dinsdag 28 mei 2013

Sympathy for the Devil

"Please, allow me to introduce myself..."

Ladies V - Mcleod Ganj
Terug in Mcleod! Terug naar mijn lievelingshotel 'Ladies V', for men women and family.  Rooms at reasonable price. The most suitable place for foreigners, holidaymakers, honeymooners, trekkers and those who wish to commune with nature... 

In de bus pik in Marijke op uit Duitsland. Niet mijn nieuwe vriendin, daar ze een beetje te veel praat voor iemand als ik, herstellende van een Rajasthani bruiloft. Ze heeft nog geen kamer en besluit om met mij mee te gaan om te kijken of er bij L.V. plek is. Er zijn geen kamers vrij, maar wel precies 2 bedden in de dorm. Slapen in een dorm heeft niet mijn voorkeur, vooral niet na de bruiloft en ook vooral niet na een plakkerige non-AC reis van 24 uur in de trein en local bus (met lekke band). Maar ik heb een bed, en om 21.00u ben ik daar erg blij mee.

In de dorm zie ik oude bekendenen, nieuwe bekenden. Ik besluit om met 'de jeugd', -want tering, wat voel ik me soms oud- mee te gaan naar een restaurantje om de hoek, waar gegeten, gedronken en gerookt wordt. Niet door mij, want ik rook niet, drink niet en heb al gegeten. Maar desalniettemin hebben we een gezellige avond vol reizigersverhalen uit de sterke verhalenbundel. De avond vordert en de rupees en joints blijven rollen. Er sluiten voor mij onbekende locals aan; Indiers en Tibetanen. Zo is er Indier Radjesh die morgenavond een feestje geeft in een vallei met een kampvuur, en Tibetaan Jimmy 'the talk of the town'.
Twee dames sluiten aan, een Chinese en een Russische. De Russische heeft een rij gouden tanden (waaraan je de gemiddelde Rus kunt herkennen) en aan de Chinees die 'Bin' noemt vragen we waar ze onze Jim van kent.
"I fuck Jimmy's father".

Later op de avond sluiten 2 van mijn nieuwe vrienden een pakt. Als ze 5 personen bij elkaar vinden (incluis zijzelf) om een driehoek(je) te laten tattoeeren, gaat het gebeuren. Onze Jake met zijn grote mond had alleen nooit gedacht dat het binnen 10 minuten gebeurd zou zijn!

De volgende ochtend gingen we met zijn vijven op pad. Eerst naar Jimmy, want zijn familie runt een cafeetje, om te ontbijten. En Jimmy heeft een vriend die tattoo-artist is. Op naar Jimmy's vriend voor een stel driehoeken. En hoewel iedereen behalve ik een kater heeft, verloopt de ochtend gestroomlijnd. In Jimmy's vriends appartement worden de tattoo plannen besproken: een wil een 3D, de ander een op z'n reet, die wil een driehoek waarvan je alleen de hoekjes ziet, en ik wil een geschetste driehoek op mijn enkel. We staan allemaal vierkant achter onze beslissing. Jimmy's vriend pakt zijn machientje, zijn naalden, maakt alles netjes steriel. Het ziet er allemaal zeer professioneel uit. Jimmy rolt ondertussen nog een joint. Jake gaat als eerst. Een klein driehoekje op zijn enkel. Jimmy's vriend scheert zijn enkel, maakt het steriel, sluit zijn machientje aan en als hij dan 2 centimeter met zijn naald boven Jake zijn enkel hangt vraagt Jake "how much is it anyway?"

Zijn minimum is r/1000,-, gelijk aan €13,-. En nu weet ik niet of dit het excuus is waar we allemaal op zaten te wachten, maar de flow van de ochtend valt als een plumpudding in elkaar omdat geen van ons bereid is om dit te betalen voor een dronken avond afspraak. En zeker niet voor een driehoek. Er wordt nog even geopperd om ergens anders heen te gaan. Maar ik ben stoer genoeg om aan te geven dat als het hier niet gaat gebeuren, het helemaal niet gaat gebeuren. We verlaten Jimmy en Jimmy's vriend, die beide niet geheel geamuseerd lijken. En terecht, ik voel me enigszins schuldig voor deze zielige Tibetanen.

De rest van de dag gaat ieder zijn eigen weg. Ik koop schilderspullen om wat te prullen en trakteer mezelf op een massage omdat de massage-boy in mijn hotel mijn gedachtes kan lezen. "Good price" is goed genoeg voor mij. En zijn massage is fantastisch! Ik besluit dagelijks te gaan totdat hij alle knopen die al minstens 15 jaar in mijn rug verborgen liggen weggewerkt zijn. Een dik uur voor €7,50, daar kan ik me geen bult aan vallen. Na de eerste massage voel ik me fijn! Na de tweede voel ik me boos. Na de derde voel ik me verdrietig en ik laat me verleiden om op het wereld wijde web wat op te zoeken over chakra's, massages en opgeslagen emoties. Mijn bron zegt dat astma, een vastzittende bovenrug en de emotie eenzaamheid verbonden zijn aan mijn opslotzittende hartchakra. Hartstikke verhelderend, maar hoe komen we ervan af?

Na mijn laatste massage, waar Sami met volle kracht mijn oude vrienden, zoals hij ze noemt, getracht heeft weg te sturen, voel ik me eigenlijk weer best lekker! Ik ga ontbijten met mijn driehoek-vrinden, hoewel de helft Mcleod Ganj alweer verlaten heeft. Na mijn ontbijtje loop ik over straat naar huis -had ik al verteld dat ik inmiddels mijn roze schoenendooskamer weer terug heb?- en word ik opgepikt door een Indier. Het gesprek begint als elk ander gesprek en meestal mislukte poging tot -tja, geen idee wat ze nou eigenlijk van me willen.
"Hello ma'm, where you from?"
Ik wil verder lopen, want jada jada, dit kennen we nu wel.
"You have good energy, but you need chakra fixing. Come I show you my place so you can come sometime"
Noem me idioot, 2 uur later loop ik zijn kamer uit. Ik weet nog steeds niet of zijn bedoelingen 100% zuiver zijn, maar ik had in ieder geval genoeg vertrouwen in hem om een *gratis* chakra reiniging te ondergaan en thee met hem te drinken. Zelfs na zijn opmerking over de thee: "You sure you want this chai? Maybe I put something in it.."

Ha. Ha.

Ik loop de deur uit met een kadootje, want oh ik heb zo'n goed hart en oh, ik ben zo speciaal. Een prachtige door hem gemaakte ketting en een zwarte onyx steen. Nu ben ik zijn vriend en ik kan altijd terug komen.
Onderweg terug naar mijn hotel overdenk ik mijn zonde nog eens; ik ben nog steeds onderste boven van mijn zojuist begane stupiditeit, hoewel ik nog gewoon leef en niet verkracht ben, en die gast me eigenlijk niet eens een reden heeft gegeven om hem te verdenken van wat dan ook.

Terug aangekomen in Ladies V heb ik al het spektakel dat daar ondertussen plaats heeft gevonden, gemist. De baas, Baba, is naar Delhi om zijn Belgische vrouw op de pikken. Ondertussen staat de politie, afdeling jeugdzorg, aan de deur omdat Bola, een 13- of 14-, of 15- jarige jongen -want niemand weet zijn precieze leeftijd- uit Bihar (een van de oosterlijke staten van India) eigenlijk nog te jong is om te werken. Bola wordt heftig ondervraagt, maar Bola heeft geen onderwijs genoten en weet niet eens welke dag van de week het is. Hij weet ook niet of hij blij wordt van het werk en hoelaat hij 's ochtends op staat. Een nutteloze ondervraging die zeker tegen hem gebruikt gaat worden. Of vóór hem, ligt er maar net aan of je voor of tegen kinderarbeid bent. Bola heeft goed te eten, te drinken, een goede slaapplek, wc en douche. Hij heeft een goeie baas, een salaris. Hij werkt niet al te hard, hoewel wel elke dag van de week.

Nu moet Baba zich melden op het bureau zodra hij terug is en Bola wordt waarschijnlijk naar huis gestuurd. Naar zijn straatarme familie, met aan alcohol- en nicotine verslaafde vader, waar waarschijnlijk (mede door de verslavingen) niet eens geld is om Bola naar school te sturen. Want waarom stuur je een jongen naar school, als ie ook geld kan verdienen? Hij heeft in Mcleod Ganj een redelijke kans op een toekomst, onder andere omdat hij door omgang met buitenlanders Engels leert.

De baas is dus van huis en de jongens vieren feest! Ineens wordt er druk gecommuniceerd met de hotelgasten, want normaal mag dat niet van Baba. Ik zie enigszins wel in waarom, want de meeste Indiers zijn allemaal hetzelfde. Generaliseren is mijn vak; ik ben serieus nog steeds op zoek naar de uitzonderingen om de regel te ontkrachten, in plaats van te bevestigen. Ze willen Westerse meisjes versieren (volgens Baba) en Baba wil natuurlijk dat hotelgasten zich prettig voelen in zijn hotel. 

Ik krijg een telefoontje van Mahendra (Ah! Dé uitzondering op mijn generalisatie); hij is in de buurt op tour met een groep. Ik zoek hem op in zijn hotel en ontmoet zomaar de koning van Dharamshala! Getrouwd met een dame van blauw bloed uit Rajasthan. Mahendra weet zich moeilijk een houding te geven en ik probeer gewoon beleefd te zijn, zoals ik ben opgevoed. Ik ben altijd welkom (dat snap ik, voor r/4000.- per nacht).

Eenmaal terug in mijn roze schoenendooskamer, is Baba ook weer terug. Met zijn Belgischw vrouw dit keer! Lekker Nederlands kletsen! Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst mijn moedertaal heb gesproken en de woorden komen maar moeilijk uit mijn mond uitgerold.

De volgende dag is minder leuk. Baba meldt zich bij de pliesie voor een kruisverhoor en een halve dag later wordt Bola meegenomen. De zaak komt voor de rechter. Baba ontsnapt een gevangenisstraf van een paar maanden vanwege de goeie connecties van Shammi, mijn massagist. Dit is het land waar je snoepjes krijgt als er geen wisselgeld is en waar melk in zakjes zit. Het land waar de rechterhand van de wet kansarme jongens hun enige kans ontneemt, terwijl de linkerhand steekpenningen ontvangt. 

In heel Mcleod Ganj lopen dames rond met gedrogeerde peuters in de armen, bedelend voor eten. Geen geld! Nee, want eten levert veel meer op. Ze verkopen het namelijk terug aan winkels en restaurantjes voor de helft van het geld. Meestal rijst en melkpoeder voor de kindjes, die overigens niet eens hun eigen kinders zijn. En hoewel ik hier echt niet wil oordelen over de situatie waar sommige mensen inzitten -straatarm, hongerig, en ziek- is het toch lastig accepteren soms dat een jongen van 13 met behoorlijk leven uit zijn veilige situatie wordt getrokken, terwiijl er 500 meter verderop geld verdiend wordt over de rug van 10 jaar jongere peuters. 

Change the world-Love yourself-Love the world-Change yourself
Mijn eerste verkochte werk!
Uiteindelijk leven we allemaal in dezelfde wereld en de beste meditatie oefening is om hier rond te lopen met respect voor ieders acties, gedachtes en situaties. Ik hou van elke centimeter van India. En India representeert de rest van de wereld. Acceptatie van de wereld zoals 'ie is, met Adolfjes en Jorans, strijkt misschien tegen alle haren in, maar is naar mijn mening en inzicht echt de enige kans op een betere toekomst. We hebben met z'n allen besloten dat dit de wereld is waarin we willen leven.

The devil is in detail

Een week later heb ik weer dikke vrienden gemaakt, met lieve mensen die ik hopelijk weer terug ga zien! Ik blijf leuke en lekkere plekjes ontdekken om te eten, ondanks dat ik alles bij elkaar al bijna 1,5 maand in Mcleod rondstruin. Er blijven dingen oppoppen die er voor zorgen dat ik me niet hoef te vervelen.
Mcleod Ganj is een soort van gelaagd dorp: op het eerste gezicht lijkt het enorm toeristisch, maar er is echt vanalles te doen. Hier "leven" zoals ik nu doe levert ook andere inzichten op.

Mcleod Ganj is, behalve een prachtige toeristische trekpleister boordevol kansen voor Indiers om handel te drijven, voor Tibetaanse vluchtelingen om te ontplooien en voor Tibetaanse monniken om de weg naar verlichting te vinden, technisch gezien het grootste én meest commerciele vluchtelingenkamp ter wereld met een geniale fondsverwever aan kop: His Holiness the 14th Dalai Lama! Het is bizar hoe de bezoekende toeristen van nature overlopen van sympathie voor de Tibetaanse bevolking. En hoe ze aan de andere kant letterlijk barsten van negatieve vooroordelen over Indiers. In mijn realiteit zijn het de Indiers die het smerige werk doen: vuilnis ophalen -voor zover dat gebeurd-, op straat leven, hárd werken vol overgave, terwijl de Tibetaanse bevolking teert op medelijden van de rest van de wereld, 's avonds de kroeg uit gevochten komt en terwijl de monniken maandelijkse van hun dikke donatie-salarissen Ipods, -phones en -pads kopen. Uiteraard weer generalisaties. Maar generaliseren over verkrachtend India mag wél en over rondneukende monniken níet?

Ik verkoop mijn eerste schilderwerkje voor de materiaalkosten en een kookworkshop! Ik zit volop in mijn eigen kunstzinnige wereldje! Mijn vriend George had me al eens gewezen op het feit dat er Thangka-schilderlessen gegeven worden. Thangka is  een traditioneel Oosterse Boeddhistische schilderkunst. Zeer precies, symetrisch en detailistisch. Toen ik 1,5 week geleden samen met mijn vrienden zat te ontbijten en mijn schilderwerk had meegenomen om af te maken (met deadline aan het werk, omdat mijn allereerste koper het land snel zou gaan verlaten) werd ik wederom gewezen op deze lessen en ik besloot een kijkje te gaan nemen. De lessen worden gegeven naast de hoofdtempel van Dalai Lama, zijn gratis en je kunt min of meer komen wanneer je wilt. Dalai Lama stimuleert dit soort culturele aangelegenheden voor behoud van de Tibetaanse cultuur in puurste vorm.
Ik besluit na het weekend, op dinsdag -want, maandag is de kookcursus die ik krijg in ruil voor mijn schilderwerk- te beginnen.

De kookcursus is erg leuk en het eten dat we maken is extra lekker! We leren Palak Paneer (spinazie met kaas), Paneer Butter Masala (curry van masala -ui, tomaat en gemengde kruiden- en kaas), Malai Kofta (gefrituurde ballen van aardappel en kaas en een rode zoete saus) en Chapati's (broodpannenkoekjes).

Boeddha nummer 4 -Thangka
De volgende ochtend ga ik gewapend met mijn schetsboek, een potlood, lineaal en gum naar de Thangka les. Om te beginnen moeten studenten leren tekenen. Alle boeddhistische goden in perfectie. Tot in den treuren! Want het vooruitzicht is om elke tekening te oefenen tot in detail en perfectie, tot ik er helemaal gaar van ben, wat voor de meeste studenten weken duurt. Ik wil Thangka echt niet beledigen en al helemaal niet beweren dat het overbodig is om te oefenen, maar dat vooruitzicht verkrampt me enigszins. Ik besluit om me ten minste voor de rest van de week te committen.
Eerst teken ik een grit structuur, dat moet helpen bij de juiste proporties. De eerste tekening is wat mechanisch. Ik kijk naar de grit in het voorbeeld en teken de lijn op de zelfde plek op mijn papier. Als ik klaar ben na 1,5 uur, kijkt mijn leraar het na. "Good, good" en hij begint te gummen. Hij doet het een en ander over en verandert mijn mechanische boeddha in een karakteristieke boeddha. Ik begrijp dat ik wat meer moet kijken naar de expressie in plaats van de lijnen an sich. De volgende 1,5 uur spendeer ik aan boeddha 2, die er stukken beter uit ziet. "Good, very good" en mijn leraar gumt wederom de helft van zijn gezicht uit. De ogen zijn te groot, zijn neus is mislukt en nog wat dingen. Boedhha 3, die ik teken in de middag sessie is weer een stukje beter, maar ik merk dat ik me door de hitte moeilijk kan concentreren.
Dan komt de verlossing! "Very good! One more. But Slowwwly". Een andere student legt uit dat ik op niveau zit dat de meeste studenten na 4 weken bereiken en daardoor morgen promoveer van boeddhahoofden naar de zittende boeddha, zonder kleding.
Het laatste boeddha hoofd teken ik in 3 uur de volgende ochtend en ik merk dat ik verander in mijn houding ten opzichte van mijn tekening. Ik verzeker mezelf ervan dat ik elke milimeter van mijn tekening teken met grote waardering en inspanning. Alsof de tekening en de poltoodlijnen mijn meditatie object zijn. Als mijn gedachtes afgeleid zijn, gum ik een stukje uit en begin ik opnieuw. Het resultaat is een volle, sprankelende met liefde gemaakte Boeddha. Eindelijk begrijp ik hoe het is om iets te creeren vol overgave en liefde. Mijn vierde en laatste Boeddha, die op het eerste gezicht identiek lijkt aan zijn 3 voorgangers, is bijna perfect en niet omdat zijn ogen de juiste afmeting hebben (hoewel ik eindelijk door hebt hoe ik zijn kleine Aziatische wipneusje moet tekenen), maar omdat ik hem heb getekend met een andere mindset.

In India heb ik altijd enorm respect voor de hardwerkende Indiers, die wat ze ook doen, werken met volle overtuiging. Of ze nu chai maken in een golfplaten hokje langs de kant van de weg, Indiase duizend in een dozijn-troep verkopen aan toeristen of de corrupte agent uithangen. Ik heb wel eens geschreven dat ik mezelf moeilijk kan inzetten. Maar de laatste maanden begint het er op te lijken dat ik eindelijk begint te begrijpen waar het om draait in het leven. En ik begin het te begrijpen niet omdat ik het allemaal in theorie snap omdat ik er zoveel over lees en hoor, maar omdat ik zelf ervaar hoe het is om volledig in het nu te zijn en in volle overgave en in liefde iets te maken of te creeren: met koeienschijt en modder muren pleisteren in Bir of Boeddha's tekenen in Mcleod Ganj. 

Omdat ik natuurlijk dagelijks dezelfde route afleg in Mcleod: van mijn hotel een beetje de berg op richting mijn favo restaurantjes of de tekenles, passeer ik dagelijks dezelfde mensen. Bedelaars herkennen me en begroeten me met een hartelijk Namaste ma'm en verkopers kijken me na tot een andere toeristenchick op hun netvlies verschijnt. Ik maak hier en daar een praatje. De meeste verkopers komen van Kashmir dat volgens hen allen het paradijs op aarde is. Kashmir ligt in het noorden van India, tussen de Chinees/ Tibetaanse grens en de Pakistaanse grens. Kashmiri's zijn Moslim en hebben een beetje een gekke status in India. Ze willen het liefst onafhankelijk zijn, maar als ze moeten kiezen tussen India en Pakistan kiezen ze voor India, omdat India hen een vredig bestaan biedt. Pakistan is agressief en heeft te veel kapot gemaakt in het verleden. Momenteel is het vrij rustig is Kashmir, hoewel toeristen nog steeds een beetje huiverig zijn voor de militaire aanwezigheid. Ook gaan er verhalen in de rondte dat de Chinese authoriteiten rondlopen in Leh, een kleine Tibetaanse nederzetting in het noorden van Kashmir. Want de Chinezen beweren nog steeds dat ze stukjes land over de grens kunnen claimen, want Leh is Tibet en Tibet is China. Dus Leh is China. Er schijnen landkaarten te zijn, door Chinezen gemaakt, waarin zij voor de hendigheid het noorden van India tot hun eigen land rekenen. Ik vraag me af wat er zou gebeuren als China het in zijn botte kop haalt om anno 2013+ India binnen te vallen, met Pakistan op de loer om de hoek.

Ik ontmoet één van de Kashmiri verkopers waar ik aardig wat tijd mee door breng in de "loze" uurtjes in Mcleod. Hij loodst me binnen met de standaard gladde praatjes en nodigt me uit voor Kashmiri thee, Kashmiri diner, Kashmiri rondtrip en van allerlei dingen meer. Hij vertelt me over zijn jeugd in Kashmir, vol herinneringen aan bombardementen. Hij vertelt me over zijn vertrek uit Kashmir in zijn tienerjaren naar Delhi om daar te werken in een "veiligere omgeving" en zijn eerste baantje als schoonmaker/ kok/ manusje van alles voor het fortuin van r/ 1000,- per maand. We hebben het over zo'n 20 jaar geleden, al weet John niet eens hoe oud hij precies is. Ergens tussen de 30 en de 40. Vele Indiers weten niet precies hoe oud ze zijn en eigenlijk realiseer ik me dat het ook geen reet uit maakt. Met mijn eigen verjaardag in het vooruitzicht - 31, joepie- bedenk ik me dat als je niet weet hoe oud je precies bent je je ook niet kunt hechten aan de toekomst en de leeftijd waarop je dit leven weer gaat verlaten.


Zaterdag 25 mei is Boeddha's B-Day! Geen idee of het nu zijn geboortedag is of de dag waarop hij verlichting vond. De Boeddhistische helft van Mcleod Ganj is voor het grootste gedeelte van de dag gesloten en de Hinduistische helft maakt daar uiteraard dankbaar gebruik van. 's Avonds is er fondswerving in de vorm van optredens: een naieve mengelmoes van India, Tibet en het Westen. De opkomst is behoorlijk! Helaas is de organisatie wat amateuristisch en daardoor vallen een aantal optredens in het water. Gek genoeg kan ik genieten van alle optredens van de Indiers: traditionele muziek met tabla, drum en zang, Hindu dansjes met niet zo traditionele, maar oh zo gezellige mantra house op de achtergrond, ehm voorgrond. En niet te vergeten de onwijs coole breakdancende en beatboxende tieners uit Delhi! Ik was er met Carmen en ze maakte de terechte opmerking dat de Indiase cultuur evolueert, op zijn eigen, eigentijdse manier, terwijl de Tibetanen schijnbaar krampachtig vasthouden aan hun tradities. Geen oordeel, maar een observatie. De Tibetanen zorgen voor traditionele dans, met maskers en traditionele zang. Tegen het einde van de avond zijn het helaas de Tibetanen die de stemming aardig verzieken door kei hard door de optredens heen te schreeuwen. En dat terwijl de geworven fondsen geheel ten behoeve komen aan de Tibetaanse bevolking hier in Mcleod. Ik krijg een foldertje onder mijn ogen met een stukje tekst over de verschrikkingen die de Tibetaanse vluchtelingen onder ogen moeten komen. Opgesomd zijn onder meer: drug en alcohol misbruik, isolatie van Indiase en Westerse cultuur, weinig educatie kansen, hoge werkeloosheid, en het meest waar van allemaal: isolatie van hun vrienden en familie. Bij de eerste twee zet ik dikke vraagtekens, ik word er zelfs een beetje pissig van, hier op dit festijn, waar wel degelijk een goede mix is van West, India en Tibet. En drugs en alcohol misbruik is een wereldwijd probleem, waarvan de oplossing zeker niet in fondswerving ligt.

Natuurlijk is Tibet bezet en maken de Chinezen alles wat met een T begint hartstikke kapot. Op slinkse wijze infiltreren zij in de cultuur om vervolgens als het Trojaanse paard de boel plat te walsen. Er gaan zelfs verhalen rond dat die rondneukende, drinkende en aan Ipad-verslaafde monniken in Mcleod Ganj eigenlijk Chinese infiltranten zijn, ingezet om Dalai Lama zwart te maken. Inmiddels lopen de aantallen van Tibetanen die zichzelf in de brand steken om als soort van helse vuurbaken de aandacht te trekken van de hele wereld, op. Maar ondertussen vraag ik me af, en ik niet alleen, maar het is een lastig en delicaat discussie onderwerp, of ze er niet gelukkiger van zouden worden als ze zich over zouden geven, want "what you resist, persists". Ik heb gemakkelijk praten met mijn Nederlandse paspoort met vingerafdruk en leeftijd waarmee ik zo'n beetje elk land in en uit kan.

Van John met zijn ubergladde praat leer ik, onder het genot van een kopje Kashmiri thee en een hijsje van zijn Kashmiri hash joint (want hij heeft me uiteindelijk toch over weten te halen), om het allemaal te laten voor wat het is en om me bezig te houden wat me echt blij en gelukkig maakt. Ik kijk natuurlijk niet voor niets al zo'n 5 jaar bewust geen nieuws meer, want ik word er meestal depressief van. Dit is reallife nieuws en zoals in het echte TV-nieuws is het soms lastig om de andere kant van de dualiteit te ontdekken en om mijn geconditioneerde mening te doorbreken om ruimte te maken voor ten eerste de andere kant van het verhaal en ten tweede de wereld in zijn geheel in balans, waar volgens Mr. Perfect Boeddha himself geen goed en slecht te onderscheiden zijn.


----------------------------------------------------------------------------------

Tolerance

The person who has
A tremendous reserve of
patience and tolerance
had a certain degree of
tranquility and calmness
in his or her life.
Such a person is not only
happy and more
emotionally grounded,
But also seems to be
physically healthier and
to experience less illness.
The person possesses a
strong will,
has a good appetite and
can sleep with a
clear consciense.

H.H. the 14th Dalai Lama


7 opmerkingen:

  1. Mooi verhaal weer Irene , thanks for sharing

    BeantwoordenVerwijderen
  2. voorzichtig aan met die rondn monniken , they possesses a strong will, have a good appetite , and can sleep with clear consciense!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Moemiemeke saids,

    Mooi , mooi, maar ben een beetje voorzichtiger met al die ,, vriendelijke "adolfjes en jorannekes", ik maak me ernstig zorgen daarover!!!
    ALLEEN LIEFDE, MEDEDOGEN, EN HARMONIE KUNNEN KWAAD OVERWINNEN.Take care.....................!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kijk uit naar je thuiskomst!!!!!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Waar zit je, waar ben je, i-pad kwijt, internet verbinding storing, or what!!!!!!!!!!

      Verwijderen
    2. WE willen bellen!!!!!!!!!!!!

      Verwijderen
  5. Heey, tot maandag!!!!!!!!!!
    Liefs wij.......

    BeantwoordenVerwijderen