vrijdag 25 oktober 2013

Vallen of springen?

Uitzicht vanaf mijn nieuwe thuis
Samen zijn is..
Met iemand het leven delen is een opgave. Vooral als je eigenlijk bedacht had dat het alleen beter ging. Lekker wegkruipen als 't effe te benauwd wordt, even opstijgen als de grond onder je voeten te heet wordt. Met iemand zijn is verreweg de moeilijkste weg om voor het leven te gaan. Iemand laat je bewust of onbewust je zwaktes zien. Iemand laat je zien dat we sociale dieren zijn. Iemand wekt irritaties op die je, als je alleen zou zijn geweest, lekker uit de weg zou kunnen gaan. Iemand geeft jou perfect de ruimte aan waar je kunt groeien als mens. Ruimte die je veel lastiger voor jezelf kunt aanwijzen, omdat het makkelijk is om jezelf voor de gek te houden en het uit de weg te gaan.

Voor mij althans. Ik heb zoveel redenen om uit de weg te blijven van (deze) liefde. Maar ik geloof nog steeds dat ik meer redenen heb om er in te duiken. Een van de redenen is dat ik vooralsnog alle commitment en verantwoordelijkheid (behalve de verantwoordelijkheid voor mijn eigen gedachtes, woorden en daden) uit de weg ben gegaan. Daarnaast is risico nemen in de liefde nog steeds de beste manier om de angst voor pijn onder ogen te zien. Maar natuurlijk ben ik gewoon op de eerste plaats toch wel erg gek op hem!


"If you think adventure is dangerous, 
try routine; it's lethal." 
Paulo Coelho


Welcome home!

Terug in India! Oh, oh, oh, wat houd ik van dit land! Van de troep, van de strijd die geleverd wordt, van de echtheid, van de chaos, van de warmte. Van het onwerkelijke. Huh? Zei ik niet echtheid? Terug zijn in India, vanuit ons comfortabele westen laat me even duizelen; ik snap niet meer wat realiteit is en wat fantasie is.

In het eerste uur nadat ik land op New Delhi Airport word ik opgelicht door de meneer van de "pre paid taxi" counter. Het is 4 uur 's nachts, ik zeg dat ik naar Kashmiri Gate wil, waar vandaan mijn bus naar Mcleod Ganj zal vertrekken. De meneer zegt dat het r/ 470 kost. Ik geef hem r/ 500 en abracadabra...hij switcht het om tegen een r/ 100 biljet en zegt dat het te weinig is. Daarna zegt ie dat ik beter een bus kan nemen, die elke 20 minuten rijdt en me dropt bij het busstation. Kost maar r/ 100. Hij licht me op en vervolgens verzacht ie de wond door me te verwijzen naar een goedkoper alternatief. Alleen jammer dat ik dit pas 5 minuten later inzag, na de eerste slokjes van mijn cappuccino...
Welcome to India!

Helaas kwam ik erachter dat mijn vooraf geboekte bus 7 PM zou gaan, in plaats van AM, wat eigenlijk mijn bedoeling was. Ik wilde geen dag wachten, dus besloot ik een nieuw busticket te kopen, mijn oude kon ik niet cancellen. Uiteindelijk kostte het ritje Mcleod Ganj me dus r/ 1500, in plaats van r/ 500. Onderweg op een van de stations zag ik een bedelmama met twee bedelkindjes. Uit het zicht van de grote boze wereld, zie ik vanuit de bus, dat mama het linkerhandje van de oudste probeert te verstoppen. Het ziet zwartgeblakerd. Net gebeurd. Halverwege de rit wisselt de meneer met een dikkere kont dan ondergetekende van plek met een jong manneke, dat ongegeneerd op mijn schouder in slaap valt. Verlegen begint ie tegen me te praten. 
Welcome to India! 

Na twee vluchten en een busrit in een lokale bus van 13 uur, totaal zo'n 48 uur gereisd, kom ik gaarder dan ooit aan in Mcleod Ganj. Ik check in in mijn favo hotel, spoel de zweetlucht en de roet van mijn lijf en zoek mijn liefje op. Blij om hem te zien, maar nog een beetje voorzichtig. In drie maanden tijd is er vanalles gebeurd -waar ik jullie niet mee ga vermoeien- en ik moet even de kat uit de boom kijken. Ik moet even landen, voordat ik besluit te gaan springen. In India, en in de hele situatie.

Als ik thuis ben in ons vlakke, nederige Nederland lijkt het alsof India, wat ik daar heb meegemaakt en achter heb gelaten, één droom is. Nu ik weer terug ben in India, lijkt Nederland ver weg en onbereikbaar. Hoewel ik weet dat mijn lieve familie en vrienden er altijd zullen zijn voor me, hier kunnen ze me niet mee helpen. Het is een ervaring vanuit mijn perspectief, mijn interpretatie. En ik hou der van. Dit is hét leven! Nu ik hier weer voor zijn neus sta, weet ik dat de telefoongesprekken echt waren. Leven in twee werelden is erg lastig. Voorlopig kies ik voor deze sprookjeswereld. Ik heb nu eenmaal Hollandse wortels, maar de liefde is hier en nu. Liefde voor het land en alle illusie die het met zich meebrengt en voor deze man. Ineens snap ik waar het om draait in relaties; hoe verhoud ik me tot een ander? Ik ben blij dat ik over de jaren heb kunnen ontdekken hoe ik in mijn eentje ben, wie ik ben en waar ik mijn balans vind. Nu is het tijd om te springen en om de bindingsangst, het risico op een gebroken hart en de angst om mezelf kwijt te raken in de ogen te zien. Het is tijd om te ervaren dat ik in een relatie, ook mijn eigen werkelijk creëer en dat ik ook daarvoor mijn verantwoordelijkheid neem. Het is tijd om te ervaren dat ik in een relatie, precies evenveel onderdeel ben van wat er ook gebeurd, als wie ik nu in mijn armen sluit.
Welcome to India! Incredible India!



“To lose balance sometimes for love is part of living a balanced life.”
Elizabeth Gilbert - Eat, Pray, Love




Mijn duizend-en-een-nachten sprookje

De duizend-en-een-nachten sfeer van het oosten, de mysterieuze Islam en het vibrerende Hindoeïsme versus het koele analytische en ongelovige westen; emotie versus ratio; hart versus hoofd.
Voor ons westerlingen is het wat eenvoudig om ons analytische hoofd in te kruipen en het contact met ons gevoel te verbreken. Vooral voor mij. In mijn zoektocht belandde ik op het pad van Dharma, waar het kennen van je eigen geest en het onder controle houden en kiezen van je gedachtes zorgen voor geluk. Het is niet voor niets dat geestelijken (vanuit bijna elke denkbare traditie, behalve zo lijkt het vanuit de Islam) celibaat leven. Liefde en emoties brengen me van mijn stuk. Ze laten mijn balans en gecontroleerde geest wankelen. Het is hoogtijd om de connectie met mijn hart te maken, om de liefde en de compassie te laten stromen. Het is iets aards en hoe belangrijk het ontwikkelen van mijn geest is (en blijft) ik heb niet voor niets een lichaam, met bijbehorende chemische fabriek gekregen.

Emoties zijn maar gewoon chemische stofjes en verliefd worden is gewoon scheikunde. Wat een dooddoener om zo te denken over zoiets moois, dat net zo goed onderdeel is van onze schepping. Zelfs met die scheikundegedachte in mijn achterhoofd, is het mogelijk om te genieten van de passie dat het aardse leven me biedt. Het leven swingt en is zwoel. Het is wat losser, speelsel en kinderlijker. Door te accepteren dat ik sommige dingen helemaal niet hoef te weten of op hoef te lossen en door te accepteren dat ik geen argumenten hoef te hebben voor cupido's keuze, kan ik weer vertrouwen en geloven in het onverklaarbare en sprookjes! Pure magie!


Liefde is een keuze, verliefd worden niet

Weer dik een week in India. Inmiddels heb ik mijn hotel verruild voor John's kamer. Het is lang geleden dat ik heb samengewoond en ik ben eigenlijk vergeten hoe dat moet. Hoe pas ik me aan, zonder mezelf te verliezen? Hoe geef ik en neem ik? Het is een continue spel van kiezen voor jezelf en voor een ander. Telkens weer afwegen of je jezelf niet te kort doet of de ander. Het is een hele nieuwe dimensie voor me. Dat ik nu juist verliefd moest worden op deze figuur, verwondert me nog dagelijks. Maar eigenlijk is het niet voor niets. Wat de wereld om me heen is een reflectie van mijzelf.

Maar kort na dit verliefd worden volgt een keuze: liefde? Hoe weet ik nu of ik voor het goede kies? Als ik een kansberekening er op los laat, en mijn gevoel buiten spel zet, klopt het van geen kant. Als ik mijn hoofd parkeer en mijn gevoel volg, kan ik niet anders dan springen in het diepe en zorgen (niet hopen!) dat ik op kan tegen de stroming. Zoals met alles in het leven gaat het erom de middenweg te ontdekken. Een nieuw avontuur, een nieuw sprookje. Het is eng en bezorgd me hartenpijn.




Into the fire feeling higher than the truth
(I'm falling)
I can feel the heat but I'm not burning
(But now I'm falling)

Haim-Falling



Ik geloof er niet meer in dat alles vanzelf moet gaan in relaties. Dat alles moet stromen en comfortabel is. Dat is een makkelijke weg en een weg weggelegd voor het gesloten hart. Leven met een open hart, met kans op verwondingen, is het échte leven voor mij en liefde waarbij je elkaar gebruikt als spiegel en daar ook beide van bewust bent, horen daar ook bij.


Happy Eid!

Inmiddels ben ik alweer twee weken in India. Vorige week donderdag heb ik voor de eerste keer in mijn leven een Islamistische feestdag meegemaakt: Eid, ook wel bekend bij ons als het offerfeest. Van de ongeveer 200 Kashmiri's die in Mcleod Ganj rondhuppelen, was het grootste gedeelte voor een paar dagen naar huis gegaan om deze dag met familie door te brengen. Een klein gedeelte hield de winkel open in Mcleod. John's winkel was dicht. Fijn om eens een vrije dag te hebben met iemand die normaal gesproken 10 uur per dag, 7 dagen in de week werkt.

Met Eid wordt de opoffering van de zoon van profeet Ibrahim herdacht. Gelukkig sneedt het mes niet en daarom zou Ibrahim een ram hebben geslacht. Tijdens Eid slachten gezinnen gezamelijk (om vlees overschotten te voorkomen) een dier (meestal een schaap of geit) om vervolgens met elkaar en de armen te delen. Buiten de moskee staat een lange rij bedelaars (voornamelijk lokaal en Hindoe) te wachten op de financiële offers van de moslims die blij en vrijgeving de moskee uitgerold komen na het gebed.

Tijdens mijn zoektocht op het www zag ik tussen de google-koppen dat er geklaagd wordt over het aantal dieren dat geslacht wordt tijdens Eid. Er wordt even over het hoofd gezien dat de meeste Islamieten, in ieder geval in India, lang niet elke dag vlees eten en ik vraag me af hoeveel meer vlees er over de toonbank rolt rondom kerstmis. Maar dat terzijde.

Omdat we zelf mutton (geit of schaap) en kip eten deze dag (en gekke veel te zoete Indiase snoepjes) en ook nog eens van deze en gene stukken vlees krijgen aangeboden, besluiten we komende week in ieder geval geen vlees te eten.

Werk in uitvoering: Focus houden in Dualiteit

And if it gets rough, it's time to get rough

Bij elkaar zijn, interpreteren en reflecteren, is intens. Het houdt me bijzonder scherp. Als ik een moment mijn focus verlies, zie ik gelijk het karmisch resultaat: een argument of discussie. Een dag zonder dankbaarheid in mijn dagboek brengt direct een verzwakt humeur en drama aan mijn zijde. Een dag geven met de verwachting om iets terug te krijgen, resulteert direct in onaangenaame spanning tussen beide. Focus in dankbaarheid, eerlijkheid en liefde is het enige dat bijdraagt aan geluk voor mezelf en dus voor John en ieder ander waarmee ik omga. In depressie of drama blijven hangen heeft nog minder zin in een relatie dan in alleen zijn. Voorheen kon ik weken in mijn zwarte gat rondzwemmen. Nu kan ik er maar beter z.s.m. uit komen kruipen; ik zie dat het direct gevolg heeft op mijn omgeving en op hoe ik de wereld ervaar.

Maar dit alles is oké. Het is oké om deze ervaringen te hebben en om ze te verwerken en er mee leren om te gaan. Het laat direct zien dat oude strategieën, oude patronen niet werken. Het maakt me nobel, zacht van binnen en het stoot steeds kleine laagjes ego en gehechtheid aan gedrag voortkomend uit emoties (dus niet de emotie zelf) af.



“People think a soul mate is your perfect fit, and that's what everyone wants. But a true soul mate is a mirror, the person who shows you everything that is holding you back, the person who brings you to your own attention so you can change your life.

A true soul mate is probably the most important person you'll ever meet, because they tear down your walls and smack you awake. But to live with a soul mate forever? Nah. Too painful. Soul mates, they come into your life just to reveal another layer of yourself to you, and then leave.

A soul mates purpose is to shake you up, tear apart your ego a little bit, show you your obstacles and addictions, break your heart open so new light can get in, make you so desperate and out of control that you have to transform your life, then introduce you to your spiritual master...”
Elizabeth Gilbert - Eat, Pray, Love


Here comes the sun!

Ik verliet de Indiase moesson ruim drie maanden geleden voor een stralende zomer in den Lage Landen, met de hoop om weer terug te keren in het najaarsseizoen, gewoonlijk ook overgoten met zon en fris na de moesson. Fris is het wel, ja. Helaas is het weer in India ook een beetje de kluts kwijt en bleef de moesson een maand langer dan normaal hangen. Inmiddels is het 's ochtends stralend weer, waarna rond een uur of 14.00u bewolking rondom de bergen wordt verzameld. In de nacht verdwijnt het weer, zodat de ochtend stralend en hoopvol is. Leven in India voelt tot nu toe niet veel anders dan reizen (wellicht omdat ik gewoon in good ol' Mcleod ben), hoewel ik wel errug veel aan het huishouden doe in mijn enorme villa. Ik probeer stukje bij beetje wat routine in te bouwen. Saai? Ik vond samenwonen nooit saai. Bovendien is samenwonen met een Kashmiri geen enkele dag hetzelfde. Ik ben weer begonnen met schilderen en ga een webshop opzetten voor John's winkel. Wellicht dat ik in november een Vipassana retraite ga bijwonen als vrijwilliger of als gewoon beoefenaar. Bij intens leven hoort intense rust, niet zeker of een volledige retraite daarbij hoort..

4 opmerkingen:

  1. Prachtig stuk, veel ook om over na te denken voor mij :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dag lieve Irene, ik ben diep onder de indruk van de beschrijving van je tocht door het hele leven heen. India is ver weg, maar de verbinding voelt dichtbij. Verbinding met jezelf is prachtig om te lezen. Je hebt je eigen compassietraining doorlopen, gefeliciteerd. Kus, x Ig

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Leuke uitspraak die van paul coelho, herkenbaar:) kom m nu ook tegen bij het trainen voor de marathon. De routine met Manu daarentegen doet me heel goed en geeft me veel rust en vrede. Ik weet ook nog hoe ik steeds dacht toen ik op wereldreis ging/was/was geweest en mensen tegen me zeiden hoe knap en dapper en moedig etc ze dat vonden, dat ik dan dacht....hmmm nee hoor dat is niks vergeleken bij de moed die nodig is om je levenslang over te geven aan persoonlijjke ontwikkeling bijv de bodymind activiteiten en dus continue zelfreflectie en doorvoelen van pijn en alle gevoelens en zo tot compassie en vrede te komen.
    Kwam net een indier tegen op straat, hij zocht het mch ziekenhuis... hij was zo lief en schattig... ik voelde weer enorme heimwee:) dat accentje en zijn manier van communiceren en even zorgdragen voor het geheel door het kapje van manu's buggy over zn hoofd te trekken.
    Mooi dat stuk over de soulmates...ook herkenbaar...leuk om ook eens te lezen dat de soulmates weer uit je leven gaan...niet eerder zo bekeken. nu snap ik waarom mieke en brian bv weer weg zijn:)
    en uit mieke kwam marjolijne voort als spiritual master, en uit brian kwam manu voort als spiritual master:)
    volgens mij zijn retraites toch juist bedoeld om je meer innerlijke rust te geven, tenminste op langere termijn...
    dikke knuffel, x talitha

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lieve sis,

    Prachtig stuk weer, dat ik (wederom) met bewondering voor je wijsheid heb gelezen. Doet me goed te lezen dat het goed met je gaat. :-)
    Nu pas je blog geopend, dit keer op een andere laptop dus nu lukte het wel! :-)
    Binnenkort chatten/bijkletsen? Mis je en hier ook een heel proces gaande.
    Wel goed nieuws: heb accoord gekregen op mijn vakantieaanvraag dus ik kan naar India komen ergens tussen 22 december en 5 januari. :-) Binnenkort samen voor goedkoop ticket kijken?
    Spreek je snel!

    Veel liefs en een dikke knuffel, Ing Xx

    BeantwoordenVerwijderen