dinsdag 13 januari 2015

2015!

De grootste grap van het leven
Geen terugblik naar 2014 of zelfs 2013. Maar een blik op nu en een uiteenzetting van mijn focus, mijn intenties voor 2015!


Verbinding vs. Verbondenheid

Het tegenovergestelde van eenzaamheid is wat mij betreft verbondenheid. Verbondenheid met elkaar (mensheid!) en met de aarde en dieren. Verbondenheid is liefde. 

Sinds 2 januari ben ik facebookvrij.nl. Daarmee heb ik heel veel verbindingen doorgehaald. Zomaar weggegooid. Dat lijkt wat tegenstrijdig, maar voor mijn gevoel is het de enige juiste beslissing. Facebook zorgt voor verbindingen, maar geen verbondenheid. Sterker nog, het zorgt voor eenzaamheid. Het laat energie weglekken naar een soort van tweede 'online' leven, dat niet tastbaar is. Het zorgde ervoor dat ik lui werd als het gaat om contacten te onderhouden. Alsof je vriendschappen kunt versterken door een keer door de nieuwsfeed te scrollen. 
Zoals aan een liefdesrelatie gewerkt moet worden -elke dag-, moet er ook hard gewerkt worden aan vriendschap. Facebook werkt dat wat mij betreft niet in de hand. 
Ik had geen overzicht van met wie ik nu écht, écht contact wilde blijven houden. Daardoor had ik 400plus 'vrienden', waarheen te veel energie ging die per definitie verloren was, omdat het geinvesteerde meestal niet voldoende rendement opleverde. Het bleef aan de oppervlakte hangen. Er bleek geen verdieping mogelijk. En verdieping is nodig voor verbondenheid. Het tegenovergestelde van eenzaamheid. 

Ik scrolde door mijn vriendenlijst en heb mijn contactgegevens gestuurd aan diegene waarmee ik graag contact onderhoud en ik ontving wat berichten van mensen die mij niet graag uit het oog verliezen. Daar ben ik dankbaar voor. Een email sturen vergt wat meer inspanning, maar als het goed is, is het dat waard.

Dus. 
Ik ga weer emailen, brieven schrijven en langskomen. Ja, ook naar die internationale contacten! 

Ik ben me nu al heel erg bewust van alle momenten die ik overheb, als mijn vinger automatisch naar de facebookpagina wil gaan en ik me realiseer dat ik daar niet meer heen hoef. Vrijheid!


Vanuit mijn hart, vanuit liefde

Dit jaar wordt het jaar waarin in de stelling "sta ik niet dicht genoeg bij mezelf of is er ergens anders op de wereld een betere plek voor me?" ga oplossen. Home is where the heart is, zeggen ze. Als dat zo is, dan leef ik niet voldoende vanuit mijn hart, want ik voelde nog steeds te vaak niet thuis. Zal ik me thuisvoelen als ik volledig vanuit mijn hart leef? Dat gaan we uitzoeken. Daar krijg ik hulp bij, want helemaal alleen kan ik dit niet. 

Vanuit mijn hart leven hangt samen met  mijn ouderschapstijl en mijn volharding hierin. Ik kan het me niet permitteren om niet mijn hart te volgen in iets dat een direct en regelrecht uitvloeisel is van mijzelf. 

Ja, soms zal ik nog onzeker zijn over of ik de goede dingen doe, omdat het makkelijk is om als kersverse moeder van de wijs gebracht te worden door andere mama's met priemende, oordelende ogen, vanuit mijn directe omgeving of de media en ongevraagde adviezen van mensen die het beter menen te weten. Daar zal ik mee moeten leren omgaan. En hier geldt dat ik oordeel niet met oordeel kan bestrijden, maar alleen met liefde. Ik zal dus nog beter op mijn gedachtes, woorden en handelingen moeten letten. 
We doen als ouders allemaal wat we denken dat het beste is, in de omstandigheden waarin we zitten. Dit artikel inspireerde me tot deze bewuste verandering in mindset. 

Ik ben ervan overtuigd dat we geen schema's en boeken nodig hebben als we leren onze kinderen te lezen en het ritme van de natuur te volgen. Het zit allemaal in ons. 


Input en output

Nu ik tijd en energie over vanwege mijn facebookloze leven, kan ik deze energie opnieuw spenderen. Schrijven, lezen en mediteren lijken me goede bezigheden. Dingen die ik altijd meer wil doen dan ik doe. 

Als ik zo overtuigd ben van Vipassana, waarom mediteer ik dan niet? Schrijven helpt me altijd mijn gedachtes op orde te krijgen en mijn gevoel helderder, dus ik wil weer meer aandacht besteden aan mijn blog. 

Ik zag laatst een mooie leeslijst van de Verdubbeldame (toen ik nog een facebooker was), die in 2014 als doel had om 50 boeken te lezen. 50 Boeken is voor mij niet haalbaar, maar ik ga de teller op 15 zetten. In 2015 wil ik 15 boeken lezen. Dat is meer dan 1 per maand en dat moet te doen zijn, vooral als ik de stapel half uitgelezen boeken ga meenemen. 

De stelling 'wat je erin stopt, komt er ook weer uit' is op alles toepasbaar. Maar te zien hoe mijn kind reageert op mijn emoties, staat van zijn en bord eten, laat me nog bewuster zijn hiervan. Wat ik in hém stop -alles wat hij oppikt aan prikkels, maar ook wat hij aan voeding binnenkrijgt- komt er weer uit. Blije mama, blije baby. Gezonde mama, gezonde baby. En voor de rest kan ik invullen wat ik belangrijk vind om te laten zien aan mijn spruit, wat ik belangrijk vind dat híj weer laat zien aan de wereld. Compassievolle mama, compassievolle baby. Niet aanleren, maar voordoen.Voorleven. Volledig de verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven. 

Op naar een prachtig jaar! Een voortzetting van ál het voorgaande! 

zondag 2 november 2014

Stewardessen-wijsheid

A little touch of India

Poeh poeh, nou nou, sjonge jonge. In een zucht (kreun) en een touch of India ben je zwanger, en in een paar meer (kreun puf puf) ben je moeder! We zijn inmiddels 3 maanden verder en eindelijk kom ik tot mezelf. Bloggen zat er niet in. Sporten zat er niet in. Ontbijten zat er vaak niet in. Avondeten? Helaas. Alleen heel erg veel koude rooibosthee, dat wel. 

Maar. Hij is de hemel en de aarde. De zon, de sterren en de maan. De mooiste en de liefste, hartstochtelijk spontaan! Dijbeentjes als gare drumstickjes, het vlees valt er bijna af. Adan groeit harder dan mijn spierballen. Acht kilo schoon aan de haak en ruim drie maanden oud! 

Sinds een paar weken ben ik wat meer uit huis. Want naast mama en melkkoe ben ik ook nog gewoon Irene, naar 't schijnt. Het was (is) echt heel hard nodig om te ontspannen en mezelf te verwennen, want oh, oh, oh, wat is het gemakkelijk om jezelf te vergeten met zo'n klein energie-, tijd-, en moedermelkslurpend monstertje! 
"Het is het allemaal waard!"
"Je krijgt er zoveel voor terug"

Ja, ja, ja, blah, blah, blah. Wanneer? Bijtanken is amper mogelijk. De rek is er uit. Ik ben opgebrand! Had dit anders gekund? Ik denk het niet. Alles wat er is gebeurd afgelopen jaar, al het onverwerkte spul, de geparkeerde ellende, zit nog in mijn lijf en dat voel ik. Ik zit vol. Er kan niks meer bij. Dát is dan wel weer positief. Heel langzaam leer ik dat het echt, écht waar is wat ze stewardessen altijd zeggen:





"If you are traveling with children, or are seated next to someone who needs assistance, place the mask on yourself first, then offer assistance"




Mijn eerste uitje was met de trein naar mijn liefste vriendin in Den Haag. Adan sliep in de draagdoek op mijn borst, oordopjes in mijn oren met mijn favoriete muziek en door het raampje van deze tweedeklas coupé verwarmde de zon mijn gelaat met glimlach. Ik sloot mijn ogen en ~zucht~ voelde de vrijheid van het onderweg zijn. Het gevoel waar ik zo van houd, hier in deze Neerlandsche trein. Het ging prima met Adan en besloot om het vaker te gaan doen. 

En wel naar Amma, voor een touch of India! Een aantal jaren geleden ook geweest en over geblogd en ik dacht laat ik mijn zoontje maar vast een beetje kennis laten maken met zijn roots. Ik wist dat het er druk zou zijn en helaasch zijn we niet aan de beurt geweest. Dat wil zeggen, we zouden pas om 21.30u aan de beurt zijn en dat terwijl we er 's ochtends om 11.00u al waren. Wel heb ik genoten van een lekker Indiaas maaltje en een kop Chai...~zucht~...

Afgelopen vrijdag ben ik een dagje naar de sauna geweest om tot mezelf te komen. Mede mogelijk gemaakt door mijn lieve zus en moeder. Het duurde echt een paar uur voordat ik mezelf kon ontspannen. Ook hield ik de klok nauwlettend in de gaten. Bleh. Klok. Maar het was echt heerlijk! Bijzonder smakelijk eten (friet!)en drinken (hete thee!)! Ik heb mezelf een ayurvedische massage, wederom een touch of India, cadeau gedaan, want hoe kan ik geven aan anderen als ik mezelf niet kan geven?


Geefmaand

Zoals ik bovenal voor mijn eigen gezondheid, ontspanning en geluk moet zorgen vóórdat ik die kleine slurper kan voorzien van, denk ik dat ik mezelf ook moeten kunnen geven, vóórdat ik een ander kan geven! Zoals ik eerst van mezelf moeten kunnen houden, vóórdat ik van een ander kan houden en ga zo maar door. 

Omdat mijn financiële situatie niet altijd zeker is, ben ik wat geremd in het geven aan mezelf. Dat is natuurlijk boelsjit. Ja, mijn financiële situatie is niet zeker, maar ik draai het om. Ik heb mijn eigen realiteit gecreëerd, incluis onzekere financiële situatie zodát ik geremd kan zijn in het geven, omdát ik zéér slecht ben in ontvangen en mezelf geen ruk gun! Dit is wat er diep in mijn onderbewuste is geworteld. Die onzekere situatie strookt niet met mijn overtuiging (en niet met het verhaal van de handlezer...) dat er altijd genoeg zal zijn als ik geld maar uitgeef met een hart vol liefde en de instelling dat ik nooit meer zal nemen dan nodig. Deze overtuiging heb ik een aantal jaar geleden aangenomen en ik ben hem blijven herhalen, als een mantra, totdat het als waarheid, als blauwdruk, ingebakken zat in mijn cellen.

Het is momenteel nodig om mezelf te geven. Om mezelf te gunnen. Om te ontvangen. Dan pas kan ik een ander ook écht gunnen en vloeielijk geven!

Het is zinloos om te blijven geven en geven en geven, zonder dat je kunt ontvangen, omdat je daarmee niet heelt dat je niet kunt ontvangen, dat je het jezelf niet gunt, dat je het niet waard bent, dat je te weinig van jezelf houdt. Je moet jezelf eerst hel(p)en, voordat je een ander kunt hel(p)en!


Geven en ontvangen gaan hand in hand!

In Geefmaand November , waar ik aan meedoe, is het de bedoeling dat je dagelijks geeft:


"Gedurende een maand geven zij iedere dag iets aan een ander. Een tastbaar geschenk, een helpende hand, onverdeelde aandacht of welke andere gift dan ook. Soms aan een goede bekende, soms aan een volslagen vreemde. Soms piepklein en soms wat groter. Maar altijd met volle overgave, en zonder een tegenprestatie te verlangen"



Ik heb voor mezelf de regels, die er toch al niet waren, aangepast. November wordt mijn Geef & Ontvang maand, aan mezelf en anderen. Ik realiseerde me afgelopen maand dat ik te veel gegeven heb in mijn relatie met die papa John, terwijl ik het mezelf niet gun. Aan hem gaf ik wel geld uit, aan mezelf niet. Ik dacht dat ik door te geven hem zou helen. Nu met mijn kleine baby geldt precies hetzelfde: Ik kan wel blijven geven, geven en geven. Hij zuigt mijn letterlijk en figuurlijk leeg! Niet bewust, maar gewoon omdat ie baby is en honger heeft! Honger voor liefde, eten en leven. Natuurlijk blijf ik hem deze dingen geven, maar de cliché "je krijgt er zoveel voor terug" gaat alléén op als ik ook kan ontvangen!

Deze maand ga ik dus:
-extra hulp inroepen en er lekker van genieten
-veel aan mezelf geven
én in evenredige grootte -want de wereld om je heen is een reflectie van je eigen geest-:
-extra hulp inzetten
-veel aan anderen geven

En terwijl ik dit laatste tijd voel ik weerstand, want veel geven aan anderen en extra hulp inzetten, poeh poeh, nou nou, sjonge jonge, dat kost geld, dat kost tijd, dat kost energie en dat heb ik allemaal niet. Nee, niets van dit alles, ik kan het niet ontvángen en dáárom werp ik allll die excuses op! Al wat ik deze maand kan ontvangen en mezelf kan geven, kan ik in dezelfde orde van grote weggeven.

To be continued.....


"Be the change you want to see in this world" 
- Mahatma Gandhi
(a little touch of India)


zondag 20 juli 2014

This must be the place

Home is where the heart is.

Is het wel zo gemakkelijk? Voor mij helaas nog steeds niet. Thuis is niet alleen waar mijn hart is. Mijn omgeving, het politieke landschap, de maatschappij, mijn kansen daarin ten aanzien van mijn waar te maken dromen, het telt voor mij allemaal mee. 

Toen ik begin december vanuit Delhi op het vliegveld stapte, kon ik op de valreep mijn hand laten lezen in mijn favoriete winkel op Indira Gandhi International Airport; iets wat ik altijd al een keertje had willen doen. Zoiets kan natuurlijk alleen in India! Ik had nog 25 minuten voor het boarden. Ik vroeg de goede man hoelang hij nodig had. Tien minuutjes. 

Na 25 minuten, nadat ik de last call voor mijn vlucht hoorde, rende naar de gate met heel wat meer wijsheid over mijzelf en mijn toekomst in pacht! 

Zo ben ik nogal wispelturig en denk erg veel na. Wat kan resulteren in ontevredenheid als ik niet oplet. Maar anderzijds heb ik door mijn creativiteit nooit ideeën tekort. Hij wist me precies te vertellen waar mijn sterke punten lagen en deze kwamen heel aardig overeen met mijn afgeronde studies. Geldzorgen zou ik nooit krijgen; het blijft voldoende bij mij plakken. 

Ik zou twee lange relaties hebben in mijn leven, waar ik bij de tweede twee kindjes zou krijgen. Dat zei hij, terwijl ik wegrende met een acht weken oud vruchtje in mijn buik, van de man die het erin had gestopt. Ik twijfelde even om ernaar te vragen, maar bedacht me dat ik nog steeds in conservatief India was. 

Het is wel gek om met de 'wetenschap' dat ik van Johny-boy nog een tweede kindje zou krijgen, weg te gaan van mijn moederland. Zo noem ik India altijd. Met deze informatie bedacht ik me tijdens mijn vlucht naar mijn vaderland, zijn er vier opties mogelijk:
1. het is een tweeling
2. ik neem afscheid van het kindje, en krijg later een nieuwe relatie
3. met John helemaal goed zou komen en we krijgen later nog een kindje
4. de handlezer had alles goed, behalve dat van die kindjes

Hoe dan ook, India verlaten was verdrietig voor me. En misschien heeft die meneer die mijn hand las wel gewoon wat lijntjes over het hoofd gezien of te veel geteld. Hij heeft gelijk voor wat betreft die ontevredenheid, die altijd op de loer ligt. Ik voel me niet thuis in NL. Waar dan wel? Dat weet ik nog niet. India was/is altijd mijn lievelingsland, maar met een baby opkomst denk ik daar toch wel anders over. Vooral de medische omstandigheden, maar ook de praktische en de financiële.
Het is wel een cultuur waarvan ik denk dat we met z'n allen veel kunnen leren en het is een cultuur waar ik rustig mijn kind mee in aanraking zou willen laten komen. Ik ben zielsblij dat mijn zoon 50% Indian roots heeft!



ik begrijp je heel goed hoor,
maar weet.....wanneer je dicht bij jezelf en je kindje blijft maakt het niet uit waar je bent, op elke plek op de wereld kun je je kleine dicht tegen je hart drukken, en het liefde geven, op elke plek in de wereld kun je jezelf in de spiegel aan kijken en er zijn, zoals je bent, dichtbij je eigen idealen, dichtbij jezelf, ik weet dat dat soms heel moeilijk is in een omgeving die niet passend is, maar wees trots om wie je bent en vind je thuis in je eigen tempel...
-van een vrouw die met 6 kindjes naar Frankrijk vertrok 
naar the middle of nowhere




Het allermooiste geschenk lijkt mij, om me overal thuis te voelen. Home is where the heart is. Dan krijgt weggaan een heel andere reden. Dan is het nooit een vlucht meer, maar enkel een ervaring en een ontdekking. Daar gaan we komende tijd mee aan de slag! 

Laatst keek ik naar een van mijn lievelingsfilms "This must be the place", met een hele mooie soundtrack van the Talking Heads en later gecovered door Arcade Fire. Over de speelsheid van het leven, de moed om jezelf te zijn en te gaan en staan waar je wilt. Over het loslaten van het verleden, ouders en het omarmen van het NU.
Een plaatje van een film; een aanrader.


--------------------------
This must be the place - Talking heads

Home is where I want to be
Pick me up and turn me around
I feel numb, burn with a weak heart
Guess I must be having fun

The less we say about it the better
Make it up as we go along
Feet on the ground, head in the sky
It's okay, I know nothing's wrong, nothing

I got plenty of time
You got light in your eyes
And you're standing here beside me
I love the passing of time
Never for money, always for love
Cover up and say goodnight, say goodnight

Home, is where I want to be
But I guess I'm already there
I come home, she lifted up her wings
I guess that this must be the place

I can't tell one from the other
I find you, or you find me?
There was a time before we were born
If someone asks, this is where I'll be, where I'll be

We drift in and out
Sing into my mouth
Out of all those kinds of people
You got a face with a view

I'm just an animal looking for a home
And share the same space for a minute or two
And you love me till my heart stops
Love me till I'm dead

Eyes that light up
Eyes look through you
Cover up the blank spots
Hit me on the head