donderdag 27 februari 2014

Naar het einde van de wereld...

Daar reist onze Floor naar toe, elke donderdag. Na verschillende keren getipt te zijn ben ik op zoek gegaan naar uitzendinggemistpuntennel en heb gezorgd dat ik weer helemaal bij ben. 
Wat inspirerend inderdaad; van die dappere mensen die in de continue vrieskou wonen, in een uithoek zonder toegang tot ons wereld wijde web, waar de slimste telefoon nog nutteloos blijkt en waar je twee keer per half jaar bevoorraad wordt met grote balen rijst en bloem. 

John nam me afgelopen juni mee naar zijn droomplek. Nog net niet zó afgelegen, maar voor mij (heldin) toch afgelegen genoeg om bang te worden voor sociaal isolement: midden in de bergen in de staat Kashmir, in Pahalgam, ligt in de Aru vallei een kleine woning met een enorme lap agrarische grond, met uitzicht op een prachtige zonsondergang en een stroom van helder bergwater. Idyllisch. Geen internet. Amper toeristen. 
Het zette me aan het denken, toen. Zou ik dat willen? Misschien ooit, kwam ik tot de conclusie, maar nu nog niet. Ik ben nog te zeer gehecht aan mensen om me heen. Ik zou me wel al geheel kunnen overgeven aan een zelfvoorzienende levensstijl, maar dan wat meer in de bewoonde wereld. Denk ik. 

Ik zie mezelf in ieder geval nog steeds de wereld rond trekken. En op verschillende plekken wonen. Wennen aan eten met andere kruiden en geuren. Proeven van diverse exotische culturen. Genieten van prachtige zonsopgangen. Meedeinen met de golven van de zee terwijl mijn voeten steeds verder in de branding verdwijnen. 
Ja, de wereld is te mooi, te fantastisch divers om op een plek te blijven. En het weer is op andere plekken te mooi. En de zee te blauw. En het eten te smakelijk.

De laatste aflevering van Floortje speelde zich af in Kabul, Afghanistan. Niet dat ik daarheen wil, maar ik kan me helemaal indenken dat het opgeven van ons westerse luxe leventje alleen kan als er iets heel erg nuttigs, zingevend en prachtigs tegenover staat: de Deen die daar woont opende een circusschool voor kindjes die door decennialang oorlogsgeweld en historie weinig toekomst hebben. Ze leren niet alleen jongleren, ook interviewen, videofilms monteren. Er wordt weer gelachen en dáár doet hij het om.

Mijn droom is om zelf te bouwen en om tieners in India te helpen. Ik moet mijn droom even in de koelkast zetten. Gelukkig word ik relatief jong moeder; voor iemand die totaal geen plannen had tenminste. En het lijkt me prachtig om die droom toch te verwezenlijken.

To be continued...over mínstens -pak 'm beet- een jaartje...


1 opmerking:

  1. Hele mooie serie inderdaad. Vind het jammer dat het afgelopen is. Maar heb gehoord dat ze graag een vervolg willen maken :)

    BeantwoordenVerwijderen