zondag 20 juli 2014

This must be the place

Home is where the heart is.

Is het wel zo gemakkelijk? Voor mij helaas nog steeds niet. Thuis is niet alleen waar mijn hart is. Mijn omgeving, het politieke landschap, de maatschappij, mijn kansen daarin ten aanzien van mijn waar te maken dromen, het telt voor mij allemaal mee. 

Toen ik begin december vanuit Delhi op het vliegveld stapte, kon ik op de valreep mijn hand laten lezen in mijn favoriete winkel op Indira Gandhi International Airport; iets wat ik altijd al een keertje had willen doen. Zoiets kan natuurlijk alleen in India! Ik had nog 25 minuten voor het boarden. Ik vroeg de goede man hoelang hij nodig had. Tien minuutjes. 

Na 25 minuten, nadat ik de last call voor mijn vlucht hoorde, rende naar de gate met heel wat meer wijsheid over mijzelf en mijn toekomst in pacht! 

Zo ben ik nogal wispelturig en denk erg veel na. Wat kan resulteren in ontevredenheid als ik niet oplet. Maar anderzijds heb ik door mijn creativiteit nooit ideeën tekort. Hij wist me precies te vertellen waar mijn sterke punten lagen en deze kwamen heel aardig overeen met mijn afgeronde studies. Geldzorgen zou ik nooit krijgen; het blijft voldoende bij mij plakken. 

Ik zou twee lange relaties hebben in mijn leven, waar ik bij de tweede twee kindjes zou krijgen. Dat zei hij, terwijl ik wegrende met een acht weken oud vruchtje in mijn buik, van de man die het erin had gestopt. Ik twijfelde even om ernaar te vragen, maar bedacht me dat ik nog steeds in conservatief India was. 

Het is wel gek om met de 'wetenschap' dat ik van Johny-boy nog een tweede kindje zou krijgen, weg te gaan van mijn moederland. Zo noem ik India altijd. Met deze informatie bedacht ik me tijdens mijn vlucht naar mijn vaderland, zijn er vier opties mogelijk:
1. het is een tweeling
2. ik neem afscheid van het kindje, en krijg later een nieuwe relatie
3. met John helemaal goed zou komen en we krijgen later nog een kindje
4. de handlezer had alles goed, behalve dat van die kindjes

Hoe dan ook, India verlaten was verdrietig voor me. En misschien heeft die meneer die mijn hand las wel gewoon wat lijntjes over het hoofd gezien of te veel geteld. Hij heeft gelijk voor wat betreft die ontevredenheid, die altijd op de loer ligt. Ik voel me niet thuis in NL. Waar dan wel? Dat weet ik nog niet. India was/is altijd mijn lievelingsland, maar met een baby opkomst denk ik daar toch wel anders over. Vooral de medische omstandigheden, maar ook de praktische en de financiële.
Het is wel een cultuur waarvan ik denk dat we met z'n allen veel kunnen leren en het is een cultuur waar ik rustig mijn kind mee in aanraking zou willen laten komen. Ik ben zielsblij dat mijn zoon 50% Indian roots heeft!



ik begrijp je heel goed hoor,
maar weet.....wanneer je dicht bij jezelf en je kindje blijft maakt het niet uit waar je bent, op elke plek op de wereld kun je je kleine dicht tegen je hart drukken, en het liefde geven, op elke plek in de wereld kun je jezelf in de spiegel aan kijken en er zijn, zoals je bent, dichtbij je eigen idealen, dichtbij jezelf, ik weet dat dat soms heel moeilijk is in een omgeving die niet passend is, maar wees trots om wie je bent en vind je thuis in je eigen tempel...
-van een vrouw die met 6 kindjes naar Frankrijk vertrok 
naar the middle of nowhere




Het allermooiste geschenk lijkt mij, om me overal thuis te voelen. Home is where the heart is. Dan krijgt weggaan een heel andere reden. Dan is het nooit een vlucht meer, maar enkel een ervaring en een ontdekking. Daar gaan we komende tijd mee aan de slag! 

Laatst keek ik naar een van mijn lievelingsfilms "This must be the place", met een hele mooie soundtrack van the Talking Heads en later gecovered door Arcade Fire. Over de speelsheid van het leven, de moed om jezelf te zijn en te gaan en staan waar je wilt. Over het loslaten van het verleden, ouders en het omarmen van het NU.
Een plaatje van een film; een aanrader.


--------------------------
This must be the place - Talking heads

Home is where I want to be
Pick me up and turn me around
I feel numb, burn with a weak heart
Guess I must be having fun

The less we say about it the better
Make it up as we go along
Feet on the ground, head in the sky
It's okay, I know nothing's wrong, nothing

I got plenty of time
You got light in your eyes
And you're standing here beside me
I love the passing of time
Never for money, always for love
Cover up and say goodnight, say goodnight

Home, is where I want to be
But I guess I'm already there
I come home, she lifted up her wings
I guess that this must be the place

I can't tell one from the other
I find you, or you find me?
There was a time before we were born
If someone asks, this is where I'll be, where I'll be

We drift in and out
Sing into my mouth
Out of all those kinds of people
You got a face with a view

I'm just an animal looking for a home
And share the same space for a minute or two
And you love me till my heart stops
Love me till I'm dead

Eyes that light up
Eyes look through you
Cover up the blank spots
Hit me on the head




1 opmerking: