zondag 2 november 2014

Stewardessen-wijsheid

A little touch of India

Poeh poeh, nou nou, sjonge jonge. In een zucht (kreun) en een touch of India ben je zwanger, en in een paar meer (kreun puf puf) ben je moeder! We zijn inmiddels 3 maanden verder en eindelijk kom ik tot mezelf. Bloggen zat er niet in. Sporten zat er niet in. Ontbijten zat er vaak niet in. Avondeten? Helaas. Alleen heel erg veel koude rooibosthee, dat wel. 

Maar. Hij is de hemel en de aarde. De zon, de sterren en de maan. De mooiste en de liefste, hartstochtelijk spontaan! Dijbeentjes als gare drumstickjes, het vlees valt er bijna af. Adan groeit harder dan mijn spierballen. Acht kilo schoon aan de haak en ruim drie maanden oud! 

Sinds een paar weken ben ik wat meer uit huis. Want naast mama en melkkoe ben ik ook nog gewoon Irene, naar 't schijnt. Het was (is) echt heel hard nodig om te ontspannen en mezelf te verwennen, want oh, oh, oh, wat is het gemakkelijk om jezelf te vergeten met zo'n klein energie-, tijd-, en moedermelkslurpend monstertje! 
"Het is het allemaal waard!"
"Je krijgt er zoveel voor terug"

Ja, ja, ja, blah, blah, blah. Wanneer? Bijtanken is amper mogelijk. De rek is er uit. Ik ben opgebrand! Had dit anders gekund? Ik denk het niet. Alles wat er is gebeurd afgelopen jaar, al het onverwerkte spul, de geparkeerde ellende, zit nog in mijn lijf en dat voel ik. Ik zit vol. Er kan niks meer bij. Dát is dan wel weer positief. Heel langzaam leer ik dat het echt, écht waar is wat ze stewardessen altijd zeggen:





"If you are traveling with children, or are seated next to someone who needs assistance, place the mask on yourself first, then offer assistance"




Mijn eerste uitje was met de trein naar mijn liefste vriendin in Den Haag. Adan sliep in de draagdoek op mijn borst, oordopjes in mijn oren met mijn favoriete muziek en door het raampje van deze tweedeklas coupé verwarmde de zon mijn gelaat met glimlach. Ik sloot mijn ogen en ~zucht~ voelde de vrijheid van het onderweg zijn. Het gevoel waar ik zo van houd, hier in deze Neerlandsche trein. Het ging prima met Adan en besloot om het vaker te gaan doen. 

En wel naar Amma, voor een touch of India! Een aantal jaren geleden ook geweest en over geblogd en ik dacht laat ik mijn zoontje maar vast een beetje kennis laten maken met zijn roots. Ik wist dat het er druk zou zijn en helaasch zijn we niet aan de beurt geweest. Dat wil zeggen, we zouden pas om 21.30u aan de beurt zijn en dat terwijl we er 's ochtends om 11.00u al waren. Wel heb ik genoten van een lekker Indiaas maaltje en een kop Chai...~zucht~...

Afgelopen vrijdag ben ik een dagje naar de sauna geweest om tot mezelf te komen. Mede mogelijk gemaakt door mijn lieve zus en moeder. Het duurde echt een paar uur voordat ik mezelf kon ontspannen. Ook hield ik de klok nauwlettend in de gaten. Bleh. Klok. Maar het was echt heerlijk! Bijzonder smakelijk eten (friet!)en drinken (hete thee!)! Ik heb mezelf een ayurvedische massage, wederom een touch of India, cadeau gedaan, want hoe kan ik geven aan anderen als ik mezelf niet kan geven?


Geefmaand

Zoals ik bovenal voor mijn eigen gezondheid, ontspanning en geluk moet zorgen vóórdat ik die kleine slurper kan voorzien van, denk ik dat ik mezelf ook moeten kunnen geven, vóórdat ik een ander kan geven! Zoals ik eerst van mezelf moeten kunnen houden, vóórdat ik van een ander kan houden en ga zo maar door. 

Omdat mijn financiële situatie niet altijd zeker is, ben ik wat geremd in het geven aan mezelf. Dat is natuurlijk boelsjit. Ja, mijn financiële situatie is niet zeker, maar ik draai het om. Ik heb mijn eigen realiteit gecreëerd, incluis onzekere financiële situatie zodát ik geremd kan zijn in het geven, omdát ik zéér slecht ben in ontvangen en mezelf geen ruk gun! Dit is wat er diep in mijn onderbewuste is geworteld. Die onzekere situatie strookt niet met mijn overtuiging (en niet met het verhaal van de handlezer...) dat er altijd genoeg zal zijn als ik geld maar uitgeef met een hart vol liefde en de instelling dat ik nooit meer zal nemen dan nodig. Deze overtuiging heb ik een aantal jaar geleden aangenomen en ik ben hem blijven herhalen, als een mantra, totdat het als waarheid, als blauwdruk, ingebakken zat in mijn cellen.

Het is momenteel nodig om mezelf te geven. Om mezelf te gunnen. Om te ontvangen. Dan pas kan ik een ander ook écht gunnen en vloeielijk geven!

Het is zinloos om te blijven geven en geven en geven, zonder dat je kunt ontvangen, omdat je daarmee niet heelt dat je niet kunt ontvangen, dat je het jezelf niet gunt, dat je het niet waard bent, dat je te weinig van jezelf houdt. Je moet jezelf eerst hel(p)en, voordat je een ander kunt hel(p)en!


Geven en ontvangen gaan hand in hand!

In Geefmaand November , waar ik aan meedoe, is het de bedoeling dat je dagelijks geeft:


"Gedurende een maand geven zij iedere dag iets aan een ander. Een tastbaar geschenk, een helpende hand, onverdeelde aandacht of welke andere gift dan ook. Soms aan een goede bekende, soms aan een volslagen vreemde. Soms piepklein en soms wat groter. Maar altijd met volle overgave, en zonder een tegenprestatie te verlangen"



Ik heb voor mezelf de regels, die er toch al niet waren, aangepast. November wordt mijn Geef & Ontvang maand, aan mezelf en anderen. Ik realiseerde me afgelopen maand dat ik te veel gegeven heb in mijn relatie met die papa John, terwijl ik het mezelf niet gun. Aan hem gaf ik wel geld uit, aan mezelf niet. Ik dacht dat ik door te geven hem zou helen. Nu met mijn kleine baby geldt precies hetzelfde: Ik kan wel blijven geven, geven en geven. Hij zuigt mijn letterlijk en figuurlijk leeg! Niet bewust, maar gewoon omdat ie baby is en honger heeft! Honger voor liefde, eten en leven. Natuurlijk blijf ik hem deze dingen geven, maar de cliché "je krijgt er zoveel voor terug" gaat alléén op als ik ook kan ontvangen!

Deze maand ga ik dus:
-extra hulp inroepen en er lekker van genieten
-veel aan mezelf geven
én in evenredige grootte -want de wereld om je heen is een reflectie van je eigen geest-:
-extra hulp inzetten
-veel aan anderen geven

En terwijl ik dit laatste tijd voel ik weerstand, want veel geven aan anderen en extra hulp inzetten, poeh poeh, nou nou, sjonge jonge, dat kost geld, dat kost tijd, dat kost energie en dat heb ik allemaal niet. Nee, niets van dit alles, ik kan het niet ontvángen en dáárom werp ik allll die excuses op! Al wat ik deze maand kan ontvangen en mezelf kan geven, kan ik in dezelfde orde van grote weggeven.

To be continued.....


"Be the change you want to see in this world" 
- Mahatma Gandhi
(a little touch of India)


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen