bij de lurven pakken?

Ik ben terug in Gokarna, tussen de drugstoeristen. De bewuste blower zoekt een plekje uit het zicht, koopt niet van de straat en reist niet met drugs op zak, zoals J&J. De lamme, blowende, hippe, hippie rookt overal, koopt overal, doet heel de dag geen reet en zegt vooral geen 'goeiedag'. (Jans theorie: dat zal wel niet cool zijn). Ik word hier zo traag van zeg! Ja, in Hampi blowen ze ook tegen de klippen omhoog, maar daar wordt dan in ieder geval ook nog wat geklommen!
Blowende klimmerts of zo nu en dan een klimmende blowert. Reden te meer om Gokarna a.s.a.p. weer te verlaten naar een plek waar ik me veel meer thuis voel. Kerst is achter de rug en 2011 ligt voor de deur. Mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar: komende weken klimmen in Hampi en geen koffie-shakes meer drinken. Mijn kerstgedachte van dit jaar was bijzonder somber; ik had een beetje moeite met de weg naar Bethlehem...

...25-12-2010:
Ik heb geen idee wat er met me aan de hand is, maar sinds ik Delhi verlaten heb, voelt 't alsof ik geld aan het verspillen ben. Op een paar mooie, kostbare momenten na: Talitha omhelzen na 6 maanden, kerst-smsjes krijgen van vrienden uit Rajasthan, de onderkant van je broek per ongeluk nat laten worden omdat de golf net iets harder aan kwam zetten dan je had ingeschat, 'Brida' lezen en glimlachen bij herkenning en uitkijken over het Hampi-landschap en erachter komen dat in alle windrichtingen boulders reiken tot aan de horizon.
Ik voel me verloren. Ik voel alleen welke kant ik niet op moet. Mijn richtingsgevoel is zwaar ontregeld. Het lijkt wel of het telkens net te laat reageert, namelijk als ik al een beslissing heb genomen en het plan aan het uitvoeren ben. Moet ik gewoon bijkomen van intens Rajasthan? Moet ik gewoon geduld hebben en dan pikt mijn kompas, mijn gps, het signaal vanzelf wel weer op? Het is kerst en ik beantwoord de smsjes die ik krijg met spreuken als "let the light of life lighten up your path" en "usually you're the tourleader, but if you ever need some kind of assistance on your big tour called life, i'll be there". Maar dat laatste is een belofte die ik momenteel helemaal niet waar kan maken.

What to do? What to say? Normaal gesproken is mijn antwoord op dit soort vragen "let's see what happens". Maar nu ben ik angstig, angstig voor verkeerde beslissingen. Dat verspilde geld interesseert me niet eens, maar iets doen wat niet goed voelt, dat voelt verloren en bedrieglijk. De onzekerheid van niet weten of dat verloren gevoel wel gegrond is, is nog wel het ergste van alles. Het voelt alsof ik in het pik donker sta en probeer mijn ogen geforceerd te laten wennen aan het licht, maar het lukt niet. Alles voelt onzeker. Verdwaald. Dus toch. En dat nog wel met kerst.

Ik ben vandaag aangekomen in Hampi, na 5 nachten op het strand van Gokarna gezeten te hebben met Stijn en Talitha. Heel erg fijn om ze weer te zien. Iets weerhoud me om me geheel thuis te voelen op 'Om Beach'. Drugsgebruik? Lamme hippies? Ik zou me er ook niks van aan kunnen trekken. Maar dat lukt dus niet helemaal. Zes dagen lamballen op het strand was niet genoeg om mijn richtingsgevoel te herstellen. Taliet en Stijn besluiten om een aantal dagen naar Aurangabad te gaan om vervolgens New Years Eve in Gokarna te vieren. Maar dat voelde niet als mijn pad en dus besloot ik niet mee te gaan. Nu zit ik in Hampi, wat aanvankelijk beter aanvoelde, maar nu ik hier ben weet ik het weer niet. Ik zit hier nog tot 29-12, mits ik me aan mijn plan houd; de terugrit naar Gokarna is al geboekt en mijn kamer op het strand betaal ik momenteel door.

Ik dacht er ook nog aan dat het gevoel misschien veroorzaakt wordt door het hebben van een plan. Het omgekeerde wordt dan ineens waarheid: ik verdwaal op het moment dat ik weet waar ik heen ga. Het lijkt wel een beetje de verkeerde kant in te slaan zo.

Na smsjes van Taliet en een telefoongesprek met Jeet met het advies om goed te eten en op pad te gaan voor andere accomodatie, raap ik al mijn moed bij elkaar om deze raad op te volgen. Het voelt alsof ik uit mijn laatste bron van kracht put. Ik ga naar de overkant van de rivier op advies van Talitha en vraag links en rechts of er een kamer vrij is. Ik bedenk me dat het misschien ook wel handig is om te vragen of mijn busticket te veranderen is. Misschien is het nodig, misschien ook niet, maar ik wil in ieder geval weten wat mijn opties zijn. Ik loop een reisbureautje binnen waar ik een poster zie hangen van Paolo, de busmaatschappij waarmee ik reis. Als ik na 20 minuten, vlak voordat ik op stap, over klimmen begin vertelt die gast waar ik moet zijn: Goan Corner, daar zitten de klimmerts.
Dit is precies de hulp die ik nodig had. De bevestiging dat het universum je van hulp voorziet op het moment dat je op het goede pad zit. Het licht op mijn pad is weer aan; ik weet waar ik heen moet.

Twee uur later heb ik een nieuwe kamer. Ik voel me nu nog wel wat alleen en vooral kwetsbaar omdat ik niemand ken, maar dat is alles beter dan dat paniekerige gevoel in het donker. Het gevoel verdwijnt langzaam maar zeker als ik merk dat ik leuke Kiwi's als buren heb, de Fransen voor de afwisseling niet samen klitten tot 1 ondefinieerbaar hoopje brie en je jezelf hier prima kunt vermaken in alle rust met te lekkere humus, Brida (Paolo Coelho- aanrader!) en een hangmatje. Op dag 3 ga ik voor het eerst in 2 maanden weer boulderen. Mijn vingervel is nog te schoon en gevoelig, maar op dag 4 voel ik toch dat mijn spieren gewerkt hebben. Wauw! Na kerst is mijn kerstgedachte volledig verdwenen en ik beloof mezelf om hier a.s.a.p. terug te komen.

Het is oudjaarsdag. Talitha en Stijn komen vandaag ook weer terug. Ik ben benieuwd naar de festiviteiten van vanavond. Momenteel zijn we getuigen van een invasie van Indiers: langzaam maar zeker wordt Om Beach bezet door hele hordes nationale toeristen. In de keuken van ons bay cafe staan 7 man zich uit de naad te werken. Ge moet goed eten, want drinken is ok duur. Alleen mag er pas vanaf 19.00u drank geschonken worden omdat er in deze staat, Karnataka, verkiezingen zijn en dan is het verboden om alcohol te verkopen. Wat een timing! Maar goed, dat halen ze vanavond wel weer in. In plaats van 's middags om 14.00u al ketszat en irritant te zijn, zijn ze dat nu om 20.00u.
Om 00.00u gaan de lichten uit om het vuurwerk de show te laten stelen. De kwaliteit van het vuurwerk laat zien hoeveel westerlingen geinvesteerd hebben en hoeveel Indiers een poging gedaan hebben; goedkoop is duurkoop. Ik krijg een telefoontje van paps en mams, een aangename verrassing!
Ik heb nog nooit zo vroeg in bed gelegen met oud en nieuw, maar we kunnen ook geen kant op door de bezetting van de Indianen. Maar dat geeft niet; Talitha en Stijn zijn moe van de terugreis, en ik vind het ook wel prima om te slapen. Een bijzondere jaarwisseling en gelukkig heb ik vrienden om me heen!

Mijn wekker staat op half 5. Ik sms wat en bel wat in de rondte en krijg zeer beperkt respons op mijn nieuwsjaaracties: overbelast netwerk, uiteraard.
Vervolgens droom ik dat pap en mam niet opnemen omdat ze onderweg zijn naar India voor vakantie. Tenminste, papa is er al en mama is onderweg want het was goedkoper voor mama om een week later te komem vanwege haar leeftijd. Ze was onderweg met een local bus vanuit Delhi en zou over een paar dagen arriveren. Aldus papa.
En nee, ik had niet gedronken. Sterker nog: ik heb bij het verlaten van Delhi en Rajasthan ook 't alcoholgebruik achter me gelaten.

We analyseren het gedrag van beschonken Indiers nog eens. Ze drinken grote flessen Kingfisher, lopen rond in hun onderbroek (ja, ook in van die super sexy slips die lubberen aan de achterkant), daar zwemmen ze ook in, ze zijn luidruchtig en basaal in hun bewegingen en lichaamstaal. Onze theorie is dat ze zo vast zitten in de sociale structuur, dat als alle grenzen wegvallen na het drinken van alcohol, alle remmen los gaan. Logisch gevolg. Een andere theorie van ervaringsdeskundigen is dat er iets aan de hand is het de alcohol die ze hier in drank stoppen want je bent supersnelll tipsy & more. Het lijkt wel een soort troebele, 'ranzige' vorm. Maar het kan ook de hitte zijn.
Enniewee, alcoholgebruik staat in India voor 95% gelijk aan alcoholmisbruik.

Na deze tweede sessie Gokarna kan ik de drugsgebruikende samenscholing wat beter hebben. Maar ik heb inmiddels wel andere redenen gevonden om te gaan. Zo ben ik bijvoorbeeld beu om over mijn voeten te piesen, deze schoon te spoelen en vervolgens door het strandzand terug mijn kamer in te lopen om het pleepapier weg te leggen, op mijn eenspersoonsbed, naast mijn gehele backback-inventaris omdat dat de enige 'zandvrije' plek is van mijn hutje (tenzij ik moet piesen voor het slapen), dat gemaakt is van palmboombladeren wat voor de lokale termiet en muis een culinair hoogstandje is. Zo ben ik bijvoorbeeld ook beu om over mijn nek te gaan van de geur van verbrand pleepapier met allerlei veegseltjes (please no tissues down the toilet, use bucket.......) en te moeten wachten -tot het water en de stront van een van mijn voorgangers in de pot wegloopt (........and if u do a big whalla use a lot of water :) ) omdat iemand geen gehoor heeft gegeven aan de boodschap aan de binnenkant van de deur-, tot ik zelf mijn uitwerpselen fatsoenlijk kan doorspoelen met een emmer water. Zo ben ik het bijvoorbeeld ook beu om mezelf te wassen met zout water (ooit geprobeerd om zeep af te spoelen met zout water) dat uit een grote ton komt, waaruit ook doorspoelwater geschept wordt. Haren en voeten wassen heb ik maar opgegeven.
En het ergste van alles is om heel de dag in dezelfde stoel te zitten en na dagen de horizon bestudeerd te hebben, aan de stand van de zon te kunnen zien wanneer je eten moet bestellen (op rekening) en verder alleen maar op te staan om naar de plee te gaan (let op: wc papier ophalen en wegbrengen) en 12 km te lopen (retourtje) naar de beschaving om eens wat anders te proberen dan de rammelde kwaliteit van het eten hier op het strand van de menukaart die we inmiddels uit ons hoofd kennen.

Oke, zo erg is het allemaal niet. Ik scheur namelijk tegenwoordig het benodigde wc papier af in mijn kamer, in plaats van in camping style met de wc rol op en neer te lopen.
Nee serieus, het is heerlijk om bij Stijn en Talitha te zijn, te praten over allerdaagse dingen, onze ervaringen, gezellig samen te eten, Nederlandse grapjes te maken en grapjes in het Nederlands te maken. Het voelt als vanouds. Alsof we elkaar tussendoor gewoon regelmatig gezien hebben.

Morgenvroeg, 4 januari 2011, om 5 uur vertrek ik met openbaar vervoer naar Hampi. De bastards van Paolo, de busmaatschappij met monopolie positie waarmee ik vorige keer heb gereisd, hebben de prijzen verhoogd van 600 rps naar 1050 rps en ik ga ze niet meer sponseren. Met OV ben ik waarschijnlijk 250 rps kwijt. Ik heb uitgerekend dat ik met dit verschil in kosten precies bespaar wat ik extra heb uitgegeven door mijn hutje op Om Beach aan te houden tijdens mijn kerstkadootje. Heb ik uiteindelijk dus toch geen geld verspild... :-)

Four weddings and a funeral

Raj legt me op het dakterras van hun huis uit dat er zometeen een bruiloft voorbij komt. Ik had die middag ook al een dergelijke samenscholing gezien vanaf het dak.
"That was not a wedding, it was a funeral".
Oeps.

Na 3 dagen uitrusten in de Village van Raj, op het platte land, ga ik weer terug de hektiek in. Rust maar goed uit adviseert Raj, want ik zit vol tot en met de bruiloft van Jeet op 6, 7 en 8 december. Op 29 november dropt Raj mij in Jodhpur in een hotel en de volgende dag ga ik mijn favoriete familie weer opzoeken. Dit keer is Mahendra ook vrij. Oma is weer blij om me te zien.

Het is allemaal wel een beetje onwennig. Mensen, vooral het jongere broertje van Mahendra dat aan het oefenen is om ook tourguide te worden, vullen nogal graag dingen voor me in. Het is hier saai hé, het eten is vast niet lekker, je zult je wel vervelen, weet je zeker dat je dat wel wilt, en nog meer van zulks.
Mahendra heeft om me te entertainen voor die middag een taxibusje laten komen en we gaan met de hele bups naar het Fort. Leuk om ook eens wat cultureels te zien in Jodhpur. Ik ben er nu voor de derde keer namelijk.

's Avonds ga ik met brother van Mahendra een nachtje naar de Village van hun familie, zo'n 40 km van Jodhpur af. Bijna alle 'stadsgezinnen'  hebben ook een huis op het platte land: Village. Daar vinden we het echte India: veel lemen huizen en hutten, paard en wagen, zelfvoorziening en elke Village heeft een 'koning'.
Het is marriage-season en de local bus zou wel eens heel erg vol kunnen zitten, vertelt brother, mijn guide. Op het moment dat wij in de bus stappen worden er 2 Indiers van hun stoel afgeschopt om plaats te maken voor ons. Vervolgens is 't ongeveer 1,5 uur met de bus. De bus stopt een keer of 10 en lijkt op de tas van Marry Poppins: deze bus lijkt nooit vol te raken. Er stappen alleen maar mensen in, niemand stapt uit. Heel gek. En als we dan uiteindelijk toch als sardientjes in een blikje zijn, worden er mensen op het dak gezet.

Mijn eerste getuigenis met een Hindoestaans huwelijk wordt die avond in de Village een feit. Ik mag foto's maken, maar ben er nooit fan van om foto's te maken van onbekende mensen. Bovendien krijg ik nog genoeg kansen: Jeet pikt mij 2 december op, dan gaan we naar een bruiloft van een vriend. Daarna naar Jeets Village voor zijn bruiloft en die van zijn cousin brother.

Een volledige bruiloft duurt een dag of 3 tot 5. Deze avond in de Village van Mahendra ben ik getuigen van de eigenlijke huwelijksvoltrekking. Echt een vrolijke gebeurtenis is het niet, vind ik. Vele rare rituelen met touwtjes, vuur, mantra's en een huilende bruid, omdat ze haar eigen gezin moet opgeven voor een man en zijn familie die ze zelf niet heeft uitgekozen. Ik zou ook huilen, geloof ik. 

Een paar feitjes:
-80% van de huwelijken in Rajasthan wordt gearrangeerd.
-Het arrangeren gebeurt omdat mannen en vrouwen geen mogelijkheid hebben om elkaar te ontmoeten, omdat dat niet mag (seksen menging in de gemeenschap komt niet voor, alles is gescheiden) en wie weten er nu beter wie er bij je past dan je ouders en broers en zussen.
-De kant van de bruid, of het meske (20-24 jr oud) gaat op zoek naar een geschikte kandidaat. De familie van de bruidegom (24-28 jr oud) gaat akkoord, of niet.
-Rectificatie van mijn vorige blog: het is een minimale match op 21 van de 36 astrologische ijkpunten...
-Verder wordt er gekeken naar de kasten (hoezo, dat hadden ze toch afgeschaft?? Ja, inderdaad, net als de apartheid in Zuid-Afrika...), en de bruidsschat die de ouders van de bruid moet gaan betalen (wat ook vreemd is, aangezien ze hun dochter ook al als slaaf moeten opgeven- joined family system, zij vertrekt na het huwelijk naar haar inlaws).
-Als een meisje geboren wordt, is zij gelijk een last voor de familie, vanwege het feit dat ze het huis op een dag zal verlaten en dus niet voor haar ouders kan blijven zorgen tot in den treuren en vanwege de bruidsschat die betaald moet gaan worden. Op sommige plekken in Rajasthan wordt hier erg creatief mee omgegaan: Er worden spullen verkocht uit de naam van het meisje vanaf een jaar of 7. Hiermee spaart zij haar eigen bruidsschat bij elkaar. De ouders nemen geen cent af. Dus als je ooit in India komt en je koopt iets waarvan gezegd wordt dat het ten goede komt aan de toekomst van het meske, dan is dat ook zo.
-In andere gedeeltes van Rajasthan wordt ook wel eens gevochten om een meisje en betalen de ouders van de bruidegom de bruidsschat.

Ooit gehoord van 'Scrammballed eggs'?? Eieren met geschramde ballen? Het staat op de menukaart van het wegrestaurant waar ik zit te wachten op Jeet. Hij pikt me op in Pali, om door te rijden naar de bruiloft van zijn vriend.
Dit heb ik al eens eerder gezien, vanaf het dak bij Raj: een parade met een paard, gekke kroonluchters, vuurwerk, dansende mannen, een drumband, een blaasorkestje en een gek karretje met een soort van orgel dat echt de meest vreselijke tonen laat horen. Achter de stoet rijdt een wagen met generator om die rare kroonluchters van elektra te voorzien. Mijn aanwezigheid trekt vele nieuwsgierige blikken en ik en Jeet worden tussen de dansende mannen getrokken. De vrouwen lopen achteraan, zij mogen niet dansen.
De bruidegom ziet er prachtig uit: statig, in een lange glanzende jas, vol stiksels, goud en glimmer. Hij draagt een tulband met allerlei rare frutsels en langs zijn zij een lang zwaard. Alleen kijkt hij een beetje benauwd. Later hoor ik dat lachen niet echt past bij zijn performance.

De parade eindigt in een grote feestzaal, open air. Er is een podium met presentator, er staan rijen stoeltjes opgesteld en langs de kant staan tafels waarop een buffet wordt gepresenteerd. Het oog van de presentator valt op de enige buitenlander en binnen no-time zijn alle ogen op mij gericht. Bedankt, en nee ik denk er niet aan om naar voren te komen.
We eten wat, drinken wat, kletsen wat met vrienden en vertrekken niet te laat aangezien alle hotels in dit kleine stadje zijn volgeboekt en we nog een kleine 2 uur moeten rijden voor een hotel: Marriage season, remember...

De volgende dag vertrekken we op tijd richting Jaipur, naar het 'stadshuis' van Jeet. Er moet wat geshopt worden voor de bruiloft. Verder drinken we chai met wat lokale vrienden en gaan we samen met Ajay (1 van mijn Delhi-junior-college-vriendjes) uit eten en op stap.
De volgende dag, 4 december, vertrekken we met Ajay, sister inlaw (vrouw van oudste broer van Jeet) en hun 4 maanden oude dochtertje naar Village van Jeet.

Ik wist al wel dat deze familie erg welgesteld is. Dus vanuit mijn auto ging ik op zoek naar het grootste huis van de Village (ongeveer 1600 inwoners). En ik vond: een kast van een huis, in wit, vier verdiepingen, vol ingewikkelde details, houtsnijwerken, en op elke vloer minstens 1 dakterras. Ik ontmoet de familie en merk gelijk dat dit een ander slag volk is. Rijk en verwend. En hier breng ik de komende week door: geen internet, geen winkels, in the middle of fucking nowhere.

Omdat het huishouden geheel gerund wordt door hulpjes, wordt er relatief slecht voor mij gezorgd. Iedereen praat langs elkaar heen, niemand informeert mij, ik eet weinig, en niet echt gezond en de chai is te pittig. Mijn emmertje geduld druppelt langzaam vol. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, iedereen is druk druk druk. Overdag ben ik bored like hell. Zitten met de familie is niet echt mijn hobby, en mij entertainen is niet echt hun hobby. Ik praat wel wat met de sister inlaw van Jeet over het leven in India en de cultuurverschillen. Zij is hoogopgeleid in IT, maar mag van haar man niet werken. Wat vaak voorkomt. Vrouwen worden hier zo'n beetje opgesloten in huis en stom gehouden. Wat er gebeurt als ze tegen stribbelen? Dan worden eerst zijn ouders ingeschakeld om naar een oplossing te zoeken. Maar zij staan vaak aan zijn kant. Nog harder janken volgt dan. Daarna worden haar ouders ingeschakeld voor een compromise. En die komt er vervolgens: ze mocht na het huwelijk eerst haar school afmaken en als die kleine een jaar of 4 is, mag ze weer een baan zoeken. Dit is echt een hoge uitzondering waaruit ik alleen maar kan concluderen dat Jeets sis inlaw een koningin is in drama schoppen.

En terecht.

De avond van 5 december eten we bij een ander gezin in het dorp en daarna naaien we (ik, Ajay, Jeet en cousin brother) er tussen uit. We belandden in een huiskamertje zo'n 50 meter verder en Jeet vertelt me dat hij hier naartoe gaat als hij stiekem wil roken en drinken. Ik hou wel van dit soort rebelsheid!

Op 6 december beginnen de eerste functions (rituelen of ceremonies) voor Jeet. Hij wordt met een raar prutje gewassen en dan verdwijnen hij, zijn ouders en een brahmaan in de minitempel van het huis waar Ganesha (die God met olifantenhoofd, voor een nieuw begin) net zijn intrede heeft gedaan: de broer van Jeet heeft zojuist een gezegende poster opgehangen. Maar het stomme is dat dit mijn slaapkamer is. Nou weten de meeste van jullie wel hoe mijn slaapkamer er uit kan zien. Serieus, als ik had geweten dat ik bezoek zou krijgen, had ik wel even opgeruimd.

's Middags heeft de laatste druppel mijn emmertje geduld gevuld, als ik voor de zoveelste keer niet geinformeerd wordt: omdat mijn kamer een tempel is, mag ik er niet meer slapen, of toch wel? Of toch niet? Het water gutst over de rand als ik bij een aantal dames gezet wordt door mami: tantes en nichtjes. Ik wil helemaal niet ge-entertaind worden en vooral niet als ik alleen maar aangestaard word! Ik wil alleen maar even ontsnappen naar een andere kamer in een ander huis met mijn vriendje Ipod en helaas mislukt deze poging omdat Jeet mij ziet vluchten. Twee uur aan gezeik met hem, zijn moeder, zijn zussen en zijn nichtjes volgt. Als ze het eindelijk lijken te snappen, dat ik gewoon even wat tijd voor mezelf wil, blijkt het toch een grapje van ze.
"Ok, so you want some time for yourself. How much?"
Deze mensen snappen het dus echt niet en ik geef op.
"Please, give me one hour!"

Die avond is er een dansavond voor het gezin en de omwonenden. Ik ben inmiddels omgetoverd tot een prinsesje en het hele gezelschap wacht op mijn dans. Dat had ik al ingeschat. Jeet ook. Of ik een drankje wil, rum ofzo. Ja graag!! We sneaken naar een achterkamer waar een aantal ooms en neven zitten te 'boozen'. En daar ontmoet ik Jeets favoriete oom. Hij geeft me een knuffel en vraagt of ik mee drink. Na de eerste volgt de tweede en daarna nog snel een derde. Nu durf ik zeker te dansen. Bottoms up! En zo sluit ik vriendschap met de favoriete oom van Jeet die ongeveer 10 woorden Engels kent en de komende 6 dagen praten we maar over 1 ding:
"Ma'm, torra torra rum with coke??"

Op de tweede avond van het huwelijk kom ik erachter dat heel dit huwelijksfeest is bedacht voor en door de bruidegom en alle mannen aan zijn kant. Gisteren had ik al gemerkt dat vooral de mannen op de voorgrond treden. Vanavond is het receptie. Hetzelfde ritueel als op de bruiloft van de vriend van Jeet herhaalt zich: gekke kroonluchters, vreselijke muziek, alleen dit keer zit Jeet op het paard, in vol ornaat. Hij ziet er goed uit. Alleen kan ook hij niet lachen. Alleen dit keer weet ik dat het niet is omdat het niet mag. Jeet wil helemaal niet trouwen.

We maken eerst een rondje door het dorp, daarna gaan we naar het huis van uncle, want daar is het feest! De vrouwen hebben een eigen plek: op het dakterras, vanwaar ze de mannen goed in de gaten kunnen houden. De mannen verzamelen op een groot terrein, met tafels en stoelen en er is ook weer een podium met presentator. Vrouwen mogen hier niet komen, en waarschijnlijk willen ze dat ook helemaal niet. Ik ben de enige uitzondering: ik mag én ik wil. Zitten bij de roddelende vrouwen op het dak is gruwelijk saai. Bij de mannen, daar is 't feest! Drank, danseressen en vlees! Nu ben ik het onderwerp van de roddel voor de vrouwen.
Mijn vriendjes zijn gearriveerd en als Prinses Irene het grasveld op loopt weet ze zeker dat alle ogen haar volgen. Vanavond gaan er heel veel mannen dronken worden, maar toch weet ik dat ik de veiligste persoon op aarde ben door dankzij deze onbewuste sociale controle en mijn persoonlijke bodyguards: Jeet, Raj en Mahendra.

Terwijl de vrouwen op het dakterras uit verveling hun weg naar huis zoeken, zoeken de mannen hun weg naar het podium en de danseressen die inmiddels meer op hoertjes beginnen te lijken, en de danseressen zoeken hun weg naar de flessen drank achter de schermen om deze avond door te kunnen komen. Ik kijk afkeurend toe en vraag me af wat het me zou kosten om deze dames van het podium af te krijgen. Waarschijnlijk veel, aangezien de mannen letterlijk met bankbiljetten smijten om deze dames van vertier aan het dansen te houden. Inmiddels is aanraken ook toegestaan.
Ik weiger alle mannen die me ten dans vragen: ik wil me niet laten zien op het podium tussen deze kwijlende honden en ik mag gelukkig ook niet van mijn vriendjes. Het feest eindigt met eten (heerlijk om te eten na het drinken, feels like home, maar dan zonder frikadel speciaal en grote friet joppie) en ik lig om een uur of half 5 in bed. Ik vraag me af of ik mijn voetjes nog ooit op temperatuur krijg.

De 8ste december is de dag van de eigenlijke inhuwelijktreding en het huwelijk wordt voltrokken in de Village van de bruid. We gaan met auto's die kant op. Alleen de mannen zijn welkom, wat een verrassing. En ik dan. Dit festijn heet Bharat. De prins wordt wederom op een wit paar gehesen, het paard dat hem naar zijn toekomstige vrouw brengt. Jeet heeft voor de gelegenheid een nieuw jasje aangetrokken en ik ben voor dezelfde gelegenheid gehuld in weer andere Rajasthani dress en behangen met witgouden sieraden loop ik full colour mee in weer zo'n zelfde stoet met gekke kroonluchters en vreselijke muziek. Van 'ons hotel' (het hotel van de bruidegomkant) lopen we naar het hotel van kant van de bruid. Op de binnenplaats van dit hotel vindt de huwelijksceremonie plaats. Voor de verandering is deze 3 uur durende ceremonie alleen voor vrouwen en ik snap naderhand waarom: het was er koud en het is vooral te geestdodend.
Maar voor dat het zover is, eerst nog even dit! We komen aan bij het hotel en het kersverse bruidspaar krijgt ook wat cadeautjes: een nieuwe auto, een bed, een koelkast, een tv, geld en nog meer geld en nog meer van zulke buitensporige cadeau's.

Na ontvangst van de cadeau's door alleen Jeet, gaat hij het paard weer op en wordt hij bij de poort van het hotel ontvangen door de dames van zijn nieuwe schoonfamilie. Over enkele minuten begint het water te golven en ziet Jeet zijn vrouw voor de eerste keer in zijn leven. Ik mag mee naar binnen, want ik ben ook een vrouw. Ik vind het wel een beetje spannend allemaal. Ik laat mijn vriendjes achter, nadat Raj nog even zorgt dat ik met iemand van de koude kant mee naar binnen kan lopen. Maar eenmaal binnen word ik bedolven onder de aandacht.
Er volgt een korte ceremonie met bloemen en kaarsjes. Na een uurtje gaat Jeet foto's maken met zijn nieuwe schoonfamilie en ga ik naar de Bharat aan de overkant van de straat: een feesttent gevuld met, laat me raden, drank, mannen, muziek en vlees! Na een uurtje, veel lol, rum en kip ga ik weer terug om de rest van de oersaaie ceremonie bij te wonen. Dit keer heb ik geen interesse in de rituelen (met vuurtjes, touwtjes en mantra's) als toerist; ik ben er eigenlijk alleen maar om Jeet bij te staan. Hij heeft het overduidelijk moeilijk.

De volgende dag gaan we weer terug naar Village van Jeet en ik neem voor 2 maanden afscheid van Raj en Mahendra, wat me erg verdrietig maakt. Eenmaal terug in de Village slaap ik de rest van de middag: een deel is echt omdat ik fysiek en mentaal uitgeput ben van deze dagen en deels gespeeld omdat ik totaal geen zin heb om me met de familie te mengen.

Maar mijn schoonheidsslaapje is van korte duur. Heel het gezeik begint vandaag weer van voren af aan omdat cousin brother gaat trouwen. Dus de dansavond, de receptie en daarna de bharat. Als ik net wakker ben en verlies ik mezelf en barst in tranen uit. Jeet heeft niet echt de ruimte en tijd om mij te troosten, maar weet me toch op te vrolijken. Vanavond gaan we eten met vrienden en betekent dat een nieuwe rebelse actie waar ik meestal wel wakker van word en van op knap. Daarna start de dansavond. Dit keer dans ik niet en heb ik geen Rajasthani dress aan. Ik ben kapot en wil gewoon slapen.
De volgende avond, 10 december, wederom receptie. Zelfde plek, zelfde volk, zelfde ritueel: eten, drank, danseressen, dronken mannen, eten, slapen. De avond daarna bharat, ditmaal in Jodhpur met wederom eten, drank, muziek, drank, eten en daarna te weinig slaap.

Na 7 dagen verveling overdag, een vreselijke familie (ik denk ook niet dat ik hun favoriete gast was), veel drank in de avonden, ongezond eten, te weinig eten en te weinig slaap, dropt Jeet mij en een vriend van hem op de terugweg in Pushkar. Het is de bedoeling dat ik hier blijf om bij te komen, voordat ik nog een paar dagen in Delhi doorbreng met Jeet. Ik word min of meer overgeleverd aan deze vriend en een aantal andere vrienden en wederom voelt het als gevangenschap. Jeet moet door naar huis voor meer ceremonies en formaliteiten. Mijn systeem in inmiddels zo uit balans dat ik het niet trek om deze dagen uit te zitten bij deze gasten. Ik wil naar Delhi! Want Delhi is mijn poort naar een nieuw hoofdstuk: naar het zuiden, naar mijn vrienden uit Den Haag Talitha en Stijn!

You don't look nice, that's why you go fast!

Na nog een tsunami van mijn emmertje geduld en compassie twee dagen later besluit ik hoe dan ook om Pushkar diezelfde dag te verlaten. Als Jeet die middag op bezoek komt, besluiten we dat ik 's avonds een nachtbus neem naar Delhi. Ajay pikt me 's ochtends vroeg op en mijn bedje in het vertrouwde appartement in Delhi is gereserveerd voor de komende nachten.

Jeet is de volgende dag eindelijk bevrijd van zijn familie en huwelijksverplichtingen en voegt zich bij ons. Die avond, 17-12, is er een feestje van Kuoni, de overkoepelde organisatie van Shoestring en Koning Aap. Jeet twijfelt om me mee te nemen, maar een bevriende collega haalt hem over om de grote baas op te bellen. Natuurlijk ontvangen ze graag een vrouwelijke gast die vorig jaar met Shoestring heeft gereisd.
Met zijn zessen in een taxi reizen we af naar Zuid-Delhi voor nog meer dansjes, drankjes en kip. Maar ook voor leuke en zinvolle ontmoetingen. Het idee om bij Koning Aap te solliciteren spookt al een tijdje door mijn hoofd.

Mijn laatste avond in Delhi: 18 december. Met wat Kuoni vrienden en de junior college guys van het appartement bouwen we een feestje met rum en vlees. Rond middennnacht rollen de Kuoni guys de deur uit en wij rollen onze bedden in. De volgende ochtend pikt de taxi mij op om me te droppen op het vliegveld van Delhi. Om 11.00u gaat mijn vliegtuig naar Goa om uiteindelijk rond etenstijd in Gokarna bij Talitha en Stijn aan te komen. Ik heb gemengde gevoelens: ik ga naar mijn allerliefste vriendjes toe, maar laat ook een speciaal vriendje achter.

Ik wens jullie allemaal een gezellige kerst toe en een knallende jaarwisseling!

Are you comfortable?

Soms. Soms ook niet.
Bijzonder dat je je in zo'n warm nest eenzaam voelt. Misschien wel de eerste keer deze reis. Wat een rare tradities houden deze mensen erop na en wat voel ik me momenteel een stoorzender. Ik voel me overbodig. Ik kan nooit in deze wereld passen. Wat doe ik hier en waarom ga ik niet verder en laat ik ze allemaal achter?? Ik voel me gevangen. Zouden deze mensen zich ook zo voelen en zouden ze er daarom maar het beste van maken, op deze manier? Dat zou logisch zijn. Wij Westerlingen zullen altijd moeite hebben hiermee, denk ik. Onacceptable wat hier gebeurt.

We gaan even een stapje terug: wat gebeurde er nadat ik uit Mcleod Ganj vertrok, voor en na de vipassana?

Ik vertrok dinsdagavond 3 november van Mcleod Ganj met de nachtbus, zonder enig plan, terug naar Delhi. Heerlijk comfortable, op de meest hobbelige plek van de bus, op de achterbank tussen 2 Tibetaanse monniken in. De rechter legt een fleecedekentje op mijn schoot, de linker dommelt af en toe in slaap op mijn schouder.

Ik ging naar hetzelfde hostel als mijn eerste ritje Delhi. Alleen bleef ik nu maar een nachtje. Ik kreeg namelijk een smsje van Jeet die ochtend: een van de tourguides van vorig jaar. Waar ik was? Wanneer ik in Delhi was? En wanneer ik hem zou ontmoeten, want hij zou het leuk vinden om me te zien! Ik moest de volgende ochtend uitchecken en dan kon ik bij hem slapen in het appartement van hem en zijn junior college boys, een soort van kleine broertjes, Ok, I'm in!!

Na wat gesms en geplan ging ik met mijn backpack met de metro naar de afgesproken plek. Volgens hem een ritje van 20 minuten. Wat ik nog weet van vorig jaar: dat soort inschattingen maken is niet zijn sterkste punt (en na 3 dagen leer ik hem "whatever you say, always double the time"). Na en klein uurtje en 5 smsjes "where r u?" ontmoette ik na een jaar een van mijn vriendjes. Met rickshaw gingen we naar een klein appartement met matrassen op de grond, een tv, een keuken met hulpje, een badkamer compleet uitgerust met 'bucketshower', een koelkast gevuld met bier, rum, wodka en sigaretten.
"There's only one problem. No toiletpaper."
Ach joh, maak je niet druk. Wc papier is een van de meest overbodige gebruiksvoorwerpen van de Westerse beschaving.
Oh ja, ik vergeet 3 fantastische jongen, stuk voor stuk schatjes die stonden te popelen om me te ontmoeten en erg verlegen werden van mijn aanwezigheid.
"sit!"
"our home is your home"
"what do you want for lunch?" gevolgt door wat Hindoestaans gebrabbel richting het keukenhulpje.
"are you comfortable?"
Ja, ja, ja, don't worry about that!!
De rest van de middag gekaart. En erg gelachen. Ook nog een koffietje gedronken en wat rond gelopen. De mannen erg trots om met mij in de buurt rond te lopen en veel bekijks van locals wat dat blondje in godesnaam met 3 Indiers doet.
2 bioscoopjes later ontmoette ik dan toch ook weer Mahendra, tijdens een etentje. Mahendra was mijn tourguide in het eerste deel van mijn trip en het is een van de beste gidsen die je kunt hebben. Erg recht door zee, eerlijk, sincere. Terwijl de mannen illegaal wodka regelen en vechten over wie de rekening gaat betalen, sluit ik aan bij een shoestringgroep die ook zit te dineren. Altijd fijn om effe Nederlands te kunnen lullen.

De volgende dag is Diwali, of Deepavali, of Deevali, of hoe je het dan ook wilt schrijven. 'n Soort van kerst. En op een ander front een soort van nieuwjaar: Firecrackers. Nee, dit kun je geen vuurwerk meer noemen. Explosieven. Dynamietstaven. Handgranaten. Dat past beter. Gezellig avondje met Jeet, Mahendra en een andere tourguide die ik de avond ervoor heb leren kennen. Samen koken, samen eten van 1 groot bord met onze handen: I love it!!!

Ik neem afscheid van Mahendra en Jeet en word veilig op de bus gezet naar tourguide nummer 3: Raj. Raj is in Jodhpur aan het werk en dat is mooi, want ze hebben daar ook een Vipassana centrum. Perfect timing! Ik meet met Raj, we kletsen 2 dagen en nachten bijna aan een stuk door en we eten met zijn shoestringgroep bij zijn stagair thuis. Easy on the spices is niet helemaal doorgekomen en na een avondje met deze oerhollanders heb ik bijna medelijden met Raj.

De volgende dag vervolgt hij zijn reis en voor mij wordt besloten dat ik naar de familie van Mahendra ga, voordat ik op 10 november mijn cursus Vipassana start.

"are you comfortable?"
Vraagt Mahendra als hij belt na het warme onthaal dat ik krijg van alle cousin sisters, aunty, grams, mami, sister en Sapu (neefje of cousin brother) die eigenlijk Bhanu heet.
De mannen zijn werken en de vrouwen blijven thuis. Zoals het hoort. Bij het aanrecht. En om het huis. En ze kletsen de oren van mijn kop. Hoewel ik er geen reet van versta, hoor ik in bijna elke zin "Mahendra". Ik beantwoord elke nieuwsgierige blik met een glimlach. Ik ben uitgeput na een paar uur. Maar het eten van mami maakt veel goed. "I love a home cooked meal". Aldus Mahendra. En ik snap nu waarom. Maar ze hebben dan ook tijd zat om te oefenen. Ik bedoel: 5 vrouwen doen samen 2 huishoudens van totaal 9 personen. Buiten kletsen, poetsen, koken, kletsen en boodschappen doen, regelen ze Mahendra's bruiloft half februari 2011. Of ik ook kom? Ja nou, heel eerlijk gezegd was ik niet van plan om dat te plannen aangezien ik niet plan. Maar na de 10de uitnodiging, ook van grams, geloof ik dat ik er niet meer onderuit kan.

In het huis staan 3 bedden verdeeld over verschillende kamers en dat is dan ook zo'n beetje het enige meubulair. Als we 's avonds naar bed gaan, zie ik dat er allerlei matrassen van zolder af worden gehaald. Alleen de gasten, Sapu en ik, slapen op een bed. De rest slaapt op de grond, wat normaal schijnt te zijn. Ik en sister slapen op de voorkamer.
"are you comfortable?"
Jaaaaaaaaa!!!

De volgende dag word ik opgetuigd als kerstboom en moet ik poseren als een prinses in een traditionele Rajasthaanse jurk. Ook krijg ik een nieuwe naam: Tara Baisa. Tara betekent sterren en baisa is een respectvolle manier om een vrouw aan de spreken. Hilarisch. Alleen nemen zij het allemaal wel erg serieus. In de gesprekken is "Mahendra" inmiddels vervangen door "Tara Baisa" en ik krijg complimenten als "very smart" -vooral niet te verwarren met intelligentie, het betekent namelijk mooi- en "good nature" -wat ik nog steeds niet helemaal snap-. Heel veel meer aan Engels komt er niet uit.

Missie Tara Baisa afleveren bij het meditatiecentrum verloopt vlekkenloos: na 80 telefoontjes ben ik veilig aangekomen.

Oh ja, een belangrijk detail is misschien wel dat ik nergens geld aan uitgeef omdat ik dat simpelweg niet mag. "Dankjewel" of "Dan ya waad" is ook geen optie. Ik moet even bijkomen van deze achtbaan en ongekende gastvrijheid. Hier kunnen wij in de verste verte niet aan tippen. Dit is ongekend en ik maak het mee! Wat een warmte, wat een liefde! Ik heb dikke 10 dagen om bij te komen en denk er geregeld aan terug.

"Were you comfortable?"
Vraagt de manager van het Vipassana centrum nadat ze vraagt hoe de cursus was geweest.

Ik keer voor een nachtje terug naar mijn nieuwe familie en oma is bij om me te zien. Ik voel me een stuk meer comfortable dan de vorige keer. Tara Baisa is terug en dit keer gaat het over haar huid, die door de Vipassana een stuk slechter is geworden.

Operatie "hoe krijgen we Tara Baisa veilig in Udaipur" gaat van start. Een heel netwerk wordt ingezet: Raj belt mij, ik geef sister, die belt met cousin brother, die weer belt met Mahendra en met de bus-sjoof, en Mahendra belt weer met Raj. Als ik in de bus zit belt Raj mij. Als ik aankom word ik opgepikt door een van zijn vrienden die mij dropt bij het hotel. Ik zie 1 gemiste oproep van Mahendra, maar ik check eerst even in. 1 Gemiste oproep verandert in 2 en ik besluit toch maar even terug te bellen.
"I already called the Raj, coz u didnt pick up the phone".
Daarna bel ik nog met Raj en sister om te vertellen dat ik veilig op de hotelkamer zit met de deur op slot.

De volgende dag: op naar nogggggggggg meer familie!
Raj pikt mij op bij het hotel. Hij is inmiddels klaar met zijn groep. Op naar de grote stad: cousin brothers en cousin sister en aunty en uncle van Raj. Wat een verademing, deze halve kopieen van onze eigen Westerse cultuur. We hangen 3 dagen rond n de stad, bij het meer en kijken tot diep in de nacht sitcoms en films op tv. Raj en zijn nichtje zijn nogalll close. Of nou ja, ze zijn eerder elkaars bezit. Ik vraag me af wat voor een soort liefde zij voor elkaar voelen. Is dit familieliefde? Of hebben zij geen idee hoe het voelt om van een partner te houden en verwarren ze deze liefde met liefde voor een familielid? GSM's worden gecontroleerd op smsjes van indringers van het andere geslacht, roken en drinken worden verboden, het hebben van een relatie wordt verboden, enigszins schunnige scenes in films worden doorgespoeld. Deze mensen zijn de beste leugenaars ter wereld besef ik me nu en mijn natuurlijk Westerse wantrouwen steekt gelijk de kop weer op. Iedereen hier heeft relaties, drinkt, rookt en kijkt porno.

Had ik al gezegd dat ik van Vipassana een soort van jetlag heb gekregen? Heel erg fijn! Ik word telkens om 4 of met een bietje geluk om 5 uur wakker. Maar deze keer komt het vooral doordat cousin sister telefoon krijgt om 4 uur. Ik slaap bij haar op de kamer en de mannen slapen op een andere kamer. Het telefoontje komt van de schoonzus van Raj, de vrouw van zijn broer. Haar man is niet thuisgekomen die nacht en ze is in paniek. Uiteindelijk komt hij thuis; hij was bij vrienden. Ik begin te lachen, wat word erg melig na al die tijd zo close te zijn met Hindoestanen.
"What happened?"
Ik vertaal mijn gedachtes hardop in het Engels.
"That's what happens with lovemarriages."
Raj zijn broer trouwde als enige vanuit liefde, in plaats van gearrangeerd. Nogal een groot ding hier. Een van de 3 liefdeshuwelijken strandt. Dat is een herkenbaar cijfer voor ons. Van de gearrangeerde huwelijken strandt 1 op de 300. (Maar het is dan ook verboden om te scheiden. Of tenminste, de man mag wel weg, maar dan is de vrouw voor haar leven getekend. Het is namelijk haar schuld. Ze kan nooit meer hertrouwen en zal uit de community gezet worden).
Misschien pap en mam en mijn zusjes toch maar eens vragen om iemand voor me te zoeken en te matchen op minstens 19 van de 32 geselecteerde astrologische ijkpunten.

Ik vraag naar het amulet om de nek van Raj:
"It's a local god".
Ik vraag naar de andere kant:
"The same, only on motorbike"
What?? Are all the animals occupied? Rats, lions and bulls they usually ride??
"No, it's a new god".

An idea can change your life!

Ik en Raj verhuizen naar 3 heerlijke, ontspannen dagen naar het platte land. Village. Paps en mams en grams wonen er. Over 2 jaar komt er iemadn bij: de toekomstige vrouw van Raj. Hij eist van zijn familie van ze een vrouw voor hem zoeken die voor zijn ouders kan zorgen en bij hen gaat wonen. Joined-familiysystem. Ze zijn nu maar met z'n drieen omdat Raj zijn broer in de stad werkt (F&B manager van een hotel) en woont met zijn vrouw en zijn zus woont bij haar inlaws. Maar paps vertelt mij dat ze een hogopgeleide vrouw zoeken, met een baan. Wat is dit? Terwijl ik hele dagen met de bezitterige nicht van Raj sms, die mij aan het uittesten is op 'de 10 verboden', kom ik stukje bij beetje meer te weten over de cultuur en de tradities.

Zelfs de hele dag niks doen en dan luisteren naar die tradities is echt een van de meest uitputtende bezigheden. Ik wist niet dat emoties en sensaties zoveel energie konden kosten. Ik ben echt kapot. Deze familie is zo intelligent, maar zo onwetend. De vader heeft gelijk, hij weet precies wat er gaat gebeuren. Vanuit de geschriften wordt Hindoestanen geleerd hoe ze tradities moeten voorzetten en om welke achterlijke reden, terwijl wij in het westen alles vanuit een wetenschappelijke manier willen benaderen. India is hard op weg om het westen te kopieren. De tradities vervagen. En uiteindelijk zullen ze grotendeels verdwijnen. Zonde?
Zonde als het moorden om liefdestrouwerijen eindigt?
Zonde als het moorden om trouwen buiten de kasten eindigt?
Zonde als het mogen dragen van een vuurwapen omdat je bij een van de hogere kasten hoort, eindigt?
Zonde als het zogenaamde 'facecoveringssystem' verdwijnt, wat ongeveer inhoudt dat getrouwde vrouwen hun gezicht moeten bedekken in het bijzijn van hun man of een ouder persoon, ook niet hardop mogen praten in het bijzijn van deze personen en niet mogen lachen met ontblootte tanden?
Zonde als al die gekke gewoontes zoals voeten aanraken bij het zien van een ouder persoon verdwijnen?
Zonde als uithuweling verdwijnt?

Nee.

Mijn haren staan recht overeind en het kost me vele kilowatturen aan energie om dit alles ter verwerken in mijn brein, dat alleen maar tegen kan stribbelen.
Laat me alleen, laat me met rust, laat me even in mijn eigen Westerse wereld waar we maar 1 God hebben in plaats van ontelbaar, die ook nog eens gewoon de naam God draagt. Waarom houden mensen toch zo vast aan entiteiten en objecten buiten ons lichaam, het verleden en de toekomst? Het enige dat is, is nu. En het enige dat dat is, is niet permanent. Het leven zit in ons, niet buiten ons.

Momenteel kan ik alleen maar stellen dat de familiebezoekjes me even te veel zijn. Ik ben een attractie voor de neighberhood girls, mag niks doen, voel me afgezonderd en achtergesteld omdat ik nooit goed genoeg zal zijn om in deze beschaving te passen. Nee, dat is niet zo erg, uiteraard ben ik alleen maar een toerist. Maar het doet pijn van binnen om te zien dat mensen eigenlijk helemaal niet gelijk zijn. Enerzijds ben ik een topattractie, mooi, smart, intelligent, good nature, high educated, blahblahblahblah, anderzijds zal ik nooooit een van hen kunnen zijn omdat ik al 28 ben en niet getrouwd, geen baan heb, afgestudeerd ben in vastgoed (wat helemaal geen studie is hier), rare enkelbandjes draag en wit/ blond haar heb -dat een teken is van veroudering- What the fuck?? Mijn hersenen kunnen deze paradoxen niet aan. Dit is rocketscience en ik ben normaal best goed in wiskunde, maar dit gaat boven mijn petje.

Mijn Ipod is werkelijk de enige manier om mij even terug naar het westen te teleporten. Ik luister mijn muziek en zit letterlijk even in mijn eigen wereld. Fijn.

India kopieert het westen. Helaas vooral de slechte gewoontes. Maar het westen evolueert ook: we worden ons steeds bewuster van de universele waarheden en wetten. Ook deze waarheden zijn in bepaalde kringen van India bekend (je leert er bijvoorbeeld over tijdens Vipassana en Vipassana wordt in India veel door Indiers gvolgd) en zullen, nadat alle slechte gewoontes op-mis-bruikt zijn, op steeds meer plaatsen in India doordringen. Dit is een proces dat generaties gaat duren. Tot die tijd kijkt India tegen het westen op, kopieert het slechte gewoontes en probeert deze te combineren met de Hindoestaanse tradities. Bidden voor een betere gezondheid met gebruik van tabak, alcohol en drugs. Uithuwelijken met vreemdgaan. Gezichten bedekken met schaars gekleede Bollywoodsterren. Bezitterigheid ten opzichte van elkaar met liegen.

Amen. Praise the Lord. Alle 3,3 miljoen als het moet. No, I am totally uncomfortable.

Part of the deal

Daar zit ik dan, aan de voet van de Himalayas, op zo'n 1500 m hoogte. Het wordt al wat kouder hier, overdag zo'n 15 -20 gr terwijl 's nachts zeker rond de 5 is. Het is hier rustig. Weinig getoeter, minder zooi op straat, de lucht is vele malen schoner. Vooral vandaag is 't rustig, want heel Mcleod Ganj is uitgerukt naar een of andere school in de buurt, waar vanmorgen Dalai Lama zijn gezicht heeft laten zien. Ik was er ook bij! Hij zat voorin de tweede auto. Maar ik keek achterin de auto, dus eigenlijk heb ik 'm niet gezien... Hij is hier alles! Je ziet in elk cafe, winkeltje, restaurant, waar dan ook zijn foto hangen. Mensen, Tibetanen, rekenen op hem.
Nou ik heb ' m wel gezien hoor, op de video van m'n nieuwe vriendin Alicia, from Oztralia, die naast mij zat te filmen:

Gemiddeld sluit je na 1 halve dag optrekken een vriendschap. Bijzonder. Maar wel fijn; je bent nooit alleen en je deelt de momenten met zo'n persoon. Dat maakt zo iemand toch wel speciaal. Afscheid nemen is daardoor vaak minder leuk. Je kunt er voor "kiezen" om minder gehecht te raken aan die nieuwe vrienden, maar dat brengt ook wel een bepaalde oppervlakkigheid met zich mee die ik nu juist niet zoek. Ik heb wel geleerd om, het komen en gaan van mensen waarmee je bijzondere momenten deelt, te zien als " part of the deal" en onderdeel van het leven. Want zoals de cliche zo mooi zegt: aan alles komt 'n end.

Ik ben op 20-10 veilig geland in Delhi en opgehaald door de taxiservice van het hostel. Prima hostel met veel gratis dingen (tja,je bent backpacker of niet...) waar ik drie nachtjes gebleven ben. Veel lieve mensen leren kennen, waarmee ik leuke dingen heb ondernomen: dagje Delhi ( dingen die ik nog niet had gezien zoals de Lotustempel waar ik wederom als filmster werd gefotografeerd), lekker eten, en gewoon lekker luieren. Toen was 't tijd om Delhi te verlaten. Ik was alweer gewend geraakt aan de smerigheid, de troep, stank, getoeter, mensen, en starende ogen.

Ik heb met mezelf afgesproken om zo min mogelijk te plannen en zoveel mogelijk op het moment en mijn gevoel van dat moment af te gaan. En dat is echt het beste gevoel ooit!!! Ik heb echt altijd moeite gehad met vertrouwen in het nu en overgave aan het moment. Maar nu kan ik voluit oefenen en alles loopt op rolletjes!
Ik besloot dus op vrijdagavond om Delhi achter me te laten voor Amritsar. Dat is een plaatsje in Punjab, land van de Sikhs, vlak aan de Pakistaanse grens. De Sikhs zien zichzelf als soort van " warriors" van de wereld en zijn zo gastvrij naar alle andere religies of andersdenkenden, dat ze gewoon gratis onderdak geven en gratis eten. Dus...
Ik heb op zaterdagochtend een nachtbus geboekt voor diezelfde avond (treinen boeken op 't laatste moment werkt niet, omdat ze met wachtlijsten werken, dus als je op 't laatste moment boekt, weet je pas een uur van te voren of je plaats hebt). Ik betaalde 950,- rupees (ongeveer 15 euro). Toen ik vroeg aan de reisbureau-meneer wat voor soort bus t was, zei hij "volvo". Ahh, een volvo dus. Nou dat zit wel goed, of zo. Toen ik terug kwam na de lunch bij mijn hostel, lag er een briefje en 400 rp voor mij. De volvo werd gerepareerd en ik kreeg een andere bus en daarom een refund. Nice!
Toen ik ' s avond om 9 uur in Old Delhi stond, bij het krakkemikkige hokje vanwaar mijn bus zou gaan, kreeg ik nog eens 400 rp in mijn handen gedrukt, omdat een andere bus zou komen. Na 3 pogingen eerlijk proberen te zijn ( "I already had a refund!") gaf ik op! Maar was vervolgens wel benieuwd was voor een bus ik zou krijgen. Inmiddels werd 't later en later en mensen begonnen hun krotjes te sluiten, honden kwamen de overgebleven zooi opeten en 'untouchables' kwamen om zichzelf enigszins te wassen bij een openbaar kraantje recht voor mijn neus. De man die ik had leren kennen en allerlei gekke dingen van me wilde weten (Indiers zijn mega, mega nieuwsgierig!!) had zijn bus gevonden en plaatsgemaakt voor een lief meisje, met een grote bek, die dezelfde bus als ik bleek te nemen. Mooi! Want kon wel wat hulp gebruiken. Ze regelde mooie plaatsen met veel beenruimte voor ons voorin de bus. We kletsten over reizen, werkt en dat soort dingen. Haar plan was om naar Australie te gaan en daar te werken, zei ze heel trots tegen me. Later bleek dat ze uitgehuwelijkt werd en dat haar verloofde in Australie woont. Ze was bang voor wat er komen ging. Nog 1,5 maand en dan zou 't zover zijn, en ze had hem alleen nog maar gezien via de webcam en aan de telefoon gehad. Het erme meske had tranen in haar ogen. Pfff, dit zijn echt lastige momenten, want je kunt niets doen of zeggen dat haar troost.

Eenmaal in Amritsar aangekomen, na een dikke 10 uur in de bus te hebben gezeten, regelde ze een riksja voor me. Ik heb haar een dikke knuffel gegeven en ben gegaan. Op naar de 'Golden Temple', de heiligste plaats voor de Sikhs.


Gratis accomodatie en eten!! Yeah! Backpackers walhalla! In een enorm complex worden buitenlanders opgevangen en naar een speciale dorm gebracht die bewaakt wordt, met kluisjes en een eigen badkamertje. Ook hier is contact binnen no time gelegd. Ik trek nu nog steeds op met mijn nieuwverworven vriendjes van daar. Er zijn een paar dingen die je echt niet moet missen in Amritsar: Golden Temple (echt goud), inclusief het eten in de enorme keuken, die een loopt als een geoliede machine! Werkelijk waar prachtig om te zien hoe tientallen vrijwilligers onderdeel uitmaken van supersonisch systeem dat dagelijks duizenden mensen van lekker(!) eten voorziet! Verder moet je echt gaan kijken bij het ontzettende circus aan de grens dat elke dag opgetuigd wordt. Deze ceremonie is ontzettend nutteloos en minstens zo chovinistisch. Maar we wisten al dat Indiers hierin koning zijn. Hilarisch om te zien hoe de langste en knapste Indiers van het land in apenpakjes gehesen worden (ze zijn zeg maar de douane, maar je maakt mij niet wijs dat de gemiddelde Indier hier niet goed genoeg voor zou zijn) en in 1,5 uur een menigte van honderden amuseren met het sluiten van de grens. De Pakistaniers doen overigens braaf mee. Amusant!

Wat ook erg amusant was: de hindoe tempels in de stad; de een min of meer een kopie van de Golden Temple, de andere een kopie van het ons allen bekende lunapark op de kermis- wie is er nou nooit op zijn plaat gegaan op die ronddraaiende schrijven. Compleet met trappen, grotten, spiegels en aangeklede hindoegoden! En als je door de grot heen kruipt met water en van papiermachee gemaakte koeie uiers ben je extra vruchtbaar! Wat een feest!

Vanuit Amritsar zijn we na 2 nachten vertrokken naar Dharamsala of Mcleod Ganj, waar ik nu ben. Home of his holiness 14th Dalai Lama. Erg prettig dorpje, midden in de bergen! Wat een rust, en wat mis ik temperamentvol India buiten de heuvels. Hier doe ik weinig anders dan veel kletsen met gezellige mensen en locals, heerlijk eten, filmpje kijken, rondhangen, mediteren, eten van lekkere cakejes, af en toe een stukje lopen -up hill and downhill again- voor de lichaamsbeweging, mijn diarree proberen kwijt te raken met Tibetaanse medicijnen en lekker en gezond eten.
Waarschijnlijk vertrek ik een dezer dagen weer. Waarheen weet ik nog niet!!